جميع فصول : الفصل -الفصل 20

พรึบ!!และไวกว่าความคิดก็มือฉันนี่แหละที่เอื้อมไปกระชากผมคนตรงหน้าอย่างแรง“โอ้ยยย” นาทีนี้คงไม่ต้องนับถือแล้วแหละเนอะ ยัยวิเวียนร้องขึ้นอย่างเจ็บปวด“นี่ ปล่อยเพื่อนฉันนะ” เพื่อนวิเวียนทำท่าจะเดินเข้ามาห้าม“ฉันทนเธอมานานแล้ว เป็นเหี้ยอะไรกับฉันนักหนา” แต่ฉันไม่สนหรอก ฉันพูดขึ้นแล้วยกมืออีกข้างหนึ่งขึ้นเหนือหัว จากนั้นก็เพลี๊ยะฉันตวัดมือลงที่หน้าของยัยวิเวียนเต็มๆ แล้วปล่อยมือออกจากหัวของเธอ“วิเวียนนนนน”“กรี๊ดดดดดด” ยัยวิเวียนยกมือขึ้นกุมหน้าข้างที่โดนตบแล้วร้องกรี๊ดขึ้นเสียงดัง“กรี๊ดดดดดด โอ้ย หนวกหู” แต่ที่ดังกว่าก็เพื่อนฉันที่ยืนข้างๆ นี่แหละที่กรี๊ดขึ้นฉันหันไปมองหน้ารรันแล้วทำหน้าเอือมให้เพื่อนตัวเองเพลี๊ยะแต่พอหันมามองตรงหน้าก็มีมือตวัดมาตบหน้าฉันอย่างแรงโดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัวอ้าว ได้มันส์ดิอย่างนี้“หึ ตอนแรกก็ว่าจะตบแค่ครั้งเดียว ตอนนี้คงต้องเต็มระบบแล้วมั้ง” ฉันหันไปมองหน้ายัยวิเวียนแล้วแสยะยิ้มจากนั้นก็ยกมือขึ้นตบไปที่หน้าเธอรัวๆ โดยไม่ยั้งแรงซักนิดเพลี๊ยะ เพลี๊ยะ“โอ๊ยยยย” ด้วยแรงที่ไม่ยั้งของฉันทำให้ยัยนั่นล้มลงทันทีพรึบฉันก็ไม่ยอมให้เธอได้ตั้งตัว รีบเดินไ

“ไปไอ้ตัวแสบ” พี่แทนไทหันมาพูดกับฉันเสียงนุ่ม“ว่าใคร” แต่ฉันกลับไม่ฟินเพราะคำว่าไอ้แสบนั่นแหละ ฉันจึงถามกลับแล้วจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่องและที่ฉันมีเรื่องวันนี้ก็เพราะเขานั่นแหละ ชิ“หึ ไปทำแผล” แต่พี่แทนไทไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านกับสายตาฉันซักนิด เขามองฉันอย่างเอ็นดูแล้วก็จับมือฉันให้เดินตามไป โดยไม่สนใจอาการขัดขืนของฉันซักนิดพี่แทนไทพาฉันมาที่ห้องกิจการนักศึกษา ฉันมองห้องนี้อย่างสำรวจเพราะพึ่งเคยมาครั้งแรก ในห้องนี้ก็คือห้องทำงานขนาดใหญ่ ที่มีทั้งมุมนั่งเล่น มุมพักผ่อน แต่การตกแต่งห้องก็ดูหรูมากๆ ไม่น่าจะเป็นห้องของนักศึกษาธรรมดา พอเดินเข้ามาถึงกลางห้องแล้วพี่แทนไทเขาก็ปล่อยมือฉันแล้วเดินไปหยิบกล่องพยาบาลขนาดเล็กในตู้มายื่นให้พี่ฟอร์จ พี่ฟอร์จจึงจูงมือรรันไปเดินตามไปนั่งแล้วเริ่มทำแผลให้ ฉันจึงเดินไปหาเพื่อน เพื่อรอทำแผลต่อ“วาเลน มานั่งนี่” แต่เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้ฉันชะงักแล้วก็หันไปมองพี่แทนไทนั่งลงตรงโต๊ะทำงานที่มีโต๊ะเดียวในห้องแล้วก็มองมาที่ฉันนิ่ง และในมือเขามีกล่องพยาบาลอยู่“นั่งตรงนี้ก็ได้ ให้พี่ฟอร์จทำให้ต่อรรัน” ฉันว่าแล้วก็เดินไปนั่งข้างรรัน“วาเลน” แต่พี่แทนไทกลับ

“เดี๋ยวปีหนึ่ง” แล้วยัยพวกนั้นยกมือไหว้กลุ่มพี่ว๊ากแล้วก็รีบเดินออกไป นั่นทำให้ฉันและรรันหันไปมองหน้ากันแล้วก็ทำท่าจะหันไปสวัสดีรุ่นพี่ในห้องแล้วเดินตามพวกนั้นออกไป แต่เสียงพี่โฟนก็เรียกขึ้นก่อน“ที่ผมลงโทษแค่นี้ไม่ใช่ว่าเข้าข้างใครนะ แล้วก็อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก”“ค่ะ” ฉันพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เพราะนี่ก็ถือว่าดีแล้วสำหรับฉัน ดีไปด้วยซ้ำ เพราะการที่ยัยพวกนั้นถูกลงโทษเยอะกว่าเพราะความเป็นรุ่นพี่ก็ถือว่าโอเคแล้ว จะได้เป็นตัวอย่างที่ดี“แล้วพวกมึง ทำไมคุมกันไม่อยู่” พอเห็นพวกฉันพยักหน้ารับพี่โฟนก็หันไปถามพี่ปีสองที่ยังอยู่ในห้องทันที“พวกผมพยายามแล้วเฮีย” พี่โฟล์คพูดขึ้นเสียงอ่อน“ได้แค่นี้??” พอพี่ดาร์คถามขึ้นแบบนี้ทุกคนก็พร้อมใจกันก้มหน้าลงทันที“กูได้ยินว่าน้องกลุ่มนี้จะถูกเพ่งเล็งเป็นพิเศษ ใช่มั้ย” หนึ่งในพี่ว๊ากถามขึ้นแล้วมองมาที่ฉันและรรัน“อื้ม” พี่ฟีนิกซ์พยักหน้ารับ“งั้นก็ดูแลน้องให้ดี อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก ไม่งั้นครั้งหน้ากูซ่อมพวกมึงแน่”“ไอ้แทน หน้าที่นี้กูมอบให้มึง” พี่โฟนหันมามองพี่แทนนิ่งแล้วพูดขึ้นสั่งแต่เดี๋ยวนะ ให้พี่แทนมาคุมฉันนี่นะ“อื้ม” แล้วคนข้าง

หอพักอิ่มใจหลังจากที่พี่แทนพาฉันแวะกินข้าวระหว่างทางกลับหอแล้วฉันกับเขาก็มาถึงหน้าหอฉันในเวลาเกือบๆ ทุ่มหนึ่ง“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” ฉันหันไปยกมือไหว้ขอบคุณเขาที่มาส่ง และวันนี้เขาก็เลี้ยงข้าวฉันด้วยแหละพี่แทนไทพยักหน้ารับแล้วยื่นโทรศัพท์เครื่องหรูมาให้ฉัน“อะไร” ฉันมองโทรศัพท์ในมือเขาแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขางงๆ“ขอไลน์”“เอาไปทำไม” ฉันถามเขาแล้วทำหน้าตาใสซื่อ“อย่ามาทำเป็นไม่รู้วาเลน” พี่แทนมองหน้าฉันดุเชอะ แค่นี้ทำมาเป็นดุแล้วเขาขอไปทำไมฉันไม่รู้หรอก ไม่อยากเข้าข้างตัวเองว่าเขาชอบ เขาจะจีบ เพราะตัวเองจะหน้าแหก“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง” ฉันทำลอยหน้าลอยตาอย่างน่าหมั่นไส้“ไม่รู้จริงๆ หรอ” พี่แทนพูดขึ้นแล้วโน้มหน้าหล่อๆ นั้นเข้ามาใกล้ฉัน“พะ พี่แทน ถะ ถอยออกไป” ฉันเบี่ยงตัวหลบแล้วรีบเอามือยันอกเขาไว้ไม่ให้เขาเข้ามาใกล้กว่านี้“หึ” พี่แทนกระตุกยิ้มให้กับท่าทีของฉันอย่างเอ็นดูจากนั้นเขาก็เอื้อมมือมาบีบหน้าฉันด้วยมือเดียวจนหน้าฉันยับยู่ยี่“อื้อออ เอ็บ”“น่ารักจังว่ะ” พี่แทนยิ้มกว้างแล้วพูดขึ้น“อ่อย”พอเขาปล่อยแล้วฉันก็จับหน้าตัวเองพร้อมมองเขาอย่างเคืองๆ“เร็ว” พี่แทนพูดขึ้นพร้อมกับยื่นโทรศัพ

“โอ้ยยย ไอติม ใครจะมาทำอะไรมันได้ ไม่เห็นรึไง แต่ที่พี่วิเวียนมาเรียนไม่ได้ก็คงเพราะอีนี่นั่นแหละ” เป็นอีตุ๊ดนั่นแหละที่จีบปากจีบคอพูดขึ้นแล้วชี้มาที่ฉัน“จริงหรอ???” ไอติมเองก็หันมาถามฉันด้วยใบหน้าอันใสซื่ิอ“อีพวกนี่มันมือตบ” จากนั้นทิชามันก็พูดขึ้นต่อ โดยที่ไม่ได้สนใจสายตาดุๆ ของพวกฉันเลย“ใช่ แล้วตอนนี้ก็คันไม้คันมือพอดีเลย” เป็นจันทร์เจ้าที่นั่งข้างทิชานั่นแหละที่พูดขึ้นแล้วทำท่าวอร์มมือ“อย่านะจ๊ะๆ เดี๋ยวก็โดนลงโทษอีกหรอก” นั่นทำให้ทิชารีบหันไปแว๊ดใส่จันทร์เจ้าทันที“เหอะ ฝากไว้ก่อน” จันทร์เจ้าชะงักไปเล็กน้อยแล้วปรายตามองฉันกับรรัน ก็ฉันกับรรันโดนลงโทษอยู่ ทำให้ได้มานั่งอยู่ตรงนี้แหละ จะอะไรล่ะ ก็ฉันพึ่งกวาดลานกิจกรรมตรงนี้เสร็จไง แล้วก็มานั่งพักเนี่ย ส่วนจันทร์เจ้าถึงมันจะไม่ผิด ไม่ได้โดนลงโทษ แต่มันก็มาช่วย ยิ่งเมื่อวาน มันรู้ว่ารรันโดนรุม มันก็ยิ่งเสียดายที่ไม่ได้ไปกับพวกฉัน แต่ก็ดีแล้วแหละที่มันไม่ไป ไม่งั้นโดนลงโทษครบกลุ่มกันพอดี จันทร์เจ้าน่ะ มีนิสัยไม่ยอมคนก็จริง แต่ก็ไม่ได้ชอบมีเรื่องขนาดนั้นแต่พอมันรู้ว่ารรันโดนรุมเท่านั้นแหละ มันก็โมโหทันที แล้วก็ดีที่วันนี้กลุ่มวิเวีย