Lahat ng Kabanata ng เรียกพี่ว่าDADDYสิคะ: Kabanata 11 - Kabanata 20

“นึกไงถึงชวนกูมาห้องวะ ปกติหวงแฟนจะตายห่า”พีคเดินตามเจ้าของห้องเข้ามาพลางกวาดตามองไปทั่วอย่างสงสัย เพราะที่นี่เป็นที่ที่คเชนทร์ไม่ยอมให้มาสักครั้งหากไม่ใช่เรื่องจำเป็นจริงๆ เรียกว่าตั้งแต่คบกับเตยหอมที่ส่วนตัวก็ไม่ยอมให้ใครได้ล่วงล้ำเข้ามาอีกเลย“เค้าไม่อยู่ให้หวงแล้วไง”คเชนทร์ตอบด้วยใจที่วูบโหวง เวลาผ่านไปเป็นอาทิตย์แต่มันช่างยาวนานในความรู้สึกจนทรมานแทบบ้าที่ต้องรอให้เวลาผ่านไปแต่ละวัน ร่างสูงเดินนำเพื่อนมานั่งที่หน้าทีวีที่มีขวดเหล้าตั้งอยู่อย่างนั้นทุกวันตั้งแต่เตยหอมไม่กลับมา หนังถูกเปิดทิ้งไว้บนทีวีจอกว้างเพียงแค่คเชนทร์ไม่อยากรู้สึกเงียบเกินไปที่ต้องอยู่คนเดียว“หมายความว่าไงวะ เลิกกันแล้วเหรอ”“ปากเสียไอ้สัสนี่ เค้าแค่ขอห่างกับกูมั้ย”ตาคมตวัดมองเพื่อนด้วยความเกรี้ยวกราดทันทีที่ได้ยินประโยคไม่น่าฟังนั่น พีคถึงกับผงะด้วยความตกใจก่อนจะมองค้อนและด่าออกมาด้วยความหมั่นไส้“ดุอย่างกับหมาเลยนะ สภาพมึงต่างจากคนโดนทิ้งตรงไหนก่อน”“กูทำเหี้ยอะไรลงไปวะ”คเชนทร์ไม่ได้สนใจคำด่าหรือการประชดใดๆของเพื่อน นอกจากนั่งลงที่โซฟาแล้วบ่นออกมาพลางกุมขมับด้วยความเศร้าที่ยังคงเปี่ยมล้นอยู่ในใจ “กูจะ

พี่ชายคนเดียวเป็นหมอที่อยู่ห่างไกลถึงเชียงใหม่ ปีละครั้งถึงจะได้กลับมาเยี่ยมกันบ้าง หรือไม่ก็พากันบินไปหาพ่อแม่ที่ไปทำธุรกิจอยู่ไกลถึงแถบยุโรป ไม่ว่าจะเป็นใครไปหาใครต่างก็ได้เจอกันเพียงปีละครั้งเท่านั้น น้อยคนนักที่จะรู้เรื่องส่วนตัวของเตยหอมเพราะเธอเองก็ไม่ได้อยากเล่าให้ใครฟังถ้าไม่ถูกถาม และคเชนทร์เองก็เป็นคนนึงที่รู้ทุกอย่างเพราะการคบกันต่างได้รับการยอมรับจากครอบครัวของเธอมาตั้งแต่ต้นแล้ว ความเป็นผู้ใหญ่และดูแลเตยหอมได้ดีมาตลอดครอบครัวเลยวางใจที่จะปล่อยให้เตยหอมใช้ชีวิตอยู่ที่นี่คนเดียว แม้จะถูกถามเรื่องการไปเรียนต่ออยู่ตลอดก็ตาม และถึงจะรู้ว่าเตยหอมอยู่ที่ไหน คเชนทร์ก็ไม่เคยมาทำให้อึดอัดใจสักนิด หากขอแล้วเตยหอมไม่อนุญาตเจ้าตัวก็ทำเพียงแค่ซื้อของกินมาฝากแม่บ้านของเธอไว้แค่นั้น อย่างน้อยคเชนทร์ก็เข้าใจเธอมากพอที่จะไม่บังคับใจกัน และเตยหอมก็หวัง ว่าความรู้สึกเธอจะกลับมาดีเหมือนเดิมได้ในเร็ววันเช่นกัน—---------------------------“ช่วงนี้มึงเรียกกูมาหาบ่อยนะ คิดอะไรกับกูป้ะถามจริง”“ก็เหี้ยเถอะไอ้ห่านี่”คเชนทร์มองค้อนก่อนจะด่าเพื่อนที่เล่นไม่รู้เวลาทันทีด้วยความหงุดหงิด นึกในใจหากไม

“ใครนะ เสี่ยที่เลี้ยงมึงอ่ะเหรอ ตกลงมึงชอบคนแก่จริงดิเตย”“กูว่า กูมีเรื่องต้องเล่าให้มึงฟังเยอะเลยลูกหยี ปล่อยมึงเข้าใจผิดๆแบบนี้กูปวดหัวมากนะ”เตยหอมส่ายหัวแล้วถอนหายใจแรงๆกับความคิดที่มักจะไปไกลเกินคนปกติของเพื่อน ลูกหยีหันมาค้อนควับอย่างไม่พอใจแล้วบ่นออกมาอย่างจริงจังเป็นครั้งแรกถึงความสัมพันธ์ที่เหมือนจะสนิทแต่ก็ไม่ใช่ของพวกเธอสองคน“ก็บอกมาสักทีดิวะ เอาจริงๆกูแทบไม่รู้เลยนะว่ามึงเป็นใครมาจากไหนอ่ะ มึงกับกูรู้จักกันมาตั้งสามปีแล้วมั้ย มีแต่กูที่เล่าเรื่องตัวเองให้มึงฟังอ่ะ น้อยใจได้มั้ยวะ”“กูมีเหตุผลอย่าโกรธกูเลย แต่มึงห้ามโวยวายที่รู้และก็ต้องเก็บความลับให้กูด้วยนะ”เตยหอมที่รู้สึกผิดรีบขอโทษพลางคิดว่าตอนนี้คงถึงเวลาให้เธอเปิดใจกับเพื่อนได้จริงๆสักที เพราะที่ผ่านมาถึงลูกหยีจะชอบกวนหรือขี้โวยวายแค่ไหน แต่อย่างน้อยก็เป็นเพื่อนที่ดีกับเธอมาตลอดเหมือนกัน งั้นมันก็คงไม่เป็นไรหากเตยหอมจะปล่อยให้ตัวเองได้มีคนที่แบ่งเบาความเจ็บปวดในใจเพิ่มอีกสักคนนึง “ถึงกูจะพูดมากแต่กูเชื่อใจได้นะมึง กูสัญญา”—----------------------------“เตยครับ พี่คิดถึงเตยจะตายอยู่แล้วหนูทำอะไรอยู่ครับ”คเชนทร์รี

“ทำแบบที่หนูเคยทำให้แด๊ดไงคะ ใช้ปากหนูทำให้มันหายทรมานค่ะคนดี อ่า อืม แบบนั้นค่ะ”ใบหน้าหล่อเชิดขึ้นอย่างเสียดเสียวเมื่อเตยหอมทำตามอย่างว่าง่าย เสียงทุ้มครางต่ำอย่างสุขสม ยิ่งปากเล็กรูดรั้งขึ้นลงสลับไช้ลิ้นเล็กไล้เลียก็ทำเอาหน้าท้องเกร็งกระตุกอย่างไร้การควบคุม เพราะความคุ้นเคยและชำนาญในการปรนเปรอให้กันมานาน เตยหอมถึงทำไปอย่างถึงใจคนพี่จนครางพร่าเสียงสั่น มือหนาเลื่อนมาจับผมยาวให้พ้นใบหน้าสวย มองคนน้องปรนเปรอตัวเองด้วยความเสียดเสียวจนตาพร่า ก่อนจะปลดปล่อยออกมาในที่สุดเพราะห่างหายจากกันไปนาน “ซี๊ด อ่าส์ คายมันออกมาค่ะ”เสียงทุ้มเอ่ยบอกสั่นพร่า ยามปลดปล่อยออกมาเต็มปากเล็กจนล้น แต่เหมือนจะไม่ทันเมื่อคนเมาเงยขึ้นมามองแล้วกลืนทุกอย่างลงคอไปจนหมด“อึก…”“หนู…”“น้ำแด๊ดไม่อร่อยเลย”“หึ เด็กดื้อ มานี่ค่ะ”คเชนทร์ยิ้มขำอย่างอดไม่อยู่เมื่อมองใบหน้าสวยที่งอง้ำหลังบ่นออกมาอย่างไม่ชอบใจ มือหนารั้งร่างบางกลับมานั่งบนตักแล้วกดจูบที่แก้มเนียนแรงๆด้วยความเอ็นดู ปลดชุดเดรสตัวบางออกจากร่างเล็กโดยที่ใบหน้ายังคงซุกไซ้ที่คอขาวและไหล่เนียนไม่ห่าง เตยหอมครางแผ่วกับความวาบหวามที่เกิดกับร่างกาย โอนอ่อนไปตามการ

“ช่วงนี้มึงยิ้มบ่อยนะ น้องกลับมาแล้วเหรอวะ”พีคนั่งลงใกล้ๆเพื่อนก่อนจะเอ่ยแซวเมื่อเห็นรอยยิ้มประดับอยู่บนหน้าหล่อ ผ่านมาเป็นเดือนหลังที่เจ้าตัวแถลงข่าวไปวันนั้นสิ่งที่เปลี่ยนไปจนเห็นได้ชัดเวลาเจอกันคือคเชนทร์ยิ้มมากขึ้น สายตาไม่ได้เจือแววเศร้าหมองเหมือนก่อนหน้าอีกแล้ว“เปล่า แค่เค้าคุยกับกูเหมือนเดิมก็ดีใจจะแย่แล้ว”“หึ ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างมึงจะคลั่งรักได้ขนาดนี้ ว่าแต่น้องเฟยกลับไปปารีสแล้วจริงๆเหรอวะ”พีคขำเบาๆกับคำตอบก่อนจะถามหาคนเก่าที่เป็นต้นเหตุของปัญหาความรักครั้งนี้ของเพื่อน คเชนทร์ละสายตาจากหน้าแชทที่คุยอยู่กับเตยหอมก่อนจะตอบคำถามเพื่อนด้วยความสบายใจเมื่อนึกถึงการบอกลากันครั้งสุดท้ายที่ต่างฝ่ายต่างเข้าใจกันและไม่มีอะไรติดค้างต่อกันอีก “อือ วันที่กูแถลงข่าวเค้ามาขอโทษแล้วก็บอกว่าจะกลับไปอยู่ที่นั่นเหมือนเดิม กูเองก็ขอโทษเค้าไปแล้วเหมือนกัน โคตรสบายใจเลยมึง”“เสียดาย ได้ร่วมงานกันแค่นิดเดียวเอง”“นิดเดียวของมึงทำเอาชีวิตกูบรรลัยมากเลยนะไอ้ห่า”คเชนทร์ยกเท้ายันขาเพื่อนด้วยความโมโหทันทีที่เห็นท่าทางอาลัยอาวรณ์ไม่ถูกที่ถูกเวลานั่น พีคยันกลับคืนอย่างไม่ยอมก่อนจะด่ากลับด้วยความหมั