《ชายาอัปลักษณ์ของเว่ยอ๋อง》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”เว่ยอ๋องรับรู้ได้ว่านางกำลังทุกข์ใจมากแค่ไหน ทำให้ตนเองรู้สึกผิดตามไปด้วยทั้งที่ไม่ควรจะใส่ใจเลยด้วยซ้ำ เหตุใดรอยยิ้มของนางผู้นี้จึงมีอิทธิพลต่อใจเขาเช่นนี้“ข้าจะอนุญาตให้เจ้าเข้าไปทำงานในโรงหมอในฐานะหมอหญิงอย่างที่เจ้าต้องการ ห้ามให้ใครรู้ว่าเจ้าคือใคร และอย่าทำอันใดให้เดือดร้อนมาถึงข้า”“ขอบพระทัยเพคะ หม่อมฉันจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด” จางลี่ฉายรอยยิ้มแห่งความดีใจออกมาเมื่อได้รับข่าวดีเช่นนั้นรอยยิ้มที่เกิดจากความสุขของนางทำให้เว่ยอ๋องใจเต้นแรงอีกครั้ง ทำให้เกิดความลุ่มหลงขึ้นอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ ก่อนที่อะไรมันจะสายจนเกินไปจึงรีบตั้งสติแล้วออกปากไล่ทันที“ออกไปได้แล้ว”“เพคะ”เมื่อถูกไล่จางลี่ก็ออกไปทันที แม้จะโดนต่อว่าจากเว่ยอ๋องเหมือนเช่นเคย แต่นางก็หาได้สนใจไม่เพราะเรื่องที่สำคัญกว่านั้นคือการได้เข้าไปทำหน้าที่หมอหญิงอย่างเป็นทางการแล้ว หากจะทำอะไรก็ย่อมสะดวก“คนอย่างข้าไม่มีทางใจเต้นแรงเพราะเจ้า ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่มันเป็นเพราะข้าบาดเจ็บอยู่แน่ ๆ”กล่าวจบแล้วเว่ยอ๋องก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบของบางอย่างออกมาจากตู้ไม้ มันคือตำราเล่มหนึ่งที่เขียนบนหน้าปกไว้ว่า

“ดีขอรับ ที่ไหนดีขอรับ” จินห่าวแสดงสีหน้าดีใจเมื่อรู้ว่าจะมีงานเลี้ยงเกิดขึ้น เขาเป็นคนรักสนุกและสร้างสีสันให้กับคนรอบข้างเสมอ แม้ว่าจะเป็นคนปากมากไปหน่อยก็ตามที“เรือนของข้าดีหรือไม่”“ขอรับท่านหมอเหอ”“ข้าว่าหากจัดงานเลี้ยงฉลองตอนนี้คงไม่เหมาะกระมังเจ้าคะ เพราะชาวบ้านกำลังเดือดร้อนเพราะโรคระบาดกันทั่วทุกหย่อมหญ้า” จางลี่กลัวว่าหากทำเช่นนั้นเว่ยอ๋องจะไม่พอใจเอาได้ นางไม่อยากจะถูกเพ่งเล็งและเกลียดชังไปมากกว่านี้แล้ว“ไม่เป็นไรหรอกท่านหมอจาง เราต่างก็ทำงานกันมาอย่างหนักติดต่อกันนานแล้ว ได้มีโอกาสผ่อนคลายบ้างก็เป็นอะไรที่ดี อีกอย่างเราจัดงานเล็ก ๆ ไม่ได้เอิกเกริกมีเฉพาะคนสนิทเท่านั้น”“ข้าเห็นด้วยเจ้าค่ะ มีงานเลี้ยงดีจะตายได้กินของอร่อย ๆ อีกด้วย” ผิงเอ๋อร์รีบสนับสนุนอีกเสียงเมื่อเห็นอย่างนั้นจางลี่จึงโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูสาวใช้ทันที “เรายังไม่ได้ขออนุญาตท่านอ๋องเลยนะผิงเอ๋อร์”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านหมอบอกเองมิใช่หรือว่าพระองค์ไม่มาสนใจเรื่องของท่านหมอหรอก”“ก็จริงอย่างที่เจ้าว่า”“เอ่อ...มิทราบว่ามีอะไรกันหรือ” เหอหยางเอ่ยถามเมื่อเห็นแม่นางทั้งสองกระซิบกระซาบกันราวอยู่เพียงสอ

“ท่านอ๋อง!”เมื่อรู้ว่าเป็นใครทั้งสองนางจึงรีบคารวะทันที จางลี่เงยหน้าขึ้นมองจนเห็นสีหน้าอันไม่รื่นรมย์สักเท่าไหร่ นางจึงเข้าใจว่าเขาคงจะโกรธที่นางกลับเข้ามาในตำหนักในเวลาค่ำมืดเช่นนี้“ตกใจมากขนาดนั้นเชียวหรือเมื่อรู้ว่าเป็นข้า”“หม่อมฉันต้องขออภัยที่กลับมาค่ำมืดเช่นนี้ พอดีว่าวันนี้ท่านหมอเหอจัดงานเลี้ยงต้อนรับหม่อมฉันเพคะ”“คงจะดื่มกินจนสำราญ จนลืมไปว่าเจ้าต้องกลับมาที่นี่ ถึงแม้ว่าข้าจะไม่ให้เจ้าเปิดเผยฐานะที่แท้จริงกับคนอื่น แต่เจ้าควรจะสำนึกเอาไว้ตลอดว่ายังคงเป็นชายาของข้า หากเรายังมิได้หย่าขาดกันเจ้าก็ยังคงเป็นสมบัติของข้า ข้าจะทำอันใดกับเจ้าก็ย่อมได้ หากวันใดที่เจ้าทำให้ข้าต้องเสื่อมเสียไปด้วย วันนั้นข้าจะลงโทษเจ้าให้เข็ดหลาบเลยคอยดู อ้อ ข้าก็ลืมไปว่าสตรีผู้มีใบหน้าอัปลักษณ์เช่นเจ้า คงไม่มีผู้ใดอยากจะมีใจเสน่หาด้วยสักเท่าไหร่”เว่ยอ๋องกล่าวอย่างไม่รักษาน้ำใจชายาของตนเลยสักนิด ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงรู้สึกโกรธถึงเพียงนี้ ทั้งที่เขาเองไม่ได้รู้สึกเสน่หานางผู้นี้เลยกำลังจะเดินกลับเข้าไปในตำหนักทว่าเสียงอันไพเราะของจางลี่นั้นทำให้ชะงักฝีเท้าเสียก่อน“ท่านอ๋องเพคะ”“มีอันใดอีก!” ค

“รู้สิขอรับ”“พาข้าไปได้ไหม ตอนนี้เลย”“ได้สิขอรับ”สองพี่น้องขอทานนำทางไปยังเรือนของผู้ใจบุญท่านนั้น ไม่น่าเชื่อว่าจะอยู่ฝั่งตรงข้ามกับโรงหมอของฉินกวง ในยามไม่ได้มีการแจกจ่ายหมั่นโถวนั้นกลับปิดประตูอย่างเงียบเชียบไม่มีผู้ใดเข้าออก ทว่าฝั่งตรงข้ามนั้นกลับมีชาวบ้านเดินทางมารับการรักษาอย่างหนาตาเหมือนเช่นทุกวันเมื่อรู้ว่าเรือนของผู้ใจบุญที่ทำการแจกหมั่นโถวให้กับชาวบ้านอยู่ที่ใดแล้วจึงตรงดิ่งกลับมาที่พระตำหนักฉีหลิ่วกง นั่นเพราะนางรู้แล้วว่าจะต้องรักษาด้วยวิธีใด หลังจากรู้ว่าขอทานทั้งสองหายเป็นปกติเพราะยาสมุนไพรที่นางเคยให้ไว้“เหตุใดพระชายาจึงรีบกลับมาที่ตำหนักเพคะ” “ข้ารู้แล้วว่าจะรักษาชาวบ้านด้วยวิธีใด” สีหน้าของคนพูดเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความหวัง“จริงหรือเพคะ”“จริงสิ ขอทานสองพี่น้องนั้นหายป่วยด้วยสมุนไพรที่ข้าเคยให้ไว้อย่างใดเล่า ข้าจึงรีบกลับมาดูว่าตอนนี้ยังเหลือหญ้ากว่างเฉ่าอีกเท่าไหร่”“หม่อมฉันดีใจสุด ๆ เลยเพคะ ต่อไปนี้ชาวบ้านจะได้ไม่ต้องโดนไอ้หมอฉินมันขูดเลือดขูดเนื้ออีกแล้ว”“เรารู้วิธีรักษาแล้วก็จริงแต่ยังไม่รู้สาเหตุ เพราะงั้นจึงไม่อาจทำให้โรคนี้มันหายไปได้ เราต้องทำทั้งสอ

ค่ำคืนที่จางลี่รอคอยได้มาถึงแล้ว หลังจากเว่ยอ๋องยอมรับปากว่าจะนอนร่วมเตียงกันเพื่อทำหน้าที่สามี นางควรจะดีใจที่กำลังจะได้ทำหน้าที่พระชายาอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ทว่าความเป็นจริงนางแค่ต้องการสั่งสอนให้เขารู้ว่าไม่ควรเหยียบย่ำความรู้สึกของคนอื่นเช่นนี้อีก เพราะมันไม่ใช่นิสัยของบุรุษและสามีที่ดีสักเท่าไหร่จางลี่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ผิงเอ๋อร์รับรู้ด้วย นางกำนัลสนับสนุนยกใหญ่ รีบกล่าวคำยินดีล่วงหน้าและย้ำกับนางว่าห้ามให้เว่ยอ๋องหลุดมือไปเด็ดขาด หากพลาดวันนี้ไปแล้วคงยากกว่าจะมีโอกาสดี ๆ เช่นนี้อีก จางลี่รับปากอย่างดิบดี ทว่าในใจนั้นกลับรู้สึกประหม่ายิ่งนัก ลังเลใจว่าจะเดินหน้าต่อไปหรือแค่สั่งสอนให้เว่ยอ๋องรู้สำนึกเท่านั้น ทำเช่นนี้มันเป็นเรื่องน่าละอายนางรู้ดี ทว่าคนอย่างนางไม่มีทางเลือกให้กับชีวิตมากนัก และวันนี้ฟ้าก็เข้าข้างนางแล้วเว่ยอ๋องเดินวนไปมาอยู่หน้าแท่นบรรทม ยังคงสวมอาภรณ์เต็มยศแม้ว่าจะอยู่ในช่วงเวลาค่ำมืดแล้ว ยังแยกแยะไม่ได้ว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไร ข้อแรกตื่นเต้นที่จะได้นอนร่วมเตียงเคียงคู่กับสตรี นานแล้วที่เขาเอาแต่ทำงานช่วยเหลือราษฎรจนไม่มีเวลานึกถึงเรือนร่างของสตรี ข้อสองคือรังเกียจ