All Chapters of BAD LOVE เสือคลั่งรัก | NC20+++: Chapter 111 - Chapter 118

"งื้ออ ทำไมถึงเลือกรูปนี้ล่ะ ไหนนายบอกว่ารูปนี้สวยแค่ฉันคนเดียวไง" ฉันกดโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือไปตรงหน้าของนิกกี้ ก่อนหน้านี้เราถ่ายรูปกัน นิกเลือกรูปที่ตัวเองหล่อมาก แต่ภาพฉันออกจะเบลอไม่ชัด แต่สุดท้าย พอเขาโพส เขากลับใช้ภาพที่ฉันสวยมาก และเป็นภาพที่ฉันชอบที่สุด "ตามใจฉันเหรอ?" ฉันคลี่ยิ้มหวาน ใช้นิ้วเขี่ยแก้มสากไปพลางๆ มันไม่มีเหตุผลอื่นเลย ที่ฉันจะคิดได้ในตอนนี้ ก็ตอนแรกความเห็นของเราไม่ตรงกัน เขาชอบอีกภาพ ในขณะที่ฉันชอบอีกภาพ ซึ่งเขาที่เป็นเจ้าของโทรศัพท์ ก็อาจจะเลือกภาพที่ตัวเองชอบอยู่แล้ว แต่ทว่า เขากลับเลือกภาพที่ฉันชอบ "ฉันรู้ตัวว่าฉันหล่ออยู่แล้วไง ต่อให้ลงภาพไหน ฉันก็หล่ออยู่ดี และอีกอย่าง ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ภาพ มันอยู่ที่ข้อความที่ฉันต้องการสื่อต่างหากล่ะ" ฉันพยักหน้ารัวๆ ออกมา บนใบหน้า ไม่ได้มีรอยยิ้มห่างหายแต่อย่างใด สถานะที่เราทั้งคู่ขึ้นว่าคบกันอยู่ และการเปิดเผยตรงๆ ว่าเราเป็นแฟนกัน มันทำให้ฉันรู้สึกดี 'เหมาะสมกันมากค่ะพี่' 'เซอร์ไพรส์สุดๆ' 'พี่มิ้นท์สวยมาก' 'รักกันนานๆ นะครับ' บลาๆๆๆๆ หลายต่อหลายคอมเมนต์ที่แสดงความคิดเห็นใต้รูปถ่าย ที่นิกกี้เป็นฝ่ายอัพ

ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับนิกกี้ มันดีขึ้นตามลำดับ ฉันพานิกกี้ไปที่บ้านฉัน แนะนำกับพ่อและแม่ว่าเราคบกันอยู่แบบที่รับปาก และด้านของนิกกี้เองก็ไม่ต่างกัน รายนั้นพาฉันเข้าออกบ้านเขาเป็นว่าเล่น ทั้งสองฝ่ายรับรู้ว่าเราคบหากัน ไม่มีการต่อต้าน ออกจะโอเคด้วยซ้ำ ที่เราเลือกทำทุกอย่างให้อยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ "นะ นิก อื้อออ" ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก มากจนฉันตั้งตัวไม่ทัน "คิดถึง" นิกกี้บอกประชิดริมฝีปาก แล้วบดขยี้ริมฝีปากของฉันอย่างหนักหน่วง สมกับความคิดถึงที่เขาเอ่ยออกมา วันนี้เขามารับฉันที่ มอ. เหมือนอย่างทุกวัน ก็ตามนั้น ทันทีที่ฉันก้าวขาขึ้นมาในรถ อีกคนก็ปล้นจูบจากฉัน ทำอย่างกับเราห่างกันมาแล้วหลายวัน ทั้งที่ความจริงห่างกันเพียงไม่กี่ชั่วโมง จ๊วบบ~ ริมฝีปากของฉันถูกรุกรานอย่างหนัก ปากบางบดเบียดกลีบปากของฉันซ้ำๆ ก่อนที่จะปลายลิ้นร้อนจะสอดเข้ามาตวัดควานหาความหวานอย่างไม่รู้เบื่อหน่าย เช่นเดียวกับมือหนา ที่ปัดป่ายไปตามร่างกายของฉัน จับตรงนั้น แตะตรงนี้ แทบไม่มีส่วนไหนเลย ที่มือปลาหมึกของอีกคน ไม่สำรวจมัน "พอแล้วนิก" "คนมันคิดถึงไงมิ้นท์ คิดถึงมาก คิดถึงที่สุด" เขาหล่อเลี้ยงหัวใจของฉันด้

"ฉันเป็นทุกอย่างให้เธอ และทำทุกอย่างได้ตามที่เธอต้องการ ส่วนเธอ หน้าที่เมียอย่าให้ขาดเท่านั้นก็พอ" "หน้าไม่อาย" ผมยกยิ้มออกมาทันทีที่ได้ยินแบบนั้น มิ้นท์มองค้อนใส่ ก่อนที่เธอจะเบือนหน้าหลบไปอีกทาง แต่ถึงอย่างนั้น รอยยิ้มบนมุมปากของเธอ มันก็ผุดออกมาอยู่ดี ยัยนี่น่ารักว่ะ เธอน่ารักฉิบหายเลย! "สั่งสักทีสิ ตกลงจะกินอะไร" "อยากกินเธอ" "นิก!" มิ้นท์ตวัดสายตาเหลือบมองไปยังพนักงานที่รอรับออเดอร์ แต่ผมเลือกที่จะไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าของผมในตอนนี้ คือผู้หญิงที่ผมรัก เธอคือผู้หญิงที่ทำให้ผมอยากหยุดทุกอย่าง โดยที่เธอไม่จำเป็นต้องพยายามอะไรเลย ก็อย่างว่า คนมันจะใช่ ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนก็ยังใช่ ต่อให้เธอจะไม่วิ่งตาม หรือต่อให้เธอจะไม่แสดงออกเหมือนผู้หญิงคนอื่น แต่สำหรับผม เธอก็คือผู้หญิงที่ใช่อยู่ดี @คอนโดมิเนียมของมิ้นท์ "อย่าลืมล็อคประตูให้เรียบร้อย อาบน้ำให้เรียบร้อย ไม่ต้องไปไหน รับปากได้ไหมว่าจะทำตามที่บอก" "อื้อ" มิ้นท์พยักหน้าตอบรับ ทั้งที่ใจอยากเดินตามเข้าไปในห้อง ต่อให้จะไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกันแล้ว ก็อยากอยู่ด้วยเฉยๆ อยู่แบบไม่ต้องคุยอะไรกันเลยก็ได้ ใจจ

ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง~ผมพลิกกาย พิงแผ่นหลังกับผนังข้างประตูหลังจากที่ส่งสัญญาณให้คนที่อยู่ด้านในรู้ว่ามีคนต้องการให้เธอเดินออกมาเปิดประตูให้ ผมเหลือบตามองเวลาบนนาฬิกาข้อมือเพียงนิด แม้มันอาจจะผิดจากที่ได้พูดไว้ ว่าผมสามารถมาหยุดที่หน้าห้องของมิ้นท์ภายในสิบนาทีหลังจากที่คุยกับเธอได้ แต่ที่ผมต้องวางสาย แล้วยังกลับมาหาเธอทันทีไม่ได้ เพราะมีความจำเป็นต้องทำในสิ่งที่สำคัญ และตอนนี้ ผมก็จัดการสิ่งที่สำคัญที่สุดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไม่มีอะไรติดขัดแล้ว ผมจึงเดินทางกลับมาที่นี่ตามที่หัวใจของผมต้องการแกร๊กก~หมับบ~ ทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดออก ผมก็คว้าร่างบอบบางที่มีกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเธอ เข้าสู่อ้อมกอดของผมทันทีจะว่าในตอนนี้ สิ่งที่เกิดขึ้นกับผมมันคือความหลงก็ได้ แต่สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ผมมั่นใจว่านอกเหนือจากคำว่าหลง มันคือคำว่ารัก รักที่หมายถึงอยากเป็นเจ้าของ รักที่หมายถึงอยากครอบครอง รักที่หมายถึงอยากให้มีกันและกัน รักที่หมายถึงอยากสร้างเรื่องราวหลายๆ เรื่องราว โดยที่ตัวละครมีแค่เราทั้งคู่เท่านั้น รักที่หมายถึงแค่กันและกัน"นะ นิก มาจริงเหรอ" มิ้นท์เอ่ยถามทั้งที่ตอนนี้เธออยู่ในอ้อมกอดขอ