All Chapters of กฎเหล็กเด็กเฮีย: Chapter 51 - Chapter 59

“ป่วยมากมั้ย?” ไม่ถามเปล่าแต่ยื่นมือลงมาอังหน้าผากเธอด้วย เธอตกใจรีบผลักมือเขาออก มองเขาด้วยสายตาขวางข้น เหมือนจะงับหัวเขาได้ “อย่ามายุ่ง!!”เขาทำหน้าใสซื่อเหมือนไม่รู้ว่าเธอโกรธเขาอยู่ “ตัวร้อนอยู่นะ ป่วยจริงๆด้วย”“คิดว่าฉันโกหกรึไง แต่ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ฉันทำงานให้คุณได้แน่ คุณนอนไปเถอะ รีบนอนรีบฝันซะ คราวนี้ฉันจะตั้งใจฟังและจดไว้ทุกคำเลย”พอเธอบอกแบบนั้น เขาถึงกับยิ้มเย้ยหยัน เพราะรู้ว่าเธออยากจะจบเรื่องเร็วๆแล้วไปจากเขาน่ะสิ แหม..นึกแล้วก็อยากแกล้ง ทำเป็นนอนไม่หลับซะเลยแต่ถ้าจะแกล้งให้สนุกกว่านั้นก็คือแสร้งทำเป็นนอนหลับแล้วค่อยๆกลิ้งตกจากเตียงลงไปนอนกับเธอที่พื้นยังไงล่ะ“เฮ๊ย! นี่!!” เธอโวยวายทันทีที่ร่างคนตัวใหญ่ตกลงมานอนข้างๆ “คุณ!!”แต่คนแสร้งนอนหลับทำเหมือนกำลังฝันร้าย สวมกอดเธอแน่นแล้วเพ้อครางออกมาไม่เป็นภาษา“นี่...ฮึ่มม ตาบ้านี่ จะนอนดิ้นอะไรขนาดนั้นยะ คุณ! คุณ!” เธอร้องเรียกเขาก่อนจะได้สติ จริงสิ..เธอจะปลุกเขาทำไมล่ะ ในเมื่อต้องการให้เขาฝันร้ายแล้วละเมอพูดข้อมูลสำคัญออกมา “เอ่อ..นอนซะ นอนซะนะ แล้วก็..ฝันร้ายเยอะๆเลยนะ”เธอปล่อยให้เขากอด ซึ่งอาจจะเป็นการกอดครั้งสุดท้าย

“ใกล้เวลานัดแล้ว ฉันไปก่อนนะคะ” เธอบอกเขาแค่นั้น ก่อนจะวิ่งออกจากห้องครัวไปเสียงสัญญาณประตูดังขึ้นนั่นล่ะ เขาถึงได้สติอีกครั้ง รีบวิ่งไปที่ประตูบ้าน กดรหัสเปิดประตู แล้ววิ่งตามเธอไปที่ลิฟต์ แต่ไม่ทันซะแล้ว “เดี๋ยวสิ!!! จันทร์เจ้า!!!!”เขาไม่รอช้า รีบกลับเข้าบ้าน หยิบกุญแจรถคันโปรดออกมา แล้วขับรถหรูออกจากลานจอดรถของเซฟเฮ้าส์ด้วยความเร็ว เพื่อจะไปดักหน้าเธอที่บริเวณป้ายรถเมล์ใกล้ๆตึกบริษัท แต่พอไปถึง เห็นเธอขึ้นรถเก๋งสีแดงคันหนึ่งแล้วขับออกไปพอดี “ให้มันมารับถึงหน้าตึกฉันเลยเหรอวะ มันจะหยามกันเกินไปแล้ว!!!” เขาตะโกนโวยวายด้วยความโมโห รีบขับรถตามรถเก๋งสีแดงไปด้วยความรวดเร็ว“บอกไว้เลยนะ ฉันไม่ได้อยากรู้เลยว่าเธอจะไปไหน หรือมีความลับอะไร ฉันก็แค่...อยากสกรีนคนใกล้ตัว ฉันต้องมั่นใจว่าเธอดีพอจะยืนอยู่ข้างๆฉัน!!”เขาขับตามรถเก๋งสีแดงไปจนถึงย่านท่องเที่ยวของเมือง ซึ่งคึกคักไปด้วยนักท่องเที่ยวทั้งต่างชาติและไทยที่มาใช้บริการร้านอาหาร คาเฟ่ ร้านขายสินค้าต่างๆที่มีอยู่เต็มทั้งสองฟากถนน...ระหว่างขับรถตามรถเก๋งแดง เขากดโทรหาเธอไปด้วย แต่เธอไม่ยอมรับสาย“มันจะมากไปแล้วนะ ไม่ยอมรับสายเจ้านายงั้

“แต่ฉันอยากให้ทุกคนรู้ว่าเพื่อนฉันเป็นแฟนกับเฮียฟ้าสุดหล่อ ทุกคนจะต้องอิจฉาเรา ที่คนธรรมดาอย่างเรากลายเป็นคนสำคัญ แกเป็นแฟนเฮียฟ้า ส่วนฉันเป็นเพื่อนรักของแฟนเฮียฟ้า พระเจ้าช่วยกล้วยทอด ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย ทุกอย่างคือเรื่องจริง”“พอเลย” จันทร์เจ้าดับฝันเพื่อน “แกฟังนะ ฉันเป็นแค่เบ๊ของเขา ที่เขาพูดมาทั้งหมดก็แค่อยากแกล้งฉัน แกห้ามไปพูดอะไรทั้งนั้น”เหนือฟ้าจะอ้าปากพูด...“เป็นเบ๊!” มารียาทำหน้าเพ้อฝัน “โอ๊ย เหมือนในซีรีส์เลย เริ่มจากเป็นเบ๊ แล้วก็กลายเป็นแฟน”เหนือฟ้าพยักหน้าเห็นด้วย...“เพ้อเจ้อ รีบไปหาแม่ได้แล้ว” จันทร์เจ้าไล่เพื่อน ก่อนจะรีบเดินหนีเข้าไปในซอยใกล้ๆเหนือฟ้ายิ้มให้มารียา ทำมารียาแทบละลาย ก่อนจะรีบเดินตามจันทร์เจ้าไป พอเห็นเธอเดินอยู่ตรงหน้า ก็รีบเดินไปจับมือเธอ เธอตกใจชะงัก เงยหน้ามองเขาอย่างสงสัยและไม่เข้าใจ“นี่! เลิกแสดงได้แล้วย่ะ!!”เขายิ้มขำ “ทำไมถึงคิดว่าแสดงวะ มีเหตุผลอะไรที่ต้องแสดง??”เธออึ้ง “นั่นสิ คุณทำไปทำไม”“กลับบ้านด้วยกันสิ เดี๋ยวจะบอกทุกอย่าง”“แต่ฉันกำลังจะไปเดต”เขาถอนหายใจ “ไปเดต? บอกแล้วไงว่าห้ามไปเดตกับใครทั้งนั้น”เธอแกะมือเขาออกแล้วถอยห่าง

“ก็ไปสิ”“จริงเหรอลูก ขอบใจนะลูก” แม่คว้ามือเขาไปจับแล้วบีบแน่น “แม่รักลูกที่สุดนะ” แม่ถึงไม่ยอมมีลูกกับเจ้าพ่อวสุ เพื่อจะได้มีเขาแค่คนเดียว “และแม่พร้อมจะปกป้องลูกตลอดชีวิต”อาย้งเล่าให้เขาฟังแล้ว หลังจากสืบรู้ว่ารถเก๋งคันสีดำเก่าๆที่ขับตามเขาอยู่ตลอดหลายปีเป็นใคร ใช่แล้ว แม่ของเขาเองที่คอยขับรถตามเฝ้าเข้ามาตลอด การที่แม่มาอยู่กับเจ้าพ่อวสุ ก็เพราะอยากใช้อำนาจบารมีของเจ้าพ่อวสุ ปกป้องเขาจากศัตรูของพ่อ“ผมดูแลตัวเองได้แล้ว แม่ไม่ต้องห่วง แม่ดูแลครอบครัวปัจจุบันของแม่เถอะ”“แล้วเราเจอกันบ้างได้มั้ย”เขานิ่งไปนิด ก่อนจะพยักหน้า “ไว้โทรหา”แม่ยิ้มดีใจน้ำตาไหล สวมกอดเขาแน่น เขาสวมกอดตอบ “แม่...รีบไปดูไอ้วายุเหอะ ตอนนี้มันเมายานอนร้องไห้อกหักอยู่ในผับโน่น”เขาบอกลาแม่แล้วขึ้นรถ ขับออกจากผับอย่างรวดเร็ว เพื่อจะไปยังที่แห่งหนึ่ง ลูกน้องมือซ้ายเพิ่งส่งข้อความมารายงานว่าจันทร์เจ้าอยู่ที่ไหนณ...หมู่บ้านริมทะเลพอขับรถถึงละแวกบ้านของจันทร์เจ้าตามที่ลูกน้องส่งโลเคชั่นให้ เขาแปลกใจไม่น้อย เพราะมันอยู่แถววัดท่าเรือที่เขามางานศพลูกน้องเมื่อสามเดือนก่อน จนโดนคนบ้าทำร้ายตกน้ำเกือบเอาชีวิตไม่รอดและแน

เป็นแฟนมาเฟีย...ต้องอดทนพอประตูเซฟเฮ้าส์ปิดสนิท เขาก็คว้าเธอไปกอดจูบอย่างเร่าร้อน กระหืดกระหาย ราวกับอดอยากปากแห้งมานาน ราวกับหิวกระหายจนเกินจะต้านทานไหว “อ่ะ..อา อืมมมม” ริมฝีปากแสนร้ายถาโถมบดขยี้ลงบนเรียวปากนุ่มหยุ่นหอมละมุน ทั้งอ่อนโยนและไร้ปรานี ขยับขับเคลื่อนไปตามแรงปรารถนาอันเร่าร้อน ละเลงอย่างบ้าคลั่ง ราวกับจะดูดกลืนริมฝีปากและจิตวิญญาณเธอลงท้องไป...“โอววว อูวววว” พอหายตกใจที่โดนเขากระหน่ำจูบอย่างบ้าคลั่ง หลังตั้งสติได้ก็เริ่มขยับริมฝีปากตอบรับรสจูบสุดเร่าร้อนของเขาอย่างโหยหา อ้าปากรับลิ้นอุ่นสากที่แทรกซอนเข้ามาในโพรงปากด้วยความเต็มอกเต็มใจ คลั่งไคล้ในรสรักไม่แพ้กัน“อืมมม โอววว อือออ” สองริมฝีปากแลกลิ้นบดจูบกันอย่างดูดดื่มลืมหายใจ สองมือใหญ่รวบร่างเธอขึ้นอุ้มแล้วพาเธอเข้าไปในห้องนอนใหญ่“อืมมม” สองปากไม่ยอมปล่อยจากกัน กระทั่งร่างของเธอถูกวางลงบนเตียงนอนนุ่ม ผ้าปูที่นอนขาวสะอาดยับยู่ยี่จากแรงเขยื่อนขยับในทันที “อ่าห์” เหนือฟ้าหายใจกระเส่า รีบถอดเสื้อผ้าตัวเองออกอย่างไว โยนทิ้งลงไปบนพื้น เผยกายแกร่งสุดกำยำและลำรักแข็งคัดพรั่งพร้อมสำหรับทำศึกสวาทส่วนจันทร์เจ้า เธอจัดการตัว