[Bad Boy’s Heart] โคตรพลาดที่ทิ้งเธอ

[Bad Boy’s Heart] โคตรพลาดที่ทิ้งเธอ

last update최신 업데이트 : 2026-03-13
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 평가. 1 리뷰
17챕터
108조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

คู่นอนไม่ได้แปลว่ามีสิทธิ์ รักเขาก็ไม่ใช่ว่าจะได้ใจเขา ลีออน วิศวกรรมเครื่องกล ปี 4 นิสัย หล่อมาก รวย เย็นชา ปากร้าย เจ้าชู้เพราะโสด สำหรับลีออน ไม่เคยเชื่อในความรัก มองไอรีนเพียงแค่คู่นอน ที่กลับมาหาได้เสมอโดยไม่ให้สถานะ ไอรีน บริหารการจัดการ ปี3 นิสัย ภายนอกแรง ดุ แซ่บ มั่นใจ ไม่ง้อใคร สำหรับไอรีน หากมีใครมายุ่งกับลีออน ด่าจริง ตบจริง ทั้งหมดเพียงเพราะรัก แต่นั่นเป็นแค่รักข้างเดียว รู้ดีว่า ‘ลีออน’ เป็นคาสโนว่าตัวพ่อ แต่ก็ยังโง่รักเขา ยอมเป็นที่หนึ่งในรายชื่อคู่นอนของเขาแต่ไม่มีสถานะพิเศษ ส่วนเขาเป็นผัว(ชั่วคราว)ที่ฉันรัก เมื่อเด็กปีหนึ่งตรงสเปคโผล่เข้ามาในชีวิต ทุกอย่างที่ฉันเคยมี ทุกคืนที่เคยได้ ถูกปัดทิ้งอย่างไร้ราคา ฉันไอรีน ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะคุกเข่าร้องไห้ขอความรักเพราะถ้าได้รักใคร ฉันก็รักสุดหัวใจ และถ้าเจ็บเมื่อไหร่… ฉันจะกลับมาแรงยิ่งกว่าเดิม คราวซวยของลีออนอย่างเดียวคือผู้หญิงแบบฉัน ต่อให้เจ็บแค่ไหนก็ไม่เคยแพ้ เขาจะได้รู้ ว่าทิ้งผิดคนมันเป็นยังไง

더 보기

1화

Ep. 1

"형부… 서두르지 마십시오…"

"내가 어찌 서두르지 않겠느냐, 곧 있으면 네 언니가 올 텐데…"

바람이 등나무 꽃을 흔들며 고요한 연못에 파문을 일으켰다.

소설아는 마치 꿈을 꾸는 것 같았다.

꿈속에서 그녀는 아직 시집가기 전이었다.

그녀는 침실 문 앞에 서서 방 안에서 흘러나오는 음탕한 소리를 가만히 듣고 있었다.

자세히 분별하지 않아도 안에 있는 남녀가 자신의 정혼자 원태준과 동생 소명주라는 것을 알 수 있었다.

그녀의 정혼자와 동생이, 그녀의 침실에서, 그녀의 침대 위에서 불륜을 저지르고 있었다.

침실 안의 목소리는 마치 그녀가 들으라고 일부러 그러는 듯 점점 더 커졌다.

"말해보거라, 만약 네 언니가 들이닥치면 어떻게 될 것 같으냐?"

"언니가 뭘 어찌 하겠습니까?"

맞다, 그녀가 뭘 어찌 할 수 있겠는가?

부모님과 오라버니들은 분명 동생을 감싸고 돌며 큰일을 작게 만들고 작은 일은 없던 일로 할 것이다. 결국 잘못한 사람도, 소란을 피운 사람도 언제나 그녀가 될 터였다.

가슴에서 한 번 또 한 번 쥐어짜는 듯한 통증이 전해졌다…

손을 들어 닦아보니 얼굴이 축축했다.

'분명 꿈일 뿐인데, 왜 이토록 가슴이 아린 걸까?'

문이 열리고 얇은 휘장 너머로 겹쳐진 두 사람의 그림자가 보였다.

그녀를 발견하자 두 사람은 멍해졌고, 원태준은 허둥지둥 소명주의 몸에서 떨어져 나와 옷을 집어 들고 몸에 걸쳤다.

"설아야, 내 말을 좀 들어보거라, 네가 생각하는 그런 게 아니다…"

소명주는 이불 속으로 파고들어 한 손으로 머리를 괴었다.

"언니, 좀 피곤해서 언니 침대에 누워 있었는데, 공교롭게도 형부를 만났습니다."

원태준도 당황한 기색을 가다듬으며 변명했다.

"좀 지루해서 네 방 구경을 왔는데, 명주도 있을 줄은 몰랐다. 그저 우연일 뿐이다."

이 꿈은 너무나 생생해서, 쓰레기 같은 남녀의 민낯이 현실보다 더 또렷하고 가증스러웠다.

소설아는 냉정하게 명령했다.

"소명주가 외간 남자와 통정하여 내실을 어지럽혔으니, 가례에 따라 가법으로 처단하겠다."

그때 갑자기 문밖에서 익숙한 목소리가 들려왔다.

"누가 가법을 쓴다는 것이냐?"

인자한 인상의 부인이 걸어 들어왔다. 부인의 가슴에는 염주가 걸려 있었고, 몸에서는 은은한 단향 나무 향기가 풍겼다.

그녀의 어머니, 민씨였다.

민씨는 불교를 믿어 자비롭기로 유명했다.

남들은 민씨에게 세상을 가엾게 여기는 기품이 있다고 칭송했지만, 정작 그녀는 어머니의 눈에서 자신을 향한 관심이나 애정을 단 한 번도 본 적이 없었다.

소설아의 목소리는 담담하고 차분했다.

"어머니, 명주와 원태준이 제 침대에서 통정했습니다. 여덕을 지키지 않고 사사로운 도리를 저버렸으니, 후부의 가법에 따라 곤장 서른 대를 쳐야 합니다."

"여봐라, 저 둘을 끌어내라."

힘센 하녀 둘이 대답하며 들어오다가, 민씨의 자비로운 눈과 마주치자 발걸음을 멈추고 동시에 뒤로 한 걸음 물러났다.

"부인님, 저는 그저 설아의 방을 구경하러 왔다가 명주가 여기서 쉬고 있는 걸 보았을 뿐입니다."

원태준은 옷매무새가 흐트러진 채로 뻔뻔하게 변명했다.

"설아가 오해한 것입니다."

소명주가 겁에 질린 듯 말했다.

"어머니, 언니가 오해한 겁니다. 저희는 정말 아무 일도 없었습니다."

소설아가 천천히 한 걸음 다가가 원태준의 옷깃 속에 비치는 붉은색을 낚아챘다.

붉은 원앙 속옷이 사람들의 눈앞에 적나라하게 드러났고, 거기에는 소명주의 이름이 수놓아져 있었다.

소설아가 속옷을 들어 올리며 담담하게 물었다.

"그저 우연히 마주친 것뿐인데, 몸에서 왜 소명주의 속옷이 나오는 겁니까?"

현장에서 덮쳤고 증거까지 확실했다.

소명주와 원태준의 안색이 변했고, 염주를 굴리던 민씨는 손을 멈칫했다.

소설아가 고개를 돌려 하녀들을 바라보았다.

"뭘 멍하니 서있는 것이냐, 어서 저 둘을 포박하거라."

두 하녀는 민씨의 눈치를 보았다.

민씨는 다시 손안의 염주를 돌리기 시작했다.

"정말 그렇다면 가법을 집행해야겠구나."

그녀가 손을 내밀었다.

"그 속옷 좀 이리 주거라."

소설아는 잠시 망설이다가 속옷을 건네주었다.

민씨는 그것을 집어 들고 한 번 훑어보더니 말했다.

"이건 명주의 속옷이 아니다."

소설아는 미간을 찌푸렸다.

"그럴 리가요, 이름까지 수놓아져 있는데요."

그녀는 이름이 수놓아진 면을 보여주려고 앞으로 다가갔다.

민씨가 한 걸음 물러나며 눈짓을 하자, 두 하녀가 다가와 소설아를 가로막았다.

"설아야, 여인에게 명성은 목숨과도 같다. 명주는 네 동생인데 어찌 감히 모함하고 누명을 씌울 수가 있느냐."

민씨는 태연하게 속옷을 챙겨 넣었다.

침대에 누워 있던 소명주가 억울한 듯 눈을 내리깔았다.

"어머니, 저는 언니를 원망하지 않습니다. 제 명성은 언니의 행복에 비하면 조금도 중요하지 않으니까요…"

소설아는 멍해졌다.

꿈속에서도 어머니는 이토록 편파적이었다.

그때 갑자기 민씨의 손바닥이 날아왔다.

소설아는 뺨을 얻어맞아 고개가 돌아갔고, 귀에서 웅웅거리는 이명이 들렸다.

너무 아팠다.

'꿈인데 왜 이렇게 아픈 걸까…'

"설아야, 기어코 네 동생을 죽여야 속이 시원하겠느냐?!"

"남의 집 언니들은 어떻게든 동생을 감싸려 애쓰는데, 너는 어찌하여 매일 동생의 허물만 들춰내며 동생이 죽기만을 바라는 것이냐!"

"내가 어쩌다 너같이 은혜도 모르는 배은망덕한 짐승을 키웠단 말이냐!"

민씨는 분에 못 이겨 가슴을 들썩이며 소설아를 향해 욕설을 퍼부었다.

"여봐라, 큰 아가씨를 끌어내어 곳간에 가두어라!"

하녀 둘이 달려들어 그녀를 붙잡고 곳간으로 끌고 갔다.

눈앞에 펼쳐진 익숙하면서도 낯선 광경에 소설아의 머릿속에 번뜩이는 생각이 스쳤다.

이것은 꿈이 아니었다…

그녀는… 회귀한 것이었다.

고개를 숙여 보니 왼손 엄지와 검지 사이에 새로 생긴 흉터가 보였다.

이것은 그녀가 열여섯 살 되던 해, 민씨에게 줄 약을 직접 달이다가 실수로 데인 상처였다.

그녀는 열여섯 살의 그해로 회귀한 것이다…

소설아는 노부인의 손에서 자랐다. 그녀는 어릴 적부터 노부인을 따라 집안 살림을 배우고, 후부의 가업과 재산을 도맡아 관리해 왔다.

후부의 씀씀이가 워낙 컸기에, 그녀가 벌어온 은자로 겨우 체면을 유지하고 있었으나, 온 가족은 그녀의 헌신을 누리면서도 뒤에서는 그녀가 장사를 하느라 바깥을 나돌아 후부의 명성을 깎아먹는다고 멸시했다.

큰 오라버니가 기방의 기녀를 아내로 맞으려 할 때 그녀는 결사반대했다. 하지만 출세한 큰 오라버니는 이렇게 말했다.

"소설아, 네가 내 일생의 정인을 잃게 만들었다!"

둘째 오라버니의 다리 부상이 심각했을 때도 유명한 의원을 불러 다리를 고쳐준 것은 그녀였다. 그러나 무장이 되어 공을 세운 둘째 오라버니는 그녀가 쓸데없이 참견하고 공을 내세운다며 싫어했다.

막내 동생이 가난한 선비에게 마음을 품었을 때도 그녀가 가로막으며 득실을 따져주었다. 지위 높은 집안으로 시집가 부귀영화를 누리게 된 막내 동생은 오히려 그녀를 뼛속까지 증오했다.

아버지가 권세가에게 미움을 사서 감옥에 갇혔을 때도 있었다.

소설아는 그 일을 해결하기 위해 사방팔방으로 뛰어다니며 거금을 쏟아부었다.

그날 그녀는 단왕비의 비위를 맞추기 위해 얇은 옷 한 벌만 걸친 채 얼음판 위에서 한 시진 동안 춤을 추었고, 마침내 단왕비의 도움을 약속받았다.

그녀는 몸이 시퍼렇게 얼어붙고 기력이 다해 제대로 걷지도 못할 지경이었다.

집으로 돌아와 보니 아버지는 이미 풀려나 있었고, 가족들은 화기애애하게 별장에 온천욕을 가기로 의논하고 있었다.

그녀의 생사 따위에 관심을 두는 사람은 아무도 없었다.

그들은 동생이 복덩이라서, 동생이 지극정성으로 불공을 드려 하늘을 감동시킨 덕분에 아버지가 누명을 벗은 것이라고 말했다.

그녀를 믿어주는 이는 없었다.

그때서야 그녀는 알게 되었다. 자신은 그저 남의 둥지를 차지한 가짜 딸이었고, 소명주가 그들의 진짜 친동생이자 친딸이라는 사실을.

예전에 소명주를 잃어버리고 민씨가 상심에 빠지자, 소설아는 그저 민씨의 슬픔을 달래기 위해 거두어진 버려진 아이에 불과했던 것이다.

이제 친딸을 찾았으니, 도구였던 그녀는 버려질 차례였다.

어쩐지, 모든 것을 다 바쳐 헌신해도 가족의 진심을 얻을 수 없었던 이유가 있었다.

심지어 정혼자인 원태준마저 그녀가 계산적이라며, 소명주처럼 순수하고 착하지 못하다고 타박했다.

결국 그날, 후부 식구들은 그녀에게 약을 먹여 마부와 한 침대에 던져놓고는 불륜을 저질렀다고 모함했다. 가법으로 그녀의 두 다리를 부러뜨리고 그녀가 가진 재산마저 모두 빼앗아 버렸다...

온 가족이 그녀를 증오하고 혐오했다.

아무것도 하지 않고 입에 발린 소리만 잘하는 소명주는 가족들의 손바닥 위에서 애지중지 길러졌다.

그들의 눈에 그녀는 소명주의 만분의 일도 못 미치는 존재였다.

전생의 온갖 일들이 떠오르자 소설아의 얼굴은 창백해졌고 온몸에 식은땀이 흘렀으며 가슴에서는 연신 찌르는 듯한 통증이 느껴졌다.

이런 혈육의 정 따위는 진작에 쓰레기통에 처박았어야 했다.

하녀들이 그녀를 붙잡아 곳간에 가두었고, 민씨는 곳간 앞에 서서 살짝 휜 눈매로 자비로운 척 가증스러운 낯짝을 들이밀었다.

"설아야, 오늘의 일은 다시는 입에 올리지 말거라. 여인에게 명성이 얼마나 중요한지 너도 잘 알지 않느냐. 네 시기심 때문에 명주는 매일 눈물로 밤을 지새우고 잠도 이루지 못해 가슴에 맺힌 응어리가 풀리지 않고 있다."

"너는 입을 놀려 속이 시원할지 몰라도, 명주는 네 말 때문에 마음의 병을 얻었단다."

"하지만 명주는 마음이 착하고 순수해서 단 한 번도 너를 원망하지 않았다. 오히려 네 오라버니들과 원씨 가문의 큰 공자님에게 너를 잘 대해달라고 늘 부탁하곤 했지."

"오늘 네가 명주에게 사과하지 않는다면, 어미로서 정도 베풀지 않을 테니 그리 알거라! 나도 가법을 쓸 수 있단 말이다!"

민씨는 말을 마치고 몸을 돌려 떠나버렸다.

소설아는 어둡고 습한 곳간 안에 서서 지붕 사이로 새어 들어오는 한 줄기 빛을 가만히 응시했다.

위원후부(威遠侯府)의 가법은 바로 장형이었다.

전생에 이미 겪어본 적이 있었는데, 한 번 겪으면 평생 잊지 못할 만큼 아주 아팠다.

"아가씨, 그냥 잘못했다고 하십시오. 곳간은 어둡고 습해서 몸이 아무리 좋아도 오래 있으면 병이 납니다."

단이가 억울한 듯 눈시울을 붉혔다.

"일단 사과하고 여기서 나가요."

소설아는 하늘의 구름이 흘러가는 것을 보며 옅게 미소 지었다.

"걱정 말거라, 곧 나를 모시러 올 사람이 있을 테니."

말이 떨어지기가 무섭게 부인님의 곁을 지키는 오 어멈이 허겁지겁 달려오는 것이 보였다.

"아가씨, 큰일 났습니다! 어서 가서 좀 말려주십시오! 세자 저하께서 기녀를 아내로 맞겠다고 버티고 계십니다!!"

소설아의 입가에 비릿한 미소가 번지며 눈빛이 날카로워졌다.

'보아라, 나를 모시러 올 사람이 벌써 도착하지 않았느냐.'
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

ไข่ตุ๋นจะบินไปดาวอังคาร
ไข่ตุ๋นจะบินไปดาวอังคาร
ฝากเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงใจในการสนับสนุนค่ะ
2026-03-16 18:16:40
0
0
17 챕터
Ep. 1
เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตคันใหม่เอี่ยมสีดำด้าน ดังขึ้นต่ำ ๆ เมื่อเลี้ยวเข้าประตูมหาวิทยาลัยในเช้าวันจันทร์ที่แดดโคตรแรงเหมือนกับอารมณ์ของคนขับในตอนนี้ และพอ ๆ กับนักศึกษาในมหาวิทยาลัยต่างมองมายังรถคันหรูเป็นทางเดียวราวกับมันมีไฟลุกท่วมอยู่บนฝากระโปรง ใช่… มองเข้ามาเลย มองให้ตาแหกกันไปข้างหนึ่งเลยก็ได้ ฉันชินแล้วล่ะกับสายตาแบบนั้นสายตาที่อิจฉา หมั่นไส้ กลัว และทั้งอยากมาเสือกก็เพราะฉันคือ ไอรีน วัฒนกาล ตัวแม่คณะบริหาร ตัวจี๊ดของทุกคนในรั้วมหาวิทยาลัยรวมใจตั้งฉายาให้ ที่สำคัญทุกคนรู้ดีว่า ฉันเป็น ‘เด็ก’ ของลีออน อติพงศ์ หึ! เด็กอะไรกันใช้คำว่าของตายก็คงถูกเพราะไม่ว่าเมื่อไหร่ที่เขาเรียกหา ไม่ว่าจะดึกดื่นแค่ไหน ฉันก็พร้อมเปิดประตูให้เขาทุกครั้ง ถึงอย่างงั้นเขาก็ไม่เคยให้สถานะอะไรกับฉันเลยรถยนต์ของฉันเคลื่อนผ่านลานกิจกรรมแล้วจอดชิดข้างตึกบริหารเป็นลานจอดรถที่ฉันมักจะจอดประจำ เสียงซุบซิบเริ่มดังสะท้อนมาเป็นระยะ ๆ‘นั่น... ยัยไอรีนมาแล้ว เปลี่ยนรถใหม่อีกแล้ว คันนี้โคตรสุด แถมแพงกว่าค่าเทอมทั้งคณะรวมกันอีก’‘พ่อมันรวยไง แถมผัว เอ้ย ไม่ใช่ แค่คู่นอน พี่ลีออนเองก็โคตรรวย’‘มึงอย่าไปพูดคำว่าคู
더 보기
Ep. 2
“พะ พี่ไอรีนหมายถึงอะไรคะ”“อย่ามาแอ๊บใสกับฉัน สายตาแบบนั้นมองหาใครอยู่ล่ะ? เฮียแฟรงค์เหรอ? แน่ใจ? ฉันเตือนดี ๆ นะ เลิกมองหาผู้ชายคนนั้นซะ อยากเรียนจบปีสองแบบสงบ ๆ ก็อย่าเสือกมาเกาะแขนพวกเพื่อนของเขาเพื่ออ่อย” ฉันแค่นหัวเราะก่อนยื่นหน้าเข้าใกล้จนเห็นขนตาเธอสั่น เด็กนั่นกัดริมฝีปากดวงตาละเลงความกลัวแบบปฏิเสธไม่ได้ ทำเอายัยเด็กปีสองหน้าเสีย“เธอโดนตัวแม่คณะบริหารปักธงแล้วว่ะ” เฮียแฟรงค์ทำปากจุ๊ ๆ แล้วพูดต่อด้วยโทนล้อเลียน เขาเองไม่ใช่คนโง่ที่พอจะมองออกว่าผู้หญิงคนนี้เข้าหาตัวเองเพื่ออะไร เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผู้หญิงคนนี้เข้ามาอ่อย“เฮียแฟรงค์” ฉันตวัดตามอง ทำเอาชายหนุ่มรีบเงียบ นั่นถือว่าโชคดีที่ยังมีสมองพอเข้าใจคำว่าหมาตัวเมียเวลามันบ้าเป็นยังไง“พี่ไอรีน หนู หนูไม่ได้” ตอนนี้เด็กปีสองหน้าเริ่มซีด“ไม่ได้อ่อย? ตอแหลให้มันเนียนกว่านี้หน่อย หล่อนมองเขาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ฉันเห็น” ฉันเลิกคิ้วเสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นรอบลานแต่ไม่มีใครเข้ามา เพราะไม่มีใครอยากโดนส้นสูงฉันฟาดหน้าเป็นรายต่อไปฉันขยับเข้าใกล้อีกนิด“คือหนู…” หญิงสาวตรงหน้ากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่“แล้วฟังให้ชัด ผู้ชายคนนั้นเธอแต
더 보기
Ep. 3
ลมกลางคืนพัดม่านบาง ๆ ให้ไหวเบา ๆ เสียงผ้าสัมผัสกระจกดังแผ่ว ฉันลุกขึ้นไปปิดหน้าต่างตรงระเบียง แต่กลับยืนมองไฟถนนที่เรียงเป็นเส้นยาวเหมือนดาวปลอม ๆ อยู่ตั้งนาน ข้างล่างยังมีคนใช้ชีวิต มีรถขับผ่าน และอาจจะมีใครบางคนหัวเราะอยู่ที่ไหนสักแห่งฉันทิ้งตัวลงบนเตียง เอาหมอนกดหน้าอกเหมือนจะห้ามหัวใจไม่ให้คิดมาก หลังจากเหตุการณ์เมื่อตอนเช้าก็ไม่มีการติดต่ออะไรจากเขาอีกเลย ตอนนี้เฮียกำลังทำอะไรอยู่กันนะก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะประตูห้องเบา ๆ แบบที่ฉันจำได้ว่ามันคือเสียงเรียกหนึ่งเดียว ที่สามารถทำให้ฉันวิ่งไปเปิดได้ทันที พอประตูเปิดออก ชายหนุ่มตรงหน้าก็ก้าวเข้ามาโดยไม่รอคำเชิญประหนึ่งคุ้นชินเหมือนบ้านของตัวเอง“ฉันจะค้างที่นี่” เขาพูดสั้น แต่ประโยคนั้นกลับมีน้ำหนักจนทำให้ฉันปฏิเสธไม่ได้ ถึงจะบอกตัวเองจนเหนื่อยว่าถ้าเขาไม่ให้สถานะ ก็ไม่ควรยอม แต่ความเป็นจริงคือฉันอ่อนแอกว่าความคิดเหล่านั้น“ค่ะ”“ไอรีน” ร่างสูงเรียกชื่อฉันคราวนี้ไม่ใช่คำสั่ง มันเป็นการเรียกที่อ่อนโยนกว่าเดิมนิดหน่อย มือหนาแตะที่ข้อมือเบา ๆ แล้วลากลงมาที่เอว เขาดึงร่างบอบบางแนบชิดจนเซเข้าอกแน่น ฉันรู้สึกเสียงหัวใจตัวเองเต้
더 보기
Ep. 4
“เพื่ออะไรคะ หรือเฮียมีใคร?” ฉันถามประชดทว่า...เขาเงียบไปเสี้ยววินาที ฉันเห็นแววหงุดหงิดวาบผ่านตาเขาเหมือนไม่ชอบคำว่าเฮียมีใครมากนัก ชายหนุ่มเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจของเราปะทะกัน“เปล่า ไม่มีใครทั้งนั้น”เขากำลังโกหก หัวใจดวงน้อยสะดุดจนรู้สึกได้ ใกล้ถึงเวลาที่ฉันจะต้องไปแล้วสินะ แค่คิดความรู้สึกก็พังไปหมดแล้วแต่เพื่อศักดิ์ศรี ฉันต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไร“เฮียก็พูดแบบนี้ทุกที”ไม่ทันพูดจบ เฮียลีออนก็จูบฉันอย่างรวดเร็วและหนักแน่นจนลืมหายใจ ริมฝีปากร้อนจัดจนสติของฉันแทบจะหายไปหมด มือหนาโอบเอวฉันเอาไว้แน่น ฉันจูบตอบจนลืมความเจ็บทั้งหมดที่เขาเคยให้ ลืมว่าไม่มีสถานะ ลืมว่าฉันไม่ควรหลงเขาขนาดนี้จนกระทั่ง…เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นขัดจังหวะ ทั้งฉันทั้งเฮียลีหยุดชะงักผละจูบออกพร้อมกัน[N'Nana]เป็นครั้งแรกในเช้าวันนั้นที่ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนแรงจนแทบล้ม เฮียลีมองหน้าจอสายตาคมเข้มสั่นไหวราวกับมีอะไรบางอย่างที่ฉันไม่ควรรับรู้มือที่กอดเอวบางค่อย ๆ คลายออกช้า ๆ เหมือนเขาเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เหมือนเขาเพิ่งระลึกได้ว่าฉันไม่ใช่ของเขาจริง ๆ“ไอ” เสียงเฮียเบาลง“ใครโทรมา อย
더 보기
Ep. 5
“อ๋อ เด็กใหม่วะ” เดนลากเสียงยาวอย่างรู้ทันทำผมเหลือบตามองมัน“ทรงนี้ปีหนึ่งแน่ ๆ มึงชอบแบบนี้ไม่ใช่เหรอ ใส ๆ ขาว ๆ ตัวเล็ก” เพื่อนเลวยิ้มกวนรู้ทันไม่เลิก ผมเบื่อที่จะตอบพวกมัน แต่สายตายังไม่ละจากเธอเพื่อนร่วมโต๊ะของเธอเทเหล้าใส่แก้วอีกครั้งพร้อมยื่นให้ และพากันเชียร์เหมือนสนุกกับการได้แกล้ง เด็กคนนั้นส่ายหน้าแรง ๆ สุดท้ายก็โดนยัดใส่มืออยู่ดีคิ้วเข้มขมวดเป็นปมทันทีผมไม่ชอบภาพแบบนี้เลยจริง ๆ ยิ่งเป็นคนที่ผมสนใจคงปล่อยดูเฉย ๆ ไม่ได้ มือเล็กเริ่มสั่น จังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้นมา สายตาใส ๆ นั่นดันสบกับผมพอดีชั่ววินาทีนั้นผมรู้เลยว่า…ปล่อยผ่านไม่ได้แล้ว“เดี๋ยวมา” ผมวางแก้วลงพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง“เอ้าาา ไอ้เหี้ย ล่าลูกกวางอีกแล้ว!” เดนร้องเฮลั่นโต๊ะใครจะสน! ขายาวก้าวตรงไปที่โต๊ะหญิงสาวทันที ยิ่งเข้าใกล้ผมยิ่งเห็นชัดว่าเด็กนี่ใสจริง ดวงตากลมโตแดงก่ำ แก้มสองข้างแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เพื่อนร่วมโต๊ะยังเชียร์ไม่หยุด“หมดแก้ว ๆๆ!”หมับ! มือหนาเอื้อมไปคว้าแก้วออกจากมือบางก่อนที่จะยกถึงปาก ทั้งโต๊ะเงียบกริบมองผู้มาใหม่อย่างผมเป็นตาเดียว หญิงสาวตรงหน้าสะดุ้งตกใจพลางเงยหน้ามองผมให้ตาย…น่า
더 보기
Ep. 6
ในขณะเดียวกันรถยนต์ก็เลี้ยวเข้าคอนโดผมพอดี ผมลงไปเปิดประตูฝั่งเธอ ก่อนช่วยพยุงขึ้นยืนอีกครั้ง คราวนี้ร่างเธอแทบแนบติดผมเต็มตัว ลมหายใจเธอสะดุดตอนหน้าผากบางเผลอแตะอกแกร่ง ผมได้แต่เม้มกรามแน่นขมอารมณ์ไว้ ใจเย็นไอ้ลีพอเข้าห้อง ผมพานานาไปนั่งที่โซฟาก่อนจะเดินไปหยิบน้ำเย็นมาให้ เธอกำลังพยายามปลดกระดุมเสื้อตัวเองมือสั่น“นานา” ร่างกายผมหยุดนิ่งหลังตั้งสติได้รีบเรียกให้หญิงสาวรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรต่อหน้าคนแปลกหน้าอย่างผม เธอสะดุ้งเล็กน้อยเงยหน้ามอง ตาใส ๆ ตอนนี้พร่าจนแทบไม่มีสติ“มันร้อนมากเลยค่ะ”“หยุด” ผมเดินเข้าไปคว้ามือเธอไว้เมื่อเห็นว่าเธอไม่หยุดการกระทำล่อแหลม“พี่คะ ช่วย...”ลมหายใจถูกสูดเข้าลึก ๆ สถานการณ์แบบนี้ถ้าเป็นผมปกติแล้วคงไม่คิดเยอะ แต่พอเป็นคนตรงหน้าผมกลับรู้สึกไม่อยากแตะ ผมปล่อยมือเธอช้า ๆ ก่อนถอยออกมาครึ่งก้าว“ไปหาหมอดีไหม”“ช่วยหนูเถอะนะคะ หนูทรมาน” ดวงหน้าหวานส่าย ปฏิเสธแรง ๆ ทำเอาหัวใจผมกระตุกแรง นานามองผมด้วยสายตาพร่ามัว แก้มแดงจัด ลมหายใจไม่สม่ำเสมอ มือเล็กเอื้อมมาจับชายเสื้อผมแน่นเพื่อขอความช่วยเหลือ นี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ไม่อยากทำเรื่องอย่างว่ากับสาวในสเปค“ไม
더 보기
Ep. 7
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาเป็นเวลาเจ็ดวันเต็ม ๆ ที่เฮียลีไม่มาหาหรือติดต่อฉันเลย ตอนแรกฉันคิดว่าเขาแค่ยุ่ง ได้แต่บอกตัวเองว่าเขาคงไปเที่ยว จนหลัง ๆ ฉันเริ่มชินกับความเงียบของเขา เฮอะ! อย่างน้อยก็แกล้งทำเป็นชิน เสียงรองเท้าส้นสูงของฉันกระทบพื้นตึกบริหารดังเป็นจังหวะเหมือนทุกวัน ฉันยังแต่งตัวเมคอัพเป๊ะเหมือนเดิมตัวแม่ห้ามพัง กฎข้อนี้ฉันท่องขึ้นใจดีแต่ทว่าวันนี้บรรยากาศมันแปลก สายตาคนรอบข้างมองฉันแล้วรีบหลบ เสียงกระซิบดังตามหลังมากกว่าปกติ แม้แต่พวกรุ่นน้องที่ปกติชอบซุบซิบ ยังเงียบตอนฉันเดินผ่าน มีอะไรกันนะ ยังไม่ทันที่จะสฃสัยได้นานเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“ไอรีน…” ลาเอลยืนนิ่ง หน้ามันไม่กวนเหมือนทุกวันนั่นแหละคือสัญญาณไม่ดีสุด ๆ จะอะไรเสียอีก ยัยลาเอลนี่คือหน่วยข่าวกรองเบอร์หนึ่งของกลุ่มเลยนะ พอเพื่อนมีสีหน้าไม่ดี ฉันรู้เลยว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับฉันแน่“อะไร” ฉันถามเรียบ ๆ“มึงยังไม่รู้เหรอ”“รู้อะไร”“ช่วงนี้เฮียลีของมึง” เพื่อนสาวลังเลอยู่สองวินาทีก่อนพูดออกมาเบา ๆชื่อเขาแค่ได้ยินหัวใจฉันก็เต้นแรงขึ้นเองอย่างน่ารำคาญ มือบางยกขึ้นกอดอกแน่นทำท่าทีไม่สะทกสะท้าน“ทำไม”“กำลังตามจีบเด็กปี
더 보기
Ep. 8
ฉันไม่รู้ว่าตัวเองขับรถกลับคอนโดมายังไง ภาพสุดท้ายที่ยังคงค้างอยู่ในหัวคือรถของเฮียลีค่อย ๆ เคลื่อนออกจากลานจอดรถตึกวิศวะ พร้อมกับผู้หญิงคนนั้นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา แค่คิดถึงใบหน้าหล่อนก็เหมือนมีอะไรคม ๆ มาทิ่มกลางอก มือบางกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วซีด สายตายังมองถนนตรงหน้าทว่าภาพในหัวมันวนกลับไปที่เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชายหนุ่มที่แตะหัวเธอเบา ๆ สายตาเขาที่อ่อนลง ท่าทางที่ระวังเหมือนกลัวว่าเธอจะแตกสลาย ทั้ง ๆ ที่กับฉันร่างสูงไม่เคยเป็นแบบนั้นไม่เป็นไร! ฉันบอกตัวเอง เขาไม่เคยเป็นของฉันอยู่แล้ว ฉันไม่มีสิทธิ์อะไรไปเจ็บหรือไปหวง ใช่! ไม่มีเลยรถยนต์เลี้ยวเข้าคอนโด ฉันจอดมันแบบแทบไม่ได้มองเส้นจอดด้วยซ้ำ เครื่องยนต์ดับลงแต่ร่างกายยังหนักอึ้งอยู่ในรถเหมือนยังไม่พร้อมขยับตัว ใบหน้าสวยฟุบกับมือที่กำลังกำพวงมาลัยแน่น จนกระทั่งน้ำตาตกลงบนหลังมือ นั่นทำให้ฉันชะงัก“หึ! บ้าจริง!” เสียงแหบแปลก ๆ ทั้งที่พยายามกลั้นมาตลอด สุดท้ายมันก็ยังไหลออกมาอยู่ดี มือบางรีบยกปาดน้ำตาแรง ๆ เหมือนมันเป็นของน่ารำคาญ ตัวแม่อย่างฉันจะมานั่งร้องไห้เพราะผู้ชายคนเดียวไม่ได้ ฉันปาดน้ำตาเช็คความเรียบร้อยให้กลับมาเป็นปกติก่อนเปิ
더 보기
Ep. 9
แสงแดดอ่อน ๆ ก็ลอดผ่านม่านเข้ามาในห้อง เส้นแสงสีทองตกกระทบพื้นเงียบ ๆ เหมือนเช้าปกติทุกวัน ฉันไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็เหมือนร่างกายไม่ปกติ หนักหัว ตาแสบเหมือนมีอะไรตึงอยู่ตรงเปลือกตา ดวงตากลมกะพริบช้า ๆ ก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองลืมตาได้ไม่สุด ไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่าตาฉันบวมมากแค่ไหน ฉันถอนหายใจเบา ๆ ลมหายใจมันหนักเหมือนร่างกายยังจำความรู้สึกเมื่อคืนได้สายตากวาดไปรอบ ๆ บรรยากาศทั้งห้องเงียบมากความเงียบที่เมื่อก่อนฉันไม่เคยชิน แต่ตอนนี้มันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว ฉันค่อย ๆ ดันตัวเองลุกขึ้นนั่งร่างกายมันล้าเหมือนคนที่ไม่ได้พักผ่อนจริง ๆ พอเท้าแตะพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบจนฉันสะดุ้งเล็กน้อย ฉันทรงตัวเดินไปที่กระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ สภาพผมยุ่ง ตาบวม หน้าโทรม อย่างกับคนเพิ่งผ่านสงครามในสนามรบมาเมื่อคืน“โคตรพัง” รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นเยาะสภาพตัวเองฉันรีบเปิดก๊อกน้ำ ให้น้ำเย็นไหลผ่านฝ่ามือก่อนจะสาดขึ้นหน้าตัวเอง ความเย็นช่วยให้ตาฉันลืมขึ้นอีกนิดก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำเอาฉันชะงัก หัวใจพองโตประหนึ่งกำลังหลอกตัวเองว่าใครบางคนมาหาเหมือนทุกที“อีไอ! เปิดประตู!” เสียงเคาะดัง
더 보기
Ep. 10
พอน้ำเย็นกระทบใบหน้าหวาน สามารถดึงสติกลับมาได้บางส่วนจริง ๆ จากสภาพของตัวเองในตอนนี้ นี่คือฉันที่ไม่มีใครเคยเห็น ตัวแม่คณะบริหารที่คนพูดถึง ตอนนี้เหมือนคนเพิ่งอกหักครั้งแรกในชีวิต ฉันหัวเราะเบา ๆ กับเงาตัวเอง “โคตรน่าสมเพช” หลังอาบน้ำเสร็จก็จัดการแต่งตัวสบาย ๆ พลางแต่งหน้าอ่อน ๆ กลบความโทรม “ดีขึ้นนิดหนึ่ง” ลาเอลกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟาเอ่ยทัก “ขอบคุณนะที่ชม” ฉันตอบประชด “ปะ” หญิงสาวยิ้มมุมปากประหนึ่งมีแผนร้าย “ไปไหน” “ออกไปข้างนอก” “ดูสภาพกูก่อน จะออกข้างนอกได้ไง ไม่ค่ะ!” ฉันรีบปฏิเสธเสียงแข็ง “มึงจะอยู่แต่ในห้องนี้แล้วคิดถึงพี่ลีทั้งวันเหรอ” “ไม่ได้คิด” “โกหก วันนี้กูจะพามึงออกไปกินข้าว” “ไม่หิว” “งั้นกินเหล้า” “กลางวันเนี่ยนะ” ฉันเงยหน้าถามขึ้นทันควัน “ตอนกลางคืนเดี๋ยวก็ร้องไห้อีก” “มึงนี่แม่ง” ฉันเงียบไปสองวินาทีก่อนจะถอนหายใจอย่างยอมแพ้ “ดี” มันตบไหล่ฉันเบา ๆ ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพราะถ้าฉันยังอยู่ตรงนี้ต่อไปคงคิดถึงเขาไม่หยุดแน่และตอนนี้ฉันไม่อยากพังเพราะผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว ลาเอลคงจะพาฉันไปกินข้าวหรืออย่างน้อยก็ไปนั่งร้านกาแฟสักที่ ให้ฉันได้เปลี่ยนบรรยา
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status