หากเรารักกัน ท่านคงไม่เลือกนาง

ในรถม้าคันเก่ามีเสียงกรีดร้องดังลั่นของสตรีนางหนึ่ง ส่วนอีกคนนั่งตัวสั่นไม่กล้าส่งเสียงทั้ง ๆ ที่ในใจหวาดกลัวมากไม่ต่างกันวันนี้หลิวชิงหรูมาร่วมงานเลี้ยงในตำหนักของหยางอ๋อง ซ่งหยางจวินคนรักของนาง แต่ทว่าเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น มีคนร้ายกลุ่มหนึ่งอาศัยช่วงจังหวะชุลมุน แอบเข้ามาลักพาตัวนาง พร้อมกับบุตรีเสนาบดีฝ่ายซ้ายทั้งสองคนถูกพาตัวมานอกชานเมือง โจรร้ายลงมืออย่างเงียบเชียบ คล้ายกับวางแผนและรู้ทางหนีออกจากตำหนักหยางอ๋องเป็นอย่างดีสตรีผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกับหลิวชิงหรูคือลู่เจิ้งหนิง บุตรีคนโตของเสนาบดีฝ่ายซ้าย สตรีที่ฮงเฮาหมายตาให้แต่งเข้ามาเป็นพระชายาเอกของพระโอรสองค์ที่สาม ทุกคนรู้เรื่องนี้แต่หลิวชิงหรูเพิ่งรู้จากปากคนร้าย“สงบอารมณ์เสียบ้างคุณหนูลู่ ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นว่าที่พระชายาเอกของหยางอ๋องเลยไม่ลงมือ แต่หากข้าหมดความอดทนอย่าหาว่าไม่เตือน”“หากเจ้าลงมือ บิดากับหยางอ๋องว่าที่คู่หมั้นของข้า คงไม่ยอมให้พวกเจ้าตายดี”ต่อให้ร้องไห้เสียสติ แต่ลู่เจิ้งหนิงยังกล้าต่อปากต่อคำกับคนร้าย แต่สตรีอีกคนไม่ได้กระทำเช่นนั้น“อึก อึก”เสียงเล็ก ๆ แอบสะอื้นในมุมของตน ในวันที่เกิดเรื่องร้ายนางยังได้

เมื่อกลับเข้ามาในงานเลี้ยง หลิวชิงหรูจำต้องระงับสติอารมณ์ของตนเองให้ดี ยามอยู่ต่อหน้าพระพักตร์มารดาของแผ่นดิน นางไม่กล้าขยับกายยุกยิกหรือหายใจแรงเสียด้วยซ้ำซ่งหยางจวินเดินกลับเข้ามาในงานเลี้ยง เขาอุ้มลู่เจิ้งหนิงเดินตรงไปยังห้องรับรอง เสียงห้วนสั่งการองครักษ์ด้วยท่าทีรีบร้อน ไม่แม้กระทั่งชายตามองสตรีที่เขาเอ่ยคำว่ารักทุกครั้งเมื่อพบเจอกัน“ตามหมอหลวงด่วน”“พ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์รับคำในทันทีผู้คนในงานจ้องมองด้วยความสนใจ หลังจากนั้นก็มีแต่เสียงชื่นชมในความเหมาะสมของคนทั้งคู่ เหมาะสมราวกิ่งทองใบหยกสตรีผู้ที่กำลังด้อยค่าตนเองก้มหน้าลงชิดอก กายบางสั่นเทาแทบนั่งไม่อยู่ การถูกดูแคลนซึ่งหน้าเจ็บกว่าที่คิด แต่หากยังไม่ได้ยินกับหูว่าคนรักอยากเลิกรา หลิวชิงหรูถือว่าตนเองยังมีหวัง‘หวังที่จะได้ยืนเคียงคู่บุรุษสูงศักดิ์ รักแรกและรักเดียวของนาง’เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งช่วงบ่าย ขณะที่คนอื่น ๆ ยังคงรอชมการแสดงในงานเลี้ยง หลิวชิงหรูที่รู้สึกตัวลีบแบนจนทนไม่ไหว จึงหลบสายตาพี่สาวเพื่อออกไปเดินเล่นรับลมอีกครั้งและครั้งนี้นางก็หายไปจากงานเลี้ยงอย่างเงียบเชียบ หายไปตลอดกาลไม่มีวันหวนคืน………………………..ณ ขอบเห

ในสองสัปดาห์ต่อมาเรือนท้ายหมู่บ้านก็มีผู้มาเยือน ผู้ช่วยนายท่านเจ้าของเกาะราชันย์ มาติดต่อซื้อปลาตัวใหญ่ด้วยตนเอง“ตายาย นายท่านให้มาถามว่าเหตุใดช่วงนี้ไม่เอาปลาไปขายให้” จางเหลียงผู้ช่วยของซ่งซื่อไป๋ เอ่ยถามทันทีที่เจอหน้าชายชราเจ้าของเรือน ซึ่งตอนนี้กำลังนำปลาออกจากอวนลากเพียงลำพัง เนื่องจากภรรยากับหลานสาว ยังไม่กลับจากขายอาหารในตลาด“ผู้ช่วยจางนี่เอง ข้านึกว่าใคร เดินทางมาเหนื่อย ๆ ไปนั่งพักรอที่แคร่ไม้ตรงนั้นก่อน อีกสักครู่ข้าจะตามไป”เผยหยวนยิ้มแย้มต้อนรับผู้มาเยือน เนื่องจากคุ้นเคยกันดี เพราะเขามักจะนำปลาสดตัวใหญ่ ไปส่งที่จวนเจ้าของเกาะราชันย์อยู่เรื่อย“นายท่านให้ข้ามาซื้อปลา คนอื่นเอามาขายก็ไม่ยอมกิน จะกินแต่ปลาของท่านตาคนเดียว”พอไม่มีปลาสดของตายาย คนผู้นั้นเลือกกินแต่ผักผลไม้ อาหารจานเนื้อก็ไม่ค่อยชอบ เรื่องมากเป็นที่หนึ่ง“ตายแล้ว! ข้าลืมนายท่านไปเลยมัวแต่เห่อหลานสาว”เรื่องที่ซ่งซื่อไป๋มีปัญหาเกี่ยวกับอาหารการกิน ผู้คนรับรู้กันทั้งเกาะราชันย์ อาหารจากปลาของตาเฒ่าเผยหยวน คือหนึ่งในอาหารที่บุรุษแสนเอาแต่ใจเรียกหาอยู่เสมอซ่งซื่อไป๋ไม่ได้กินปลาแสนอร่อยมานานถึงสองสัปดาห์ วันน

เมื่อได้ยินวาจาอ่อนลงของอีกฝ่าย ลู่เจิ้งหนิงจึงยอมอภัยโดยง่าย นางรักหยางอ๋องด้วยหัวใจที่แท้จริง ไม่ใช่เพียงอยากได้ตำแหน่งที่สตรีทั้งเมืองหลวงอยากครอบครองฮ่องเต้กับองค์ฮงเฮา มีพระธิดาฝาแฝดคู่หนึ่ง และมีพระโอรสองค์ที่สามร่วมกันอีกหนึ่งคนส่วนคนอื่น ๆ เป็นโอรสและธิดา ซึ่งเกิดจากนางสนมขั้นต่าง ๆ ดังนั้นซ่งหยางจวิน จึงเป็นบุรุษที่มีโอกาสขึ้นนั่งบัลลังก์มังกรมากที่สุด“ให้อภัยได้เพคะ แต่ท่านอ๋องต้องตามใจหม่อมฉันทุกอย่าง”“อืม ไปกันเถิด วันนี้ข้าจะตามใจเจ้าทุกเรื่อง”ชายหญิงประคองโอบกอดกัน เดินขึ้นรถม้าจากตำหนักหยางอ๋อง เมื่อเดินทางมาถึงย่านใจกลางเมืองหลวง จึงลงเดินเลือกซื้อสินค้าตามร้านรวงน้อยใหญ่บุรุษรูปงามและสตรีงามเดินผ่านไปที่ใด ผู้คนต่างก็ให้ความสนใจและแอบกล่าวถึง ไม่เว้นแม้กระทั่งบุรุษในเงามืด ซึ่งมักจะกลับขึ้นมาบนแผ่นดินใหญ่ เพื่อสืบหาข่าวที่ตนอยากรู้“น้องชายของข้า ช่างหาสตรีได้อัปลักษณ์ยิ่งนัก”“คารวะท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”องครักษ์ซึ่งแฝงตัวอยู่บนฝั่ง ก้มหัวลงคำนับนายเหนือหัว เขากับพวกร่วมร้อยชีวิตแอบแฝงหาข่าว เพื่อคอยรายงานยามที่เจ้านายขึ้นมาบนแผ่นดินใหญ่วันนี้มารอพบตรงตรอกลึกลับ ซ

ณ ศาลารับลมหลังใหญ่ ท้ายตำหนักคุณหนิง สตรีผู้มากด้วยอำนาจกำลังนั่งจิบน้ำชาเลิศรส พลางจ้องมองสตรีที่ตนหมายมาดให้เข้ามาช่วยหนุนนำโอรส ทว่าล่วงเลยจนป่านนี้ยังไม่มีวี่แววได้เข้าใกล้หากคนผู้นั้นลงมือ ไม่เท่ากับว่าโอรสของนาง กำลังเข้าสู่ช่วงชีวิตดิ่งลงเหวหรอกหรือ“ซ่งหยางจวินดูคล้ายบุรุษว่าง่ายก็จริง แต่หากใจเขาต่อต้าน วิธีบังคับย่อมไม่เกิดผล”น้ำเสียงเรียบเฉยเอ่ยเตือนสตรีอายุน้อย หากไม่อยากลงเอยดังเช่นนางกำนัลในตำหนัก อย่าหาญกล้าใช้วิธีสกปรกเด็ดขาด เล่ห์กลในวังหลังใช้ไม่ได้กับโอรสของพระนาง“พยายามมาจนป่านนี้ ยังมิอาจเข้าใกล้ได้เท่าวันงานเลี้ยง”สตรีสูงศักดิ์ยังคงผูกขาดการสนทนา สายตาคล้ายเอ็นดูคล้ายตำหนิจ้องมองมาอย่างเปิดเผย“พะ…เพคะ”“ข้าไม่อยากใช้ไม้แข็งกับหยางจวิน เจ้าช่วยพยายามกว่านี้สักหน่อยเถิด หาไม่แล้วข้าคงต้องพึ่งพาสตรีจากจวนอื่น”“ไม่นะเพคะ หม่อมฉันจะพยายาม ได้โปรดให้โอกาสหม่อมฉันอีกสักครั้ง”หน้าผากนูนก้มลงแนบชิดกับพื้นศาลา เพื่อร้องขอโอกาสพิชิตใจบุรุษ ครั้งนี้นางจะไม่พลาดอย่างเด็ดขาด“หยางจวินชอบสตรีเข้มแข็ง อ่อนนอกแข็งใน หากเจ้าแข็งนอกอ่อนในเขาย่อมไม่พึงใจ”“หม่อมฉันรับทราบแล้