All Chapters of องค์หญิงสิบเอ็ด: Chapter 11 - Chapter 20

ภายในโรงเตี๊ยมชื่อดังในเมืองหลวงยามค่ำคืน ไป๋อันหรานนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะไม้เนื้อดี นิ้วเรียวขาวซีดลูบไล้แก้วชาอุ่นในมือแต่กลับไม่แม้แต่นึกอยากจะจิบ ลมหายใจของนางหนักอึ้งราวกับมีหินก้อนใหญ่กดทับอยู่บนอก ดวงตาคู่สวยบัดนี้เต็มไปด้วยความสับสนและเดือดดาลปนเวทนาหญิงสาวกำหมัดแน่นจนหลังมือขึ้นเส้นเลือด คำพูดของต้าลู่ยังดังก้องซ้ำไปมาในหัวของนางราวกับค้อนเหล็กทุบลงมาไม่หยุด ไป๋อันหรานคนเก่าได้ยึดครองร่างนี้ตลอดสองเดือนที่ผ่านมาและตลอดสองเดือนนั้นไป๋อันหรานได้สร้างเรื่องราวไว้มากมายต้าลู่ยืนอยู่ข้างกายอย่างเงียบ ๆ แม้สีหน้าสงบนิ่งตามแบบปีศาจผู้รับใช้ แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความระแวดระวัง นางรู้ดีว่าอารมณ์ขององค์หญิงในเวลานี้ ขุมนรกยังเทียบไม่ติด“สองเดือน…” ไป๋อันหรานเอ่ยช้า ๆ น้ำเสียงแผ่วทว่ากดต่ำจนฟังดูอันตราย “ข้าถูกยึดร่างไปถึงสองเดือนเต็ม ๆ โดยที่ไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยงั้นหรือ”นางหลับตาสูดหายใจลึกพยายามประคองสติ แต่เมื่อนึกถึงภาพของทารกน้อยที่ถูกทิ้งให้อยู่ในห้องเก็บฟื้นที่หนาวเหน็บและเต็มไปด้วยฝุ่นหัวใจของนางก็สั่นไหวอย่างรุนแรง“แล้ว...” นางเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย “ตอนที่นางได้ร่างคืนไป…นา

ห้าปีต่อมาลมปลายฤดูหนาวที่พัดผ่านค่ายทหารบริเวณชายแดนทำให้ธงผืนใหญ่บนหอคอยค่ายสะบัดเสียงดังก้องไปทั่วบริเวณ ผงทรายที่ถูกลมพัดปลิวว่อนเป็นสายพาดผ่านสนามฝึก เหล่าทหารหลายนายกำลังตะโกนคำรบพร้อมฝึกตามเสียงคำสั่งที่หนักแน่นของท่านอ๋องม่อเหยียนเสียงดาบกระทบกัน เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหิน และเสียงคำสั่งอันทรงพลังของม่อเหยียนรวมกันเป็นหนึ่งเดียวเป็นบรรยากาศที่ทรงพลังอันหรานยืนอยู่หน้ากระโจมที่พัก ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนทอดมองภาพชายร่างสูงสวมเสื้อเกราะสีเงินกำลังฝึกเหล่าทหารอยู่กลางลาน เขาดูแข็งแกร่ง สง่างาม และมีอำนาจจนเรียกความสนใจของทุกคนรอบตัวห้าปีแล้ว...ที่พวกเขาตัดสินใจเดินทางติดตามม่อเหยียนมาประจำการที่ชายแดนเพื่อหลีกหนีความวุ่นวายและเสียงนินทาของผู้คน นับตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้ แม้ม่อเหยียนจะชอบพูดจาเกี้ยวพาราสี ล่อลวงให้ใบหน้านางร้อนผ่าวอยู่บ่อยครั้ง แต่เขาไม่เคยแตะต้องล่วงเกินนางแม้แต่ปลายเส้นผมเลยสักครั้งห้าปีเต็มไม่เคยนอนร่วมเตียงไม่เคยบีบบังคับไม่เคยรีบเร่งของให้นางตอบรับความรู้สึกของเขา...จนบางครั้งไป๋อันหรานก็อดสงสัยไม่ได้ว่า เขาอดทนได้อย่างไร…“ท่านแม่! ท่านแม่! ท่านแม่ดูข้าสิ!!”

กลิ่นหญ้าแห้งผสมกลิ่นควันไฟลอยกรุ่นอยู่รอบค่ายทหาร ม่านกระโจมสะบัดไหวเบา ๆ เมื่อเงาร่างหญิงสาวผู้หนึ่งก้าวออกมาจากด้านในช้า ๆไป๋อันหรานยืนอยู่ตรงปากกระโจม นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนทอดมองไปยังค่ายทหารเบื้องหน้า ลมหายใจแรกที่หลุดออกมาของนางนั้นเย็นเฉียบอย่างคนเพิ่งตื่นจากฝันอันยาวนานเสียงตึงตังจากการฝึกทหารดังเป็นระยะ มีทั้งเสียงฝ่าเท้ากระทบพื้น ดาบปะทะโล่ และเสียงคำรามของชายชาตินักรบแต่เสียงหนึ่งกลับดังกว่าเสียงใด ๆ“ท่านแม่! ท่านแม่ ท่านหายดีแล้วหรือขอรับ!”ป๋อหลินวัยเพียงห้าขวบรีบวิ่งพุ่งเข้ามาอย่างกับลูกลูกศร เขาวิ่งกระโดดพุ่งเข้ามากอดหญิงสาวผุ้เป็นมารดาเต็มแรง แขนเล็กโอบรัดขาของอันหรานไว้แน่นจนเสื้อคลุมนางสั่นเล็กน้อย ใบหน้าเด็กน้อยเต็มไปด้วยความดีใจและความโล่งอกที่ปะปนกันอยู่ไม่มีคำตอบใดหลุดจากริมฝีปากของหญิงสาว สายตาของนางที่กวาดมองรอบค่ายช้า ๆ นั้นเยือกเย็นจนน่าประหลาด ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะหยุดลงที่ใบหน้าของป๋อหลินเด็กชายเงยหน้ามองนางด้วยความไร้เดียงสา“ท่านแม่ ข้าตกใจยิ่งนักที่ท่านสลบไป... ลูกคิดว่า... ท่านแม่จะไม่ตื่นขึ้นมาแล้วขอรับ” เสียงใส ๆ ของเขาสั่นน้อย ๆ ราวกับยังหลงเหลือค

ภายในกระโจมอ๋องม่อเหยียนกลางค่ายทหารยามค่ำคืน แสงตะเกียงน้ำมันริบหรี่พลิ้วสะท้อนเงาร่างบนผนังผ้าหนา ๆ ด้านนอกลมหนาวพัดโหมจนเสากระโจมสั่นไหวเป็นระยะ แต่ภายในกลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นไป๋อันหรานที่นอนอยู่บนเตียงกว้างขยับกายไปมาอย่างทุกข์ทรมาน ร่างทั้งร่างหนักอึ้งราวถูกไฟภายในเผาไหม้ นางยกมือขึ้นกุมอกของตนแน่น หอบหายใจถี่เหมือนกำลังข่มอะไรบางอย่างที่ปะทุอยู่ในกายเมื่อดวงตางดงามลืมขึ้น สีของมันกลับไม่ใช่น้ำตาลอ่อนอุ่นละมุนดั่งเดิมอีกต่อไป แต่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานวาววับดุจโลหิตสด แสงตะเกียงยิ่งทำให้ความแดงนั้นดูน่าสะพรึงราวกับปีศาจกำลังตื่นขึ้นในร่างมนุษย์ไม่ได้นะ…ไม่ใช่ตอนนี้!ความร้อนรุ่มพุ่งขึ้นมาจากจุดลึกในกาย ความกระหายพลังชีวิตและสัญชาตญาณปีศาจที่พยายามเก็บกดมาหลายปี…กำลังปะทุขึ้นอย่างรุนแรงราวภูเขาไฟที่รอวันระเบิดหญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นนางหันไปมองบุรุษที่หลับสนิทอยู่ข้างกายใบหน้าเข้มแข็งดั่งหินสลักของม่อเหยียนยามหลับดูสงบ ริมฝีปากคล้ายคลี่ยิ้มเล็กน้อยราวกับฝันสบายไร้กังวลใด ๆ ไม่รู้เลยว่าพายุที่อาจพรากพลังชีวิตของเขาให้สูญสิ้นกำลังพัดโหมอยู่ตรงหน้าอันหรานยื่นมือสั่นเทาไปแตะปลายคาง

“อันหราน… เด็กคนนี้เป็นลูกของข้าใช่ไหม”มู่หยางสายตาของเขาค้างอยู่ที่เด็กชายในทันที ใบหน้าเล็ก ๆ นั่น…คิ้วเรียว…ดวงตากลมโต…และเสี้ยวหน้าที่แม้จะยังเด็กแต่ก็มีส่วนคล้ายเขาแทบจะทุกประการป๋อหลินกะพริบตาปริบ ๆ มองชายแปลกหน้าอย่างงงงัน แต่ยังไม่ทันจะขยับหนี ร่างสูงก็พุ่งเข้ามาแทบฉุดดึงเอาตัวเขาขึ้นอย่างรุนแรง“เจ้าคือลูกชายของข้าใช่ไหม!”แขนแข็งแรงโอบรัดร่างเด็กชายแน่นจนป๋อหลินตัวลอย“โอ๊ย! เจ็บ… เจ็บฮือ…!” เสียงร้องหลุดออกมาอย่างตกใจและหวาดกลัวแขนเล็กถูกบีบจนขึ้นรอยแดงเข้มทันที เด็กชายดิ้นแต่ยิ่งดิ้น แขนยิ่งถูกบีบแน่นกว่าเดิม ใบหน้าของมู่หยางเต็มไปด้วยความดีใจบ้าคลั่ง“ปล่อยเขา!!”เสียงร้องของอันหรานดังลั่นก่อนนางจะผลักมู่หยางจนเซถอย นั่นทำให้อ้อมแขนที่รัดเด็กชายคลายออกทันที ป๋อหลินตกลงสู่พื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว“ป๋อหลิน!”ม่อเหยียนรีบพุ่งเข้ามา ร่างสูงคุกเข่าลง โน้มกายอุ้มร่างเล็กเข้าแนบอกทันที เด็กชายสะอื้นฮัก ๆ ในอ้อมกอดของม่อเหยียน มือเล็กยึดชุดของเขาแน่นราวกับกลัวถูกแย่งไปอีก“เด็กดีไม่ต้องกลัว ลุงอยู่นี่” น้ำเสียงของม่อเหยียนอ่อนโยนที่สุดเท่าที่เขาเคยมี ดวงตาคมที่แข็งกร้าวกลับเต็มไ