บททั้งหมดของ หากเรารักกัน ท่านคงไม่เลือกนาง: บทที่ 21 - บทที่ 30

ยามนี้ในห้องพักผ่อนส่วนตัวห้องหนึ่ง บนเรือขนาดกลางของนายท่านแห่งเกาะราชันย์ มีชายหญิงกำลังกอดรัดพัวพันกันอย่างหนักเพราะห่างกันนานหลายวัน ทั้งออกลาดตระเวนในทะเล ทั้งออกเรือไปเยือนเกาะที่ท่านตาพักพิง บุรุษผู้โหยหากายนุ่มนิ่มจึงไม่ออมมือเลยสักนิดเรือลำนี้เจ้าของอนุญาตให้องครักษ์เงา ตามมาช่วยกันขับเรือเพียงสิบคน ที่เหลือให้กลับไปกับเรือใหญ่ของท่านตาปิแอร์ท่านตาปิแอร์รับหน้าที่คุมตัวสตรีไม่กลัวตาย เพื่อนำไปขังไว้ในคุกบนเกาะราชันย์ รอเวลาให้องครักษ์พาตัวไปส่งยังเมืองหลวงนักโทษถูกส่งตัวไปคุมขัง พร้อมกับจดหมายแนบฉบับหนึ่ง ซึ่งนายท่านกำชับให้ส่งมอบถึงมือคนผู้นั้น‘จำคุกลู่เจิ้งหนิงตลอดชีวิต ข้อหาพยายามสังหารพระชายาของจวิ้นอ๋องซ่งซื่อไป๋ เสนาบดีฝ่ายซ้ายลู่เจิ้งหานคิดทำการใหญ่ร่วมมือกับบุตรสาว หากฝ่าบาทไม่ปลดและลงโทษให้เหมาะสม จวิ้นอ๋องจะกลับไปจัดการด้วยตนเอง’นายท่านแห่งเกาะราชันย์ ไม่จำเป็นต้องเดินทางไปจัดการมดปลวกเหล่านั้นด้วยตนเอง เพราะไม่คุ้มค่ากับการต้องห่างจากคนรักเลยแม้แต่น้อยส่วนสตรีตัวร้ายอีกคน เขากำลังรอคอยเวลาอันเหมาะสม เวลาที่โอรสของนางใกล้ได้ขึ้นตำแหน่งสูงสุดเขาไม่อยากเป็นจัก

นายท่านสุดแสนเอาแต่ใจ คอยประคบประหงมคู่หมั้นสาวจนหายจากอาการป่วยไข้ ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ค่อยพาไปส่งยังเรือนท้ายเกาะตามที่คนหายป่วยร้องขอตาเผยหยวนกับยายลี่ชิงไม่ได้พูดการใดให้มากความ ทำเพียงหาอาหารอ่อนย่อยง่าย ให้หลานสาวรับประทานจนกว่าจะกลับมาเป็นปกติใบหน้าของผู้เป็นยายแย้มยิ้มอิ่มเอิบมีความสุข เพราะว่าที่หลานเขยคนโปรด กระซิบแจ้งวันจัดงานแต่งงานในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้านายท่านกล่าวว่า หากช้าไปกว่านี้ประเดี๋ยวเจ้าก้อนแป้งมานอนรอคอยเสียก่อน…ณ ตำหนักหยางอ๋องซ่งหยางจวินพระชายารองหลีลี่อิน รู้สึกผิดสังเกตที่นางสนมในตำหนัก ไม่มายกน้ำชายามเช้าตามธรรมเนียม วันนี้ก็ครบหนึ่งสัปดาห์แล้วที่สนมลู่หายหน้าไปเพราะโดยปกติต่อให้ไม่ชอบหน้ากัน แต่สตรีผู้นั้นกลับยอมกระทำตามธรรมเนียมไม่มีขาดตกบกพร่องคนช่างสังเกตเลยนึกเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย จึงถือโอกาสขอพบหน้าสวามี โดยมีข้ออ้างสักหน่อย“เสด็จพี่เพคะ หม่อมฉันชงชาสูตรใหม่มาให้เพคะ”น้ำเสียงเกรงใจเอ่ยขึ้น ขณะนำกาน้ำชาเลิศรส วางลงตรงหน้าเจ้าของตำหนัก ซึ่งยามนี้กำลังนั่งหน้าเครียดอยู่ในห้องหนังสือ“ข้าไม่ได้สั่ง เอาเข้ามาทำไม”เสียงแข็งโต้กลับทันที เพราะไร้ใจหรือ

แผนการเดินทางไปเยือนตระกูลหลิวบนแผ่นดินใหญ่ ถูกกำหนดขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้า เพื่อรอให้นายท่านเจ้าของเกาะสะสางงานด้านการลาดตระเวนให้ปลอดภัยเสียก่อนหลิวชิงหรูอยากพาบุตรชายวัยสองปีกว่า ๆ ลงเรือขึ้นฝั่งไปด้วยกัน เพราะนานนับสองเดือนกว่าจะกลับคืนถิ่นฐาน การเดินทางไม่นานก็จริงแต่ธุระบนฝั่งมีหลายเรื่องต้องสะสาง ทั้งเรื่องของนางและสามีต้องจัดการให้เสร็จสิ้นในครั้งนี้มารดาผู้เลี้ยงดูบุตรชายชิดใกล้มาแต่แรกเกิด อยากสูดดมแก้มอ้วนหอมกรุ่นทุกวันไม่อยากแยกจาก แต่ท่านปู่ปิแอร์ไม่เห็นด้วย อีกทั้งท่านตาเผยหยวนกับท่านยายลี่ชิง ก็ไม่เห็นด้วยเช่นกันเหล่าสูงวัยรับอาสาดูแลเด็กชายเอง รอบกายมีองครักษ์เงาเกินครึ่งร้อยคอยดูแลไม่ห่าง ส่วนคนของท่านตาปิแอร์ จะขับเรือใหญ่ขนาบข้าง เพื่ออารักขานายท่านกับนายหญิง จนกว่าจะขึ้นฝั่งอย่างปลอดภัยเมื่อถึงกำหนดการเดินทาง สองสามีภรรยาออกเดินทางกันเพียงสองคน ไม่มีบุตรชายแก้มกลมข้างกาย มีองครักษ์เงาติดตามไปด้วยสิบคน และอีกหนึ่งคนคือสาวใช้ข้างกายนายหญิงผู้ช่วยจางเหลียงไม่ได้ติดตามมาด้วย นายท่านให้อยู่ดูแลความสงบในจวน อีกอย่างเด็กชายซ่งจื่อชวน ติดท่านอาจางเหลียงกว่าคนอื่น ๆ

จบเรื่องวุ่นวายในร้านขายเครื่องประดับ ซ่งซื่อไป๋จึงพาหลิวชิงหรูกลับไปพักในตำหนักจวิ้นอ๋อง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตำหนักของหยางอ๋องซ่งหยางจวิน ไม่มีเหตุผลต้องหลบซ่อนตัวอีกต่อไปพวกเขามาเยือนในครั้งนี้ เพื่อประกาศให้รู้กันว่าหลิวชิงหรูยังมีชีวิตอยู่ อีกทั้งยังอยู่ในตำแหน่งที่ไม่มีผู้ใดอาจเอื้อม ต่อให้คนผู้นั้นจะเป็นมารดาของแผ่นดินก็ตาม“แน่ใจหรือว่าอยากเข้าพักที่ตำหนัก”เสียงทุ้มเอ่ยถามฮูหยินแสนรัก นางว่าอย่างไรเขาว่าตามกัน ตามใจให้เคยตัวกันไปเลย“แน่ใจเพคะ ท่านอ๋อง”“พูดจาน่าโดน…”คนเถื่อนไม่ใช่แค่พูดเย้า เขายังจับอุ้งมือให้กอบกุมตรงจุด เพราะอยู่ในรถม้าส่วนตัว จึงกระทำทุกเรื่องที่ตนคิด“พอเลยเจ้าค่ะ”“หึ หึ”“ท่านพี่มียศจวิ้นอ๋อง สมควรเข้าพักในตำหนักอย่างสมเกียรติ ไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนตัวหรือพักตามโรงเตี๊ยม”“ข้าแค่ไม่ชอบให้คนมาคำนับ แต่พอเจ้ากลับมาด้วย ข้าก็ตั้งใจมาพักที่ตำหนักหลังนี้ วันรุ่งขึ้นจะพาเจ้าเข้าพบเสด็จพ่อตามธรรมเนียมด้วย”“ยินดีเจ้าค่ะ หวังว่าฝ่าบาทจะไม่รังเกียจสะใภ้ไร้ยศศักดิ์”“ไม่หรอกต่อให้เป็นสวามีที่แย่ไปหน่อย แต่คนผู้นั้นเป็นบิดาที่ดีไม่น้อย”เห็นทุกการกระทำมานานหลายปี ซ่ง

รอคอยที่โรงน้ำชาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ซ่งซื่อไป๋ก็รีบมาหาภรรยาตามที่องครักษ์ไปแจ้งเรื่องใบหน้าหล่อเหลาขมวดเกร็งเข็งเครียด ไม่คิดว่าวันที่ต้องพบปะกับน้องชายต่างมารดา จะดำเนินมาถึงรวดเร็วเพียงนี้“ท่านพี่ จำเป็นแล้วเจ้าค่ะ ข้าไม่อยากถูกสตรีผู้นั้นรังแกอีก พบวันนี้เพื่อสะสางทั้งข้า ท่าน และหยางอ๋องจะได้ไม่ต้องติดค้างกันอีก”ความผิดของบุรุษผู้นั้นคือโลเลหลายใจ อย่างอื่นล้วนแล้วแต่เป็นความผิดของอีกคน หากไม่สะสางให้จบสิ้นไป นางย่อมรู้สึกติดค้างไม่ต่างกัน“ข้าเข้าใจและเห็นด้วย ข้าแค่หวงเจ้า จากที่ให้คนสืบดูหยางจวินยังปักใจต่อเจ้าไม่เสื่อมคลาย”น้ำเสียงเศร้าซึมทำคนฟังใจหาย วงแขนเล็กจึงเข้ากอดรัดต้นแขนแน่นตึง ด้วยท่าทีออดอ้อนคุ้นเคย“ข้ารักท่านพี่คนเดียวนะเจ้าคะ”“ลองไม่รัก ข้าจะเร่งทำรักให้จมเตียงไปเลย”“คนบ้า”“บ้าเพราะรักเมีย”จมูกโด่งกดลงศีรษะทุย กลิ่นหอมของน้ำหมักทำความสะอาดผมสตรี ช่วยผ่อนคลายอารมณ์ตึงเครียดได้เป็นอย่างดี“กินมื้อกลางวันมาหรือยังเจ้าคะ ข้าสั่งอาหารมาเผื่อท่านพี่ด้วย”ในโรงน้ำชาแห่งนี้ มีอาหารง่าย ๆ ไว้คอยบริการลูกค้า เลยไม่จำเป็นต้องออกไปเหลาอาหารให้เสียเวลา“กำลังหิวพอดี ฮ