[Bad Boy’s Heart] โคตรพลาดที่ทิ้งเธอ

[Bad Boy’s Heart] โคตรพลาดที่ทิ้งเธอ

last updateHuling Na-update : 2026-03-13
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Rating. 1 Rebyu
17Mga Kabanata
298views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

คู่นอนไม่ได้แปลว่ามีสิทธิ์ รักเขาก็ไม่ใช่ว่าจะได้ใจเขา ลีออน วิศวกรรมเครื่องกล ปี 4 นิสัย หล่อมาก รวย เย็นชา ปากร้าย เจ้าชู้เพราะโสด สำหรับลีออน ไม่เคยเชื่อในความรัก มองไอรีนเพียงแค่คู่นอน ที่กลับมาหาได้เสมอโดยไม่ให้สถานะ ไอรีน บริหารการจัดการ ปี3 นิสัย ภายนอกแรง ดุ แซ่บ มั่นใจ ไม่ง้อใคร สำหรับไอรีน หากมีใครมายุ่งกับลีออน ด่าจริง ตบจริง ทั้งหมดเพียงเพราะรัก แต่นั่นเป็นแค่รักข้างเดียว รู้ดีว่า ‘ลีออน’ เป็นคาสโนว่าตัวพ่อ แต่ก็ยังโง่รักเขา ยอมเป็นที่หนึ่งในรายชื่อคู่นอนของเขาแต่ไม่มีสถานะพิเศษ ส่วนเขาเป็นผัว(ชั่วคราว)ที่ฉันรัก เมื่อเด็กปีหนึ่งตรงสเปคโผล่เข้ามาในชีวิต ทุกอย่างที่ฉันเคยมี ทุกคืนที่เคยได้ ถูกปัดทิ้งอย่างไร้ราคา ฉันไอรีน ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะคุกเข่าร้องไห้ขอความรักเพราะถ้าได้รักใคร ฉันก็รักสุดหัวใจ และถ้าเจ็บเมื่อไหร่… ฉันจะกลับมาแรงยิ่งกว่าเดิม คราวซวยของลีออนอย่างเดียวคือผู้หญิงแบบฉัน ต่อให้เจ็บแค่ไหนก็ไม่เคยแพ้ เขาจะได้รู้ ว่าทิ้งผิดคนมันเป็นยังไง

view more

Kabanata 1

Ep. 1

Evelyn

The blue glow of the TV washed over me in the darkness. I sank deeper into the couch, one hand rubbing my swollen belly. On screen, a reporter stood at Moon pack's borders, detailing the latest security measures. Pack warriors moved in the background, but the one face I was searching for wasn't there.

Where was Damon?

I checked my phone: 12:04 AM. My back ached from sitting too long, and the baby had been unusually active tonight, kicking and rolling as if she could sense my unease. Seven months pregnant, and I was still waiting up for my mate like some lovesick teenager.

"He said he'd be back by ten," I whispered to my belly. "Daddy had to settle a dispute at the borders, that's all."

The baby kicked in response, a sharp jab just beneath my ribs. Almost like she was calling me on my bullshit.

The words sounded hollow, even to me. The knot in my chest had been growing for weeks now—that unmistakable twinge that came with the mate bond. Something wasn't right.

I shifted position, trying to get comfortable, when a sharp pain shot through my lower abdomen. I gasped, clutching the armrest.

"No, no, no..."

I'd had Braxton Hicks before, but this was different. My fingers trembled as I tried to steady my breathing. Another cramp hit me, stronger this time, doubling me over.

This is too early. Something's wrong.

I knew what was happening. The mate bond was supposed to be sacred, protective, especially during pregnancy. But when one mate betrayed that trust...

My eyes twitched with the effort of holding back tears as I fumbled for my phone. I reached for our mind link first, a desperate attempt to connect to Damon.

Damon, I need you. The baby—something's happening.

Nothing. Just the static emptiness of being blocked out. My throat tightened with the realization. He wasn't just absent; he'd deliberately shut me out.

Fine. There was still the phone. I grabbed it from the side table, my hands shaking so badly I had to try twice to unlock it. I pulled up Damon's contact—his smiling face from happier times staring back at me as I pressed call.

One ring. I shifted, trying to find a position that didn't hurt.

Two rings. Another contraction built, making me bite my lip to keep from crying out.

Three rings. "Please pick up, please pick up..."

Four—

"What?" Damon's voice cut through, sharp and annoyed.

My heart leapt at the sound of him, despite everything. But I could hear music in the background. Laughter. The clink of glasses. No sounds of a border dispute, that was for sure.

"Damon," I gasped, fighting through the pain. "Something's wrong with the baby. My water broke. I think—"

"I already told you where I am, now can you let me be?!" His voice crackled with irritation. I could practically see him rolling his eyes, the way he did lately whenever I spoke.

"Damon, please—I need help—" But all I heard was the beep of the call ending.

I stared at the phone in disbelief, the screen going dark. Had he really just hung up on me? While I was in labor with his child?

I called back immediately, heart hammering against my ribs.

Straight to voicemail.

I tried again. Voicemail.

And again. And again. And again.

By the fifth attempt, I was sobbing, leaving a message that was probably unintelligible through my tears. "Please come home. The baby's coming. I'm scared."

Warm liquid trickled down my thighs, soaking into the couch beneath me. My water had broken. The panic rose in my chest like a tide, threatening to drown me.

I tried my parents' landline next, fingers slipping on the screen. The call went straight to voicemail. Of course. The one time I actually needed my family...

Another contraction hit, stronger than before. The pain wasn't just in my belly anymore—it radiated through my chest, my heart, my soul. This wasn't supposed to happen. Not like this.

Tears spilled down my cheeks as I struggled to stand. My legs shook beneath me, barely supporting my weight. I needed to get to the bedroom, to the overnight bag I'd packed just in case. Even though it wasn't supposed to be needed for another two months.

The contraction ebbed, giving me a moment's reprieve. I staggered forward, one hand pressed against my stomach, the other reaching out for support. The hallway seemed to stretch endlessly before me, the bedroom door impossibly far.

Another wave hit, this one stealing my breath entirely. My knees buckled. I caught myself against the wall, my vision swimming with black spots.

So this was how it would end. My baby born too soon because her father couldn't keep his promises. Me, alone on the floor of our home, the mate bond twisting like a knife in my chest.

As the pain subsided again, I heard the back door open. Heavy footsteps approached from the kitchen.

"Miss Evelyn?"

Luis, our gardener. What was he doing here so late?

"Miss Evelyn!" His weathered face appeared in my narrowing vision, eyes widening as he took in the scene. "The baby—"

"Help me," I managed to whisper. "Please."

His calloused hands were surprisingly gentle as he helped me to my feet. "Hospital. Now," he said firmly, already guiding me toward the door.

My last thought before another contraction claimed me was that my mate should have been the one holding me now. Not our gardener. Not a near-stranger who had more concern in his eyes than Damon had shown in months.

* * *

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

ไข่ตุ๋นจะบินไปดาวอังคาร
ไข่ตุ๋นจะบินไปดาวอังคาร
ฝากเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงใจในการสนับสนุนค่ะ
2026-03-16 18:16:40
0
0
17 Kabanata
Ep. 1
เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตคันใหม่เอี่ยมสีดำด้าน ดังขึ้นต่ำ ๆ เมื่อเลี้ยวเข้าประตูมหาวิทยาลัยในเช้าวันจันทร์ที่แดดโคตรแรงเหมือนกับอารมณ์ของคนขับในตอนนี้ และพอ ๆ กับนักศึกษาในมหาวิทยาลัยต่างมองมายังรถคันหรูเป็นทางเดียวราวกับมันมีไฟลุกท่วมอยู่บนฝากระโปรง ใช่… มองเข้ามาเลย มองให้ตาแหกกันไปข้างหนึ่งเลยก็ได้ ฉันชินแล้วล่ะกับสายตาแบบนั้นสายตาที่อิจฉา หมั่นไส้ กลัว และทั้งอยากมาเสือกก็เพราะฉันคือ ไอรีน วัฒนกาล ตัวแม่คณะบริหาร ตัวจี๊ดของทุกคนในรั้วมหาวิทยาลัยรวมใจตั้งฉายาให้ ที่สำคัญทุกคนรู้ดีว่า ฉันเป็น ‘เด็ก’ ของลีออน อติพงศ์ หึ! เด็กอะไรกันใช้คำว่าของตายก็คงถูกเพราะไม่ว่าเมื่อไหร่ที่เขาเรียกหา ไม่ว่าจะดึกดื่นแค่ไหน ฉันก็พร้อมเปิดประตูให้เขาทุกครั้ง ถึงอย่างงั้นเขาก็ไม่เคยให้สถานะอะไรกับฉันเลยรถยนต์ของฉันเคลื่อนผ่านลานกิจกรรมแล้วจอดชิดข้างตึกบริหารเป็นลานจอดรถที่ฉันมักจะจอดประจำ เสียงซุบซิบเริ่มดังสะท้อนมาเป็นระยะ ๆ‘นั่น... ยัยไอรีนมาแล้ว เปลี่ยนรถใหม่อีกแล้ว คันนี้โคตรสุด แถมแพงกว่าค่าเทอมทั้งคณะรวมกันอีก’‘พ่อมันรวยไง แถมผัว เอ้ย ไม่ใช่ แค่คู่นอน พี่ลีออนเองก็โคตรรวย’‘มึงอย่าไปพูดคำว่าคู
Magbasa pa
Ep. 2
“พะ พี่ไอรีนหมายถึงอะไรคะ”“อย่ามาแอ๊บใสกับฉัน สายตาแบบนั้นมองหาใครอยู่ล่ะ? เฮียแฟรงค์เหรอ? แน่ใจ? ฉันเตือนดี ๆ นะ เลิกมองหาผู้ชายคนนั้นซะ อยากเรียนจบปีสองแบบสงบ ๆ ก็อย่าเสือกมาเกาะแขนพวกเพื่อนของเขาเพื่ออ่อย” ฉันแค่นหัวเราะก่อนยื่นหน้าเข้าใกล้จนเห็นขนตาเธอสั่น เด็กนั่นกัดริมฝีปากดวงตาละเลงความกลัวแบบปฏิเสธไม่ได้ ทำเอายัยเด็กปีสองหน้าเสีย“เธอโดนตัวแม่คณะบริหารปักธงแล้วว่ะ” เฮียแฟรงค์ทำปากจุ๊ ๆ แล้วพูดต่อด้วยโทนล้อเลียน เขาเองไม่ใช่คนโง่ที่พอจะมองออกว่าผู้หญิงคนนี้เข้าหาตัวเองเพื่ออะไร เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผู้หญิงคนนี้เข้ามาอ่อย“เฮียแฟรงค์” ฉันตวัดตามอง ทำเอาชายหนุ่มรีบเงียบ นั่นถือว่าโชคดีที่ยังมีสมองพอเข้าใจคำว่าหมาตัวเมียเวลามันบ้าเป็นยังไง“พี่ไอรีน หนู หนูไม่ได้” ตอนนี้เด็กปีสองหน้าเริ่มซีด“ไม่ได้อ่อย? ตอแหลให้มันเนียนกว่านี้หน่อย หล่อนมองเขาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ฉันเห็น” ฉันเลิกคิ้วเสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นรอบลานแต่ไม่มีใครเข้ามา เพราะไม่มีใครอยากโดนส้นสูงฉันฟาดหน้าเป็นรายต่อไปฉันขยับเข้าใกล้อีกนิด“คือหนู…” หญิงสาวตรงหน้ากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่“แล้วฟังให้ชัด ผู้ชายคนนั้นเธอแต
Magbasa pa
Ep. 3
ลมกลางคืนพัดม่านบาง ๆ ให้ไหวเบา ๆ เสียงผ้าสัมผัสกระจกดังแผ่ว ฉันลุกขึ้นไปปิดหน้าต่างตรงระเบียง แต่กลับยืนมองไฟถนนที่เรียงเป็นเส้นยาวเหมือนดาวปลอม ๆ อยู่ตั้งนาน ข้างล่างยังมีคนใช้ชีวิต มีรถขับผ่าน และอาจจะมีใครบางคนหัวเราะอยู่ที่ไหนสักแห่งฉันทิ้งตัวลงบนเตียง เอาหมอนกดหน้าอกเหมือนจะห้ามหัวใจไม่ให้คิดมาก หลังจากเหตุการณ์เมื่อตอนเช้าก็ไม่มีการติดต่ออะไรจากเขาอีกเลย ตอนนี้เฮียกำลังทำอะไรอยู่กันนะก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะประตูห้องเบา ๆ แบบที่ฉันจำได้ว่ามันคือเสียงเรียกหนึ่งเดียว ที่สามารถทำให้ฉันวิ่งไปเปิดได้ทันที พอประตูเปิดออก ชายหนุ่มตรงหน้าก็ก้าวเข้ามาโดยไม่รอคำเชิญประหนึ่งคุ้นชินเหมือนบ้านของตัวเอง“ฉันจะค้างที่นี่” เขาพูดสั้น แต่ประโยคนั้นกลับมีน้ำหนักจนทำให้ฉันปฏิเสธไม่ได้ ถึงจะบอกตัวเองจนเหนื่อยว่าถ้าเขาไม่ให้สถานะ ก็ไม่ควรยอม แต่ความเป็นจริงคือฉันอ่อนแอกว่าความคิดเหล่านั้น“ค่ะ”“ไอรีน” ร่างสูงเรียกชื่อฉันคราวนี้ไม่ใช่คำสั่ง มันเป็นการเรียกที่อ่อนโยนกว่าเดิมนิดหน่อย มือหนาแตะที่ข้อมือเบา ๆ แล้วลากลงมาที่เอว เขาดึงร่างบอบบางแนบชิดจนเซเข้าอกแน่น ฉันรู้สึกเสียงหัวใจตัวเองเต้
Magbasa pa
Ep. 4
“เพื่ออะไรคะ หรือเฮียมีใคร?” ฉันถามประชดทว่า...เขาเงียบไปเสี้ยววินาที ฉันเห็นแววหงุดหงิดวาบผ่านตาเขาเหมือนไม่ชอบคำว่าเฮียมีใครมากนัก ชายหนุ่มเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจของเราปะทะกัน“เปล่า ไม่มีใครทั้งนั้น”เขากำลังโกหก หัวใจดวงน้อยสะดุดจนรู้สึกได้ ใกล้ถึงเวลาที่ฉันจะต้องไปแล้วสินะ แค่คิดความรู้สึกก็พังไปหมดแล้วแต่เพื่อศักดิ์ศรี ฉันต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไร“เฮียก็พูดแบบนี้ทุกที”ไม่ทันพูดจบ เฮียลีออนก็จูบฉันอย่างรวดเร็วและหนักแน่นจนลืมหายใจ ริมฝีปากร้อนจัดจนสติของฉันแทบจะหายไปหมด มือหนาโอบเอวฉันเอาไว้แน่น ฉันจูบตอบจนลืมความเจ็บทั้งหมดที่เขาเคยให้ ลืมว่าไม่มีสถานะ ลืมว่าฉันไม่ควรหลงเขาขนาดนี้จนกระทั่ง…เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นขัดจังหวะ ทั้งฉันทั้งเฮียลีหยุดชะงักผละจูบออกพร้อมกัน[N'Nana]เป็นครั้งแรกในเช้าวันนั้นที่ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนแรงจนแทบล้ม เฮียลีมองหน้าจอสายตาคมเข้มสั่นไหวราวกับมีอะไรบางอย่างที่ฉันไม่ควรรับรู้มือที่กอดเอวบางค่อย ๆ คลายออกช้า ๆ เหมือนเขาเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เหมือนเขาเพิ่งระลึกได้ว่าฉันไม่ใช่ของเขาจริง ๆ“ไอ” เสียงเฮียเบาลง“ใครโทรมา อย
Magbasa pa
Ep. 5
“อ๋อ เด็กใหม่วะ” เดนลากเสียงยาวอย่างรู้ทันทำผมเหลือบตามองมัน“ทรงนี้ปีหนึ่งแน่ ๆ มึงชอบแบบนี้ไม่ใช่เหรอ ใส ๆ ขาว ๆ ตัวเล็ก” เพื่อนเลวยิ้มกวนรู้ทันไม่เลิก ผมเบื่อที่จะตอบพวกมัน แต่สายตายังไม่ละจากเธอเพื่อนร่วมโต๊ะของเธอเทเหล้าใส่แก้วอีกครั้งพร้อมยื่นให้ และพากันเชียร์เหมือนสนุกกับการได้แกล้ง เด็กคนนั้นส่ายหน้าแรง ๆ สุดท้ายก็โดนยัดใส่มืออยู่ดีคิ้วเข้มขมวดเป็นปมทันทีผมไม่ชอบภาพแบบนี้เลยจริง ๆ ยิ่งเป็นคนที่ผมสนใจคงปล่อยดูเฉย ๆ ไม่ได้ มือเล็กเริ่มสั่น จังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้นมา สายตาใส ๆ นั่นดันสบกับผมพอดีชั่ววินาทีนั้นผมรู้เลยว่า…ปล่อยผ่านไม่ได้แล้ว“เดี๋ยวมา” ผมวางแก้วลงพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง“เอ้าาา ไอ้เหี้ย ล่าลูกกวางอีกแล้ว!” เดนร้องเฮลั่นโต๊ะใครจะสน! ขายาวก้าวตรงไปที่โต๊ะหญิงสาวทันที ยิ่งเข้าใกล้ผมยิ่งเห็นชัดว่าเด็กนี่ใสจริง ดวงตากลมโตแดงก่ำ แก้มสองข้างแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เพื่อนร่วมโต๊ะยังเชียร์ไม่หยุด“หมดแก้ว ๆๆ!”หมับ! มือหนาเอื้อมไปคว้าแก้วออกจากมือบางก่อนที่จะยกถึงปาก ทั้งโต๊ะเงียบกริบมองผู้มาใหม่อย่างผมเป็นตาเดียว หญิงสาวตรงหน้าสะดุ้งตกใจพลางเงยหน้ามองผมให้ตาย…น่า
Magbasa pa
Ep. 6
ในขณะเดียวกันรถยนต์ก็เลี้ยวเข้าคอนโดผมพอดี ผมลงไปเปิดประตูฝั่งเธอ ก่อนช่วยพยุงขึ้นยืนอีกครั้ง คราวนี้ร่างเธอแทบแนบติดผมเต็มตัว ลมหายใจเธอสะดุดตอนหน้าผากบางเผลอแตะอกแกร่ง ผมได้แต่เม้มกรามแน่นขมอารมณ์ไว้ ใจเย็นไอ้ลีพอเข้าห้อง ผมพานานาไปนั่งที่โซฟาก่อนจะเดินไปหยิบน้ำเย็นมาให้ เธอกำลังพยายามปลดกระดุมเสื้อตัวเองมือสั่น“นานา” ร่างกายผมหยุดนิ่งหลังตั้งสติได้รีบเรียกให้หญิงสาวรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรต่อหน้าคนแปลกหน้าอย่างผม เธอสะดุ้งเล็กน้อยเงยหน้ามอง ตาใส ๆ ตอนนี้พร่าจนแทบไม่มีสติ“มันร้อนมากเลยค่ะ”“หยุด” ผมเดินเข้าไปคว้ามือเธอไว้เมื่อเห็นว่าเธอไม่หยุดการกระทำล่อแหลม“พี่คะ ช่วย...”ลมหายใจถูกสูดเข้าลึก ๆ สถานการณ์แบบนี้ถ้าเป็นผมปกติแล้วคงไม่คิดเยอะ แต่พอเป็นคนตรงหน้าผมกลับรู้สึกไม่อยากแตะ ผมปล่อยมือเธอช้า ๆ ก่อนถอยออกมาครึ่งก้าว“ไปหาหมอดีไหม”“ช่วยหนูเถอะนะคะ หนูทรมาน” ดวงหน้าหวานส่าย ปฏิเสธแรง ๆ ทำเอาหัวใจผมกระตุกแรง นานามองผมด้วยสายตาพร่ามัว แก้มแดงจัด ลมหายใจไม่สม่ำเสมอ มือเล็กเอื้อมมาจับชายเสื้อผมแน่นเพื่อขอความช่วยเหลือ นี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ไม่อยากทำเรื่องอย่างว่ากับสาวในสเปค“ไม
Magbasa pa
Ep. 7
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาเป็นเวลาเจ็ดวันเต็ม ๆ ที่เฮียลีไม่มาหาหรือติดต่อฉันเลย ตอนแรกฉันคิดว่าเขาแค่ยุ่ง ได้แต่บอกตัวเองว่าเขาคงไปเที่ยว จนหลัง ๆ ฉันเริ่มชินกับความเงียบของเขา เฮอะ! อย่างน้อยก็แกล้งทำเป็นชิน เสียงรองเท้าส้นสูงของฉันกระทบพื้นตึกบริหารดังเป็นจังหวะเหมือนทุกวัน ฉันยังแต่งตัวเมคอัพเป๊ะเหมือนเดิมตัวแม่ห้ามพัง กฎข้อนี้ฉันท่องขึ้นใจดีแต่ทว่าวันนี้บรรยากาศมันแปลก สายตาคนรอบข้างมองฉันแล้วรีบหลบ เสียงกระซิบดังตามหลังมากกว่าปกติ แม้แต่พวกรุ่นน้องที่ปกติชอบซุบซิบ ยังเงียบตอนฉันเดินผ่าน มีอะไรกันนะ ยังไม่ทันที่จะสฃสัยได้นานเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“ไอรีน…” ลาเอลยืนนิ่ง หน้ามันไม่กวนเหมือนทุกวันนั่นแหละคือสัญญาณไม่ดีสุด ๆ จะอะไรเสียอีก ยัยลาเอลนี่คือหน่วยข่าวกรองเบอร์หนึ่งของกลุ่มเลยนะ พอเพื่อนมีสีหน้าไม่ดี ฉันรู้เลยว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับฉันแน่“อะไร” ฉันถามเรียบ ๆ“มึงยังไม่รู้เหรอ”“รู้อะไร”“ช่วงนี้เฮียลีของมึง” เพื่อนสาวลังเลอยู่สองวินาทีก่อนพูดออกมาเบา ๆชื่อเขาแค่ได้ยินหัวใจฉันก็เต้นแรงขึ้นเองอย่างน่ารำคาญ มือบางยกขึ้นกอดอกแน่นทำท่าทีไม่สะทกสะท้าน“ทำไม”“กำลังตามจีบเด็กปี
Magbasa pa
Ep. 8
ฉันไม่รู้ว่าตัวเองขับรถกลับคอนโดมายังไง ภาพสุดท้ายที่ยังคงค้างอยู่ในหัวคือรถของเฮียลีค่อย ๆ เคลื่อนออกจากลานจอดรถตึกวิศวะ พร้อมกับผู้หญิงคนนั้นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา แค่คิดถึงใบหน้าหล่อนก็เหมือนมีอะไรคม ๆ มาทิ่มกลางอก มือบางกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วซีด สายตายังมองถนนตรงหน้าทว่าภาพในหัวมันวนกลับไปที่เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชายหนุ่มที่แตะหัวเธอเบา ๆ สายตาเขาที่อ่อนลง ท่าทางที่ระวังเหมือนกลัวว่าเธอจะแตกสลาย ทั้ง ๆ ที่กับฉันร่างสูงไม่เคยเป็นแบบนั้นไม่เป็นไร! ฉันบอกตัวเอง เขาไม่เคยเป็นของฉันอยู่แล้ว ฉันไม่มีสิทธิ์อะไรไปเจ็บหรือไปหวง ใช่! ไม่มีเลยรถยนต์เลี้ยวเข้าคอนโด ฉันจอดมันแบบแทบไม่ได้มองเส้นจอดด้วยซ้ำ เครื่องยนต์ดับลงแต่ร่างกายยังหนักอึ้งอยู่ในรถเหมือนยังไม่พร้อมขยับตัว ใบหน้าสวยฟุบกับมือที่กำลังกำพวงมาลัยแน่น จนกระทั่งน้ำตาตกลงบนหลังมือ นั่นทำให้ฉันชะงัก“หึ! บ้าจริง!” เสียงแหบแปลก ๆ ทั้งที่พยายามกลั้นมาตลอด สุดท้ายมันก็ยังไหลออกมาอยู่ดี มือบางรีบยกปาดน้ำตาแรง ๆ เหมือนมันเป็นของน่ารำคาญ ตัวแม่อย่างฉันจะมานั่งร้องไห้เพราะผู้ชายคนเดียวไม่ได้ ฉันปาดน้ำตาเช็คความเรียบร้อยให้กลับมาเป็นปกติก่อนเปิ
Magbasa pa
Ep. 9
แสงแดดอ่อน ๆ ก็ลอดผ่านม่านเข้ามาในห้อง เส้นแสงสีทองตกกระทบพื้นเงียบ ๆ เหมือนเช้าปกติทุกวัน ฉันไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็เหมือนร่างกายไม่ปกติ หนักหัว ตาแสบเหมือนมีอะไรตึงอยู่ตรงเปลือกตา ดวงตากลมกะพริบช้า ๆ ก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองลืมตาได้ไม่สุด ไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่าตาฉันบวมมากแค่ไหน ฉันถอนหายใจเบา ๆ ลมหายใจมันหนักเหมือนร่างกายยังจำความรู้สึกเมื่อคืนได้สายตากวาดไปรอบ ๆ บรรยากาศทั้งห้องเงียบมากความเงียบที่เมื่อก่อนฉันไม่เคยชิน แต่ตอนนี้มันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว ฉันค่อย ๆ ดันตัวเองลุกขึ้นนั่งร่างกายมันล้าเหมือนคนที่ไม่ได้พักผ่อนจริง ๆ พอเท้าแตะพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบจนฉันสะดุ้งเล็กน้อย ฉันทรงตัวเดินไปที่กระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ สภาพผมยุ่ง ตาบวม หน้าโทรม อย่างกับคนเพิ่งผ่านสงครามในสนามรบมาเมื่อคืน“โคตรพัง” รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นเยาะสภาพตัวเองฉันรีบเปิดก๊อกน้ำ ให้น้ำเย็นไหลผ่านฝ่ามือก่อนจะสาดขึ้นหน้าตัวเอง ความเย็นช่วยให้ตาฉันลืมขึ้นอีกนิดก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำเอาฉันชะงัก หัวใจพองโตประหนึ่งกำลังหลอกตัวเองว่าใครบางคนมาหาเหมือนทุกที“อีไอ! เปิดประตู!” เสียงเคาะดัง
Magbasa pa
Ep. 10
พอน้ำเย็นกระทบใบหน้าหวาน สามารถดึงสติกลับมาได้บางส่วนจริง ๆ จากสภาพของตัวเองในตอนนี้ นี่คือฉันที่ไม่มีใครเคยเห็น ตัวแม่คณะบริหารที่คนพูดถึง ตอนนี้เหมือนคนเพิ่งอกหักครั้งแรกในชีวิต ฉันหัวเราะเบา ๆ กับเงาตัวเอง “โคตรน่าสมเพช” หลังอาบน้ำเสร็จก็จัดการแต่งตัวสบาย ๆ พลางแต่งหน้าอ่อน ๆ กลบความโทรม “ดีขึ้นนิดหนึ่ง” ลาเอลกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟาเอ่ยทัก “ขอบคุณนะที่ชม” ฉันตอบประชด “ปะ” หญิงสาวยิ้มมุมปากประหนึ่งมีแผนร้าย “ไปไหน” “ออกไปข้างนอก” “ดูสภาพกูก่อน จะออกข้างนอกได้ไง ไม่ค่ะ!” ฉันรีบปฏิเสธเสียงแข็ง “มึงจะอยู่แต่ในห้องนี้แล้วคิดถึงพี่ลีทั้งวันเหรอ” “ไม่ได้คิด” “โกหก วันนี้กูจะพามึงออกไปกินข้าว” “ไม่หิว” “งั้นกินเหล้า” “กลางวันเนี่ยนะ” ฉันเงยหน้าถามขึ้นทันควัน “ตอนกลางคืนเดี๋ยวก็ร้องไห้อีก” “มึงนี่แม่ง” ฉันเงียบไปสองวินาทีก่อนจะถอนหายใจอย่างยอมแพ้ “ดี” มันตบไหล่ฉันเบา ๆ ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพราะถ้าฉันยังอยู่ตรงนี้ต่อไปคงคิดถึงเขาไม่หยุดแน่และตอนนี้ฉันไม่อยากพังเพราะผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว ลาเอลคงจะพาฉันไปกินข้าวหรืออย่างน้อยก็ไปนั่งร้านกาแฟสักที่ ให้ฉันได้เปลี่ยนบรรยา
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status