สนมเถื่อนของฮ่องเต้: ข้าทะลุมิติมาเป็นเมียเสือ

สนมเถื่อนของฮ่องเต้: ข้าทะลุมิติมาเป็นเมียเสือ

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-08-06
Oleh:  Umamii.Tamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
47Bab
305Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ทะลุมิติทั้งที ทำไมไม่ไปอยู่ร่างคุณหนูไฮโซ… แต่ดันมาอยู่ในร่าง “สนมเถื่อน” ที่ฮ่องเต้ขึ้นเตียงด้วยทุกคืน! ฉัน...จีน่าคนธรรมดา ต้องมาเอาตัวรอดจากเสือเถื่อนที่จับฉันกอดเหมือนเป็นหมอนข้างส่วนตัว แถมยังต้องสืบว่าร่างนี้โดนใครวางยา และต้องช่วยฮ่องเต้ผนึกปีศาจในกายอีก!? ชีวิตในวังหลังมันโหดมากค่ะ แต่เลี้ยงเสือให้เชื่อง…ยากกว่า!

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1

Baju yang sudah terlipat rapi itu kini kembali berserakan setelah Mas Anam menendangnya.

"Apa-apaan sih, Mas!" seruku tak terima. Entah apa lagi yang diadukan Mbak Sri pada suamiku, hingga membuatnya murka.

"Apa yang kamu lakukan pada Mbak Sri? Hah?" tanyanya sambil membentak. Hal yang akhir-akhir ini sering dia lakukan. Mas Anam akan marah-marah tak jelas setelah mendapat aduan dari kakaknya. 

"Seperti yang dia adukan padamu, apalagi? Buat apa bertanya lagi? Emang kamu pernah mendengar penjelasan dariku?" sahutku sambil melanjutkan kegiatan yang sempat tertunda.

"Oh, sudah berani membantah sekarang, ya!" Mas Anam berbicara dengan satu tangan mencengkeram rahang ini. Sakit, tetapi ada yang lebih sakit lagi, sebongkah daging yang ada di dalam dada. Hati.

Dengan jarak dekat seperti ini, aku menatap lekat ke dalam manik matanya, berusaha menyelami dan mencari apa yang ada di dalam sana. Masihkah ada cinta untukku. Namun, yang terlihat hanya amarah yang semakin membara. 

Perlahan aku memegang tangan kekarnya. Seperti tahu maksudku, Mas Anam pun melepaskan cengkeramannya. Namun, tidak dengan kelembutan, tubuhku sedikit terhuyung ketika dengan kasar lelaki itu melepaskan tangannya sambil sedikit mendorong.

"Jadi benar apa yang dikatakan Mbak Sri, kamu sudah berani membentaknya?" tanyanya memastikan. Tatapannya masih setajam elang.

"Kalau iya, kenapa?"

Mas Anam nampak terkejut mendengar jawabanku. Mungkin dia tak menyangka sekarang aku berani membalas setiap perkataannya. Aku yang dulu pendiam dan penurut kini mulai muak dengan segala keinginannya yang berhubungan dengan kakak dan adiknya itu.

"Ingat, Widya. Dia itu kakakku sampai kapanpun, kamu tak bisa menggantikan posisinya di hatiku!" hardiknya.

Entah sudah berapa kali Mas Anam mengingatkanku tentang hal itu, agar aku menghormati Mbak Sri, kakaknya dan menyayangi Lilis, adiknya. Aku bisa melakukannya kalau mereka juga bisa memperlakukan aku dengan sama.

Dering ponsel menghentikan amarahnya. Gegas lelaki yang sudah menghalalkan diriku itu merogoh saku sambil berjalan menjauhiku. Setelah berbicara di telepon, Mas Anam pergi begitu saja tanpa berkata apa-apa.

Aku hanya bisa menghela napas agar rasa sesak di dada segera hilang. Ingin rasanya menangis dan mengadu, tapi pada siapa? Tak ada keluarga di kota ini, karena orang tuaku adalah pendatang. 

Setelah merenung cukup lama akhirnya aku kembali merapikan baju yang berserakan. Tak lama berselang terdengar bunyi notifikasi dari ponsel yang tergeletak di lantai. Aku pun segera meraih benda pipi yang tergeletak di antara baju yang hendak kumasukkan ke dalam lemari.

[Rasain! Enak gak dimarahi suami?] 

Bunyi pesan dari Mbak Sri. Aku hanya membacanya tanpa berniat untuk membalas. Rupanya dia sangat bahagia mengetahui jika aku dan Mas Anam baru saja bersitegang.

[Pasti lagi mewek di pojokan, kasihan. Hahaha] 

Lagi dia mengirim chat.

[Mangkanya jangan berani macam-macam kamu. Ingat siapa dirimu! Dulu kamu itu hanya anak seorang buruh cuci, sudah untung adikku mau menikahimu. Bukannya bersyukur, malah sok-sokan berani sama aku. Rasain kena damprat Anam. Hahahaha]

Semua hanya kubaca, sama sekali tak ada niat untuk membalasnya karena itu hanya akan menghabiskan waktu saja.

**

Keadaan rumah semakin sunyi, karena aku hanya sendiri. Setelah bosan menonton serial televisi, aku pun beranjak ke dapur untuk memanasi sayur. Setelah selesai, bergegas ke kamar dan mulai berselancar di dunia maya. Di sanalah kucurahkan isi hati, merangkai kata demi kata sehingga menjadi sebuah cerita, sebuah hobi baru yang dapat menghasilkan rupiah, walaupun belum seberapa.

"Widya!" 

Panggilan itu terdengar diantara gedoran pintu. Aku pun segera bangkit, karena hapal betul siapa pemilik suara tersebut.

"Widya!"

Lagi, terdengar teriakan Mas Anam. Langkahku semakin cepat, agar tak menimbulkan kegaduhan.

"Widya!" 

Teriak dan gedoran itu semakin keras, membuat menekan dada karena terkejut ketika hendak membuka pintu. 

"Waalaikumsalam," ucapku sambil membuka pintu.

"Lama amat sih!" bentak Mbak Sri dengan suara cemprengnya.

"Biasakan mengucap salam sebelum masuk ke rumah, Mas," ucapku mencoba bersikap biasa saja, walaupun sebenarnya ingin berteriak juga.

"Minggir!" Lagi wanita yang sangat disayang suamiku itu membentak, dia berusaha menggeser posisiku yang berdiri di tengah pintu.

"Mau apa kamu bawa Mbak Sri sama Lilis ke sini, Mas?" tanyaku pada Mas Anam. Sengaja tak menggubris kedua wanita beda usia tersebut.

Mas Anam menghela nafasnya sebelum menjawab pertanyaanku. Lelaki itu nampak gusar, tak seperti tadi sore yang terlihat garang. Sebenarnya apa yang direncanakan suami dan dua iparku ini? 

"Untuk sementara Mbak Sri sama Lilis akan tinggal di sini, Wid." Kali ini suamiku itu bicara cukup pelan, hampir saja aku tak mendengarnya.

Aku menautkan kedua alis mendengar penuturan Mas Anam. "Tidak!" jawabku tegas.

Mas Anam menatapku penuh permohonan, sedangkan kedua saudaranya itu masih nampak angkuh walau sudah mendengar penolakan dariku.

"Tolonglah, Wid. Kasian Mbak Sri sama Lilis," pinta Mas Anam memelas, tatapannya seperti anak kecil yang menginginkan sesuatu. Menyebalkan.

Saat kami sedang berbicara berdua di dalam rumah. Setelah aku bersikeras menolak kedatangan Mbak Sri dan Lilis.

"Aku gak mau, Mas," balasku masih kekeh dengan kata hati.

"Gak selamanya, Wid. Aku janji setelah mendapatkan kontrakan mereka akan pergi dari sini," bujuknya.

Aku masih bergeming, ada sedikit keraguan di hati ini. Bagaimana jika aku mengalami kisah seperti dalam cerita yang sering kubaca. Kebanyakan jarang ada yang bahagia jika berkumpul dengan saudara ipar. Walaupun tidak semua seperti itu.

Apalagi perangai kedua iparku ini sangat cocok seperti tokoh-tokoh antagonis di beberapa cerita yang pernah boming, jadi aku harus mengantisipasi agar semua itu terjadi pada diri ini.

"Lebih baik sekarang juga kamu antar mereka cari kontrakan, Mas. Aku gak mau menerima mereka tinggal di sini," jawabku tegas.

"Aku gak nyangka kamu jadi seperti ini, Wid. Dulu aku jatuh cinta padamu itu karena kebaikanmu. Kini kamu sudah berubah, tak ada lagi Widya-ku yang dulu."

Mas Anam mulai mengutarakan isi hatinya. Seperti dia sangat kecewa dengan keputusan yang kuambil, dan mengapa di saat seperti ini dia mempertanyakan kebaikanku.

"Apa kamu tahu, mengapa aku bisa seperti itu, Mas? Tanyakan pada hatimu? Karena di sanalah jawabannya. Karena aku juga kehilangan suami yang dulu sangat mencintaiku." Sebenarnya aku sudah bosan berdebat dengannya soal Mbak Sri dan Lilis, karena takkan pernah ketemu jalan keluarnya.

"Aku masih mencintaimu, kalau tidak aku pasti sudah meninggalkanmu, Wid, yang aku sesalkan kenapa kamu bisa setega itu kepada keluargaku," sungutnya tak terima.

Apa? Dia masih mencintaiku? Apa kabar dengan yang dilakukannya tadi sore?

"Kalau kamu mencintaiku harusnya bisa mengerti maksudku dong, Mas. Aku hanya tak ingin hubungan ini semakin runyam, jadi mending sekarang kamu bantu mereka mencari kontrakan."

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
47 Bab
ตอนที่ 1
เสียงหวีดเบรกของรถไฟฟ้าดังแทรกเข้าฉากวังหลังสุดร้อนแรงที่จีน่ากำลังอ่านอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ ขณะที่เธอกำลังจะถึงฉากที่สนมเอกถูกฮ่องเต้ดิบเถื่อนจับกดลงบนเตียงแบบชนิดที่เธอเองยังต้องกลืนน้ำลาย…“โอ๊ย! ทำไมมันค้างตรงนี้ล่ะวะ!” จีน่าพึมพำ หัวใจตึกตักเหมือนคนรอจุดพีคในชีวิต เธอเป็นสาวออฟฟิศธรรมดา ๆ ที่มีงานล้นหัวทุกวัน แต่เวลาอ่านนิยายวังหลังทีไร ชีวิตมันเหมือนโดนเติมไฟ โดยเฉพาะนิยายแนวสนมเถื่อนดิบ ๆ ที่ฮ่องเต้คลั่งรัก นั่นยิ่งเป็นจุดอ่อนของเธอชนิดถอนตัวไม่ขึ้นวันนี้เป็นวันศุกร์ คนในรถไฟฟ้าแน่นจนแทบจะกลั้นหายใจ การยืนอย่างเดียวก็เหนื่อยแล้ว แต่จีน่าก็ยังง่วนกับนิยายเหมือนโลกนี้มีเธอกับสมาร์ตโฟนเท่านั้นเธอเลื่อนจอขึ้น...“ฮ่องเต้โน้มลง… มือใหญ่ของเขาลาก…”จีน่ากลืนน้ำลาย นี่แหละ ของดี! ถึงฉากฮ่องเต้ตีขอบเตียงดัง ปัง! แล้ว“กึก!”มีคนชนจากด้านหลัง ทำให้ร่างเล็ก ๆ ของจีน่าเซไปข้างหน้าอย่างแรง เธอคว้าห่วงจับไม่ทัน มือที่ถือโทรศัพท์หลุดออก...“ตุ้บ!”คนตรงหน้าหันคมกลับมาด้วยสายตาหงุดหงิด“ขะ...ขอโทษค่ะ!” จีน่ายกมือไหว้ เธอเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วถอนหายใจโล่งที่จอไม่แตกแต่ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2
เสียงประตูปิดดัง “ปัง” ทิ้งความเงียบว่างเปล่าไว้ในตำหนักจีน่านอนนิ่งอยู่บนเตียง หัวใจเต้นกระหน่ำเหมือนตีกลองรบในอกตัวเอง มือทั้งสองกำผ้าห่มจนยับยู่ยี่ ลมหายใจยังขาด ๆ เกิน ๆ ราวกับเพิ่งวิ่งสี่ร้อยเมตรรอบสนามเมื่อครู่…ผู้ชายคนนั้น…“หลงจวิ้น…ฮ่องเต้ของแผ่นดินนี้”จีน่ากลืนน้ำลาย ฝืนยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างคนยังจับต้นชนปลายไม่ถูก สมองมันประมวลภาพซ้ำไปมา...ใบหน้าคม เงาจมูกสวย ดวงตาลึกเหมือนหลุมดำ เสียงทุ้มที่กระซิบข้างหูไม่ผิดแน่…นี่มันพระเอกนิยายเรื่องที่เธออ่านเมื่อคืน!ห้องนี้…ชุดนอนบางเบา…เตียงผ้าไหมสีแดง…แม้แต่ประโยคที่เขาพูดก็คล้ายกับในฉากเปิดเรื่องของนิยายฉาก NC ที่เธอยังอ่านไม่จบ เพราะดันตายก่อน!“เชี่ยเอ๊ย…” เธอสบถเบา ๆ กับตัวเอง “กูนี่มัน…ทะลุมิติมาเป็นสนมจริง ๆ เหรอเนี่ย”กลิ่นเครื่องหอมยังอบอวลอยู่ในอากาศ ข้างเตียงมีเชิงเทียนทองวางเรียงกัน เปลวไฟสั่นไหวราวกับกำลังหัวเราะเยาะความซวยของเธอจีน่าค่อย ๆ หย่อนขาลงจากเตียง รู้สึกถึงพื้นไม้เย็น ๆ ใต้ฝ่าเท้า ทุกอย่างดูสมจริงเกินกว่าจะเป็นฝันสัมผัส ความเย็น เสียงผ้าม่านเสียดสีกันเบา ๆเธอเดินโซเซไปยังฉากกั้นไม้ที่มีบานกระจกทอ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3
“เสี่ยวหลัน” เธอพูดเสียงต่ำจริงจัง “ช่วยข้าหน่อย…คืนนี้ ข้าไม่อยากขึ้นเตียงกับฝ่าบาท”นางกำนัลทำหน้าตกใจประหนึ่งฟ้ามีสองดวง “ท่านเสียนเฟย! ท่านพูดเช่นนี้ออกมาได้อย่างไรกันเพคะ!? ถ้าฝ่าบาททรงทราบว่า...”“ก็เลยต้องทำให้ฝ่าบาท ‘ไม่ทันรู้’ ไงล่ะ!” จีน่าโพล่ง“ช่วยกันคิดสิ จะทำยังไงให้ดูเหมือนข้าป่วย…ป่วยมาก…จนแตะไม่ได้เลยสักนิด”เสี่ยวหลันอ้าปากค้าง นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำเบา ๆ “…หรือไม่แน่ว่าท่านอาจ…ถูกผีสิงจริง ๆ ก็ได้นะเพคะ ท่านเสียนเฟยไม่เคยพูดแบบนี้เลย”“ผีสิงบ้านเธอสิ!” จีน่าหลุดปาก ก่อนรีบเปลี่ยนคำ “เอ่อ…หมายถึง วิญญาณเปลี่ยนนิสัยต่างหาก! เอาล่ะ ๆ เรามาวางแผนกันเถอะ!”ตลอดบ่ายวันนั้น ตำหนักเสียนเฟยจึงกลายเป็นที่ทดลองการ ‘แกล้งป่วย’ ของจีน่าเธอให้เสี่ยวหลันเอาแป้งข้าวมาทาหน้าตัวเองให้ซีด กัดปากจนแดงเหมือนคนเป็นไข้ เอาผ้าเย็นประคบหน้า แถมยังนอนไขว้เขวบนเตียงแล้วซ้อมไอ“แค่ก ๆ ๆ ๆ”เสี่ยวหลันมองแล้วน้ำตาเล็ดด้วยความสงสาร “ฝ่าบาททรงโปรดท่านมาก ท่านจะปฏิเสธพระองค์จริง ๆ หรือเพคะ…”“ไม่ใช่ปฏิเสธตลอดไปสักหน่อย!” จีน่าเผลอพูดตามความคิดในหัว “แค่…คืนนี้…ข้าไม่ไหวจริง ๆ…”ทั้งเพราะตกใจ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4
ตอนที่ 4“เจ้ารู้หรือไม่ว่าในวังนี้…มีแต่คนที่อยากได้สายตาข้าแบบนี้” เขาพูดช้า ๆ “แต่เจ้ากลับทำหน้าราวกับกำลังถูกลากไปเชือด”“กะ…ก็…” จีน่าพูดไม่ออกเขาไม่เปิดโอกาสให้เธอคิดต่อ มือใหญ่ของเขาเลื่อนมาจับท้ายทอยเธอ ดึงให้เข้าใกล้มากขึ้น กลิ่นกายอุ่นและกลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ จากชุดของเขาแผ่ซ่านเข้ามาหัวใจจีน่าเต้นแรงจนเหมือนจะระเบิดออกมา“หายใจไม่ออก…” เธอพึมพำเบา ๆ“หึ” เขาเลิกคิ้ว “แค่ข้าเข้าใกล้ เจ้าก็หอบเสียแล้ว ถ้าข้าลงมือจริง ๆ เจ้าจะไม่ขาดใจตายหรือ?”ไม่ได้ตายนะ…แต่อาจจะหมดแรงลุกไม่ขึ้นเป็นอาทิตย์…ความคิดนั้นทำเอาเธอหน้าแดงหูแดง อยากมุดเตียงหนีตัวเองให้ได้เดี๋ยวนั้น“ฝ่าบาท…” เธอพยายามรวบรวมไหวพริบแบบมนุษย์ออฟฟิศ “ในนิ…เอ่อ…ในตำหนัก ข้าได้ยินมาว่า หากฝ่าบาททรงฝืนผู้ป่วยมากเกินไป เกรงจะเป็นลางไม่ดีต่อโชคชะตาเพคะ”“ลาง?” เขาเลิกคิ้วอีกครั้ง มุมปากยกขึ้นนิด ๆ “เจ้าคิดว่าข้าจะถูกลางร้ายทำอะไรได้?”เออ…ในพล็อตเขาก็แกร่งเกินเหตุจริง ๆ นั่นแหละ แต่จีน่าก็ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ“อย่างน้อย…ก็ลางร้ายต่อเอวข้าเพคะ”เงียบไปหนึ่งจังหวะ…แล้วหลงจวิ้นก็หัวเราะออกมาโดยไม่ทันห้าม เสียงหัวเราะของเขาทุ้มต่ำ อ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5
ตอนที่ 5แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เล็ก ๆ เข้ามาในตำหนัก ผสมกับกลิ่นเครื่องหอมอ่อน ๆ ที่ยังคงหลงเหลือจากเมื่อคืน ทำให้บรรยากาศในห้องนอนดูฟุ้ง ๆ อุ่น ๆ จนคนบนเตียงไม่อยากลืมตาถ้าเป็นเมื่อก่อน จีน่าคงนอนกลิ้งต่ออย่างไม่สนโลก แต่ตอนนี้...โลกที่เธออยู่ คือวังหลัง สถานะที่เธอมี คือ สนมของฮ่องเต้ และผู้ชายเมื่อคืน…คือฮ่องเต้หลงจวิ้น พระเอกดิบเถื่อนที่เธอเคยอ่านแต่ในนิยายคิดมาถึงตรงนี้ หัวใจก็เต้น ตึก ตัก ขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่มีเหตุผลภาพร่างสูงใหญ่ที่โน้มลงมาใกล้ จนลมหายใจแทบจะปะทะกันตรงริมฝีปาก เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบเตือนว่า หนีได้คืนนี้…ไม่ได้แปลว่าหนีได้ทุกคืน และจูบหนักแน่นบนแก้มที่ยังร้อนวาบเหมือนเพิ่งจะเกิดไม่กี่ลมหายใจ…ทั้งหมดนั้นยังชัดเจนเหมือนเมื่อครู่“โอ๊ยยย…” จีน่าคว่ำหน้าเอาหมอนกดหัวตัวเอง พลางบ่นอู้อี้ “ใครก็ได้เอากลับไปตายที่รถไฟฟ้าเถอะ กูรับมิตินี้ไม่ไหวแล้วจริง ๆ…”ก่อนที่เธอจะได้ม้วนตัวกลิ้งบนเตียงต่อ เสียงเคาะประตูเบา ๆ ก็ดังขึ้น“ก๊อก ๆ ๆ”ตามด้วยเสียงเรียบเสมอต้นเสมอปลายของขันทีที่คุ้น ๆ หู“ท่านเสียนเฟย…ถึงเวลาเสวยเช้าและเตรียมองค์แล้วพ่ะย่ะค่ะ”จีน่าค่
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6
ตอนที่ 6เธอถอนหายใจเบา ๆ“…แล้วกับคนรับใช้ล่ะ” เธอถาม “ข้าปฏิบัติกับพวกเจ้า…แบบไหน?”สองคนนั้นหยุดนิ่งไปอีกครั้ง เสี่ยวหลันมองเธอผ่านกระจก แววตาลังเล“ท่าน…ก็…ใจดีเพคะ”จีน่าหรี่ตา “พูดความจริง”เสี่ยวหลันเงียบไป แล้วค่อย ๆ เอ่ยเสียงเบา “ท่าน…ไม่เคยลงโทษพวกหม่อมฉันด้วยการเฆี่ยนตีเพคะ แต่บางครั้งอารมณ์ร้อน…ชอบปาของ…เช่น ถ้วยชา หมอน…หรือไม่ก็…หยิกแขนบ้างเวลาหม่อมฉันทำอะไรผิดมาก ๆ เพคะ”เสี่ยวไป๋ยกแขนเสื้อขึ้นนิด ๆ โชว์รอยจาง ๆ บริเวณท่อนแขน“ท่านเสียนเฟยเคยขว้างพัดใส่หัวหม่อมฉัน…เพราะหม่อมฉันเอาขนมที่ท่านไม่ชอบมาถวายพ่ะย่ะค่ะ แต่หลังจากนั้น…ท่านก็ให้เบี้ยขนมเพิ่มชดเชยให้หม่อมฉัน”จีน่าฟังแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่สรุปคือ…ร่างเดิมปากจัด หัวร้อน แต่ลึก ๆ ก็ไม่ถึงขั้นโหดสุดขั้วยังมีความรับผิดชอบและรู้ตัวหลังทำเกินไป ไม่รู้ทำไม อยู่ ๆ เธอก็รู้สึกสงสาร อิงอวี้ตัวจริง ขึ้นมาเฉย ๆ คงต้องใช้ชีวิตอย่างระแวงคนทั้งวัง ต้องทำตัวแข็งกร้าวไว้เป็นเกราะกำบัง ต้องเต้นไปตามเกมวังหลังที่เต็มไปด้วยการแทงข้างหลังตลอดเวลาแล้วจู่ ๆ ตอนนี้เธอ...คนอีกโลกหนึ่ง....กลับมาอยู่ในร่างนี้แทน“ท่านเสียนเฟย…” เสียงเสี่ยว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7
กลิ่นซุปสมุนไพรหอมกรุ่นลอยฟุ้งไปทั่วห้องกินข้าวเล็ก ๆ ในตำหนักเสียนเฟย จีน่านั่งอยู่หลังโต๊ะกลมเตี้ย ทำหน้าที่เสวยมื้อกลางวัน แบบที่จริง ๆ แล้วก็คือกินข้าวปกติ แต่ต้องทำท่าทีให้สมเป็นสนมชั้นสูงนิดหนึ่งในชามเป็นโจ๊กข้าวหอมผสมเก๋ากี้และไก่ฉีก เคียงด้วยผักดองนิดหน่อย เธอถือช้อนตักอย่างใจลอย คิดถึงเรื่อง ฮ่องเต้เถื่อน ที่เมื่อคืนปล่อยให้เธอรอดมาแบบเส้นผมบังภูเขาเสี่ยวหลันยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าท่าทางสบายใจขึ้นมากหลังจากเห็นเจ้านายตัวเองไม่ปาของใส่ใครตั้งแต่เช้า เสี่ยวไป๋ยืนอยู่อีกด้าน ถือเหยือกชาอยู่ในมือ ท่าทางดูสงบ ‘แบบขันทีที่มีข่าวเมาท์ติดอยู่ที่ปลายลิ้น’ อย่างชัดเจนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เสี่ยวไป๋ก็กลืนน้ำลายแล้วตัดสินใจทลายกำแพงความสงบ“เอ่อ…ท่านเสียนเฟยพ่ะย่ะค่ะ” เขาเริ่มอย่างระมัดระวัง“หืม?” จีน่าเงยหน้าขึ้นจากชามโจ๊ก“เมื่อครู่…องครักษ์หลวงนำราชโองการมาประกาศที่หน้าตำหนักพ่ะย่ะค่ะ”จีน่าหยุดช้อนกลางอากาศ หัวใจเต้นแปลก ๆ“ราชโองการ…เกี่ยวกับอะไร?”เสี่ยวหลันหันมามองเสี่ยวไป๋อย่างลุ้น ๆ เหมือนก็เพิ่งได้ยินแค่คร่าว ๆ เช่นกัน เสี่ยวไป๋สูดหายใจลึกก่อนตอบ “ฝ่าบาททรงประกาศ…ว่าจะเสด็จมาที่ต
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8
ตอนที่ 8“วิธีแรก...” จีน่าเริ่มเสนอ “วิธีคลาสสิกสุด...แกล้งป่วย!”เสี่ยวหลันพยักหน้าแรง “ได้เพคะ! เมื่อวานเราพอทำแล้ว ดูเนียนพอใช้ได้ ท่านทำหน้าเหนื่อย ๆ ซีด ๆ หายใจแผ่ว ๆ …ฝ่าบาทก็ดูเป็นห่วงอยู่เหมือนกันเพคะ”“ใช่” จีน่ายกนิ้ว “แต่ปัญหาคือ…เขาลองจับชีพจรแล้วรู้ทันไง ว่าเราไม่ได้ป่วยจริง”ทั้งคู่เงียบ ใช่สิ…ฮ่องเต้เวอร์ชันนี้จับชีพจรเป็นอีกเสี่ยวไป๋ยกมือขึ้นอย่างเกรงใจ “ถ้างั้น…แกล้งเป็นลมพ่ะย่ะค่ะ?”“เป็นลม?”“พ่ะย่ะค่ะ” เขาอธิบายต่อ “ก่อนฝ่าบาทเสด็จมา เราก็ทำให้ท่านเสียนเฟย…เหนื่อยหน่อย เดินไปเดินมา หรือแกล้งหายใจเร็ว ๆ แล้วพอฝ่าบาทเข้ามา ก็ล้มลงต่อหน้าเลยพ่ะย่ะค่ะ”“แล้วถ้าเขาอุ้มไปวางบนเตียงล่ะ?” จีน่าถามกลับทันที “แล้วบอกว่า ‘งั้นข้าจะปลุกให้ฟื้นเอง’ ล่ะ?”ทั้งเสี่ยวหลันและเสี่ยวไป๋พร้อมใจกันเงียบ ภาพในหัวเหมือนกันเป๊ะ“ตัดแผนนี้ทิ้ง!” จีน่าปัด “ต่อไป...แกล้งเป็นผี!”เสี่ยวหลันเบิกตากว้าง “ผี…?”เสี่ยวไป๋ตาเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย “น่าสนใจพ่ะย่ะค่ะ”จีน่าตาเป็นประกาย “ใช่! ในนิยายวังหลังมันต้องมีเรื่องผีตำหนักเก่าใช่ไหมล่ะ เล่าให้ฝ่าบาทฟังว่าในห้องนี้…มีผีตายโหงสิงอยู่ ถ้าพระอง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9
คืนนั้น…แสงจันทร์ส่องลอดผ่านช่องหน้าต่าง ม่านบางสีอ่อนพัดนิด ๆ ตามลมกลางคืน เทียนในห้องถูกจุดจนสว่างเป็นวงนุ่มล้อมเตียงใหญ่กลางตำหนักจีน่านั่งบนเตียงในชุดนอนผ้าไหมตัวเดิมที่เสี่ยวหลันคอยจัดให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่ผ้าบาง ๆ จะพอทำได้ เธอห่มผ้าจนถึงคอ ผมยาวถูกปล่อยสยาย แต่ใบหน้าถูกแต่งให้ดูซีดบางนิด ๆ แฝงความน่าสงสาร นัยน์ตาดูฉ่ำน้ำเหมือนคนเพิ่งร้องไห้เสี่ยวหลันยืนรีรออยู่ใกล้ ๆ เสี่ยวไป๋รอด้านนอกเตียง เหมือนเตรียมเป็นผู้รายงานสภาพภายในตำหนัก“ท่านเสียนเฟยเพคะ…แน่ใจนะเพคะ ว่าจะไม่แกล้งเป็นลม?”“ไม่เอาแล้ว” จีน่าส่ายหน้า “จะเนียนหรือไม่เนียน คนอย่างเขาดูออกหมด”เธอสูดหายใจเข้าลึก หัวใจเต้นแรงไปล่วงหน้าตั้งแต่ยังไม่ได้ยินเสียงประกาศเลยด้วยซ้ำแต่ไม่นาน…เสียงที่เธอทั้งคุ้นและเกลียดจะคุ้นก็ดังขึ้น“ฝ่าบาทเสด็จจจจจ!”เสียงประกาศของขันทีหน้าตำหนักตามด้วยเสียงฝีเท้าทหารองครักษ์ ประตูตำหนักเปิดออกอย่างมีมารยาทหลงจวิ้นในชุดคลุมสีเข้มก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าสง่างาม ลำตัวสูงใหญ่ ดวงตาคมเย็นเฉียบกวาดมองไปรอบห้องอย่างเคยชิน ก่อนจะหยุดที่เตียง…และร่างของอิงอวี้บนเตียงเสี่ยวไป๋รีบคุกเข่าลง “ถว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10
ม่านเตียงผ้าไหมถูกดึงปิดสนิท แยกโลกภายนอกออกจากโลกเล็ก ๆ บนเตียงมังกรอย่างเด็ดขาด ภายในมีเพียงแสงเทียนสลัว ๆ จากเชิงเทียนสองสามเล่ม เงาไหวของเปลวไฟวาดลวดลายบนผ้าม่านรอบเตียงคล้ายเปลวไฟที่กำลังเลียช้า ๆ ไปทั่วจีน่านอนนิ่งตัวเกร็งอยู่กลางเตียง มือกำผ้าห่มแน่นจนปลายนิ้วซีด หัวใจเต้นรัวชนิดที่เธอมั่นใจว่า ถ้าใครเอาหูมาแนบอกตอนนี้คงได้ยินชัดยิ่งกว่ากลองรบหลงจวิ้นนั่งอยู่ตรงปลายเตียง มองร่างบางที่พยายามห่อตัวเองกับผ้าห่มอย่างนึกขัน“เจ้าคิดว่าผ้าผืนบาง ๆ นี่จะกันข้าได้จริงหรือ อิงอวี้” เสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้สันหลังเธอสั่นวาบ“ก็…กันสายตาได้เพคะ” เธอหลุดตอบไปตามความคิด “อย่างน้อยข้าก็ไม่เขิน…จนเกินไป”ดวงตาคมเข้มเลิกคิ้วนิดเดียว“เมื่อก่อนเจ้าไม่เคยเขินขนาดนี้” เขาพึมพำ “เมื่อก่อน…เจ้าเป็นฝ่ายดึงผ้าห่มออกจากตัวเองเสียด้วยซ้ำ”โอเค…เกินไปนะ ‘อิงอวี้คนเดิม’จีน่ากัดริมฝีปากแน่น ขอแสดงความเสียใจกับตัวเองอีกหนึ่งรอบ ที่ต้องมารับกรรมแทนร่างนี้หลงจวิ้นค่อย ๆ โน้มตัวเข้ามาใกล้ มือใหญ่ยกผ้าห่มขึ้นเบา ๆ แล้วสอดตัวเข้าไปใต้ผืนผ้านั้นอย่างง่ายดาย กลิ่นกายอุ่น ๆ แบบผู้ชายชัดเจนโอบล้อมทันที จนเธอแทบล
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status