Semua Bab สนมเถื่อนของฮ่องเต้: ข้าทะลุมิติมาเป็นเมียเสือ: Bab 31 - Bab 40

“คงเพราะฝ่าบาททรงเหนื่อยเพคะ” เธอพยายามตอบอย่างเรียบ ๆ “เหนื่อยก็ต้องมีที่พักบ้างเป็นธรรมดา”“ใช่” เยี่ยนเฟิงพยักหน้า “แต่ที่พัก…เลือกที่ไหนก็ได้ในวังหลัง ทว่าพักหลัง…ฝ่าบาทเลือกมาที่นี่ทุกคืน แทบไม่ไปที่อื่นเลย”ดวงตาของแม่ทัพใหญ่ไม่ได้มีแววคุกคาม แต่มันมีทั้งความสงสัยและความห่วงใย“กระหม่อมจึงต้องมาดูด้วยตาตัวเอง” เขาพูดอย่างตรงไปตรงมา “ว่าผู้หญิงที่ทำให้เสือบนบัลลังก์สงบลงได้…เป็นคนแบบไหนกันแน่”จีน่าหัวเราะเบา ๆ “ถ้าแม่ทัพคาดหวังว่าจะเจอหญิงงามผู้เปี่ยมด้วยปัญญาและเมตตาเกินคนธรรมดา…เกรงว่าแม่ทัพอาจต้องผิดหวังเพคะ ข้าเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่พยายามไม่ตายกลางวังหลังแค่นั้น”ดวงตาเยี่ยนเฟิงวูบไหว เขาวางศอกลงเบา ๆ บนโต๊ะ มือกำถ้วยชา หลุบสายตามองน้ำชาในถ้วย“คำแบบนี้…” เขาว่าแผ่ว ๆ “ไม่ใช่คำที่อิงอวี้คนเดิมจะพูด”อากาศรอบตัวเงียบไปชั่วครู่ จีน่าหยุดหายใจหนึ่งจังหวะ ‘นี่…เขาก็จับได้เหมือนกัน?’“อิงอวี้คนก่อน…” เยี่ยนเฟิงกล่าวต่อ “มีแต่ไฟ...ไฟหิวกระหาย ไฟไม่แยกผิดถูก ไฟที่พร้อมเผาแม้แต่ตัวเอง แต่หญิงเบื้องหน้าข้า…ไฟนั้นยังมีอยู่ในดวงตา เพียงแต่ตอนนี้มี ‘กำแพง’ คอยคุมไฟไม่ให้ลุกท่วมกลับมา”

ลมบ่ายพัดผ่านสวนดอกเหมยด้านหน้าตำหนักเสียนเฟย กลีบดอกสีชมพูอ่อนลอยละลิ่วเหมือนหิมะฤดูใบไม้ผลิ แสงแดดโปรยลงมาเป็นริ้ว ๆ อบอุ่นจนจีน่ารู้สึก…สบายแปลก ๆหลังเจอแม่ทัพเยี่ยนเฟิงเมื่อเช้า เธอก็มีเวลานั่งคิดทบทวนอยู่พักใหญ่ คิดเรื่องศัตรูในวังหลัง คิดเรื่องการต้องหัดสร้างเกราะให้ตัวเอง คิดถึงคำเตือนนั้นที่ยังดังก้องอยู่ในหัว...“ผู้ที่ฝ่าบาทแตะต้องมากที่สุด…ก็เป็นเป้าของทุกคนมากที่สุดเช่นกัน”จีน่าถอนหายใจ ชีวิตนี่มันไม่ใช่แค่วิ่งหนีเสือแล้วจบ มันยังต้องเผชิญเสืออีกหลายสายพันธุ์ในวังนี้ด้วย ทว่าโชคดีที่ตอนนี้มีเพียง ‘สายลมอ่อน ๆ’ ไม่ใช่ ‘เสือเถื่อน’ อยู่ข้าง ๆเสี่ยวหลันกำลังเอาน้ำชามาเสิร์ฟ เสี่ยวไป๋ก็ยืนกรุ้มกริ่มเหมือนมีเรื่องจะเมาท์ต่อ จีน่านั่งเอนตัว เหมือนกำลังจะได้พักจริง ๆ เป็นครั้งแรกในหลายวันจนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้นหลังชายผ้าไหมของสวนด้านใน...เสียงนุ่ม สุภาพ แต่ทรงพลังในแบบที่ไม่ต้องอวด“เสียนเฟย…วันนี้ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะ”จีน่าหันไปตามเสียง แล้วก็ต้องชะงัก...แบบชะงักจริง ๆ เพราะตรงหน้าคือชายหนุ่มที่ไม่เคยคิดว่าจะโผล่มาง่าย ๆ แบบนี้ชายในชุดสีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆ เปลวลมลูบชาย

เสียงหัวเราะของจีน่ากับองค์ชายรองหรงเจี๋ยยังลอยคลออยู่ในศาลา กลีบดอกเหมยปลิวผ่านปลายผมเธอไปทีละกลีบ เธอหัวเราะจนตาหยี มือหนึ่งยกขึ้นปัดดอกเหมยที่ตกลงบนไหล่ผ้าคลุมของหรงเจี๋ย ภาพนั้น…สงบ อบอุ่น จนเธอเผลอลืมไปว่าที่นี่คือวังหลวง ไม่ใช่สวนหลังบ้านในโลกเดิม“องค์ชายรอง…ถ้าอยู่ข้างท่านแล้วรู้สึกสบายแบบนี้ ข้าคงไม่คิดหนีวังให้เหนื่อยเลยเพคะ” เธอแกล้งพูดขำ ๆหรงเจี๋ยหัวเราะ “พูดเช่นนี้ต่อหน้าข้าได้ แต่ระวังอย่าให้หลุดต่อหน้าเสด็จพี่เชียว ไม่อย่างนั้น…ข้าเองอาจจะเดือดร้อนก่อนเจ้าด้วยซ้ำ”จีน่าหัวเราะคิกคัก เสี่ยวหลันยืนมองเจ้านายแล้วยังแอบยิ้มตาม เป็นช่วงเวลาไม่กี่อึดใจ…ที่บรรยากาศรอบตัวไม่มีทั้งดาบ ไม่มีทั้งพิษคำพูด มีแค่ชาอุ่น ๆ กลิ่นดอกเหมย กับเสียงหัวเราะของคนสองคนจนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ไม่ได้ดังมาก แต่เย็นและคมพอจะหั่นความสบายในอากาศให้ขาดสะบั้น“ดูเหมือนวันนี้ตำหนักเสียนเฟย…จะครึกครื้นไม่น้อย”เสียงทุ้มต่ำที่จีน่าฟังออกตั้งแต่คำแรก ทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบเธอหันขวับไปตามสัญชาตญาณ ร่างสูงในชุดมังกรสีดำปักทองเดินออกมาจากเงาไม้ แสงแดดสะท้อนดวงตาคมให้เข้มขึ้นไปอีก เส้นผมเกล้า

จีน่าหอบเบา ๆ หัวใจเธอเต้นแรงจนเกินจะเรียกว่า ‘กลัว’ ได้เหมือนก่อนแล้ว ในขณะที่เขายิ่งขยับเข้ามาใกล้ เธอยิ่งรับรู้ได้ชัดว่า…สิ่งที่กำลังถูกผูกไว้ ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่คือหัวใจของเธอ…ที่ถูกไฟของเขาล้อมไว้ทีละน้อย ในเงามืดของห้องนอนหลงจวิ้นก้มลง ริมฝีปากร้อนเป่ารดที่ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนลงต่ำ ลงต่ำ จนหยุดตรงยอดอกที่ตึงชันขึ้นมาเพราะความหนาวและความเสียวที่พุ่งพล่าน“ที่นี่…” เขากระซิบเสียงแหบ “เคยมีใครได้สัมผัสแบบนี้บ้างไหม”จีน่ากัดริมฝีปาก ส่ายหน้าเบา ๆ โดยไม่ตั้งใจ“ดี” เขาพอใจ จู่ ๆ ก็งับยอดนั้นลงไปในปากอย่างหิวกระหาย ลิ้นร้อนวนเวียนดูดเลียอย่างหนักหน่วง จนเธอแอ่นอกขึ้นรับโดยอัตโนมัติ เสียงครางแผ่วหลุดออกจากลำคอโดยที่เธอควบคุมไม่อยู่มืออีกข้างของเขาเลื่อนลงต่ำ ปลดปมผ้าที่รัดเอวออกอย่างคล่องแคล่ว ผ้าชั้นในบางเบาถูกดึงลงอย่างไม่ปรานี เปิดเผยส่วนที่เปียกชุ่มและร้อนผ่าวตั้งแต่เขาจูบเธอครั้งแรกนิ้วกลางยาวของเขาค่อย ๆ ลากผ่านรอยพับอ่อนนุ่มนั้นเบา ๆ เพียงครั้งเดียว เธอก็สะดุ้งเกร็งทั้งตัว“เปียกขนาดนี้แล้ว…” เขาหัวเราะในลำคอ เสียงต่ำจนสั่นถึงกระดูก “ยังจะบอกอีกหรือว่าไม่

ห้องทั้งห้องเงียบลงในพริบตา เสี่ยวหลันหน้าซีดเผือด มือที่กำชายกระโปรงสั่นน้อย ๆ จีน่ารู้สึกเหมือนมีใครเอาน้ำเย็นจัดมาราดลงบนกระดูกสันหลัง“เสพติด…สัมผัส?” เธอทวนเบา ๆ“ใช่” อวี่เหวินหมิงพยักหน้า “ในระยะแรก ยานี้จะทำให้คนกินมีแรงมากขึ้น ผิวกายอุ่นขึ้น เลือดลมหมุนเวียนดี เป็นผลข้างเคียงที่ดูเหมือน ‘ดี’ แต่เมื่อกินติดต่อกันเป็นเวลานาน…ประสาทที่ควบคุมไฟปรารถนาจะถูกเร่ง…จนร่างเกิดความเคยชินผิดธรรมชาติ”เขาอธิบายต่อด้วยน้ำเสียงหมอ“พูดให้เข้าใจง่าย ๆ คือ...ร่างของอิงอวี้ในอดีต ถูกบังคับให้ ‘ต้องการสัมผัส’ มากกว่าคนปกติหลายเท่า แม้ใจจะไม่อยาก แต่ร่างกายกลับร้องขอ หากไม่มีทางระบาย จะเกิดอาการคลุ้มคลั่ง ร้อนรุ่ม ปวดหนึบไปทั้งกาย เหมือนไฟที่ค่อย ๆ เผาเจ้าของเตาให้ละลายทีละน้อย”คำอธิบายนั้นทำให้จีน่าหายใจได้ไม่เต็มปอด เธอนึกย้อนถึงภาพในฝัน...หญิงสาวในร่างเดียวกับเธอ เหงื่อท่วมตัว กระเส่า หอบหายใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความวุ่นวายเหมือนถูกขัง กรีดร้อง เรียกสัมผัสจากใครสักคน ไม่ใช่เพราะสภาพของใจ แต่เพราะร่างกายถูกขืนให้โหยหาตลอดเวลาอวี่เหวินหมิงมองสบตาเธอนิ่ง ๆ ก่อนเริ่มพูดต่อ“ยานี้ส่วนใหญ่ ถูกส่งมาจ