All Chapters of องค์หญิงสิบเอ็ด: Chapter 21 - Chapter 29

ภายในตำหนักองค์หญิงในดินแดนปีศาจอันแสนกว้างใหญ่และมืดมิด ความเงียบงันคลุมทับไปทั่วห้องบรรทมราวกับม่านหนาทึบ ทุกสรรพเสียงดูเหมือนจะถูกกลืนหายไปโดยผนังหินสีดำรอบด้าน มีเพียงแสงจากโคมไฟปีศาจที่ลอยนิ่งอยู่เหนือเตียงสีม่วงเข้ม ค่อย ๆ ส่งประกายแสงเย็นยะเยือกลงมาปกคลุมร่างของหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของตำหนักบนเตียงนั้นองค์หญิงสิบเอ็ดผู้เป็นที่รักและที่เกรงกลัวของทั้งแดนปีศาจนอนนิ่งไม่ไหวติง ร่างบางขยับแผ่วเบาก่อนที่ปลายนิ้วจะกระตุกเล็กน้อย ไม่นานเปลือกตาค่อย ๆ ขยับขึ้นช้า ๆ ราวกับต้องใช้แรงทั้งหมดที่มีแสงสลัวสะท้อนบนดวงตาคู่สวยที่ยังพร่าเลือนลมหายใจแรกของนางแผ่วจนแทบไม่เป็นเสียง“พี่ชาย…ข้าปวดหัวจัง”เสียงของนางแหบพร่าเหมือนคนป่วยหนัก หญิงสาวยกมือลูบศีรษะแผ่วเบา ความเจ็บแล่นผ่านเข้ามาราวกับถูกใครสักคนตีอย่างแรง พละกำลังในร่างกายเหมือนถูกสูบออกไปหมด“สิบเอ็ด เจ้าปวดหัวหรือ? ให้ข้าสั่งคนไปตามหมอหลวงดีหรือไม่”เสียงทุ้มหนักและคุ้นเคยดังขึ้นใกล้ ๆ เตียง แต่ความคุ้นเคยนั้นกลับทำให้ร่างขององค์หญิงสิบเอ็ดแข็งทื่อไปในทันทีเสียงนี้…ไม่…เป็นไปไม่ได้…ดวงตาของนางเบิกกว้างก่อนจะรีบหันไปตามเสียงนั้นทันที แ

ภายในห้องพักชั้นสองของโรงเตี๊ยมกลางเมือง แสงตะเกียงน้ำมันวูบไหวตามแรงลมที่ลอดเข้ามาทางช่องหน้าต่าง ทำให้บรรยากาศทั่วห้องอบอวลไปด้วยความอบอุ่นแต่ก็แฝงความเงียบสงัดอย่างประหลาด เสียงผู้คนภายนอกเบาบางลงไปจนเกือบไม่ได้ยิน ราวกับทั้งห้องถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เหลือเพียงลมหายใจแผ่วเบาของสตรีบนเตียงไม้เท่านั้นม่อเหยียนนั่งอยู่ข้างเตียงหลังค่อนข้างก้ม มือหนาที่เคยถือดาบฆ่าศัตรูนับไม่ถ้วนกลับสั่นน้อย ๆ ขณะบิดผ้าสะอาดในชามน้ำอุ่น ก่อนจะค่อย ๆ ซับเหงื่อบนหน้าผากขององค์หญิงสิบเอ็ดอย่างระมัดระวังราวกับกลัวว่านางจะแตกสลายเป็นละอองควันหายไปอีกครั้งใบหน้าของนาง…ที่เขาเฝ้าคิดถึงทุกค่ำคืนตลอดสิบปีแท้จริงเป็นเช่นนี้เอง...“ข้าคิดถึงเจ้า…มากเหลือเกิน” เขากระซิบแผ่ว แม้จะรู้ดีว่าสตรีบนเตียงกำลังหลับไม่ได้สติแต่อย่างน้อยคำพูดนี้ก็ไม่เก็บค้างอยู่ในอกอีกต่อไปม่อเหยียนมองแก้มเนียนที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์สุรา ลมหายใจของนางสม่ำเสมอราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสา ยิ่งทำให้หัวใจเขาอ่อนลงไม่เหลือเค้าโครงของอ๋องผู้โหดเหี้ยมเลยแม้แต่น้อย เขายกมืออีกข้างแตะไรผมนางอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นเริ่มแผ่ซ่านขึ้นมาตั้งแต่ปลายนิ

ยามค่ำคืนภายในโรงเตี๊ยมยังคงเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหนาวพัดลอดช่องหน้าต่างและเสียงฝีเท้าผู้คนประปรายจากชั้นล่างเท่านั้น อันหรานเปิดประตูห้องออกมาช้า ๆ ก้าวเท้าพ้นธรณีบานประตูอย่างมั่นคงผิดไปจากก่อนหน้าในมือนางกำขวดเล็ก ๆ สีดำสนิทแน่นราวกับเป็นสิ่งเดียวที่สามารถยึดเหนี่ยวสตินางได้ตอนนี้แววตาของนางไม่เหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว ไม่ใช่ความสิ้นหวัง ไม่ใช่ความสับสน แต่เป็นความสงบนิ่งอันอันตรายเหมือนบ่อน้ำที่ดูเรียบสงบ แต่ซ่อนความลึกจนไม่อาจหยั่งถึงม่อเหยียนและป๋อหลินที่ยืนรออยู่กลางโถงต่างหันมามองทันทีที่เห็นนาง ม่อเหยียนก้าวมาหนึ่งก้าว สีหน้าของเขาแสดงถึงความห่วง“เจ้าจะไปแล้วหรือ?” เขาถามเสียงทุ้มต่ำ สายตาจับจ้องนางไม่วางตาอันหรานยกยิ้มให้เขาและป๋อหลิน รอยยิ้มบาง ๆ ที่ไม่เจือความเศร้าอีกแล้ว แต่กลับเหมือนคนที่ตัดสินใจอะไรบางอย่างเด็ดขาดจนไม่อาจห้ามได้นางเดินเข้าไปหาป๋อหลินช้า ๆ แล้วโอบกอดเด็กหนุ่มแน่นเสียจนเจ้าตัวถึงกับสะดุ้ง“นี่…ท่าน?” ป๋อหลินอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่เคยได้รับสัมผัสเช่นนี้จากนางมาก่อนอันหรานซบหน้าที่ไหล่ของเด็กหนุ่มลมหายใจสั่นน้อย ๆ แต่กลับเปี่ยมด้วยความหนักแน่นกว่า

กลางดึกภายในกระโจมที่ตั้งอยู่ในท่านทหาร เสี่ยวผิงนอนหลับอยู่ทว่าจิตใจกลับไม่สงบ เงาดำมืดและเสียงสะอื้นยังคงก้องอยู่ในฝัน‘สิบเอ็ด… ดูสิดูคนที่เจ้ารัก’ เสียงแหบพร่าของราชาปีศาจอย่างดังขึ้น“ไม่…พี่ใหญ่อย่าทำเช่นนั้น!” นางกรีดร้อง ร่างกายสั่นเทาเหมือนถูกกระชากด้วยความหวาดกลัว น้ำตาไหลอาบแก้ม ทำให้หน้าเลอะเลือดฝันและเหงื่อ‘มนุษย์ผู้นี้หรือ… ที่จะแย่งเจ้าไปจากข้า? สิบเอ็ดปีศาจอย่างเราจะรักมนุษย์ได้ยังไง’ภาพม่อเหยียนและป๋อหลินถูกกระบี่สีดำจ้วงแทงกลางอก เส้นเลือดแดงพุ่งกระจาย ความเจ็บปวด ความสิ้นหวังและความสูญเสียประหนึ่งมีมือเย็น ๆ บีบแน่นอยู่บนหัวใจของนาง เสี่ยวผิงทรุดตัวลงบนพื้น แข้งขาอ่อนแรง ก่อนนางจะร้องไห้ออกมาราวกับสตรีเสียสติ‘องค์หญิงข้าบอกท่านแล้วไง หากอยู่เคียงข้างท่านพวกเขาจะต้องตาย’ เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อนมือเย็นหนึ่งจะสัมผัสปลายคางของนาง จิ้งจอกขาวสบตานางด้วยดวงตาที่เย็นเฉียบและใบหน้าที่เรียบเฉยแต่แฝงความน่ากลัว‘การแลกเปลี่ยนของเราจะจบหลังจากเจ้าและข้าตาย’ เสียงนั้นไม่ใช่คำขู่ธรรมดา แต่เหมือนคำสั่งแห่งชะตากรรมเฮือก!เสี่ยวผิงสะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก ใจเต้นแรง นางหันมองไปรอบ ๆ

"เอามาให้ข้า ถ้าข้าไม่รีบตามไปเสี่ยวผิงนางจะเหงานะ เอามาให้ข้าสิ""ตั้งสติ ม่อเหยียน เห้อข้าไม่น่าใจอ่อนพาเจ้ามาเลย""ข้าอยู่ไม่ได้จริง ๆ หากไม่มีนาง"เจียวมิ่งมองม่อเหยียนก่อนจะถอนหายใจออกมา สิบเอ็ดเป็นแบบนี้แล้วเจ้ายังคิดว่าม่อเหยียนรักเจ้าเพราะพลังอีกหรือไม่ เห็นหรือไม่เจ้าสำคัญต่อพวกข้ายิ่งนัก"ข้าช่วยให้นางกลับมาได้ เพราะฉะนั้นตั้งสติได้แล้ว"เจียวมิ่งพูดจบก็เดินออกไป ม่อเหยียนเองที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบเช็ดน้ำตาลวก ๆ ก่อนจะเดินตามไปทันที เจียวมิ่งก้มลงมองกล่องเล็ก ๆ ในมือของเขา สิบเอ็ดข้าไม่มีทางยอมให้เจ้าจากไปแล้วทิ้งเจ้าตัวภาระทั้งสองคนไว้ให้ข้าหรอก"เจียวมิ่ง""เจ้ารออยู่ข้างนอก เดี๋ยวข้ามา"เจียวมิ่งพูดออกไป มีเพียงต้องขอสิ่งนั้น จึงจะนำร่างนางคืนมาได้ เขาสูดหายใจเขาก่อนจะเปิดประตูเข้าไปด้านใน สระน้ำที่มีบัววิเศษมากมายอยู่"เหมือนข้าจะบอกแล้วว่าอย่าวุ่นวาย"จอมปีศาจพูดออกมาเสียงเรียบ เขามองเจียวมิ่งที่เดินเข้ามาหาเขา "ข้าต้องการดอกบัวที่ฟื้นฟูร่างปีศาจได้""ไม่ให้"เหอะ ไอ้ปีศาจใจแคบ "ข้าจะเอาไปช่วยสิบเอ็ด""นั่นยิ่งไม่ได้"จอมปีศาจพูดออกมา เขายกยิ้มมองเจียงมิ่งที่มีสีหน้ากำ