กับดักรักรุ่นน้องตัวแสบ

ลานกิจกรรม“นั่นไง” เมื่อผมนั่งลงที่โต๊ะหินอ่อนข้างๆ ลานกิจกรรมไอ้ฟีนก็นั่งลงข้างๆ แล้วชี้ให้ผมดูเด็กปีหนึ่งกลุ่มหนึ่งผมหันไปมองก็เห็นว่ามีผู้หญิง 3 คนที่นั่งหลังสุด ซึ่งที่ทำให้กลุ่มพวกเธอเด่นคือข้างๆ พวกเธอมีแต่ผู้ชาย“ก็ไม่เห็นจะมีอะไร” ผมมองแล้วก็เห็นพวกเธอนั่งทำกิจกรรมกันปกติ ไม่เห็นว่าจะมีท่าทีต่อต้านอย่างที่เพื่อนผมพูดซักนิด“ตอนนี้อ่ะยังไม่มี แต่ต่อไปน่ะมีแน่” ไอ้แมสพูดขึ้นแล้วทำหน้าแหยง“เออ กูโดนตอกหน้ามาแล้ว น้องๆ แม่งพูดเจ็บจริ๊งไอ้สัส” ไอ้โฟล์คพยักหน้าเห็นด้วยผมก็นั่งฟังเพื่อนผมพูดคุยกันแล้วก็ชำเลืองไปมองน้องๆ กลุ่มนั้นไปด้วยลืมแนะนำตัว สวัสดีครับ ผมแทนไท จิระโชติ พัฒนไพศาล เรียนคณะบริหารธุรกิจ สาขาธุรกิจระหว่างประเทศ เพราะพ่อผมทำบริษัทเกี่ยวส่งออกอาหาร แต่ว่าผมไม่น่าจะได้ไปสานต่อธุรกิจของพ่อหรอก เพราะตอนนี้ผมช่วยคุณปู่ดูแลมหาลัยของท่านอยู่ ซึ่งก็คือมหาลัยที่ผมเรียนนี่แหละครับ ผมมีน้องชายแท้ๆ 1 คน ชื่อไทม์ แล้วก็มีเพื่อนสนิทคือไอ้ 4 ตัวที่ว่า แล้วก็ไอ้พวกกลุ่มวิศวะนั่นแหละ แต่มีคนหนึ่งที่พ่วงตำแหน่งลูกพี่ลูกน้องคือ ไอ้ทากะ พ่อมันซึ่งก็คือคุณอาของผมเนี่ยเป็นคณบดีของคณะผ

19.42 น.ฉันเดินลัดจากคอนโดรรันที่อยู่อีกซอยเพื่อกลับหอตัวเอง เพราะวันนี้ฉันติดรถรรันกลับ แล้วก็แวะทานข้าวกันด้วย เลยให้ไปคอนโดของเพื่อนเลย เพื่อนจะได้ไม่ต้องมาส่งฉันแล้วไปกลับรถที่ห่างไปอีกเป็นกิโล คอนโดรรันอยู่อีกด้านเป็นถนนใหญ่เหมือนกัน แล้วมันมีซอยลัดน่ะแต่ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดเพราะเวลาที่ฉันเดินมาหารรันในตอนเช้านั้นต่างกับตอนค่ำโดยสิ้นเชิงเพราะอะไรน่ะหรอก็ผู้ชายที่เดินตามฉันมาในตอนนี้ไงเมื่อรับรู้ได้ว่ามีคนตามมาฉันก็รีบเดินเพื่อให้ไปถึงปากซอยโดยเร็วที่สุดไม่น่าอาสาเดินมาเองเลยวาเลนแล้วไม่รู้ทำไม ปกติฉันจะเรียกวินมอไซต์แถวนั้นให้มาส่งตลอด แต่วันนี้รู้สึกอยากเดินเล่นซะงั้นขยันไม่ถูกเวลาจริงๆแล้วซอยนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะเปลี่ยวอะไรนะ แต่มันเป็นซอยที่มีหอพักนักศึกษาซะส่วนใหญ่ แล้วร้านค้าส่วนใหญ่ก็อยู่ปากซอย เรียกได้ว่าแม้จะไม่เปลี่ยว แต่ก็ไม่มีคน ฉันเลยรู้สึกไม่ปลอดภัยพรึบ“จะรีบไปไหนจ๊ะน้องสาว” แล้วเมื่อใกล้ถึงปากซอยแล้วก็มีมือมาจับที่แขนฉันแล้วดึงฉันให้หันไปหา“ปล่อย” ฉันมองผู้ชายสองคนที่เดินตามมาตอนแรกแล้วก้มมองมือหยาบที่จับแขนฉันอยู่อยากตื่นกลัว“โอ๋ๆ อย่าตกใจสิจ๊

“ไงมึง” ไอ้ฟีนหันมามองหน้าผมแล้วถามขึ้นผมหันไปมองตามหลังของรุ่นน้องคนนั้นแล้วกระตุกยิ้มเล็กน้อย“น่ารักดี” ผมหันไปมองหน้าเพื่อนแล้วพูดขึ้น จากนั้นก็เดินออกมาจากตรงนั้น“ห๊ะ เดี๋ยวๆ ไอ้แทน” และก็ตามที่ผมคาดไว้ว่าจะต้องมีเสียงของไอ้พวกเวรนั้นตามมา“เชี่ยยยยย”บนรถ“ชอบหรอว่ะ” ไอ้ทากะที่ขับรถอยู่หันมามองผมที่นั่งข้างๆ อย่างสงสัย ในขณะที่เรากำลังจะกลับคอนโดกันผมอยู่คอนโด M และเพื่อนส่วนใหญ่ของผมก็อยู่ที่นั่นกัน“ถามทำไม” ผมหันไปมองหน้าลูกพี่ลูกน้องตัวเองแล้วถามขึ้นเสียงนิ่ง ผมรู้อยู่แล้วว่าไอ้พวกนั้นต้องส่งไอ้นี่มาถามผมรู้อย่างงี้ให้คนมาขับรถไปให้ที่มหาลัยดีกว่า ปล่อยให้ไอ้พวกนี้สงสัยกันอยู่อย่างนั้นแหละ“ก็ปกติไม่เห็นมึงจะสนใจใคร” ไอ้ทากะว่าขึ้น“ก็ยังไม่ถึงกับชอบ แต่น่ารักดี” ผมตอบแล้วก็นึกถึงเจ้าของใบหน้าหวานที่ทำผมเสียอาการ“จริงจังป่ะ” ไอ้ทากะหันมามองผมแล้วถามหยั่งเชิง“คิดว่าไง” ผมหันไปกระตุกยิ้มร้ายให้มันไป“น้องวาเลนไม่รอดชัวร์ไอ้สัส”“หึ” ผมกระตุกยิ้มเมื่อได้ยินที่มันพูด แล้วสายตาผมก็หันไปเห็นคนสามคนที่อยู่อีกฝั่งตรงข้าม หนึ่งในนั้นใส่ชุดนักศึกษา และผมจะไม่สงสัยเลยถ้าคนนั้นไม่

มหาลัย Kคณะบริหารธุรกิจ07.40 น.ฮัลโหล สวัสดีตอนเช้านะทุกคน วันนี้ฉันมีเรียนเช้า ก็เลยทำให้ฉันต้องเดินหัวฟูลงจากรถที่ผู้ชายใส่เสื้อกั๊กสีส้มมารับฉันที่หน้าคอนโดแล้วมาส่งถึงมหาลัยอย่างปลอดภัย (มั้ง)ฉันจ่ายเงินให้พี่วินแล้วก็เดินมานั่งที่โต๊ะด้านหน้าคณะเพื่อรอเพื่อนทั้งสอง ถามว่าทำไมฉันถึงไม่มากับพวกมัน ก็อย่างที่บอกว่าคอนโดของเพื่อนแต่ล่ะคนนั้นที่จริงก็อยู่ไม่ไกลหรอก แต่ว่าถนนเส้นของหอฉันน่ะรถติดมาก ถ้าจะมารับฉันคือต้องมาตั้งแต่ 6 โมงอ่ะ ถึงจะมามหาลัยได้ ฉันเลยไม่ให้เพื่อนมารับแล้วมาเองดีกว่า ตอนแรกพวกนั้นก็ไม่ยอมหรอก แต่ว่าก็ทนรถติดไม่ไหว และฉันก็สงสารเพื่อนด้วยพอนั่งลงแล้วฉันก็หยิบโทรศัพท์มาเล่นเพื่อฆ่าเวลารอยัยพวกนั้นพรึบฉันที่นั่งรอเพื่อนตัวแสบทั้งสองอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนทางเข้าตึกคณะเงยหน้าขึ้นมองคนที่มานั่งตรงข้ามแล้วทำหน้างง“มีอะไรรึป่าวคะ” ฉันเอ่ยถามเขานิ่งๆ แล้วหันไปมองรอบๆ เพราะรู้สึกว่าคนที่อยู่แถวนี้กำลังมองมาทางฉันอย่างให้ความสนใจและไม่ใช่สนใจฉันหรอก สนใจคนที่มานั่งตรงข้ามฉันตอนนี้ต่างหากนั่นก็คือพี่แทนไท ประธานรุ่นพี่ปีสอง ที่ตอนนี้กำลังจ้องหน้าฉันอยู่นิ่งๆแต่เขาไม

“ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อย” จันทร์เจ้าพูดขึ้นเมื่อหันมามองหน้าฉันกับรรันที่กำลังทำหน้าเซ็งอยู่จะอะไรซะอีกล่ะ ก็ตอนนี้ฉันและเพื่อนทั้งสองกำลังนั่งกันอยู่ตรงที่โต๊ะหินอ่อนด้านข้างลานกิจกรรมรับน้องของคณะฉันอยู่ แล้วฉันก็ไม่ได้เต็มใจมาด้วย“ก็ไม่อยากเข้า” รรันพูดขึ้นแล้วทำหน้าเซ็ง“เออ อยากกลับห้องจะแย่แล้วเนี่ย” ฉันเองก็หันไปมองหน้าจันทร์เจ้าแล้วทำหน้าไม่ต่างจากรรัน“กลับไปทำไมห้อง ไม่มีอะไรให้ทำหรอก สู้มาเข้ากิจกรรมแล้วเผื่อเจอพี่แทนไทไงวาเลน” แต่เพื่อนที่แสนจะอารมณ์ดีของฉันกลับไม่สนใจหน้าตาพวกฉันเลยซักนิด มันยังคงบ้าๆ บอๆ ไปตามทางของมันแล้วก็มีแอบแซวฉันเรื่องพี่แทนไทอีกด้วย“อีเจ้า” ฉันเรียกชื่อมันเสียงดังแล้วถลึงตาใส่มันอย่างเอาเรื่อง“ก่อนวาเลนมันจะได้เจอพี่แทนไท คงต้องสู้รบกับพวกที่จ้องจะมาหาเรื่องก่อนนี่แหละ” รรันว่าขึ้นแล้วมองไปรอบๆ บริเวณนี้ที่มีทั้งปีหนึ่ง และรุ่นพี่ปีอื่นๆ ที่ตั้งแต่พวกฉันมานั่งตรงนี้ก็ได้รับความสนใจจากทุกคนที่หันมามองแล้วกระซิบกระซาบกันเป็นระยะซึ่งไม่ได้มองใครหรอก มองฉันนี่แหละ ถ้าให้เดาก็คงเป็นเพราะเรื่องเมื่อเช้านั่นแหละที่ทำให้ฉันกลายเป็นจุดสนใจมากขนาดนี้“เอ