สนมเถื่อนของฮ่องเต้: ข้าทะลุมิติมาเป็นเมียเสือ

สนมเถื่อนของฮ่องเต้: ข้าทะลุมิติมาเป็นเมียเสือ

last update최신 업데이트 : 2026-08-06
작가:  Umamii.완결
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
47챕터
310조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ทะลุมิติทั้งที ทำไมไม่ไปอยู่ร่างคุณหนูไฮโซ… แต่ดันมาอยู่ในร่าง “สนมเถื่อน” ที่ฮ่องเต้ขึ้นเตียงด้วยทุกคืน! ฉัน...จีน่าคนธรรมดา ต้องมาเอาตัวรอดจากเสือเถื่อนที่จับฉันกอดเหมือนเป็นหมอนข้างส่วนตัว แถมยังต้องสืบว่าร่างนี้โดนใครวางยา และต้องช่วยฮ่องเต้ผนึกปีศาจในกายอีก!? ชีวิตในวังหลังมันโหดมากค่ะ แต่เลี้ยงเสือให้เชื่อง…ยากกว่า!

더 보기

1화

ตอนที่ 1

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
47 챕터
ตอนที่ 1
เสียงหวีดเบรกของรถไฟฟ้าดังแทรกเข้าฉากวังหลังสุดร้อนแรงที่จีน่ากำลังอ่านอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ ขณะที่เธอกำลังจะถึงฉากที่สนมเอกถูกฮ่องเต้ดิบเถื่อนจับกดลงบนเตียงแบบชนิดที่เธอเองยังต้องกลืนน้ำลาย…“โอ๊ย! ทำไมมันค้างตรงนี้ล่ะวะ!” จีน่าพึมพำ หัวใจตึกตักเหมือนคนรอจุดพีคในชีวิต เธอเป็นสาวออฟฟิศธรรมดา ๆ ที่มีงานล้นหัวทุกวัน แต่เวลาอ่านนิยายวังหลังทีไร ชีวิตมันเหมือนโดนเติมไฟ โดยเฉพาะนิยายแนวสนมเถื่อนดิบ ๆ ที่ฮ่องเต้คลั่งรัก นั่นยิ่งเป็นจุดอ่อนของเธอชนิดถอนตัวไม่ขึ้นวันนี้เป็นวันศุกร์ คนในรถไฟฟ้าแน่นจนแทบจะกลั้นหายใจ การยืนอย่างเดียวก็เหนื่อยแล้ว แต่จีน่าก็ยังง่วนกับนิยายเหมือนโลกนี้มีเธอกับสมาร์ตโฟนเท่านั้นเธอเลื่อนจอขึ้น...“ฮ่องเต้โน้มลง… มือใหญ่ของเขาลาก…”จีน่ากลืนน้ำลาย นี่แหละ ของดี! ถึงฉากฮ่องเต้ตีขอบเตียงดัง ปัง! แล้ว“กึก!”มีคนชนจากด้านหลัง ทำให้ร่างเล็ก ๆ ของจีน่าเซไปข้างหน้าอย่างแรง เธอคว้าห่วงจับไม่ทัน มือที่ถือโทรศัพท์หลุดออก...“ตุ้บ!”คนตรงหน้าหันคมกลับมาด้วยสายตาหงุดหงิด“ขะ...ขอโทษค่ะ!” จีน่ายกมือไหว้ เธอเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วถอนหายใจโล่งที่จอไม่แตกแต่ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว
더 보기
ตอนที่ 2
เสียงประตูปิดดัง “ปัง” ทิ้งความเงียบว่างเปล่าไว้ในตำหนักจีน่านอนนิ่งอยู่บนเตียง หัวใจเต้นกระหน่ำเหมือนตีกลองรบในอกตัวเอง มือทั้งสองกำผ้าห่มจนยับยู่ยี่ ลมหายใจยังขาด ๆ เกิน ๆ ราวกับเพิ่งวิ่งสี่ร้อยเมตรรอบสนามเมื่อครู่…ผู้ชายคนนั้น…“หลงจวิ้น…ฮ่องเต้ของแผ่นดินนี้”จีน่ากลืนน้ำลาย ฝืนยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างคนยังจับต้นชนปลายไม่ถูก สมองมันประมวลภาพซ้ำไปมา...ใบหน้าคม เงาจมูกสวย ดวงตาลึกเหมือนหลุมดำ เสียงทุ้มที่กระซิบข้างหูไม่ผิดแน่…นี่มันพระเอกนิยายเรื่องที่เธออ่านเมื่อคืน!ห้องนี้…ชุดนอนบางเบา…เตียงผ้าไหมสีแดง…แม้แต่ประโยคที่เขาพูดก็คล้ายกับในฉากเปิดเรื่องของนิยายฉาก NC ที่เธอยังอ่านไม่จบ เพราะดันตายก่อน!“เชี่ยเอ๊ย…” เธอสบถเบา ๆ กับตัวเอง “กูนี่มัน…ทะลุมิติมาเป็นสนมจริง ๆ เหรอเนี่ย”กลิ่นเครื่องหอมยังอบอวลอยู่ในอากาศ ข้างเตียงมีเชิงเทียนทองวางเรียงกัน เปลวไฟสั่นไหวราวกับกำลังหัวเราะเยาะความซวยของเธอจีน่าค่อย ๆ หย่อนขาลงจากเตียง รู้สึกถึงพื้นไม้เย็น ๆ ใต้ฝ่าเท้า ทุกอย่างดูสมจริงเกินกว่าจะเป็นฝันสัมผัส ความเย็น เสียงผ้าม่านเสียดสีกันเบา ๆเธอเดินโซเซไปยังฉากกั้นไม้ที่มีบานกระจกทอ
더 보기
ตอนที่ 3
“เสี่ยวหลัน” เธอพูดเสียงต่ำจริงจัง “ช่วยข้าหน่อย…คืนนี้ ข้าไม่อยากขึ้นเตียงกับฝ่าบาท”นางกำนัลทำหน้าตกใจประหนึ่งฟ้ามีสองดวง “ท่านเสียนเฟย! ท่านพูดเช่นนี้ออกมาได้อย่างไรกันเพคะ!? ถ้าฝ่าบาททรงทราบว่า...”“ก็เลยต้องทำให้ฝ่าบาท ‘ไม่ทันรู้’ ไงล่ะ!” จีน่าโพล่ง“ช่วยกันคิดสิ จะทำยังไงให้ดูเหมือนข้าป่วย…ป่วยมาก…จนแตะไม่ได้เลยสักนิด”เสี่ยวหลันอ้าปากค้าง นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำเบา ๆ “…หรือไม่แน่ว่าท่านอาจ…ถูกผีสิงจริง ๆ ก็ได้นะเพคะ ท่านเสียนเฟยไม่เคยพูดแบบนี้เลย”“ผีสิงบ้านเธอสิ!” จีน่าหลุดปาก ก่อนรีบเปลี่ยนคำ “เอ่อ…หมายถึง วิญญาณเปลี่ยนนิสัยต่างหาก! เอาล่ะ ๆ เรามาวางแผนกันเถอะ!”ตลอดบ่ายวันนั้น ตำหนักเสียนเฟยจึงกลายเป็นที่ทดลองการ ‘แกล้งป่วย’ ของจีน่าเธอให้เสี่ยวหลันเอาแป้งข้าวมาทาหน้าตัวเองให้ซีด กัดปากจนแดงเหมือนคนเป็นไข้ เอาผ้าเย็นประคบหน้า แถมยังนอนไขว้เขวบนเตียงแล้วซ้อมไอ“แค่ก ๆ ๆ ๆ”เสี่ยวหลันมองแล้วน้ำตาเล็ดด้วยความสงสาร “ฝ่าบาททรงโปรดท่านมาก ท่านจะปฏิเสธพระองค์จริง ๆ หรือเพคะ…”“ไม่ใช่ปฏิเสธตลอดไปสักหน่อย!” จีน่าเผลอพูดตามความคิดในหัว “แค่…คืนนี้…ข้าไม่ไหวจริง ๆ…”ทั้งเพราะตกใจ
더 보기
ตอนที่ 4
ตอนที่ 4“เจ้ารู้หรือไม่ว่าในวังนี้…มีแต่คนที่อยากได้สายตาข้าแบบนี้” เขาพูดช้า ๆ “แต่เจ้ากลับทำหน้าราวกับกำลังถูกลากไปเชือด”“กะ…ก็…” จีน่าพูดไม่ออกเขาไม่เปิดโอกาสให้เธอคิดต่อ มือใหญ่ของเขาเลื่อนมาจับท้ายทอยเธอ ดึงให้เข้าใกล้มากขึ้น กลิ่นกายอุ่นและกลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ จากชุดของเขาแผ่ซ่านเข้ามาหัวใจจีน่าเต้นแรงจนเหมือนจะระเบิดออกมา“หายใจไม่ออก…” เธอพึมพำเบา ๆ“หึ” เขาเลิกคิ้ว “แค่ข้าเข้าใกล้ เจ้าก็หอบเสียแล้ว ถ้าข้าลงมือจริง ๆ เจ้าจะไม่ขาดใจตายหรือ?”ไม่ได้ตายนะ…แต่อาจจะหมดแรงลุกไม่ขึ้นเป็นอาทิตย์…ความคิดนั้นทำเอาเธอหน้าแดงหูแดง อยากมุดเตียงหนีตัวเองให้ได้เดี๋ยวนั้น“ฝ่าบาท…” เธอพยายามรวบรวมไหวพริบแบบมนุษย์ออฟฟิศ “ในนิ…เอ่อ…ในตำหนัก ข้าได้ยินมาว่า หากฝ่าบาททรงฝืนผู้ป่วยมากเกินไป เกรงจะเป็นลางไม่ดีต่อโชคชะตาเพคะ”“ลาง?” เขาเลิกคิ้วอีกครั้ง มุมปากยกขึ้นนิด ๆ “เจ้าคิดว่าข้าจะถูกลางร้ายทำอะไรได้?”เออ…ในพล็อตเขาก็แกร่งเกินเหตุจริง ๆ นั่นแหละ แต่จีน่าก็ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ“อย่างน้อย…ก็ลางร้ายต่อเอวข้าเพคะ”เงียบไปหนึ่งจังหวะ…แล้วหลงจวิ้นก็หัวเราะออกมาโดยไม่ทันห้าม เสียงหัวเราะของเขาทุ้มต่ำ อ
더 보기
ตอนที่ 5
ตอนที่ 5แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เล็ก ๆ เข้ามาในตำหนัก ผสมกับกลิ่นเครื่องหอมอ่อน ๆ ที่ยังคงหลงเหลือจากเมื่อคืน ทำให้บรรยากาศในห้องนอนดูฟุ้ง ๆ อุ่น ๆ จนคนบนเตียงไม่อยากลืมตาถ้าเป็นเมื่อก่อน จีน่าคงนอนกลิ้งต่ออย่างไม่สนโลก แต่ตอนนี้...โลกที่เธออยู่ คือวังหลัง สถานะที่เธอมี คือ สนมของฮ่องเต้ และผู้ชายเมื่อคืน…คือฮ่องเต้หลงจวิ้น พระเอกดิบเถื่อนที่เธอเคยอ่านแต่ในนิยายคิดมาถึงตรงนี้ หัวใจก็เต้น ตึก ตัก ขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่มีเหตุผลภาพร่างสูงใหญ่ที่โน้มลงมาใกล้ จนลมหายใจแทบจะปะทะกันตรงริมฝีปาก เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบเตือนว่า หนีได้คืนนี้…ไม่ได้แปลว่าหนีได้ทุกคืน และจูบหนักแน่นบนแก้มที่ยังร้อนวาบเหมือนเพิ่งจะเกิดไม่กี่ลมหายใจ…ทั้งหมดนั้นยังชัดเจนเหมือนเมื่อครู่“โอ๊ยยย…” จีน่าคว่ำหน้าเอาหมอนกดหัวตัวเอง พลางบ่นอู้อี้ “ใครก็ได้เอากลับไปตายที่รถไฟฟ้าเถอะ กูรับมิตินี้ไม่ไหวแล้วจริง ๆ…”ก่อนที่เธอจะได้ม้วนตัวกลิ้งบนเตียงต่อ เสียงเคาะประตูเบา ๆ ก็ดังขึ้น“ก๊อก ๆ ๆ”ตามด้วยเสียงเรียบเสมอต้นเสมอปลายของขันทีที่คุ้น ๆ หู“ท่านเสียนเฟย…ถึงเวลาเสวยเช้าและเตรียมองค์แล้วพ่ะย่ะค่ะ”จีน่าค่
더 보기
ตอนที่ 6
ตอนที่ 6เธอถอนหายใจเบา ๆ“…แล้วกับคนรับใช้ล่ะ” เธอถาม “ข้าปฏิบัติกับพวกเจ้า…แบบไหน?”สองคนนั้นหยุดนิ่งไปอีกครั้ง เสี่ยวหลันมองเธอผ่านกระจก แววตาลังเล“ท่าน…ก็…ใจดีเพคะ”จีน่าหรี่ตา “พูดความจริง”เสี่ยวหลันเงียบไป แล้วค่อย ๆ เอ่ยเสียงเบา “ท่าน…ไม่เคยลงโทษพวกหม่อมฉันด้วยการเฆี่ยนตีเพคะ แต่บางครั้งอารมณ์ร้อน…ชอบปาของ…เช่น ถ้วยชา หมอน…หรือไม่ก็…หยิกแขนบ้างเวลาหม่อมฉันทำอะไรผิดมาก ๆ เพคะ”เสี่ยวไป๋ยกแขนเสื้อขึ้นนิด ๆ โชว์รอยจาง ๆ บริเวณท่อนแขน“ท่านเสียนเฟยเคยขว้างพัดใส่หัวหม่อมฉัน…เพราะหม่อมฉันเอาขนมที่ท่านไม่ชอบมาถวายพ่ะย่ะค่ะ แต่หลังจากนั้น…ท่านก็ให้เบี้ยขนมเพิ่มชดเชยให้หม่อมฉัน”จีน่าฟังแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่สรุปคือ…ร่างเดิมปากจัด หัวร้อน แต่ลึก ๆ ก็ไม่ถึงขั้นโหดสุดขั้วยังมีความรับผิดชอบและรู้ตัวหลังทำเกินไป ไม่รู้ทำไม อยู่ ๆ เธอก็รู้สึกสงสาร อิงอวี้ตัวจริง ขึ้นมาเฉย ๆ คงต้องใช้ชีวิตอย่างระแวงคนทั้งวัง ต้องทำตัวแข็งกร้าวไว้เป็นเกราะกำบัง ต้องเต้นไปตามเกมวังหลังที่เต็มไปด้วยการแทงข้างหลังตลอดเวลาแล้วจู่ ๆ ตอนนี้เธอ...คนอีกโลกหนึ่ง....กลับมาอยู่ในร่างนี้แทน“ท่านเสียนเฟย…” เสียงเสี่ยว
더 보기
ตอนที่ 7
กลิ่นซุปสมุนไพรหอมกรุ่นลอยฟุ้งไปทั่วห้องกินข้าวเล็ก ๆ ในตำหนักเสียนเฟย จีน่านั่งอยู่หลังโต๊ะกลมเตี้ย ทำหน้าที่เสวยมื้อกลางวัน แบบที่จริง ๆ แล้วก็คือกินข้าวปกติ แต่ต้องทำท่าทีให้สมเป็นสนมชั้นสูงนิดหนึ่งในชามเป็นโจ๊กข้าวหอมผสมเก๋ากี้และไก่ฉีก เคียงด้วยผักดองนิดหน่อย เธอถือช้อนตักอย่างใจลอย คิดถึงเรื่อง ฮ่องเต้เถื่อน ที่เมื่อคืนปล่อยให้เธอรอดมาแบบเส้นผมบังภูเขาเสี่ยวหลันยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าท่าทางสบายใจขึ้นมากหลังจากเห็นเจ้านายตัวเองไม่ปาของใส่ใครตั้งแต่เช้า เสี่ยวไป๋ยืนอยู่อีกด้าน ถือเหยือกชาอยู่ในมือ ท่าทางดูสงบ ‘แบบขันทีที่มีข่าวเมาท์ติดอยู่ที่ปลายลิ้น’ อย่างชัดเจนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เสี่ยวไป๋ก็กลืนน้ำลายแล้วตัดสินใจทลายกำแพงความสงบ“เอ่อ…ท่านเสียนเฟยพ่ะย่ะค่ะ” เขาเริ่มอย่างระมัดระวัง“หืม?” จีน่าเงยหน้าขึ้นจากชามโจ๊ก“เมื่อครู่…องครักษ์หลวงนำราชโองการมาประกาศที่หน้าตำหนักพ่ะย่ะค่ะ”จีน่าหยุดช้อนกลางอากาศ หัวใจเต้นแปลก ๆ“ราชโองการ…เกี่ยวกับอะไร?”เสี่ยวหลันหันมามองเสี่ยวไป๋อย่างลุ้น ๆ เหมือนก็เพิ่งได้ยินแค่คร่าว ๆ เช่นกัน เสี่ยวไป๋สูดหายใจลึกก่อนตอบ “ฝ่าบาททรงประกาศ…ว่าจะเสด็จมาที่ต
더 보기
ตอนที่ 8
ตอนที่ 8“วิธีแรก...” จีน่าเริ่มเสนอ “วิธีคลาสสิกสุด...แกล้งป่วย!”เสี่ยวหลันพยักหน้าแรง “ได้เพคะ! เมื่อวานเราพอทำแล้ว ดูเนียนพอใช้ได้ ท่านทำหน้าเหนื่อย ๆ ซีด ๆ หายใจแผ่ว ๆ …ฝ่าบาทก็ดูเป็นห่วงอยู่เหมือนกันเพคะ”“ใช่” จีน่ายกนิ้ว “แต่ปัญหาคือ…เขาลองจับชีพจรแล้วรู้ทันไง ว่าเราไม่ได้ป่วยจริง”ทั้งคู่เงียบ ใช่สิ…ฮ่องเต้เวอร์ชันนี้จับชีพจรเป็นอีกเสี่ยวไป๋ยกมือขึ้นอย่างเกรงใจ “ถ้างั้น…แกล้งเป็นลมพ่ะย่ะค่ะ?”“เป็นลม?”“พ่ะย่ะค่ะ” เขาอธิบายต่อ “ก่อนฝ่าบาทเสด็จมา เราก็ทำให้ท่านเสียนเฟย…เหนื่อยหน่อย เดินไปเดินมา หรือแกล้งหายใจเร็ว ๆ แล้วพอฝ่าบาทเข้ามา ก็ล้มลงต่อหน้าเลยพ่ะย่ะค่ะ”“แล้วถ้าเขาอุ้มไปวางบนเตียงล่ะ?” จีน่าถามกลับทันที “แล้วบอกว่า ‘งั้นข้าจะปลุกให้ฟื้นเอง’ ล่ะ?”ทั้งเสี่ยวหลันและเสี่ยวไป๋พร้อมใจกันเงียบ ภาพในหัวเหมือนกันเป๊ะ“ตัดแผนนี้ทิ้ง!” จีน่าปัด “ต่อไป...แกล้งเป็นผี!”เสี่ยวหลันเบิกตากว้าง “ผี…?”เสี่ยวไป๋ตาเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย “น่าสนใจพ่ะย่ะค่ะ”จีน่าตาเป็นประกาย “ใช่! ในนิยายวังหลังมันต้องมีเรื่องผีตำหนักเก่าใช่ไหมล่ะ เล่าให้ฝ่าบาทฟังว่าในห้องนี้…มีผีตายโหงสิงอยู่ ถ้าพระอง
더 보기
ตอนที่ 9
คืนนั้น…แสงจันทร์ส่องลอดผ่านช่องหน้าต่าง ม่านบางสีอ่อนพัดนิด ๆ ตามลมกลางคืน เทียนในห้องถูกจุดจนสว่างเป็นวงนุ่มล้อมเตียงใหญ่กลางตำหนักจีน่านั่งบนเตียงในชุดนอนผ้าไหมตัวเดิมที่เสี่ยวหลันคอยจัดให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่ผ้าบาง ๆ จะพอทำได้ เธอห่มผ้าจนถึงคอ ผมยาวถูกปล่อยสยาย แต่ใบหน้าถูกแต่งให้ดูซีดบางนิด ๆ แฝงความน่าสงสาร นัยน์ตาดูฉ่ำน้ำเหมือนคนเพิ่งร้องไห้เสี่ยวหลันยืนรีรออยู่ใกล้ ๆ เสี่ยวไป๋รอด้านนอกเตียง เหมือนเตรียมเป็นผู้รายงานสภาพภายในตำหนัก“ท่านเสียนเฟยเพคะ…แน่ใจนะเพคะ ว่าจะไม่แกล้งเป็นลม?”“ไม่เอาแล้ว” จีน่าส่ายหน้า “จะเนียนหรือไม่เนียน คนอย่างเขาดูออกหมด”เธอสูดหายใจเข้าลึก หัวใจเต้นแรงไปล่วงหน้าตั้งแต่ยังไม่ได้ยินเสียงประกาศเลยด้วยซ้ำแต่ไม่นาน…เสียงที่เธอทั้งคุ้นและเกลียดจะคุ้นก็ดังขึ้น“ฝ่าบาทเสด็จจจจจ!”เสียงประกาศของขันทีหน้าตำหนักตามด้วยเสียงฝีเท้าทหารองครักษ์ ประตูตำหนักเปิดออกอย่างมีมารยาทหลงจวิ้นในชุดคลุมสีเข้มก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าสง่างาม ลำตัวสูงใหญ่ ดวงตาคมเย็นเฉียบกวาดมองไปรอบห้องอย่างเคยชิน ก่อนจะหยุดที่เตียง…และร่างของอิงอวี้บนเตียงเสี่ยวไป๋รีบคุกเข่าลง “ถว
더 보기
ตอนที่ 10
ม่านเตียงผ้าไหมถูกดึงปิดสนิท แยกโลกภายนอกออกจากโลกเล็ก ๆ บนเตียงมังกรอย่างเด็ดขาด ภายในมีเพียงแสงเทียนสลัว ๆ จากเชิงเทียนสองสามเล่ม เงาไหวของเปลวไฟวาดลวดลายบนผ้าม่านรอบเตียงคล้ายเปลวไฟที่กำลังเลียช้า ๆ ไปทั่วจีน่านอนนิ่งตัวเกร็งอยู่กลางเตียง มือกำผ้าห่มแน่นจนปลายนิ้วซีด หัวใจเต้นรัวชนิดที่เธอมั่นใจว่า ถ้าใครเอาหูมาแนบอกตอนนี้คงได้ยินชัดยิ่งกว่ากลองรบหลงจวิ้นนั่งอยู่ตรงปลายเตียง มองร่างบางที่พยายามห่อตัวเองกับผ้าห่มอย่างนึกขัน“เจ้าคิดว่าผ้าผืนบาง ๆ นี่จะกันข้าได้จริงหรือ อิงอวี้” เสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้สันหลังเธอสั่นวาบ“ก็…กันสายตาได้เพคะ” เธอหลุดตอบไปตามความคิด “อย่างน้อยข้าก็ไม่เขิน…จนเกินไป”ดวงตาคมเข้มเลิกคิ้วนิดเดียว“เมื่อก่อนเจ้าไม่เคยเขินขนาดนี้” เขาพึมพำ “เมื่อก่อน…เจ้าเป็นฝ่ายดึงผ้าห่มออกจากตัวเองเสียด้วยซ้ำ”โอเค…เกินไปนะ ‘อิงอวี้คนเดิม’จีน่ากัดริมฝีปากแน่น ขอแสดงความเสียใจกับตัวเองอีกหนึ่งรอบ ที่ต้องมารับกรรมแทนร่างนี้หลงจวิ้นค่อย ๆ โน้มตัวเข้ามาใกล้ มือใหญ่ยกผ้าห่มขึ้นเบา ๆ แล้วสอดตัวเข้าไปใต้ผืนผ้านั้นอย่างง่ายดาย กลิ่นกายอุ่น ๆ แบบผู้ชายชัดเจนโอบล้อมทันที จนเธอแทบล
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status