จวนตระกูลชุนสองเดือนต่อมาความเงียบในยามค่ำคืนปกคลุมไปทั่วจวนตระกูลชุน ไอเย็นจากลมราตรีพัดผ่านผ้าม่านสีเข้มที่ปลิวไหวเบา ๆ เงียบสงบราวกับทุกอย่างในที่แห่งนี้ดำเนินไปตามปกติ ไม่มีสิ่งผิดแปลก ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีความปั่นป่วนเหมือนในวันคลอดนั้นแต่ภายในห้องพักหลังหนึ่ง…กำลังมีบางสิ่งเคลื่อนไหวอย่างเงียบงันดวงตาคู่สวยของอันหรานค่อย ๆ ลืมขึ้นช้า ๆ เปลือกตาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยหินพันชั่ง สติที่เคยฟุ้งซ่านและพร่าเลือนของนางเริ่มกลับมาพบว่าตนเองนั่งอยู่บนเตียงในห้องนอนของชุนมู่หยางเกิดอะไรขึ้น?ข้า…ไม่ใช่พึ่งคลอดบุตรหรือ?เหตุใดข้าถึงมาอยู่ที่นี่…?ในขณะที่ความสับสนถาโถมเข้ามา ไป๋อันหรานก็เหลือบไปเห็นร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังนั่งอยู่ใกล้เตียง เขากำลังเป่ายาร้อน ๆ ในชามไม้ใบหนึ่งอย่างตั้งใจ ริมฝีปากของเขาเผยรอยยิ้มอ่อนโยนมู่หยาง?“มา อันหราน…ดื่มยาเถอะ ไม่ร้อนแล้ว”เสียงของมู่หยางนุ่มนวลราวกับเขาเป็นสามีแสนดีที่เฝ้าดูแลภรรยาป่วย กระนั้นความอ่อนโยนนี้กลับทำให้อันหรานรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาแทน ชายหนุ่มตักยาขึ้นมาหนึ่งช้อน ยื่นไปจ่อริมฝีปากของนางเหมือนนางเป็นเด็กเล็กที่ต้องถูกดูแลทว่า
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-12
