All Chapters of BAD LOVE เสือคลั่งรัก | NC20+++: Chapter 91 - Chapter 100

ครืดด~ ครืดด~ รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าของฉันค่อยๆ หายไป เมื่อโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าส่งเสียงขึ้นมาอีกครั้ง เริ่มรู้สึกรำคาญกับการโทรออกซ้ำๆ ของหมอนั่นเต็มที แต่พอล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า เบอร์โทรที่โชว์อยู่บนหน้าจอ กลับไม่ใช่เบอร์ของนิกกี้ และไม่ใช่เบอร์แปลกที่ฉันคาดเดาว่าหมอนั่นอาจจะใช้โทรมา แต่ปรากฏเบอร์โทรของเพื่อนฉันที่อยู่บนนั้นแทน "ขอรับโทรศัพท์แป๊บนึงนะคะ" ฉันบอกคนที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะหยัดกายลุกจากที่นั่ง พร้อมกับการกดรับสายแล้วเอาโทรศัพท์แนบที่หูเอาไว้ "ว่าไงแก" [โอ๊ยแก แก้วหูฉันเกือบแตก และไม่ใช่แค่แก้วหูของฉันนะที่เกือบแตก ฉี่ฉันก็เกือบจะราดแล้วเหมือนกัน] คำพูดนั้นเหมือนเป็นลางสังหรณ์ที่ทำให้ฉันรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น [แฟนแกโทรหาฉันเว้ย แล้วเสียงเนี่ยนะ เกรี้ยวกราดสุดๆ ขู่ว่าจะบุกห้องฉันเพื่อมาตามหาแกด้วยนะเว้ย] "เขาทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เพราะเขาไม่รู้จักคอนโดของแก หมอนั่นก็แค่ขู่ไปอย่างนั้น ถ้าเขารู้จริงๆ ว่าคอนโดแกอยู่ที่ไหน หมอนั่นไม่ทำแค่พยายามโทรเท่านั้นหรอก" [ก็เขารู้จักคนเยอะไหมล่ะ บางทีเขาอาจจะหาคำตอบในเรื่องนั้นได้ไม่ยากก็ได้ แล้วว่าแต่แกเถอะ ตอน

ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง~ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง~เสียงสัญญาณหน้าห้องของฉันดังขึ้นซ้ำๆ แต่ฉันยังเลือกที่จะนั่งอยู่ในตำแหน่งเดิมไม่ลุกไปไหน พาสเวิร์ดห้องฉัน ฉันเปลี่ยนใหม่ตั้งแต่กลับจากที่บ้านแล้ว หมอนั่นจะไม่มีทางเข้ามาหาฉันได้ ถ้าฉันไม่เต็มใจจะให้เข้ามาครืดด~ ครืดด~ ฉันละสายตาจากประตู แล้วมองยังโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือ เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์โทรของใคร ก็เลือกที่จะรับสายทันที"ค่ะพี่หมอ หมอนั่นทำอะไรพี่หรือเปล่าคะ"[เขาไม่ได้ทำอะไรพี่หรอก ว่าแต่มิ้นท์เถอะ โอเคหรือเปล่า เขาตามขึ้นไปใช่ไหม]"อื้อ ตอนนี้ก็ส่งเสียงรบกวนใหญ่ ถ้ายังไม่เลิก มิ้นท์คงต้องเรียก รปภ."[อื้อ ดีแล้ว พี่ว่าตอนนี้มิ้นท์อย่าพึ่งออกไปเจอเขาดีกว่า เมา พูดไม่รู้เรื่องหรอก]"ขอโทษพี่ด้วยนะ ที่ต้องพามาเจออะไรแบบนี้"[ไม่เป็นไรหรอก พี่เตือนสติเขาไปแล้ว คงจะคิดได้ไม่มากก็น้อยนั่นแหละ ถ้ามีปัญหาอะไร โทรหาพี่ได้นะ หรืออยากให้พี่ตามไปไล่เขากลับก่อนไหม]"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวมิ้นท์เรียก รปภ.ให้มาจัดการก็แล้วกัน"ฉันคุยกับพี่หมอแค่นั้น ก่อนจะโทรออกหา รปภ.ที่อยู่ด้านล่าง เพื่อให้มาไล่หมอนั่นกลับไป เพราะในตอนนี้ ฉันไม่มีอะไร

"แบบไหนที่ทำให้เธอหายโกรธฉันได้ เธอบอกออกมาได้เลยนะ ฉันพร้อมที่จะทำ""เหอะ!" ฉันแสยะยิ้มออกมาทันทีที่ได้ยินแบบนั้น หมอนี่เคยเป็นคนแบบไหน ก็ยังเป็นคนแบบนั้นอยู่วันยังค่ำ ไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ"ขอโทษนะมิ้นท์ ขอโทษที่ฉันทำให้เธอ..."เพี๊ยะ! "สำหรับที่นายทำอะไรลับหลังฉัน" เพี๊ยะ! "สำหรับที่นายทำให้ฉันเสียความรู้สึก" เพี๊ยะ! "สำหรับที่นายทำให้ฉันเสียใจ"สามครั้งติดกันที่ฉันตวัดฝ่ามือฟาดลงที่ใบหน้าของหมอนั่น ใบหน้าคมคายหันไปตามแรงมือ แต่ไม่มีการต่อต้าน ไม่มีการต่อว่าฉันกลับ มีเพียงการก้มหน้ายอมรับในสิ่งที่ฉันทำแต่โดยดี"แสดงออกมาสิว่านายรู้สึกไม่โอเคกับสิ่งที่ฉันทำ แสดงออกมาว่านายไม่พอใจที่ฉันตบหน้า นายควรรู้สึกเบื่อฉันตอนนี้นะ นายจะได้เดินออกไปจากชีวิตของฉันจริงๆ สักที""ฉันไม่โกรธหรอก ฉันไม่โกรธในสิ่งที่เธอทำ ถ้าการตบหน้าฉันมันทำให้เธอสบายใจ ฉันก็พร้อมที่จะให้เธอทำ จะตบกี่ครั้งจนกว่าเธอจะพอใจก็ได้"เพี๊ยะ! สิ้นคำนั้น ฝ่ามือของฉันก็ตวัดลงที่บนใบหน้าคมคายบริเวณแก้มซ้ายจนเต็มแรง"ฉันจะบอกให้นะ ว่าฉันไม่เคยสนุกกับนายเวลาที่นายคิดที่จะเอาชนะฉัน ฉันไม่เคยสนุก ไม่เคยมีความสุขทุกครั้งที่ต้องต่

"นาย ถึงแล้ว..." ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ เมื่อมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่รู้สึกว่ามีอีกคนสะกิดอยู่ที่ต้นแขน พอลืมตาขึ้นมาก็พบว่า ผมยังอยู่ในรถ โดยที่คนปลุกคือมิ้นท์"นายเผลอหลับไป ปวดหัวมากเหรอ ลงจากรถไหวหรือเปล่า" "อื้อ" ผมตอบรับออกแบบสั้นๆ ก่อนจะปลดสายรัดนิรภัยออกไปจากตัว แล้วปรับเบาะให้กลับมาเป็นปกติตามเดิมกลิ่นหอมของอาหารโชยมาเตะจมูก ในตอนที่มิ้นท์เก็บข้าวของลงจากรถ หลับไปตอนไหนไม่รู้ คาดว่าเธอคงลงไปซื้ออาหารในระหว่างการเดินทางมาที่นี่"มีอะไรบ้างเดี๋ยวฉันช่วยถือ" "ไม่เป็นไรฉันถือเองได้" มิ้นท์ยืนยันหนักแน่น เธอคว้ากระเป๋าของตัวเองขึ้นไปคล้องบ่า แล้วหยิบข้าวของลงจากรถ โดยที่มีผมที่ตามลงไป"นายไหวใช่ไหม ให้ฉันเรียก รปภ. ช่วยพากลับขึ้นไปบนห้องหรือเปล่า" ผมส่ายหน้าแทนคำตอบ แล้วเดินเข้าไปในลิฟท์กับเธอเพียงลําพัง@ภายในห้อง"สองทุ่มกว่า เดี๋ยวนายกินข้าวก่อนนะ จะได้กินยา แล้วค่อยเปลี่ยนเสื้อผ้าไปนอน" ร่างเล็กเคลื่อนไหวไปมาอยู่ภายในห้อง เธอหมุนตัวเข้าไปหยิบชามแล้วเดินกลับออกมาจัดแจงอาหารใส่จานให้ผม แล้วกลับเข้าไปอีกครั้ง เดินกลับออกมาพร้อมทั้งขวดน้ำและแก้วน้ำดื่มที่อยู่ในมือ"ของเธอล่ะ

รู้สึกดีฉิบหาย เมื่อเห็นผู้หญิงในอ้อมกอด คว้าแปรงสีฟันของผมไปถือเอาไว้พร้อมกับบีบยาสีฟันใส่ หัวใจมันเต้นแรง เมื่อเห็นเธอใช้แปรงสีฟันของผม เพื่อทำความสะอาดฟันของเธอแบบที่ผมต้องการแปรงอันใหม่น่ะมี แต่ที่บอกว่าไม่มี แค่อยากให้เธอใช้สิ่งของร่วมกันกับผมเท่านั้นเอง"มองไร" คนถามมองผมผ่านกระจก ผมจึงเลือกที่จะส่ายหน้ากลับไป"เปล๊า" มิ้นท์หรี่ตามองผมอย่างไม่แน่ใจ ก่อนที่เธอจะหันกลับไปจัดการตัวเองผมไม่เคยรู้มาก่อนเลย ว่าการที่แค่ยืนมองผู้หญิงแปรงฟัน แค่มอง โดยไม่ได้กอบโกยหาความสุขใดๆ จากร่างกายของเธอทั้งนั้น มันจะทำให้ผมยิ้มได้ ผู้หญิงคนนี้ คือคนที่ใช่สำหรับผมจริงๆหลังจากที่มิ้นท์ออกไป แล้วผมจัดการแปรงฟันให้ตัวเองจนเรียบร้อยแล้ว"นายอยากกินอะไร" มิ้นท์ชูข้าวกล่องในมือที่ถือออกมาจากตู้เย็น ทุกอย่างล้วนเป็นอาหารสำเร็จรูปของทางธุรกิจครอบครัวผมทั้งนั้น"เงียบ หรือไม่อยากกินอาหารพวกนี้ งั้นบอกมาสิว่าอยากกินอะไร เดี๋ยวฉันโทรสั่งให้"ผมยังคงเงียบ และเลือกที่จะเดินเข้าไปหาเธอ"จะกลับแล้วเหรอ""อื้อออ ฉันมีเรียนตอนสิบโมง ขอยืมเสื้อนายใส่ก่อนนะ เดี๋ยวซักมาคืน""อื้อออ อยากใส่ตัวไหนก็ใส่ เสื้อของฉัน ฉั