สนมเถื่อนของฮ่องเต้: ข้าทะลุมิติมาเป็นเมียเสือ

เสียงหวีดเบรกของรถไฟฟ้าดังแทรกเข้าฉากวังหลังสุดร้อนแรงที่จีน่ากำลังอ่านอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ ขณะที่เธอกำลังจะถึงฉากที่สนมเอกถูกฮ่องเต้ดิบเถื่อนจับกดลงบนเตียงแบบชนิดที่เธอเองยังต้องกลืนน้ำลาย…“โอ๊ย! ทำไมมันค้างตรงนี้ล่ะวะ!” จีน่าพึมพำ หัวใจตึกตักเหมือนคนรอจุดพีคในชีวิต เธอเป็นสาวออฟฟิศธรรมดา ๆ ที่มีงานล้นหัวทุกวัน แต่เวลาอ่านนิยายวังหลังทีไร ชีวิตมันเหมือนโดนเติมไฟ โดยเฉพาะนิยายแนวสนมเถื่อนดิบ ๆ ที่ฮ่องเต้คลั่งรัก นั่นยิ่งเป็นจุดอ่อนของเธอชนิดถอนตัวไม่ขึ้นวันนี้เป็นวันศุกร์ คนในรถไฟฟ้าแน่นจนแทบจะกลั้นหายใจ การยืนอย่างเดียวก็เหนื่อยแล้ว แต่จีน่าก็ยังง่วนกับนิยายเหมือนโลกนี้มีเธอกับสมาร์ตโฟนเท่านั้นเธอเลื่อนจอขึ้น...“ฮ่องเต้โน้มลง… มือใหญ่ของเขาลาก…”จีน่ากลืนน้ำลาย นี่แหละ ของดี! ถึงฉากฮ่องเต้ตีขอบเตียงดัง ปัง! แล้ว“กึก!”มีคนชนจากด้านหลัง ทำให้ร่างเล็ก ๆ ของจีน่าเซไปข้างหน้าอย่างแรง เธอคว้าห่วงจับไม่ทัน มือที่ถือโทรศัพท์หลุดออก...“ตุ้บ!”คนตรงหน้าหันคมกลับมาด้วยสายตาหงุดหงิด“ขะ...ขอโทษค่ะ!” จีน่ายกมือไหว้ เธอเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วถอนหายใจโล่งที่จอไม่แตกแต่ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว

“เสี่ยวหลัน” เธอพูดเสียงต่ำจริงจัง “ช่วยข้าหน่อย…คืนนี้ ข้าไม่อยากขึ้นเตียงกับฝ่าบาท”นางกำนัลทำหน้าตกใจประหนึ่งฟ้ามีสองดวง “ท่านเสียนเฟย! ท่านพูดเช่นนี้ออกมาได้อย่างไรกันเพคะ!? ถ้าฝ่าบาททรงทราบว่า...”“ก็เลยต้องทำให้ฝ่าบาท ‘ไม่ทันรู้’ ไงล่ะ!” จีน่าโพล่ง“ช่วยกันคิดสิ จะทำยังไงให้ดูเหมือนข้าป่วย…ป่วยมาก…จนแตะไม่ได้เลยสักนิด”เสี่ยวหลันอ้าปากค้าง นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำเบา ๆ “…หรือไม่แน่ว่าท่านอาจ…ถูกผีสิงจริง ๆ ก็ได้นะเพคะ ท่านเสียนเฟยไม่เคยพูดแบบนี้เลย”“ผีสิงบ้านเธอสิ!” จีน่าหลุดปาก ก่อนรีบเปลี่ยนคำ “เอ่อ…หมายถึง วิญญาณเปลี่ยนนิสัยต่างหาก! เอาล่ะ ๆ เรามาวางแผนกันเถอะ!”ตลอดบ่ายวันนั้น ตำหนักเสียนเฟยจึงกลายเป็นที่ทดลองการ ‘แกล้งป่วย’ ของจีน่าเธอให้เสี่ยวหลันเอาแป้งข้าวมาทาหน้าตัวเองให้ซีด กัดปากจนแดงเหมือนคนเป็นไข้ เอาผ้าเย็นประคบหน้า แถมยังนอนไขว้เขวบนเตียงแล้วซ้อมไอ“แค่ก ๆ ๆ ๆ”เสี่ยวหลันมองแล้วน้ำตาเล็ดด้วยความสงสาร “ฝ่าบาททรงโปรดท่านมาก ท่านจะปฏิเสธพระองค์จริง ๆ หรือเพคะ…”“ไม่ใช่ปฏิเสธตลอดไปสักหน่อย!” จีน่าเผลอพูดตามความคิดในหัว “แค่…คืนนี้…ข้าไม่ไหวจริง ๆ…”ทั้งเพราะตกใจ

ตอนที่ 5แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เล็ก ๆ เข้ามาในตำหนัก ผสมกับกลิ่นเครื่องหอมอ่อน ๆ ที่ยังคงหลงเหลือจากเมื่อคืน ทำให้บรรยากาศในห้องนอนดูฟุ้ง ๆ อุ่น ๆ จนคนบนเตียงไม่อยากลืมตาถ้าเป็นเมื่อก่อน จีน่าคงนอนกลิ้งต่ออย่างไม่สนโลก แต่ตอนนี้...โลกที่เธออยู่ คือวังหลัง สถานะที่เธอมี คือ สนมของฮ่องเต้ และผู้ชายเมื่อคืน…คือฮ่องเต้หลงจวิ้น พระเอกดิบเถื่อนที่เธอเคยอ่านแต่ในนิยายคิดมาถึงตรงนี้ หัวใจก็เต้น ตึก ตัก ขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่มีเหตุผลภาพร่างสูงใหญ่ที่โน้มลงมาใกล้ จนลมหายใจแทบจะปะทะกันตรงริมฝีปาก เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบเตือนว่า หนีได้คืนนี้…ไม่ได้แปลว่าหนีได้ทุกคืน และจูบหนักแน่นบนแก้มที่ยังร้อนวาบเหมือนเพิ่งจะเกิดไม่กี่ลมหายใจ…ทั้งหมดนั้นยังชัดเจนเหมือนเมื่อครู่“โอ๊ยยย…” จีน่าคว่ำหน้าเอาหมอนกดหัวตัวเอง พลางบ่นอู้อี้ “ใครก็ได้เอากลับไปตายที่รถไฟฟ้าเถอะ กูรับมิตินี้ไม่ไหวแล้วจริง ๆ…”ก่อนที่เธอจะได้ม้วนตัวกลิ้งบนเตียงต่อ เสียงเคาะประตูเบา ๆ ก็ดังขึ้น“ก๊อก ๆ ๆ”ตามด้วยเสียงเรียบเสมอต้นเสมอปลายของขันทีที่คุ้น ๆ หู“ท่านเสียนเฟย…ถึงเวลาเสวยเช้าและเตรียมองค์แล้วพ่ะย่ะค่ะ”จีน่าค่

กลิ่นซุปสมุนไพรหอมกรุ่นลอยฟุ้งไปทั่วห้องกินข้าวเล็ก ๆ ในตำหนักเสียนเฟย จีน่านั่งอยู่หลังโต๊ะกลมเตี้ย ทำหน้าที่เสวยมื้อกลางวัน แบบที่จริง ๆ แล้วก็คือกินข้าวปกติ แต่ต้องทำท่าทีให้สมเป็นสนมชั้นสูงนิดหนึ่งในชามเป็นโจ๊กข้าวหอมผสมเก๋ากี้และไก่ฉีก เคียงด้วยผักดองนิดหน่อย เธอถือช้อนตักอย่างใจลอย คิดถึงเรื่อง ฮ่องเต้เถื่อน ที่เมื่อคืนปล่อยให้เธอรอดมาแบบเส้นผมบังภูเขาเสี่ยวหลันยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าท่าทางสบายใจขึ้นมากหลังจากเห็นเจ้านายตัวเองไม่ปาของใส่ใครตั้งแต่เช้า เสี่ยวไป๋ยืนอยู่อีกด้าน ถือเหยือกชาอยู่ในมือ ท่าทางดูสงบ ‘แบบขันทีที่มีข่าวเมาท์ติดอยู่ที่ปลายลิ้น’ อย่างชัดเจนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เสี่ยวไป๋ก็กลืนน้ำลายแล้วตัดสินใจทลายกำแพงความสงบ“เอ่อ…ท่านเสียนเฟยพ่ะย่ะค่ะ” เขาเริ่มอย่างระมัดระวัง“หืม?” จีน่าเงยหน้าขึ้นจากชามโจ๊ก“เมื่อครู่…องครักษ์หลวงนำราชโองการมาประกาศที่หน้าตำหนักพ่ะย่ะค่ะ”จีน่าหยุดช้อนกลางอากาศ หัวใจเต้นแปลก ๆ“ราชโองการ…เกี่ยวกับอะไร?”เสี่ยวหลันหันมามองเสี่ยวไป๋อย่างลุ้น ๆ เหมือนก็เพิ่งได้ยินแค่คร่าว ๆ เช่นกัน เสี่ยวไป๋สูดหายใจลึกก่อนตอบ “ฝ่าบาททรงประกาศ…ว่าจะเสด็จมาที่ต

คืนนั้น…แสงจันทร์ส่องลอดผ่านช่องหน้าต่าง ม่านบางสีอ่อนพัดนิด ๆ ตามลมกลางคืน เทียนในห้องถูกจุดจนสว่างเป็นวงนุ่มล้อมเตียงใหญ่กลางตำหนักจีน่านั่งบนเตียงในชุดนอนผ้าไหมตัวเดิมที่เสี่ยวหลันคอยจัดให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่ผ้าบาง ๆ จะพอทำได้ เธอห่มผ้าจนถึงคอ ผมยาวถูกปล่อยสยาย แต่ใบหน้าถูกแต่งให้ดูซีดบางนิด ๆ แฝงความน่าสงสาร นัยน์ตาดูฉ่ำน้ำเหมือนคนเพิ่งร้องไห้เสี่ยวหลันยืนรีรออยู่ใกล้ ๆ เสี่ยวไป๋รอด้านนอกเตียง เหมือนเตรียมเป็นผู้รายงานสภาพภายในตำหนัก“ท่านเสียนเฟยเพคะ…แน่ใจนะเพคะ ว่าจะไม่แกล้งเป็นลม?”“ไม่เอาแล้ว” จีน่าส่ายหน้า “จะเนียนหรือไม่เนียน คนอย่างเขาดูออกหมด”เธอสูดหายใจเข้าลึก หัวใจเต้นแรงไปล่วงหน้าตั้งแต่ยังไม่ได้ยินเสียงประกาศเลยด้วยซ้ำแต่ไม่นาน…เสียงที่เธอทั้งคุ้นและเกลียดจะคุ้นก็ดังขึ้น“ฝ่าบาทเสด็จจจจจ!”เสียงประกาศของขันทีหน้าตำหนักตามด้วยเสียงฝีเท้าทหารองครักษ์ ประตูตำหนักเปิดออกอย่างมีมารยาทหลงจวิ้นในชุดคลุมสีเข้มก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าสง่างาม ลำตัวสูงใหญ่ ดวงตาคมเย็นเฉียบกวาดมองไปรอบห้องอย่างเคยชิน ก่อนจะหยุดที่เตียง…และร่างของอิงอวี้บนเตียงเสี่ยวไป๋รีบคุกเข่าลง “ถว