All Chapters of กฎเหล็กเด็กเฮีย: Chapter 21 - Chapter 30

มื้อเย็นวันนี้ นอกจากจะมีแกงส้มแล้ว เธอยังทำไข่เจียวหมู่สับ ปลาทูทอด และน้ำพริกกระปิด้วยพอจัดโต๊ะเสร็จเรียบร้อยก็สบายใจ วันนี้มีอาหารดีๆมีประโยชน์กินแล้ว“เฮ้อ...ไปอาบน้ำดีกว่า” พอจะอาบน้ำเท่านั้นแหละ ถึงคิดได้ว่า.. “จริงสิ แล้วฉันต้องนอนห้องไหนเนี่ย เสื้อผ้าก็ไม่มีสักชุด ไหนจะกางเกงในเสื้อในอีก หรือจะโทรขอให้ผู้จัดการซื้อให้ หืออ แต่จะให้เขาไปซื้อกางเกงในเสื้อในให้ก็..แปลกๆนะ”ขาดคำนั้น เสียงสัญญาณประตูดังขึ้น เธอรีบวิ่งออกจากครัวตรงไปที่ประตูบ้านทันที แน่นอน คราวนี้เป็นเจ้าของบ้านหน้าดุกลับมา...“กลิ่นอะไรเนี่ย” เขาสูดจมูกฟุดฟิดทันทีก้าวเข้ามาในบ้าน “กลิ่นคุ้นๆแฮะ”“จมูกไวจริงนะ ว่าแต่ ฉันนอนห้องไหนเหรอ ห้องอื่นๆในบ้านล็อคทุกห้องเลยอ่ะ”เขานิ่วหน้า ยกไหล่ “ก็ห้องฉันไง อย่าลืมว่าฉันจ้างเธอมาทำอะไร”“เอ่อ คุณจะให้ฉันนอนกับคุณจริงเหรอ”เขาถอนหายใจพรึด พร้อมกับคลี่เน็คไทไปด้วย ขณะเดินตรงเข้าไปห้องครัว “เธอนอนบนพื้นใกล้เตียงฉันไง ไม่ต้องห่วง ฉันมีหมอนกับผ้าห่มให้”เธอทำหน้ายักษ์ใส่หลังเขา “แล้วเสื้อผ้าฉันล่ะ กางเกงใน เสื้อใน”“ก็ไปหาเอาสิ ในห้องเก็บของน่ะ”“ในห้องเก็บของมีกางเกงใน เสื้อ

“แต่ไม่ใช่ว่าจะเข้า-ออกบ้านฉันได้ตามใจชอบนะ วันไหนจะไปเรียน ก็ออกไปพร้อมฉัน แล้วก็ ถ้าจะกลับเข้าบ้าน ก็ต้องกลับพร้อมฉันเหมือนกัน”“อ้าว แล้วถ้าคุณกลับดึกล่ะ ยังไงฉันก็มีบัตรพนักงานอยู่แล้ว คุณจะทำให้มันยุ่งย่างเพื่อ”“เพราะฉันไม่ไว้ใจเธอน่ะสิ ยัยซุ่มซ่าม!”“กลัวฉันยกเค้าบ้านคุณรึไง”เขาเหลือบตาดุมองเธอ “เลิกพูดมากแล้วไปให้ไกลหน้าฉันที ฉันจะดูการ์ตูน”เธอหันมองหน้าจอทีวีแล้วตาโตตื่นเต้น “อุ๊ย! ฉันก็ชอบการ์ตูนเรื่องนี้เหมือนกัน”เขาเหลือบตามองเธออีกครั้งอย่างไม่เชื่อใจ แทบไม่มีผู้หญิงคนไหนดูการ์ตูนเรื่องนี้เลย เพราะมันไม่ได้ดัง ไม่ได้ฮิตอะไร “ทำไมถึงชอบ”“ก็เพราะ..” เธอเลยบรรยายให้เขาฟังว่าทำไมถึงชอบการ์ตูนเรื่องนี้ จนเขาแทบไม่ได้ดูการ์ตูนเลยล่ะเขาอึ้งไปเลยเพราะเธอรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับการ์ตูนเรื่องนี้ ไม่ได้มาเล่นๆเลยล่ะ“ฉันดูเรื่องนี้มาหมื่นกว่ารอบแล้ว” เธอบอกเขาอย่างภาคภูมิใจเขาไม่ยอม “ฉันดูแสนกว่ารอบแล้ว”เธอมองหน้าเขา ทำไมต้องอยากเอาชนะด้วย“ตอนเด็กๆ ฉันกับพ่อจะดูด้วยกันล่ะ เป็นเรื่องโปรดของพ่อฉันเลย”เขาอึ้งนิดๆ ก่อนจะหยิบรีโมทมากดปิดทีวีซะงั้น“อ้าว ปิดทำไมคะ”“ไม่อยากดูแล้ว มีไ

เขานิ่วหน้าไม่เข้าใจ “ไม่คิดจะถ่ายรูปฉันเอาไปอวดใครเลยเหรอ???”“เพื่อ? จะเอาไปอวดทำไม ไม่เห็นน่าอวดตรงไหน ฉันไม่ได้ชอบคุณซะหน่อย” ปากบอกว่าไม่ แต่ใจอ่อนระทวยไปหมดแล้ว นับตั้งแต่ที่เห็นเขานอนร้องไห้อยู่บนพื้น ความอ่อนแอของเขาทำเธอใจสั่น เห็นแล้วอยากกอดอยากปลอบประโลม “พี่ไบร์ทคณะวิศวะคือที่สุดในใจฉันตลอดกาล คือแสงแรกในยามเช้าของหัวใจ”“ไอ้เวรนั่นเนี่ยนะ!!” เขาทำหน้าดูถูก ไม่พอใจอย่างแรง “ตาต่ำ!!”“พี่ไบร์ททั้งหล่อทั้งเท่ เห็นแล้วใจละลาย” แล้วเธอก็เปิดไอจีของพี่ไบร์ท เลื่อนดูรูปของพี่ไบร์ทอย่างมีความสุข โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาของใครอีกคนมองอยู่ด้วย แต่ไม่ได้มองภาพในโทรศัพท์เธอหรอกนะเขาเผลอมองเธอไปหลายวินาที ก่อนจะรู้ตัวว่าตัวเองทำเรื่องแปลกประหลาด เลยกลับมานอนมองเพดานห้อง แล้วนึกถึงตอนนั่งกินอาหารเย็น นึกถึงรสชาติอาหาร นึกถึงปากของเธอเวลาเคี้ยวอาหารพอคิดไปสักพักก็คิดได้ว่าสมองเขาน่าจะเพี้ยนเลยพยายามคิดถึงผู้หญิงสวยๆในคอลแลกชั่นของตัวเอง คิดถึงรูปร่างของพวกเธอ คิดถึงเซ็กซ์..ก่อนจะหวนกลับมาเห็นยัยจันทร์เจ้าโซ๊ยมาม่าเหมือนคนตาย อดตายอยากอีก..และไม่รู้ว่าเพราะกลิ่นราคาถูกของยัยจันทร์เจ้ารึเ

“กินข้าวดีกว่า” เธอยกไหล่ไม่สนใจเขา ลงมือกินข้าวขยำปลาทูอย่างมีความสุข “หืมมม อร่อยสุดๆเลย เป็นเมนูที่ฉันชอบสุดๆเลย สองจานไม่น่าพอ”เขามองเธอกินด้วยสายตาหิวโหย มองปากเธอที่อ้าปากงับข้าวอย่างเอร็ดอร่อยแล้วก็ทนไม่ไหว เอื้อมหยิบจานตัวเองกลับมาไว้ตรงหน้าตัวเอง แล้วก็ตักข้าวเข้าปาก เคี้ยวอย่างเพลิดเพลินเธอเหลือบมองเขากินแล้วส่ายหน้าระอาใจ ทำไมต้องทำเก๊กตลอดเวลาด้วย แค่ยอมรับว่าอยากกินอาหารบ้านๆ มันจะยากอะไรนักหนา“ข้าวอะไรเนี่ย”“อร่อยปะ?”เขายกไหล่ “ก็กินได้”เธอยิ้มมุมปาก “ข้าวขยำปลาทู ใช้ปลาทูที่เหลือเมื่อคืนมาทำ กินสลัดด้วยสิ”เขาก็ทำตาม กินนั่นกินนี่ กินทุกอย่าง แม้แต่แซนวิสก็ไม่เหลือ กินอย่างเอร็ดอร่อยเลยล่ะ“เออ จริงสิ เมื่อคืนได้เรื่องอะไรบ้าง” เขาถามขณะข้าวยังเต็มปากนั่นล่ะ “ฉันละเมอพูดถึงเรื่องที่ถูกลอบทำร้ายหรือมีเพ้อพูดข้อความแปลก ๆ ไรบ้าง”เธอชะงักนิดหน่อย ทำหน้าแทบไม่ถูก จะบอกเขาได้ยังไงว่าเมื่อคืนเรานอนกอดกันทั้งคืน โดยที่เขาไม่ได้พูดอะไรมากมายเลย นอกจากครางแล้วเอาจมูกมาแหย่แก้มมาแหย่ซอกคอของเธอเหมือนแมวง่วง “ไม่นะ เมื่อคืนคุณแค่..อย่าไป อย่าไปนะ ประมาณนี้ ไม่มีอะไรนอกจาก

จันทร์เจ้าหันมองรถหรู เห็นเหนือฟ้าเปิดกระจกรถลงก็แปลกใจ เขาต้องการอะไร ไหนบอกว่าให้ทำเหมือนไม่รู้จักกันในมหา’ลัย ห้ามเธอพูดชื่อเขาเด็ดขาด !! ทว่า เขาไม่พูดอะไร ชี้หน้าเธอเหมือนกำลังขู่แล้วก็ขับรถต่อไปทันทีเธออึ้ง “เป็นบ้าอะไร มาจอดรถชี้หน้า”“นั่นสิ!” เสียงนั้นดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนเจ้าของเสียงจะก้าวมายืนข้างเธอ สายตายังชะเง้อมองรถหรูด้วยความสนใจและตื่นตะลึง“อุ๊ย! มาไม่ให้สุ้มให้เสียงเลยนะ เกือบถีบละ”“ถีบสิ จะได้รู้ว่าไม่ได้ฝันไป!” มารียาเพื่อนสนิทร่วมคณะ สาวอ้วนหน้าหมวยติ่งไอดอลเกาหลี แต่เป็นแฟนคลับตัวยงของพี่เหนือฟ้า หรือเฮียฟ้าของสาวๆทั้งมหาวิทยาลัย “นั่นมันรถเฮียฟ้านี่ ฉันจำรถเฮียฟ้าได้ทุกคัน ทำไมเขาจอดรถแล้วชี้หน้าแกล่ะ เขารู้จักแกเหรอ”จันทร์เจ้าตาเหลือก ก่อนจะแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อนพิรุธ “แกจะบ้าเหรอ คนอย่างเขาจะมารู้จักคนอย่างฉันได้ยังไง เรามันคนละระดับกัน”“นั่นสิ หรือว่าแกไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจรึเปล่า ไม่งั้นเขาจะชี้หน้าแกเพื่อ??..ทำไมเขาไม่ชี้หน้าฉันบ้างวะ อยากอยู่ในสายตาเขาอ่ะ จะอารมณ์ไหนก็ได้ จะแค้น จะเกลียด หรือขยะแขยงก็ได้”จันทร์เจ้ากรอกตามองบน เพื่อนเธอเป็นเอามาก