All Chapters of กฎเหล็กเด็กเฮีย: Chapter 41 - Chapter 50

“ยืนบื้ออยู่นั่นล่ะ ถามว่าทำไรกิน” เขามองเธอด้วยสายตาเหมือนแมวง่วง ออกแนวรำคาญหน่อยๆ เธออึ้งนิดหน่อย นอกจากจะไม่หวานเหมือนคู่รักข้าวใหม่ปลามันแล้ว ยังหยาบคายเหมือนเดิมอีกต่างหาก นี่เธอหวังอะไรอยู่เนี่ย?“ก็..มื้อเช้า...มีแกงส้มกับหมูสามชั้นทอด” เธอเลือกทำของโปรดเขาเลย เพื่อจะเอาใจ แต่...“จะทำไรเยอะแยะ ..ของฉันกาแฟแก้วเดียวพอ ขอเอสเพลสโซ่นะ ห๊าววว! เฮ่อออออ..ทำไมวันนี้รู้สึกเพลียๆวะ สงสัยเมื่อคืนดื่มเยอะไป เลยแฮงก์เบาๆ”ว่าแล้วก็ดื่มน่ำอีกหลายอึก...เธอทั้งงงทั้งอึ้ง ใจหายวาบ เพราะปฏิกิริยาของเขามันบอกชัดเจนมากว่าเขาจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้ “เมื่อคืน...”“อะไรเหรอ?” เขาถามกลับ สีหน้าอึนๆงงๆ สายตาว่างเปล่า ไร้ความหมาย “เออจริงดิ!! เมื่อคืนเธอนอนกับฉันที่เตียงรึเปล่าอ่ะ”นั่นไง แปลว่าเขาจำไม่ได้จริงๆสินะ พระเจ้าช่วยกล้วยทอด เธอเสียเวอร์จิ้นให้มาเฟียจอมโฉดไปฟรีๆ แต่เขากลับจำไม่ได้งั้นเหรอ“อ้อ.. เปล่าอ่ะ” ในเมื่อเขาจำไม่ได้ ก็..ลืมมันไปซะเถอะ ถึงแม้มันจะลืมยากมากก็ตามวินาทีนี้...พิธีแต่งงานในฝันแตกสลายกลายเป็นละอองน้ำตาในสายลมอันเย็นยะเยือกใช่...เธอรู้สึกเหมือนฝันสลาย “

เมื่อคืนเธอคงเข้าใจผิดไปเอง ที่เขากระซิบละเมอบอกว่าชอบ คงไม่ได้หมายถึงเธอ แต่หมายถึงคนพิเศษคนนี้ต่างหาก เขาทำไปโดยคิดว่าเธอคือคนพิเศษคนนี้ เขาทำไปโดยไม่รู้ตัว ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าเขารู้ขึ้นมา เขาจะโมโหขนาดไหน “ทำไมคุณไม่สั่งมาจากร้านอาหารของคุณล่ะ” เธอถามกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้เป็นปกติที่สุด “อุตส่าห์ดินเนอร์กับคนพิเศษทั้งที”“ไม่อ่ะ มันน่าเบื่อ ฉันอยากให้เธอทำมากกว่า กินได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่มันสนุก ตื่นเต้นดี”สนุกงั้นเหรอ แต่เธอไม่สนุกด้วยหรอก “แต่ฉันไม่ได้เป็นเชฟประจำตัวของคุณ หน้าที่ฉันคือทำความสะอาดบ้านกับซักผ้าเท่านั้น ที่ทำอาหารอยู่ทุกวันนี้ ไม่ได้ทำให้คุณ ทำกินเอง”“งั้น..ฉันจ้างพิเศษ”จ้างพิเศษก็ไม่เอาหรอก ถึงจะจน แต่เธอก็มีศักดิ์ศรี ทำไมจะต้องมาทำอาหารให้แฟนเขากินด้วย“เย็นนี้ฉันมีนัดกับเพื่อนแล้ว”“สามหมื่น”เธอชะงัก เห็นเงินสามหมื่นเข้าบัญชีแล้วแอบเสียดาย แต่ในสถานการณ์แบบนี้ อย่าเพิ่งเห็นแก่เงินเลย เห็นแก่หัวใจปวดร้าวของตัวเองก่อน“ขอตัวนะคะ ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีของคุณ”พูดจบรีบวิ่งไปที่ประตู ก่อนที่เขาจะยื่นข้อเสนอที่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้“หนึ่งแสน!” เขาตะโกนตา

เธออึ้ง ขำไม่ออก “ไม่เข้าใจอ่ะ ทำไมยังวอแวไม่เลิก นี่มันเวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย ทำไมชีวิตฉันถึงต้องมาพัวพันกับแก๊งมาเฟียนักเลงพวกนี้ด้วย โอ๊ยยย ฉันไม่น่าไปสมัครงานที่นั่นเลย ฮึ่มมม! ฉันไม่น่าไปยืมเงินเขาเลย ให้ตายเหอะ ปวดหัวโว๊ยยยยยย!!!!”เพราะไม่อยากให้นายวายุบุกมาก่อความวุ่นวายที่อพาร์ตเม้นต์ และไม่อยากเป็นคนน่าสมเพช ที่มีพวกแก๊งมาเฟียเงินกู้มาตามทวงหนี้เธอเลยเลือกจะไปพบนายวายุที่มิ้นต์คาเฟ่ ด้วยการแต่งชุดสีดำอำพรางตัว สวมหมวกปีกกว้างสีดำ สวมแว่นตาดำอันใหญ่ เพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าเป็นเธอเนื่องจากมิ้นต์คาเฟ่อยู่แถวๆหน้ามหา’ลัย มีนักศึกษามาใช้บริการค่อนข้างเยอะ ถึงแม้เธอจะไม่ใช่คนดังของมหา’ลัย แต่ก็มีคนรู้จักพอสมควร เพราะเป็นคนเฮฮา บ้าบอ และเพื่อนเยอะพอเข้าไปในคาเฟ่ ก็เห็นว่านายวายุนั่งดื่มกาแฟรออยู่ก่อนแล้ว เขาเลือกโต๊ะติดกระจกด้านหน้า ซึ่งเป็นโต๊ะประจำของเธอกับกลุ่มเพื่อนสนิทนั่นเอง เธอรีบเดินไปนั่งลงตรงข้ามกับเขา ลอบมองไปทั่วๆว่ามีใครมองมาที่โต๊ะรึเปล่า ปรากฎว่าไม่มีใครมองมาเลย อาจเป็นเพราะวันนี้ลูกค้าในร้านไม่มีเด็กมหา’ลัยเลยสักคน มีแต่พวกวัยทำงานทั้งนั้น“สวมแว่นดำทำไมอ่ะ” วายุม

ในรถหรู..เหนือฟ้านั่งอยู่เบาะหลังรถ ในมือเช็คภาพถ่ายจากโทรศัพท์มือถือไปด้วย ซึ่งเป็นภาพที่จันทร์เจ้ากับวายุอยู่ด้วยกันที่คาเฟ่แห่งหนึ่งแถวๆหน้ามหาวิทยาลัย“ฮึ่ม!” เขากัดฟันกรอด โมโหจนควันออกหู แต่ยังทำเก๊ก เหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น“เมื่อไหร่เราจะไปกันที่เซฟเฮ้าส์คะเฮียฟ้า” สาวสวยดาวมหาลัยที่นั่งอยู่ข้างๆถามขึ้น “จะนั่งรถชมวิวกันทั้งวันเลยรึไงคะ ก้อยอยากทำอะไรมากกว่านี้อ่ะ”ใช่แล้ว...เขาพาเธอนั่งรถตั้งแต่เที่ยงจนเกือบบ่ายสามแล้ว โดยให้ลูกน้องมือขวาขับรถให้ ส่วนลูกน้องคนสนิทอีกคน เขาส่งไปตามดูจันทร์เจ้า อ้างว่าเขาไม่ไว้ใจเธอ เธออาจเป็นสายให้แก๊งคู่อริ แน่นอน เขาพยายามจะมีอะไรกับสาวสวยในรถ อย่างที่เคยทำ แต่ครั้งนี้ก็ไม่สำเร็จอีกเช่นเคย อยู่ๆเขาก็หมดอารมณ์กับคนโปรดคนนี้ซะงั้นเขาปวดใจมากเพราะเมื่อคืนเขาสามารถมีอะไรกับยัยซุ่มซ่ามได้ทั้งคืน โดยไม่ต้องบิ้วอารมณ์หรือพยายามอะไรเลย นอกจากแค่พยายามแสร้งทำเป็นเมามายไร้สติก็เท่านั้นใช่แล้ว เขาจำได้หมดล่ะว่าทำอะไรลงไปบ้าง เขายอมรับว่าเกิดอารมณ์กับยัยซุ่มซ่ามจนห้ามตัวเองไม่ไหว เลยกระโจนลงไป โดยไม่ทันนึกเลยว่า มันเป็นครั้งแรกของยัยนั่น พระเ

“เอ่อ..” ถ้าปฏิเสธ เดี๋ยวเขาจะกลายเป็นเจ้านายไม่แน่จริง ไม่เด็ดขาด โลเลไม่ได้เรื่อง งั้นก็จัดการเรื่องที่อยากจะจัดการเสียเลยดีกว่า “ทั้งหมดครับ ทั้งหมดเลย ตำแหน่ง Lady of Black Dragon ไล่ออกทั้งหมด”เธียรถึงกับอึ้ง ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “จริงเหรอครับ แน่ใจนะครับ”เหนือฟ้าพยักหน้า เขาคิดเรื่องนี้มาสักพักแล้ว ก็นับตั้งแต่ที่ได้เจอกับจันทร์เจ้านั่นแหละ “แน่ใจครับ ปิดตำแหน่งนี้ไปเลย ต่อไปนี้จะไม่มีตำแหน่งนี้อีกแล้ว”เธียรพยักหน้า แอบดีใจที่เจ้านายคิดได้เสียที อะไรทำให้เขาเปลี่ยนไปขนาดนี้นะ “ผมจะจัดการให้เรียบร้อยครับ ว่าแต่ ทำไมถึงหยุดครับ”“ผมแค่...เบื่อน่ะ”ไม่ใช่เพราะแคร์ใครใช่มั้ยเธียรพยักหน้ายิ้มๆ “หรือว่า มีคนที่ชอบ?”“เปล่าซะหน่อย!!” ปฏิเสธเสียงสูง ตาเลิ่กลั่ก พิรุธโผล่ชนิดเก็บไม่มิด แก้มแดงก่ำไม่รู้ตัว “ไร้สาระ ชอบเชิบอะไร ปัญญาอ่อน ผมไม่มีทางชอบใครหรอก ผมไม่อ่อนแอขนาดนั้นหรอกน่า”“การชอบใครสักคน ไม่ใช่การอ่อนแอนะครับ”“ใช่สิ มันคือความอ่อนแอขั้นสุด เพราะงั้น ผมจะไม่ยอมเป็นคนอ่อนแอ..เด็ดขาด!”“คุณฟ้าไม่ยอม แต่ใจคุณฟ้าอาจยอมก็ได้” เขาสะอึก รู้สึกเหมือนโดนจี้ใจ “หยุดไร้สาระได้แล้ว