“ฝ่าบาท…วันนี้ข้ายังปวดหลังอยู่นะเพคะ” เธอรีบโวย “เมื่อคืนยังไม่ทันฟื้นเลย...”“ก็ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของการลงโทษแล้วกัน” เขาตัดบท แต่แววตายังแฝงความเป็นห่วงลึก ๆ อยู่เขาเอื้อมมือมาจับข้อมือเธอ สัมผัสแน่น แต่ไม่บีบจนเจ็บ“ไปที่เตียง”คำสั่งสั้น ๆ แต่ทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะทันที---ม่านเตียงผ้าไหมถูกดึงลงอีกครั้ง โลกด้านนอกถูกตัดขาด เหลือเพียงแสงเทียนสี่ห้าเล่มส่องสลัวอยู่ด้านในจีน่านั่งบนขอบเตียง สูดหายใจลึก “ใจเย็น…ใจเย็น…คิดซะว่าเป็นคาร์ดิโอ…”ยังไม่ทันตั้งหลักดี ร่างสูงของหลงจวิ้นก็นั่งลงตรงหน้า เขายื่นมือมาจับปลายคางเธอเชยขึ้นอย่างอ่อนโยน“เจ้าไปพูดอะไรกับเหม่ยซินมาบ้าง” เขาถามขึ้นก่อน “เล่าให้ข้าฟัง”“เอ่อ…ก็ไม่ได้มากมายเพคะ” จีน่าพยายามเบี่ยง “พูดเรื่องบัว โคลน เตา อะไรพวกนั้นตามที่ฝ่าบาทได้ยินมานั่นแหละเพคะ”“แต่ข้าอยากฟังจากปากเจ้าเอง”น้ำเสียงเขาไม่ได้ถามในฐานะจักรพรรดิที่ต้องการรายงาน แต่เป็นผู้ชายที่อยากรู้ว่า ผู้หญิงของตนไปปะทะอะไรมาจีน่ากัดริมฝีปาก จำใจเล่าโดยสรุป ทั้งเรื่องเปรียบตัวเองเป็นเตาที่มีป้ายชื่อเขา ทั้งเรื่องเปรียบผู้หญิงบางคนว่ามีตะไคร่เต็มก้นถ้วย ทั้งคำ
Baca selengkapnya
Masuk
