All Chapters of [Bad Boy’s Heart] โคตรพลาดที่ทิ้งเธอ: Chapter 11 - Chapter 17

แดดเช้าวันใหม่สีอ่อนลอดผ่านม่านเข้ามาเป็นเส้นบาง ๆ ทาบลงบนพื้นห้อง แสงนั้นดูนุ่มและอบอุ่น ในขณะเดียวกันในกระจกตอนนี้ดูแปลกตา ฉันยืนมองตัวเองอยู่พักใหญ่ปลายนิ้วแตะเบา ๆ ที่ปลายผมสั้นสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนแสงไฟในห้องน้ำมันยังไม่ชินเพราะสองปีเต็ม ๆ กับผมยาวและดำเข้มแบบที่เฮียลีเคยบอกว่าชอบ ฉันเคยคิดว่าการเป็นแบบที่เขาชอบมันไม่ใช่เรื่องยากแค่ไว้ผมยาว แต่งตัวให้ดูเซ็กซี่นิด ๆ ทำตัวแรง ๆ แบบที่เขาชอบแค่นั้นตอนนี้ฉันเพิ่งรู้ว่า ฉันไม่เคยเป็นตัวเองเลยสักวัน รอยยิ้มบาง ๆ ให้เงาในกระจก“ดูดีขึ้นเยอะ”อย่างน้อยผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ใช่คนที่พยายามเพื่อใครอีกแล้ว ฉันแต่งตัวแต่งหน้าเรียกความมั่นใจเสร็จก็รีบขับรถยนต์ตรงไปที่มหาวิทยาลัยพอถึงที่หมายฉันเดินเข้าตึกคณะบริหารเสียงรองเท้าส้นสูงของฉันยังคงดังกระทบพื้นเช่นเดิม เพิ่มเติมคือลุคใหม่ที่ดูแปลกไป สายตาคนรอบข้างมันหยุดอยู่ที่ฉันนานกว่าปกติ‘เฮ้ย…’‘นั่นไอรีนหรือเปล่าวะ’‘ตัดผม?!’เสียงกระซิบดังขึ้นรอบ ๆ ฉันไม่ได้สนใจ ทำตัวปกติเหมือนทุกวันทว่า...ทันทีที่เปิดประตูเข้าห้องเรียน เพื่อนร่วมคลาสต่างเงียบกริบ สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ฉัน“อะไร เจอผีกันรึไง” คิ้ว

“อ้าวมึง! นั่ง ๆ กับพี่ข้างหน้าก่อนนะ ฉันขอเม้าส์แปบ”ดีจริงไอ้เพื่อนรัก! ใบหน้าสวยพยักหน้ารับก่อนจะหันไปมองหาที่นั่งว่างตามที่ยัยเพื่อนทรยศชี้นิ้วบอก สายตากวาดมองหาที่ว่างจนไปหยุดอยู่ที่เบาะหนึ่ง มีผู้ชายนั่งอยู่ไม่รอช้าฉันเดินตรงไปทันที“ขอโทษนะคะ ขอนั่งด้วยได้ไหม”“นั่งเลย ตามสบาย” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองมาที่ฉันแล้วก็ยิ้มก่อนที่จะขยับตัวเปิดที่ให้ฉันจำเขาได้พี่คิริน รุ่นพี่ปีสี่คณะนิเทศ คนที่ขึ้นชื่อว่าหล่อและฮอตพอ ๆ กับเฮียลี จะต่างกันตรงที่เขาไม่เคยเย็นชา“ขอบคุณค่ะ” ฉันยิ้มตอบเล็กน้อยพลางนั่งลงประจำที่ถึงเบาะมันแคบแต่ก็ไม่ได้อึดอัดเหมือนเมื่อกี้“ผมสั้นแล้วเหรอ” พี่คิรินมองฉันอยู่สองวินาทีก่อนร้องทัก“เพิ่งตัดค่ะ” ทำฉันหลุดหัวเราะเบา ๆ“เข้ากับเธอดีนะ”เป็นคำชมมันฟังสบายหู ไม่ได้ทำให้ฉันต้องคอยเดาว่าคิดอะไรอยู่“ขอบคุณค่ะ”แม้รถบัสจะยังคงวิ่งไปเรื่อย ๆ ความรู้สึกบางอย่างก็ไม่ลดลงเลย สายตาของใครกำลังมองมาที่ฉัน รู้ทันทีว่าเป็นใคร ฉันเลยเหลือบมองไปด้านหน้าเฮียลียังนั่งอยู่ที่เดิมและหันมองมาที่ฉันเป็นระยะ พอสายตาเราเจอกันเขาก็ขมวดคิ้วส่งสัญญาณบางอย่างอะไรกับฉันทันที บอกแล้วว่าฉันจ

เสียงปรบมือดังขึ้นอาจารย์เดินมาที่กลางลาน“เก่งมากครับทุกคน เดี๋ยวพักครึ่งชั่วโมงก่อนทานอาหารเย็นนะครับ ใครจะไปล้างมือหรือเดินเล่นก็ได้ แต่ห้ามออกนอกเขตแคมป์”นักศึกษาหลายคนเริ่มส่งเสียงเฮ เสียงพูดคุยดังขึ้นทันที หลายคนเดินลงทะเล บางคนวิ่งไปล้างมือที่ก๊อกน้ำด้านหลัง ส่วนฉันเลือกเดินไปที่ชายหาด ทรายนุ่มใต้รองเท้าบวกกับลมทะเลเย็นขึ้นเรื่อย ๆ เสียงคลื่นดังชัดขึ้นเมื่อเดินเข้าไปใกล้ ฉันหยุดยืนมองทะเลอยู่เงียบ ๆ มันสวยมากจนเหมือนโลกทั้งใบเงียบลง บางทีฉันอาจจะชอบความสงบแบบที่นี่จริง ๆ“วิวดีเนอะ” เสียงพี่คิรินดังขึ้นข้าง ๆ เขายืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง ผมที่โดนลมทะเลพัดดูยุ่งเล็กน้อย“ค่ะ”“ฮือ เมื่อไหร่จะได้กินข้าวสักที กูหิว” ลาเอลเดินมานั่งลงบนท่อนไม้ใกล้ ๆ“รอหน่อยน่า เดี๋ยวก็ได้กินแล้ว”“แค่เห็นทะเลมันก็ทำให้กูหิว คิดดูนะ ใต้ทะเลมีหอยหวาน ๆ หมึกเด้ง ๆ กุ้งกรอบ ๆ หึ่ย แค่คิดก็ฟินแล้ว” ท่าทีของลาเอลเรียกเสียงหัวเราะจากฉันกับพี่คิริน“ฮ่า ๆ เดี๋ยวอีกแป๊บก็ได้กินแล้ว” พี่คิรินหัวเราะเบา ๆ“ไอ้หมูเอ้ย~” ฉันหยิกแขนเพื่อนสาวเบา ๆ ก่อนนั่งลงบนท่อนไม้ข้าง ๆ ลาเอลลมทะเลพัดผ่านตัวเย็นสบายเสียงคล

“โอเค รอบต่อไป!” ขวดถูกหมุนอีกครั้ง หมุนผ่านหลายคนก่อนจะค่อย ๆ ช้าลงแล้วก็หยุดชี้มาที่ฉัน เสียงโห่ดังขึ้นราวกับทุกคนรอให้ขวดมาหยุดที่ฉัน“มึงโดนแล้ว!” ลาเอลหันมาตบไหล่ด้วยความตื่นเต้น“กล้าหรือไม่กล้า” รุ่นพี่ที่คุมเกมยิ้มเจ้าเล่ห์“กล้า” เฮอะ! คนอย่างไอรีนกล้าอยู่แล้ว ฉันมันตัวแม่นะ!“ตอบไม่คิดเลย สมฉายาตัวแม่ เคยมีคนที่ชอบมาก ๆ ในมหาลัยไหม” รุ่นพี่ในวงหัวเราะคำถามนั้นทำให้ฉันชะงักไปเสี้ยววินาที สายตาหลายคู่หันมามองที่ฉัน รวมถึงเฮียลีเหมือนกำลังรอฟังคำตอบ“เคย” ฉันยิ้มบาง ๆ“ใคร!” เพื่อนเฮียลีตะโกนเสียงดัง“บอกชื่อ!” เพื่อนเขาอีกคนร้องเสริม“กติกาคือถามแค่นี้” ฉันส่ายหัวก่อนสร้างเสียงหัวเราะให้คนในวงขวดถูกหมุนอีกครั้งมันหมุนผ่านหลายคนแล้วก็หยุดชี้ไปที่เฮียลีเสียงโห่ร้องยิ่งดังขึ้น“กล้าหรือไม่กล้า!”“กล้า”“สมกับตัวพ่ออีกคน!” รุ่นพี่ที่คุมเกมยิ้มเจ้าเล่ห์“ขอถาม เคยเสียใจเพราะผู้หญิงไหม” หนึ่งคนในวงยกมือขึ้นถาม ทั้งวงเงียบลงเล็กน้อยเพราะคำถามมันตรงเกินไปทำไมกันนะ! ฉันถึงไม่กล้ามองเขา ใบหน้าสวยก้มมองทรายไม่อยากสบตาเขา“เคย”“ใครวะ!”“ถามแค่นี้ไม่ใช่เหรอ” เขาหัวเราะหึเบา ๆฉันรู้ดีว