تسجيل الدخولไม่มีใครรู้ว่านายแบบสุดหล่อคนนั้น ก็คือแด๊ดดี้แสนดุของเตยหอมเอง...ความสัมพันธ์ลับๆระหว่างเตยหอมนักศึกษาปีสามกับ คเชนทร์ นายแบบหนุ่มสุดหล่อชื่อดังที่เหมือนจะมีความสุขดี หากไม่ใช่ว่า เฟย อดีตคนรักเก่าที่เคยสร้างบาดแผลในใจให้คเชนทร์นั้นกลับมาขอคืนดีอีกครั้ง
عرض المزيد“อื้อ พอแล้วค่ะเตยจะสายแล้ว”
เสียงหวานร้องประท้วงเมื่อถูกบดจูบมาเป็นเวลานานจนแทบขาดอากาศหายใจ ในรถที่แอร์เย็นฉ่ำแต่กายแกร่งที่ใกล้ชิดกลับเร่าร้อนจนเตยหอมแทบละลาย
“ก็หนูหอม จับกลืนลงท้องได้มั้ยครับ”
“แค่เมื่อคืนเตยก็จะเดินไม่ไหวแล้ว แด๊ดจะหื่นเกินไปแล้วนะคะ ไปทำงานได้แล้วค่ะเดี๋ยวสาย”
ร่างบางดันคนที่คลอเคลียไม่เลิกออกก่อนจะจัดผมและเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางอีกครั้ง
“โอเคค่ะ ตอนเย็นแด๊ดมารับ”
“รับทราบค่ะ”
ร่างบางยิ้มหวานก่อนกดจูบที่แก้มอย่างเอาใจแล้วรีบลงจากรถไปขึ้นเรียนทันที
“กว่าจะเสด็จมาได้นะคะนังเตยเน่า”
“ปากเสียนังลูกเหม็น”
เตยหอมย้อนลูกหยีเพื่อนสนิทปากร้ายที่นั่งรออยู่ด้วยใบหน้าบึ้งตึงจนได้ค้อนวงโตกลับมา
“มาช้ามาก อีกนิดอาจารย์จะเข้าอยู่ละมึง ว่าแต่ปากมึงเป็นอะไรทำไมเจ่อแบบนั้นวะเตย”
“แด๊ดดุ ดุตั้งแต่เมื่อคืนยันลงรถเมื่อกี้เลยมึง”
“อีคนใจบาป! กูไม่อิจฉาหรอกนะที่มึงมีแด๊ดดุทุกวันอ่ะ หึ่ย!”
ท่าทางกอดอกสะบัดหน้าหนีพร้อมเบ้ปากใส่ทำเอาเตยหอมขำออกมาเบาๆกับจริตของเพื่อน ถ้าไม่ใช่ผู้หญิงก็คิดว่าเป็นสาวสองแล้วจริงๆ
“มึงก็หาแด๊ดไว้ดุมึงสิหยี”
“บ้านกูไม่มีหรอกแด๊ดอ่ะ มีแต่พ่อที่ตบหัวกูทุกวันเนี่ยแม่ง”
เตยหอมขำออกมากับความช่างประชดของเพื่อน ก่อนจะเงียบเสียงและตั้งใจเรียนเมื่ออาจารย์เดินเข้าห้องมา
—------------------------------
“แล้วมึงจะกลับเลยเหรอ ไม่ไปกับกูจริงอ่ะคืนนี้”
ลูกหยีชวนอีกครั้งเมื่อได้เวลาเลิกเรียน คุยกันไว้หลายวันว่าจะไปปลดปล่อยในคืนวันศุกร์ก่อนจะหยุดเรียนเสาร์อาทิตย์ แต่เตยหอมกลับบอกว่าไม่ว่างซะอย่างงั้น
“อือ กูนัดแด๊ดแล้วมึงไปกับเพื่อนเก่ามึงเหอะ”
“กูละอยากเห็นหน้าแด๊ดมึงจริงๆ แก่ขนาดนี้เอาแรงที่ไหนมากินมึงทุกวันวะ”
“อย่าอยากเห็นเลย เพราะกูไม่ให้มึงเจอเค้าหรอก”
“กูก็ไม่ได้ชอบคนแก่สักหน่อย ถ้าเปย์มึงดีก็ยอมๆไปเถอะ งั้นกูกลับก่อนละกัน”
ลูกหยีตัดบทไม่อยากก้าวก่ายเรื่องของเพื่อนอีก สมัยนี้การมีเสี่ยเลี้ยงไม่ใช่เรื่องแปลกลูกหยีเข้าใจดี แค่เพื่อนเธอยังตั้งใจมาเรียนก็พอแล้ว
“อือ ดูแลตัวเองดีๆอย่าเมาจนกลับไม่ไหวนะมึงอ่ะ”
เตยหอมโบกมือลาเพื่อนที่เดินห่างไปก่อนจะขำออกมาเบาๆกับคำว่าคนแก่ของเพื่อน นี่ถ้าคนถูกกล่าวหามาได้ยินคงหัวร้อนจนควันออกหูแน่ๆ เพราะนอกจากจะไม่แก่แล้วก็ยังหล่อ แซ่บ แบบที่ลูกหยีต้องเป็นลมที่ได้เจอแน่ๆ
ถ้าจะบอกว่าเปย์เก่งก็ใช่ แต่เตยหอมไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินอย่างที่ลูกหยีเข้าใจ แค่คนอยากเปย์ก็ปล่อยให้เปย์ก็เท่านั้น รวยนักก็จะช่วยใช้เงินให้เตยหอมไม่ขัดอยู่แล้ว
—------------------------------------------
“มึง พี่คเชนทร์หล่อฉิบหายกูอยากเป็นเมีย”
“คนอยากเป็นเมียพี่เค้ามีเป็นล้านค่ะ ไม่ใช่แค่มึง”
“ทำไมเค้าหล่อขนาดนี้วะ กูอยากได้”
“อย่าผัวมากได้มั้ย ถ้ามาเป็นผัวให้ไม่ได้อ่ะ ฮือ”
“แล้วถ่ายคอลแลคชั่นนี้คือแซ่บฉิบหาย กูจะเป็นลมอิเวรเอ๊ย!”
“กูจะเหมานิตยสารให้หมดแผง ไม่ได้เค้าก็ต้องได้รูปเค้าจำไว้!”
เสียงกรี๊ดกร๊าดหวีดนายแบบคนดังแว่วเข้าหูยามที่เตยหอมเดินผ่านจนต้องยิ้มขำออกมากับเอนเนอร์จี้ล้นเหลือของแฟนคลับสาวๆ ไม่แปลกที่ทุกคนจะคลั่งรักคเชนทร์ นายแบบหน้าหล่อที่กำลังมาแรงที่สุดในตอนนี้ ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็เจอแต่รูปและโฆษณาของจ้าตัวเต็มไปหมดทุกที่ ขนาดคนที่ไม่ได้ติดตามยังรู้จักไปด้วยเลย เป็นพรีเซ็นเตอร์ให้แทบทุกแบรนด์แล้วก็ว่าได้ แต่ไม่มีใครรู้ว่าคนที่ใครๆอยากได้นักหนาที่แท้ก็คือแด๊ดดี้แสนดุของเตยหอมคนนี้เอง
“ไปเจอเพื่อนเก่าแล้วทำไมเมาจนเดินไม่ไหวแบบนี้ครับ หืม”คเชนทร์บ่นเมื่อมารับคนน้องแล้วเจอกับสภาพเมามายเดินเซจนแทบพูดไม่รู้เรื่อง “ไม่เอา ห้ามดุ แด๊ดต้องใจดีรู้มั้ยคะ”คนเมาเถียงก่อนจะยกนิ้วขึ้นชี้หน้าคนพี่อย่างข่มขู่จนคนมองถอนหายใจใส่ ถ้ารู้ว่าจะเมาขนาดนี้คงไม่ปล่อยมาง่ายๆ หรือไม่ก็คงรีบเคลียร์งานแล้วตามมาเฝ้าเองจะสบายใจกว่า เตยหอมเหมือนจะเชื่อฟังแต่บางครั้งก็ดื้ออย่างคาดเดาไม่ได้เลย ถ้าไม่ใช่ว่าไม่เจอกับเพื่อนมานานคงไม่อนุญาตแน่ๆ“ถ้าไม่ใจดีหนูจะได้ออกมาเหรอครับ แด๊ดบอกว่าดื่มได้แต่อย่าเกินลิมิตตัวเองมันอันตรายทำไมไม่ฟังกันบ้างครับ”“อือ ก็แด๊ดมารับงาย ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”ร่างบางที่โอนเอนอยู่ในอ้อมกอดคนพี่เถียงออกมาด้วยเสียงยืดยานและท่าทางดื้อรั้นไม่ต่างจากเดิมจนคเชนทร์อ่อนใจ เมาขนาดนี้บ่นไปเจ้าตัวก็ไม่รู้เรื่องอยู่ดี พอเข้ามาในรถได้ก็อธิบายอีกครั้งแต่ไม่คิดว่าจะสร้างปัญหาให้ตัวเองเพิ่มซะงั้น“รู้ครับ แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับหนูก่อนแด๊ดจะทำยังไงครับ ฟังกันหน่อยได้มั้ย”“ฮึก ห้ามดุ แด๊ดใจร้าย”อยู่ๆคนเมาก็ร้องไห้ออกมาจนคเชนทร์ตกใจรีบปลอบแทบไม่ทัน ส่ายหัวไปมาอย่างอ่อนใจที่คงทำอะไรไม่ได้นอกจ
“แด๊ดคะ วันนี้กลับเร็วหน่อยได้มั้ย”เตยหอมถามทันทีที่คนพี่รับสาย เพราะวันนี้เป็นวันที่พิเศษมากๆวันเกิดของคนพี่ที่เจ้าตัวมักจะลืมอยู่เสมอ และเตยหอมเองที่เป็นคนจำและเตรียมอะไรเล็กๆน้อยๆให้ในทุกๆปี“ได้ครับ หนูมีอะไรรึเปล่าให้แด๊ดกลับตอนนี้เลยมั้ย”คเชนทร์ถามด้วยความร้อนใจเพราะคิดว่าเตยหอมอาจมีธุระหรือเรื่องที่ต้องการให้กลับไปหา ตั้งแต่ที่กลับมาเข้าใจกันคเชนทร์ก็ใส่ใจและแคร์กันมากขึ้นกว่าเดิมจนบางทีเตยหอมก็ต้องคอยห้ามในความชอบคิดมากของคนพี่แบบนี้“ไม่เป็นไรค่ะ เสร็จงานแล้วค่อยกลับหนูรอได้ค่ะ”“โอเคค่ะ”—------------------------------คเชนทร์ที่กลับมาหาคนรักทันทีที่งานเสร็จ เดินเข้าห้องด้วยความแปลกใจกับความเงียบและมืดทั้งที่น่าจะเป็นเวลาที่เตยหอมนั่งดูทีวีรอกันเหมือนเคยแท้ๆ แต่ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศก็ช่วยบ่งบอกว่าคนที่หาน่าจะอยู่ในห้องไหนสักที่“หนูครับ เตย หายไปไหนทำไมมืดแบบนี้ครับ”ร่างสูงวางของลงบนโต๊ะหน้าทีวีก่อนจะสาวเท้าไปเปิดไฟเพื่อตามหาคนรัก ยังไม่ทันที่มือจะได้สัมผัสก็ต้องชะงักกับเสียงหวานที่ดังขึ้นด้านหลัง คเชนทร์ยิ้มก่อนจะหันกับมาหาถึงได้เห็นว่าเตยหอมนั้นเดินมาพร้อมเค้กก้อน
“รอนานมั้ยคะ”เตยหอมขึ้นมาบนรถที่คเชนทร์จอดรอไว้ด้วยข้าวของพะรุงพะรังแม้จะแบ่งบางส่วนให้ครอบครัวเอากลับไปบ้างแล้วก็ตาม แต่ระหว่างทางที่เดินมาก็ยังคงมีรุ่นน้อง เพื่อน และรุ่นพี่ทั้งที่รู้จักและไม่รู้จักตามมาให้ของขวัญวันเรียนจบตลอดทางจนเต็มมืออีกรอบแบบนี้ “ไม่นานครับ แล้วพ่อแม่กับพี่ชายหนูล่ะ”คเชนทร์ตอบก่อนจะถามหาครอบครัวของเตยหอมที่กลับมารวมตัวกันในวันสำคัญของเจ้าตัววันนี้ “กลับบ้านไปแล้วค่ะ ฝากชวนพี่ไปกินข้าวที่บ้านพรุ่งนี้ด้วยค่ะ”“โอเคครับ ว่าแต่เรียนจบแล้วยังไม่คิดจะเปิดตัวพี่สักทีเหรอครับ”คเชนทร์แกล้งถามไม่จริงจังนัก เพราะจนป่านนี้เตยหอมก็ยังไม่ยอมเปิดเผยสักทีจนคเชนทร์เลิกเซ้าซี้มานานแล้ว วันนี้ก็เลยเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ไปร่วมถ่ายรูปกับน้องด้วย แต่ก็ใช่ว่าจะน้อยใจเพราะเรื่องนี้มันกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่เก็บมาใส่ใจกันอีกแล้ว ระหว่างเราแค่ได้ใช้เวลาด้วยกัน ได้มีความสุขที่มีกันอยู่นั่นก็เพียงพอแล้วจริงๆ“งอนอะไรคะ ตอนนี้พี่ดังกว่าปีก่อนอีกเตยไม่อยากวุ่นวายค่ะ”เตยหอมขยับมาบีบแก้มคนพี่ด้วยความเอ็นดู รู้ว่าคเชนทร์ไม่ได้จริงจังอะไรนอกจากล้อกันเล่นเท่านั้น คเชนทร์ยิ้มให้คนรักก่อ
“พี่เชนอยู่ไหนคะ”เตยหอมถลาเข้ามาหาพีคที่ยืนกระวนกระวายอยู่หน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลด้วยความร้อนใจ ดีที่ลุงคนขับรถของเธอตื่นแล้วเตยหอมเลยไม่ต้องโบกแท็กซี่มาเองตอนนี้ ตลอดทางนอกจากภาวนาให้คนพี่ปลอดภัยแล้วเตยหอมก็ได้แต่ร้องไห้อย่างทำอะไรไม่ถูกอีกเลย“ยังอยู่ข้างในครับ หมดกำลังช่วยมันอยู่”“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้คะ แล้วพี่เชนจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย เค้าไม่ได้เป็นอะไรมากใช่มั้ยคะ ฮึก”เตยหอมถามทั้งน้ำตา มองไปทางประตูห้องฉุกเฉินอย่างร้อนรนจนพีคต้องรีบเข้ามาจับไหล่บางให้นั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ เห็นเตยหอมร้องไห้หนักขนาดนี้ก็รู้สึกสงสารแม้ตัวเองจะกังวลและเป็นห่วงเพื่อนไม่แพ้กันก็ตาม คเชนทร์มีแค่พ่อและเป็นลูกคนเดียว ตอนนี้ที่พ่อของอีกคนอยู่ต่างประเทศถึงได้ฝากฝังให้พีคคอยดูแลให้ก่อนระหว่างที่ตัวเองก็กำลังรีบกลับมา “ใจเย็นๆนะครับ มันต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน เรานั่งรอตรงนี้ดีกว่านะเดี๋ยวหมอก็คงออกมาแหละ”“พี่เชนห้ามเป็นอะไรนะคะ ฮึก”เตยหอมทั้งพูดทั้งสะอื้นอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ ความเป็นห่วงและกังวลตีรวนอยู่ในอกจนห้ามน้ำตาไม่ได้สักนิด กลัวไปหมด กลัวแบบที่ไม่เคยกลัวอะไรมาก่อนในชีวิต ให้แลกกับอะไรตอนนี้เ











