[Bad Boy’s Heart] โคตรพลาดที่ทิ้งเธอ

เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตคันใหม่เอี่ยมสีดำด้าน ดังขึ้นต่ำ ๆ เมื่อเลี้ยวเข้าประตูมหาวิทยาลัยในเช้าวันจันทร์ที่แดดโคตรแรงเหมือนกับอารมณ์ของคนขับในตอนนี้ และพอ ๆ กับนักศึกษาในมหาวิทยาลัยต่างมองมายังรถคันหรูเป็นทางเดียวราวกับมันมีไฟลุกท่วมอยู่บนฝากระโปรง ใช่… มองเข้ามาเลย มองให้ตาแหกกันไปข้างหนึ่งเลยก็ได้ ฉันชินแล้วล่ะกับสายตาแบบนั้นสายตาที่อิจฉา หมั่นไส้ กลัว และทั้งอยากมาเสือก

ก็เพราะฉันคือ ไอรีน วัฒนกาล ตัวแม่คณะบริหาร ตัวจี๊ดของทุกคนในรั้วมหาวิทยาลัยรวมใจตั้งฉายาให้ ที่สำคัญทุกคนรู้ดีว่า ฉันเป็น ‘เด็ก’ ของลีออน อติพงศ์ หึ! เด็กอะไรกันใช้คำว่าของตายก็คงถูกเพราะไม่ว่าเมื่อไหร่ที่เขาเรียกหา ไม่ว่าจะดึกดื่นแค่ไหน ฉันก็พร้อมเปิดประตูให้เขาทุกครั้ง ถึงอย่างงั้นเขาก็ไม่เคยให้สถานะอะไรกับฉันเลย

รถยนต์ของฉันเคลื่อนผ่านลานกิจกรรมแล้วจอดชิดข้างตึกบริหารเป็นลานจอดรถที่ฉันมักจะจอดประจำ เสียงซุบซิบเริ่มดังสะท้อนมาเป็นระยะ ๆ

‘นั่น... ยัยไอรีนมาแล้ว เปลี่ยนรถใหม่อีกแล้ว คันนี้โคตรสุด แถมแพงกว่าค่าเทอมทั้งคณะรวมกันอีก’

‘พ่อมันรวยไง แถมผัว เอ้ย ไม่ใช่ แค่คู่นอน พี่ลีออนเองก็โคตรรวย’

‘มึงอย่าไปพูดคำว่าคู่นอนต่อหน้านางนะ เดี๋ยวได้ตบจนล้มหงายหลังแบบเมื่อตอนงานรับน้องอีก’

คำพูดพวกนั้นฉันได้ยินทั้งหมดแต่ก็ไม่เคยหันไปสนใจทำไมต้องสนล่ะ? ฉันไม่เคยใช้พลังชีวิตกับคนที่ไม่มีหน้าตาเพียงพอให้ฉันจำชื่อได้ด้วยซ้ำ คนอย่างไอรีนโนแคร์

ฉันรีบสูดอากาศเช้าเข้าเต็มปอด ก่อนจะหยิบแว่นกันแดดทรงเฉี่ยวสีดำใส่ปิดหน้าไว้ครึ่งหนึ่งตามสไตล์คนแรง ๆ แบบมีคลาส บวกกับรองเท้าส้นสูง 4 นิ้ว กระทบพื้นดังในทุกย่างก้าว ขณะไปรวมกับแก๊งเพื่อนสาวที่นั่งรออยู่โต๊ะหินหน้าคณะ ตัวตนที่แข็งแกร่งกว่าที่ใครคิดแต่ข้างในกลับโคตรเปราะบางเพราะมีผู้ชายคนเดียวที่ทำให้ฉันอ่อนแอได้เสมอ

ลีออน แม้พยายามทำเฉยกับชื่อของเขา แต่ลึก ๆ ฉันรู้ดีว่าตัวเองโคตรแพ้ แบบที่ไม่เหลือศักดิ์ศรีด้วย เขาไม่เพียงแค่ดังที่สุดในคณะวิศวะ เขาคือผู้ชายที่ทั้งมหาวิทยาลัยรู้ว่าฉันยอมหมดหัวใจ ทว่า...นั่งคิดถึงหน้าชายหนุ่มได้ไม่ถึงสิบนาที เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นและสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้หัวใจฉันสะดุดเหมือนรถถูกเบรกกระทันหัน

Leon 🖤

“ค่ะเฮียลี” เสียงของฉันพยายามนิ่งแต่ปลายเสียงสั่นจนรู้สึกหงุดหงิดตัวเองชะมัด

(อยู่ไหน) เสียงเข้มทุ้มต่ำ ห้วน และออกคำสั่งอย่างกับฉันเป็นลูกน้อง ไม่ใช่คู่นอนหรือคนที่เขาเอาเปรียบอยู่ตลอดเวลา

“พึ่งถึงคณะค่ะ”

(รอตรงนั้น เดี๋ยวไปหา)

น้ำเสียงไร้ความรู้สึกแบบนั้น ฉันได้ยินจนชินทุกครั้งที่เขากำลังอารมณ์ไม่ดี หัวใจดวงน้อยกลับเต้นโครมในอกอย่างห้ามไม่อยู่แต่ก็ต้องเก็บอาการ

“มีอะไรคะ?”

(เดี๋ยวก็รู้)

เฮียลีออนตัดสายทิ้งแบบไม่รอคำตอบเหมือนเดิม เขาไม่เคยรอ ไม่เคยแคร์ว่าฉันรู้สึกยังไง

ฉันถอนหายใจเบา ๆ คงเป็นอีกวันที่ฉันต้องเตรียมใจรับความบ้าอะไรสักอย่างจากเขา ยังไม่ทันจะคิดน้อยใจไปไกลก็เห็นภาพที่ทำให้เส้นเลือดบนขมับเต้นตุบ ๆ ทันที

กลางลานกิจกรรมมีผู้หญิงคนหนึ่งดูใส ๆ หน้าตาหวานแบบสายแบ๊ว คุ้น ๆ เหมือนจะอยู่ปีสอง กำลังยืนเกาะแขนเฮียแฟรงค์เพื่อนสนิทของเฮียลีออนที่ขึ้นชื่อว่าปากหมาที่สุดในกลุ่มและฉันไม่ใช่คนโง่ ถึงชายหนุ่มจะยืนยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ข้าง ๆ แต่สายตาของยัยเด็กปีสองนั่นกำลังมองหาเฮียลีออน

เวรเอ้ย โคตรไม่ชอบเลยจริง ๆ เวลาใครมองหรือเข้าหาเฮียลีออน ฉันลุกขึ้นยืนเตรียมเดินเข้าไปหาแบบไม่รีรอ กระโปรงทรงเอแสนสั้นเคลื่อนตามแรงก้าว ส่วนรองเท้าส้นสูงก็ยิ่งทำให้ฉันดูเหมือนรุ่นพี่ตัวร้ายกำลังไปกระชากซีนทั้งลาน

“เดี๋ยวอีไอ! นี่มึงจะไปไหนวะ” ลาเอลคว้าแขนไว้ทันก่อนเอ่ยถาม

“ไปจัดการพวกเห็บหมัด”

“มึงนี่นะ! เบา ๆ มือหน่อยละกัน” ลาเอลยิ้มมุมปากพลางปล่อยมือที่รั้งไว้ออกอย่างรู้ทัน

ฉันไม่ได้หันไปสนใจเสียงหัวเราะของเพื่อนเพราะเป้าหมายอยู่ตรงหน้า ยัยเด็กปีสองหันมามองฉันด้วยสายตาตกใจเหมือนเพิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังเล่นกับไฟอยู่

“เอ่อ… พี่ไอรีน สวัสดะ...”

เพียะ! ฉันตบมือเล็กออกจากแขนเฮียแฟรงค์แรงจนเด็กนั่นเซถอยหลังไปสองก้าว เสียงดังพอให้ทุกคนหยุดหายใจ

“เห้ย ๆ ใจเย็นก่อนไอรีน” เฮียแฟรงค์มองตาโต

“อยากได้ใคร?” ฉันไม่สนเสียงของเฮียแฟรงค์แต่อย่างใด เท้าบางก้าวเข้าหาเด็กปีสองจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปจนติดเสาไฟ ก่อนเอ่ยถามเสียงเรียบแต่สายตายังคงเหมือนเสือที่กำลังจ้องจัดการเหยื่อ

“พะ พี่ไอรีนหมายถึงอะไรคะ”