All Chapters of BAD LOVE เสือคลั่งรัก | NC20+++: Chapter 81 - Chapter 90

"มีอะไรอีกไหม ถ้าไม่มี ฉันจะได้วางสาย"[เดี๋ยวสิมิ้นท์ ทิ้งฉันไว้คนเดียวยังไม่พอ เธอยังคิดจะวางสายใส่ฉันอีกหรือไง]"ฉันว่านายโตแล้วนะ โตพอที่จะแยกแยะได้แล้วว่า นายควรไม่โอเค กับการที่ฉันต้องห่างออกมา เพียงเพราะจำเป็นต้องกลับไปดูแลแม่ไหม" [ฉันก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ให้เธอไป แค่อยากรอให้ได้ไปด้วยกัน แค่นั้นเอง]คำพูดที่ฉันได้ยินอยู่ในตอนนี้ มันช่างขัดกับความเป็นจริงที่ฉันเพิ่งรับรู้โดยสิ้นเชิง"ขอบใจละกัน ถ้านายคิดแบบนั้นจริงๆ"[เป็นอะไรหรือเปล่า ตอนแรกก็ยังดีๆ กันอยู่เลยไหม อยู่ดีๆ ก็มาทำเสียงตึงใส่ ทำอย่างกับฉันไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจ]"..." ฉันพยายามข่มความรู้สึกเอาไว้ ฉันเป็นคนตรงๆ เป็นคนที่รู้สึกแบบไหน กำลังคิดอะไร ฉันก็เลือกที่จะพูดออกไปทันที มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันกำลังเป็นอยู่ในตอนนี้ อยากพูด แต่ไม่ได้พูด ทั้งที่รู้สึก แต่ต้องทำเป็นเหมือนไม่รู้สึก[คิดถึงฉันไหม?]"แล้วนายล่ะ คิดถึงฉันไหม?"[คิดถึงดิ ฉันคิดถึงเธอ]เหอะ...ฉันแค่นเสียงหัวเราะออกมาทันทีที่ได้ฟัง เอาจริงเถอะ ตอนนี้ฉันแทบแยกแยะไม่ออกแล้วด้วยซ้ำ ว่ามีคำพูดไหนบ้างที่มันออกมาจากใจของหมอนั่นจริงๆนิกกี้กำลังทำให้ฉันรู้สึกดี

"โอ๋ๆ แค่ล้อเล่นเองค่ะ ต่อให้พี่โมจะเน่ากว่ามิ้นท์แค่ไหน สุดท้ายพี่โมก็เป็นพี่ชายสุดที่รักของมิ้นท์อย่างเดิม" ฉันโน้มตัวเข้าไปกอดคนเป็นพี่ชายเอาไว้ อย่างน้อยต่อให้จะมีคนอื่นเข้ามาทำให้ฉันเสียใจ แต่ฉันจะหาความสุขจากที่อื่นให้ได้ ฉันจะไม่เอาตัวเองไปผูกไว้กับผู้ชายเพียงคนเดียว เขาจะไม่มีวันทำอะไรหัวใจของฉันได้ แค่ความผิดหวังที่เขามอบให้ มันก็มากเกินพอเวลา 13:30 น.@ร้านอาหารภายในโรงพยาบาล"ทำไมไม่ยอมรับสาย""ขี้เกียจ" ฉันตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปาก"ทะเลาะกัน?""..." ฉันไม่ตอบอะไร และเลือกที่จะเคี้ยวเส้นให้ละเอียดแล้วกลืนมันลงไป ตามด้วยการคีบลูกชิ้นแล้วยัดเข้าปากตามเดิม"เป็นอะไรของแก หรือเมนส์มา?""รู้เยอะ นั่นมันเรื่องของผู้หญิงนะ""ก็แกเป็นน้องสาวของฉันไหมล่ะ ฉันแอบสังเกตเห็นว่าโทรศัพท์ของแกมันสั่นตั้งแต่ตอนอยู่กับคุณแม่แล้ว ตอนแรกก็นึกว่าเกรงใจแม่เลยไม่อยากรับสาย แต่พอมาตอนนี้ ไม่ได้อยู่ต่อหน้าแม่แล้ว แกยังเลือกที่จะไม่รับ ฉันว่ามันแปลกอยู่นะ""แปลกตรงไหน ก็บอกอยู่นี่ไงว่าขี้เกียจคุย""มีแฟนก็แบบนี้ สามวันดีสี่วันทะเลาะ มันเป็นเรื่องธรรมชาติ ถ้าคิดจะมีแฟนก็เตรียม

"ยัยมิ้นท์กลับบ้านเมื่อไหร่คะ กัสก็ยุ่งๆ เพราะตัวเล็กฉีดวัคซีนแล้วมีไข้ เลยไม่ได้คุยกับเพื่อนเลย""มิ้นท์กลับบ้านเมื่อคืนน่ะ" เมียเพื่อนพยักหน้าออกมา ผมจึงจำเป็นต้องอธิบายอะไรเพิ่มเติม"ไม่รู้ว่าพี่ทำอะไรให้เพื่อนกัสโกรธหรือเปล่า โทรหาแล้วมิ้นท์ไม่ยอมรับสาย ถ้าจะรอให้เขาโทรกลับ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ พี่เลยว่าจะไปหาเขาเองดีกว่า อะไรยังไงจะได้รีบเคลียร์กัน""ไม่รู้ว่าทำอะไรให้มิ้นท์โกรธอย่างนั้นเหรอคะ จริงๆ ยัยมิ้นท์ไม่เคยโกรธใครแบบไม่มีเหตุผลนะ"คำพูดนั้นทำให้ใจของผมสั่นขึ้นมา เพราะไม่รู้ว่าเธอโกรธอะไร ความเงียบมันเป็นการเตือนที่ไม่รู้ว่าอยู่ในระดับไหน แล้วอีกอย่าง เมื่อคืนผมก็ทำในสิ่งที่ไม่ควรทำลงไป ไม่รู้ว่าเพื่อนของเธอที่ว่า จะเห็นอะไรบ้าง หรือเธอโกรธที่ผมไม่ยอมเปิดกล้อง หลายๆ เหตุผลมันมารวมกัน จนผมไม่สามารถแยกแยะได้เลยว่าจริงๆ แล้วในตอนนี้ เหตุผลที่ทำให้มิ้นท์ไม่ยอมคุย มันเป็นเพราะอะไร"กัสบอกแผนที่บ้านของยัยมิ้นท์ก็ได้ค่ะ ถ้าพี่นิกกี้มั่นใจว่า พี่นิกกี้ไม่แน่ใจจริงๆ ว่าทำอะไรให้เพื่อนกัสโกรธ แต่ก็อยากบอกพี่นิกกี้อย่างหนึ่งนะคะ แม้ภายนอกมิ้นท์จะดูไม่ได้เป็นผู้หญิงไม่อ่อ

@ภายในห้องพักของโรงพยาบาลฉันอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้แม่เสร็จพอดี พี่โมกับผู้ชายอีกคนก็เดินเข้ามา ตอนที่สองคนนั้นเดินออกไป พ่อกับแม่ก็พยายามซักไซ้ ว่าจริงๆ แล้ว ผู้ชายคนนั้นไม่ได้เป็นแค่เพื่อนฉันใช่ไหม แต่คำถามของท่านมันไม่ได้ถักทอไปด้วยความไม่โอเคหรือว่าไม่พอใจ แต่ท่านถามยิ้มๆ แซวๆ เหมือนรู้ว่าหมอนั่นเป็นมากกว่าเพื่อน แม้ฉันจะยังไม่ได้พูดอะไรเลยก็ตาม"กลับมาแล้วเหรอลูก ไปทานอะไรกันมาล่ะ""ยังไม่ได้ทานอะไรเลยครับ ร้านอาหารบางร้านก็ปิดไปก่อน ส่วนที่เหลือก็เป็นพวกข้าวมันไก่ ผมไม่ค่อยชอบทาน" นิกกี้ยิ้มให้แม่ฉัน แล้วหันมาหาฉัน ฉันจึงเลือกที่จะเอ่ยออกไปตรงๆ"ถ้ามาเยี่ยมแม่ฉันเสร็จแล้ว นายกลับเลยก็ได้นะ ก็ตามที่เห็น แม่ฉันยังสบายดี เจ็บนิดหน่อย อีกเดี๋ยวก็หาย""ยัยมิ้นท์ ทำไมไล่เพื่อนแบบนั้นล่ะลูก" พ่อเป็นฝ่ายตำหนิฉัน"เพื่อนมาตั้งไกล พักก่อนก็ได้""ใช่ลูก แม่ว่าน้องมิ้นท์พาเพื่อนออกไปทานข้าวข้างนอกดีไหม คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องรีบกลับหรอกลูก""แม่คะ..." ฉันหันไปหาพ่อกับแม่ตาละห้อย พ่อกับแม่ฉันใจดีมาก มากจริงๆ แต่ฉันไม่อยากให้ท่านใจดีกับหมอนี่เลย"ออกไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหมมิ้นท์ ฉัน

@ภายในห้องพักของโรงพยาบาล"อ้าวยัยมิ้นท์ ทำไมกลับเร็วนักล่ะลูก" แม่ของฉันเป็นฝ่ายเอ่ยถาม แทบจะทันที ที่ฉันผลักประตูเข้ามาด้วยซ้ำ"หมอนั่นกลับไปแล้วค่ะ" ฉันคลี่ยิ้มจางๆ ออกมา ทำเหมือนกับว่า ในตอนนี้ ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรเลย"แล้วเพื่อนลูก เขากลับแล้วเหรอ" คราวนี้เป็นพ่อที่เอ่ยถาม"ค่ะ""ตอนที่พ่อพาเขามาที่โรงพยาบาล เขาเล่าให้พ่อฟังนะ ว่าจากบ้านเขามาที่นี่ เกือบร้อยกิโลเลย มาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เขากลับแล้วเหรอลูก""หมอนั่นอาจจะมีธุระมั้งคะ ก็เลยรีบกลับ แต่ก็ช่างเขาเถอะค่ะ"ฉันยังเลือกที่จะไม่ใส่ใจ มันไม่มีประโยชน์หรอก ที่จะมัวไปพูดถึงหมอนั่น สุดท้ายเขาเป็นฝ่ายที่พูดคำว่าเลิกออกมา ทุกอย่างมันก็ควรจบ แบบนี้ดีที่สุดแล้ว "แม่เบื่อข้าวโรงพยาบาลไหมคะ เดี๋ยวมิ้นท์ออกไปซื้อของอร่อยๆ มาให้กินดีกว่า แม่อยากกินอะไรคะ" แม่กับพ่อหันมองหน้ากัน อาจจะรู้สึกสงสัย กับการที่ฉันพยายามหลีกเลี่ยงและไม่พูดถึงหมอนั่นเลยฉันออกมาซื้อข้าวที่นอกโรงพยาบาล โดยมีพี่โมเป็นคนขับรถให้ แล้วระหว่างทางที่ออกมาซื้อข้าว"เคลียร์กันเรียบร้อยแล้วใช่ไหม" "อื้อ" ฉันตอบออกไปสั้นๆ แล้วสนใจโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือแทนอยู่ดีๆ กระ