All Chapters of [Bad Boy’s Heart] โคตรพลาดที่ทิ้งเธอ: Chapter 1 - Chapter 10

“พะ พี่ไอรีนหมายถึงอะไรคะ”“อย่ามาแอ๊บใสกับฉัน สายตาแบบนั้นมองหาใครอยู่ล่ะ? เฮียแฟรงค์เหรอ? แน่ใจ? ฉันเตือนดี ๆ นะ เลิกมองหาผู้ชายคนนั้นซะ อยากเรียนจบปีสองแบบสงบ ๆ ก็อย่าเสือกมาเกาะแขนพวกเพื่อนของเขาเพื่ออ่อย” ฉันแค่นหัวเราะก่อนยื่นหน้าเข้าใกล้จนเห็นขนตาเธอสั่น เด็กนั่นกัดริมฝีปากดวงตาละเลงความกลัวแบบปฏิเสธไม่ได้ ทำเอายัยเด็กปีสองหน้าเสีย“เธอโดนตัวแม่คณะบริหารปักธงแล้วว่ะ” เฮียแฟรงค์ทำปากจุ๊ ๆ แล้วพูดต่อด้วยโทนล้อเลียน เขาเองไม่ใช่คนโง่ที่พอจะมองออกว่าผู้หญิงคนนี้เข้าหาตัวเองเพื่ออะไร เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผู้หญิงคนนี้เข้ามาอ่อย“เฮียแฟรงค์” ฉันตวัดตามอง ทำเอาชายหนุ่มรีบเงียบ นั่นถือว่าโชคดีที่ยังมีสมองพอเข้าใจคำว่าหมาตัวเมียเวลามันบ้าเป็นยังไง“พี่ไอรีน หนู หนูไม่ได้” ตอนนี้เด็กปีสองหน้าเริ่มซีด“ไม่ได้อ่อย? ตอแหลให้มันเนียนกว่านี้หน่อย หล่อนมองเขาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ฉันเห็น” ฉันเลิกคิ้วเสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นรอบลานแต่ไม่มีใครเข้ามา เพราะไม่มีใครอยากโดนส้นสูงฉันฟาดหน้าเป็นรายต่อไปฉันขยับเข้าใกล้อีกนิด“คือหนู…” หญิงสาวตรงหน้ากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่“แล้วฟังให้ชัด ผู้ชายคนนั้นเธอแต

“เพื่ออะไรคะ หรือเฮียมีใคร?” ฉันถามประชดทว่า...เขาเงียบไปเสี้ยววินาที ฉันเห็นแววหงุดหงิดวาบผ่านตาเขาเหมือนไม่ชอบคำว่าเฮียมีใครมากนัก ชายหนุ่มเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจของเราปะทะกัน“เปล่า ไม่มีใครทั้งนั้น”เขากำลังโกหก หัวใจดวงน้อยสะดุดจนรู้สึกได้ ใกล้ถึงเวลาที่ฉันจะต้องไปแล้วสินะ แค่คิดความรู้สึกก็พังไปหมดแล้วแต่เพื่อศักดิ์ศรี ฉันต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไร“เฮียก็พูดแบบนี้ทุกที”ไม่ทันพูดจบ เฮียลีออนก็จูบฉันอย่างรวดเร็วและหนักแน่นจนลืมหายใจ ริมฝีปากร้อนจัดจนสติของฉันแทบจะหายไปหมด มือหนาโอบเอวฉันเอาไว้แน่น ฉันจูบตอบจนลืมความเจ็บทั้งหมดที่เขาเคยให้ ลืมว่าไม่มีสถานะ ลืมว่าฉันไม่ควรหลงเขาขนาดนี้จนกระทั่ง…เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นขัดจังหวะ ทั้งฉันทั้งเฮียลีหยุดชะงักผละจูบออกพร้อมกัน[N'Nana]เป็นครั้งแรกในเช้าวันนั้นที่ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนแรงจนแทบล้ม เฮียลีมองหน้าจอสายตาคมเข้มสั่นไหวราวกับมีอะไรบางอย่างที่ฉันไม่ควรรับรู้มือที่กอดเอวบางค่อย ๆ คลายออกช้า ๆ เหมือนเขาเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เหมือนเขาเพิ่งระลึกได้ว่าฉันไม่ใช่ของเขาจริง ๆ“ไอ” เสียงเฮียเบาลง“ใครโทรมา อย

ในขณะเดียวกันรถยนต์ก็เลี้ยวเข้าคอนโดผมพอดี ผมลงไปเปิดประตูฝั่งเธอ ก่อนช่วยพยุงขึ้นยืนอีกครั้ง คราวนี้ร่างเธอแทบแนบติดผมเต็มตัว ลมหายใจเธอสะดุดตอนหน้าผากบางเผลอแตะอกแกร่ง ผมได้แต่เม้มกรามแน่นขมอารมณ์ไว้ ใจเย็นไอ้ลีพอเข้าห้อง ผมพานานาไปนั่งที่โซฟาก่อนจะเดินไปหยิบน้ำเย็นมาให้ เธอกำลังพยายามปลดกระดุมเสื้อตัวเองมือสั่น“นานา” ร่างกายผมหยุดนิ่งหลังตั้งสติได้รีบเรียกให้หญิงสาวรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรต่อหน้าคนแปลกหน้าอย่างผม เธอสะดุ้งเล็กน้อยเงยหน้ามอง ตาใส ๆ ตอนนี้พร่าจนแทบไม่มีสติ“มันร้อนมากเลยค่ะ”“หยุด” ผมเดินเข้าไปคว้ามือเธอไว้เมื่อเห็นว่าเธอไม่หยุดการกระทำล่อแหลม“พี่คะ ช่วย...”ลมหายใจถูกสูดเข้าลึก ๆ สถานการณ์แบบนี้ถ้าเป็นผมปกติแล้วคงไม่คิดเยอะ แต่พอเป็นคนตรงหน้าผมกลับรู้สึกไม่อยากแตะ ผมปล่อยมือเธอช้า ๆ ก่อนถอยออกมาครึ่งก้าว“ไปหาหมอดีไหม”“ช่วยหนูเถอะนะคะ หนูทรมาน” ดวงหน้าหวานส่าย ปฏิเสธแรง ๆ ทำเอาหัวใจผมกระตุกแรง นานามองผมด้วยสายตาพร่ามัว แก้มแดงจัด ลมหายใจไม่สม่ำเสมอ มือเล็กเอื้อมมาจับชายเสื้อผมแน่นเพื่อขอความช่วยเหลือ นี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ไม่อยากทำเรื่องอย่างว่ากับสาวในสเปค“ไม

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองขับรถกลับคอนโดมายังไง ภาพสุดท้ายที่ยังคงค้างอยู่ในหัวคือรถของเฮียลีค่อย ๆ เคลื่อนออกจากลานจอดรถตึกวิศวะ พร้อมกับผู้หญิงคนนั้นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา แค่คิดถึงใบหน้าหล่อนก็เหมือนมีอะไรคม ๆ มาทิ่มกลางอก มือบางกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วซีด สายตายังมองถนนตรงหน้าทว่าภาพในหัวมันวนกลับไปที่เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชายหนุ่มที่แตะหัวเธอเบา ๆ สายตาเขาที่อ่อนลง ท่าทางที่ระวังเหมือนกลัวว่าเธอจะแตกสลาย ทั้ง ๆ ที่กับฉันร่างสูงไม่เคยเป็นแบบนั้นไม่เป็นไร! ฉันบอกตัวเอง เขาไม่เคยเป็นของฉันอยู่แล้ว ฉันไม่มีสิทธิ์อะไรไปเจ็บหรือไปหวง ใช่! ไม่มีเลยรถยนต์เลี้ยวเข้าคอนโด ฉันจอดมันแบบแทบไม่ได้มองเส้นจอดด้วยซ้ำ เครื่องยนต์ดับลงแต่ร่างกายยังหนักอึ้งอยู่ในรถเหมือนยังไม่พร้อมขยับตัว ใบหน้าสวยฟุบกับมือที่กำลังกำพวงมาลัยแน่น จนกระทั่งน้ำตาตกลงบนหลังมือ นั่นทำให้ฉันชะงัก“หึ! บ้าจริง!” เสียงแหบแปลก ๆ ทั้งที่พยายามกลั้นมาตลอด สุดท้ายมันก็ยังไหลออกมาอยู่ดี มือบางรีบยกปาดน้ำตาแรง ๆ เหมือนมันเป็นของน่ารำคาญ ตัวแม่อย่างฉันจะมานั่งร้องไห้เพราะผู้ชายคนเดียวไม่ได้ ฉันปาดน้ำตาเช็คความเรียบร้อยให้กลับมาเป็นปกติก่อนเปิ

พอน้ำเย็นกระทบใบหน้าหวาน สามารถดึงสติกลับมาได้บางส่วนจริง ๆ จากสภาพของตัวเองในตอนนี้ นี่คือฉันที่ไม่มีใครเคยเห็น ตัวแม่คณะบริหารที่คนพูดถึง ตอนนี้เหมือนคนเพิ่งอกหักครั้งแรกในชีวิต ฉันหัวเราะเบา ๆ กับเงาตัวเอง “โคตรน่าสมเพช” หลังอาบน้ำเสร็จก็จัดการแต่งตัวสบาย ๆ พลางแต่งหน้าอ่อน ๆ กลบความโทรม “ดีขึ้นนิดหนึ่ง” ลาเอลกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟาเอ่ยทัก “ขอบคุณนะที่ชม” ฉันตอบประชด “ปะ” หญิงสาวยิ้มมุมปากประหนึ่งมีแผนร้าย “ไปไหน” “ออกไปข้างนอก” “ดูสภาพกูก่อน จะออกข้างนอกได้ไง ไม่ค่ะ!” ฉันรีบปฏิเสธเสียงแข็ง “มึงจะอยู่แต่ในห้องนี้แล้วคิดถึงพี่ลีทั้งวันเหรอ” “ไม่ได้คิด” “โกหก วันนี้กูจะพามึงออกไปกินข้าว” “ไม่หิว” “งั้นกินเหล้า” “กลางวันเนี่ยนะ” ฉันเงยหน้าถามขึ้นทันควัน “ตอนกลางคืนเดี๋ยวก็ร้องไห้อีก” “มึงนี่แม่ง” ฉันเงียบไปสองวินาทีก่อนจะถอนหายใจอย่างยอมแพ้ “ดี” มันตบไหล่ฉันเบา ๆ ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพราะถ้าฉันยังอยู่ตรงนี้ต่อไปคงคิดถึงเขาไม่หยุดแน่และตอนนี้ฉันไม่อยากพังเพราะผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว ลาเอลคงจะพาฉันไปกินข้าวหรืออย่างน้อยก็ไปนั่งร้านกาแฟสักที่ ให้ฉันได้เปลี่ยนบรรยา