All Chapters of กฎเหล็กเด็กเฮีย: Chapter 11 - Chapter 20

เธอกลืนน้ำลายเอื้อก รีบลุกขึ้นยืนเพื่อตั้งหลัก เผื่อว่าจะต้องวิ่งหนี “เป็น..เป็นหมอนข้างไงคะ”เขาอึ้ง.. เขาจะคิดว่าเธอเป็นหมอนข้างได้ยังไง เขาเป็นคนติดกลิ่นเครื่องนอนของตัวเองมาก หากเป็นกลิ่นแปลกปลอมล่ะก็ เขาไม่มีทาง...“ไม่จริง!” เขาปรี่เข้าหาเธอจนเกือบประชิด เธอรีบบ่ายหน้าหนีแล้วหลับตาปี๋ เตรียมรับแรงกระแทกจากหมัดอย่างไม่ต้องสงสัย แต่...“ฮึ?” เขาชะงัก พอได้กลิ่นตัวเธอก็ใจเต้นรัวอย่างห้ามไม่อยู่ มันไม่ใช่กลิ่นเครื่องนอนหรือผ้าห่มของเขา แต่เป็นกลิ่นคุ้นเคยที่ลืมเลือนไปนานแล้ว “ฮึ่ม!” ร่างกายของเขาไม่ได้ไว้ใจผู้หญิงคนนี้ แต่ร่างกายของเขาไว้ใจกลิ่นของเธอต่างหาก“ตั้งแต่เมื่อไหร่?”เธอนิ่วหน้า เขาถามอะไร เลยค่อยๆหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง พอสบตาดุร้ายก็ชะงักกลัว เพราะหน้าหล่อๆมันอยู่ใกล้ใบหน้าเธอนิดเดียว หากลมหายใจเขามีพิษล่ะก็ เธอคงต้องตายภายในสามวินาที“เอ่อ..” เธออึกอัก งงงัน เพราะไม่มั่นใจว่าเขาถามเรื่องอะไร “อะไรคะ?”เขาสูดหายใจฟึดฟัด กัดฟันกรอด พูดด้วยน้ำเสียงเข้มดุ “เธอ! ล้มลงมา..หาฉัน...ตั้งแต่เมื่อไหร่..ใช่..ฉันนอนกอดเธอตั้งแต่ตอนไหน พูดความจริงมา!!”หากปากเขาพ่นไฟได

“หิวเงินงั้นเหรอ?”“มีอะไรรึเปล่าครับ หรือว่าเธอทำอะไรให้คุณฟ้าไม่พอใจ”เขายิ้มมุมปาก สายตาร้ายเหมือนจะฆ่าใครได้“เปล่าหรอกครับ เธอทำงานเรียบร้อยดี” ต้องยอมรับว่าบ้านเขาอยู่ในสภาพที่สะอาดและเรียบร้อยทุกซอกทุกมุมเลยล่ะ ตั้งแต่ที่ยัยประหลาดมาทำงาน “ว่าแต่ เธอชื่ออะไรนะ”“หืม ปกติคุณฟ้าไม่เคยอยากรู้ว่าแม่บ้านหรือพนักงานชื่ออะไรนี่นา แม่บ้านที่เคยทำงานมาสามสี่คน คุณฟ้าก็ไม่เคยรู้ชื่อเลยสักคน ทำไมถึงอยากรู้ชื่อคนนี้ล่ะครับ หรือว่าสนใจ” อาเธียรออกปากแซวแต่คนถูกแซวทำหน้าแทบไม่ถูก เขาน่ะเหรอสนใจยัยประหลาด เขาแค่จะแก้แค้นเธอต่างหาก ถ้าอยากล้มศัตรู ก็ต้องรู้เขารู้เราก่อนสิ “เปล่าซะหน่อย ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย หน้าจืดอย่างกับเต้าหู้ เห็นแล้วหมดอารมณ์““ฮั่นแน่”“ฮั่นแน่อะไร ไม่ต้องมาแซว ผมไม่ได้คิดอะไร ก็แค่เห็นว่า” เถียงเก่งและใจกล้าหน้าทน..เลยอยากจะแกล้งให้เข็ด แล้วลาออกไปเอง “ทำงานได้เนี๊ยบสุดๆ งานละเอียดทุกซอกทุกมุม เลยอยากให้โบนัสซะหน่อย”“โอ้โหว เด็กนั่นต้องดีใจแน่เลยครับ มาทำงานได้ไม่กี่วันก็จะได้โบนัสซะแล้ว เท่าไหร่ดีครับ”“เดี๋ยวผมจัดให้เอง อาจไม่ใช่เงิน”“ของขวัญเหรอครับ”เหนือฟ้ายิ้มกร

“เอ๊ะ..หรือว่า คุณลืมรหัสตู้เซฟตัวเองคะ!!!”เขาตาเหลือกสามวินาที ก่อนจะปั้นหน้าเย็นชาดุดันแล้วหัวเราะหึๆในลำคอ “คนฉลาดความจำเป็นเลิศอย่างฉัน จะลืมเรื่องสำคัญแบบนี้ได้ไง ฉันแค่อยากพิสูจน์ว่าเธอโกหกฉันรึเปล่า...ก็เท่านั้น”“อ๋อ.. เหรอคะ?” เธอยิ้มแหย..เขาแค่อยากลองใจเธอหรอกเหรอ เกือบจะเอาเรื่องนี้มาต่อรองแล้วเชียว เหนือฟ้าเชิดหน้า ขยับกายออกห่างเธอสามก้าว ทำท่าเก๊กเหมือนเพิ่งชนะศึกใหญ่ “คนที่ฉันอนุญาตให้อยู่ใกล้ตัว จะต้องเป็นคนที่ฉันไว้ใจได้ เพราะฉันเกลียดคนโกหกที่สุด ถ้าเธอพิสูจน์ได้ว่าเธอไม่ได้โกหก ฉันอาจจะ..เพิ่มเงินเดือนให้เธอ 3 เท่า”“3 เท่า!!” เธอตาโต หัวใจเต้นรัว หากเธอได้เงินเดือนสามเท่าจากที่ได้ตอนนี้ตามที่ตกลงกันไว้ ทำงานไม่กี่เดือนเธอก็สามารถใช้หนี้ได้แล้วนี่นา“ว่าไง จำได้หรือไม่ได้” ถามอย่างใจเย็น ทั้งที่ใจร้อนเหมือนภูเขาไฟที่ใกล้ระเบิด“เอ่อ.. ขอฉัน.. ลองคิด.. ก่อน.. นะคะ” ขอเวลาเธอคิดก่อนนะว่าเขาจะมาไม้ไหนกันแน่ อยากพิสูจน์ความซื่อสัตย์ของเธอจริงๆหรือแค่อยากรู้ว่าเธอรู้ความลับของเขาหรือไม่ แล้วจะได้จัดการเธอไปซะ มันเป็นอย่างไหนกันแน่นะ “ถ้าฉันจำได้...คุณจะปล่อยฉันเป็นอิส

เธอยกไหล่ “ไม่เป็นไรเลย ฉันโดนบ่อย คุณจะดูถูกหรือด่าฉันทุกวันก็ได้นะ ขอแค่ได้ใช้หนี้ก็พอ ฉันเบื่อที่ต้องคอยหนี คอยหลบๆซ่อนๆแล้วอ่ะ สองเดือนที่ผ่านมา ฉันแทบไม่ได้ไปเรียนเลยอ่ะ กลัวพวกทวงหนี้”เขาแอบเวทนาเธอ “แล้วไปกู้นอกระบบทำไม รู้ก็รู้ว่าดอกโหด”“คนจนไม่มีทางเลือกหรอกนะคุณ แล้วแก๊งคุณไม่ปล่อยเงินกู้รึไง”“ไม่อ่ะ...ไม่ใช่งานสนุก ” ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ทำธุรกรรมผ่านหน้าจออย่างคล่องแคล่วผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาที เสียงเตือนไลน์ก็ดังขึ้นที่โทรศัพท์ของเธอ“เธอเป็นลูกหนี้คนแรกของฉันนะ ถ้าไม่มีเงินคืน ก็ทำงานใช้สมองคืนฉันซะ!”“พระเจ้าช่วย ไม่สิ มาเฟียช่วย!!” เธอรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยความตื่นเต้น พอเห็นยอดเงินที่โอนเข้าบัญชีแล้วก็ตาโตเท่าไข่ห่าน อยากจะกรี๊ด รีบทำการกดโอนเงินให้เจ้าหนี้ทันที พร้อมส่งสลิปทางไลน์“นี่แน่ะ หมดเวรหมดกรรมกันซะที”เธออารมณ์ดีสุดๆ“ต่อไปก็ไม่ต้องเห็นหน้ากันอีก”เหนือฟ้าเผลอมองเธอแล้วแอบขำ จนเธอหันมาเจอหน้ายิ้มๆของเขานั่นล่ะ เขารีบหุบยิ้มทันที แล้ววางมาดเก๊กเหมือนเดิม“เธอน่าจะไปจ่ายเงินต่อหน้าแล้วทำสัญญาใช้หนี้ด้วยนะ ถ้าพวกมันโกงเธอล่ะ”“ไม่กล้าหรอก คนที่ฉันไปก

“ใบหน้าคนร้าย หมายความว่าไงคะ”“เมื่อสามเดือนก่อน ฉันโดนลอบทำร้าย พอฟื้นขึ้นมาก็ดันจำเหตุการณ์วันนั้นไม่ได้ รวมทั้งลืมรหัสตู้เซฟที่เปลี่ยนในวันนั้นด้วย ตอนนี้ฉันได้รหัสกลับมาแล้ว แต่ฉันยังจำหน้าคนร้ายที่ตีหัวฉันไม่ได้เลยน่ะสิ”เธออึ้งกับเรื่องของเขา แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี เขาจะอารัมภบทให้เธอฟังทำไม “แล้วไงคะ??”เขายิ้มมุมปาก แต่สายตาเย็นชาราวกับปีศาจ“เธอจะต้องนอนกับฉัน!”“ห๊า!!!” เธอตกใจอุทานลั่น ยกมือขึ้นปิดอกตัวเองอัตโนมัติ “คุณจะนอนกับฉันเหรอ!!??!!”เขาส่ายหน้าระอาใจ “ไม่ใช่นอนแบบนั้นโว๊ย! แค่นอนด้วยกันเฉยๆ แล้วเธอก็..หาคำตอบจากจิตใต้สำนึกของฉันให้ได้ ว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ และคนที่ทำร้ายฉันเป็นใคร ได้ชื่อด้วยจะดีมาก”เธอกลืนน้ำลายเอื้อก แอบเสียดายที่ไม่ใช่การนอนแบบที่เธอคิด“หมายถึงให้ฉันคอยฟังเวลาคุณนอนละเมอ?”“ใช่! เธอต้องคอยเฝ้าคอยฟังช่วงที่ฉันหลับ ว่าฉันละเมอหรือเพ้อพูดอะไรบ้าง แล้วรายงานให้ฉันรู้ทุกวัน”เธอแอบโล่งใจ นอนเฝ้าเขานอน ก็ยังดีกว่าตายใช่มั้ย ไม่เห็นยากอะไร การอดนอนช่วงดึกคืองานของเธอเลยล่ะ เพราะทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านสะดวกซื้อช่วงกลางดึกออกบ่อย“อืมม ฉันปฎิเส