جميع فصول : الفصل -الفصل 50

“เจ้ารู้จักสมุนไพรเยอะมากแค่ไหน”“ก็เยอะมากจนแทบนับไม่ได้เพคะ เมื่อตอนที่อยู่บนเขาหลี่ซ่งหม่อมฉันเข้าป่าไปเก็บสมุนไพรตั้งแต่เช้าจรดค่ำ เป็นอย่างนี้เกือบทุกวัน จนทำให้รู้จักสมุนไพรมากพอสมควร”“ดูเจ้ามีความสุขมากที่ได้อยู่กับพวกมัน”“เพคะ การได้อยู่กับสิ่งที่เรารักมันย่อมทำให้มีความสุขตามไปด้วย เนื่องจากหม่อมฉันเกิดมาไม่เหมือนคนอื่นจึงพยายามค้นหาว่าความสุขของตัวเองคืออะไร และก็ค้นพบว่าการได้ช่วยเหลือคนอื่นมันคือความสุขที่แท้จริงของหม่อมฉันเพคะ” นางกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พลางเก็บว่านหยีฉงไปด้วย“จริง ๆ แล้วเจ้ากับข้าก็มิได้ต่างกันสักเท่าไหร่ ข้ามาที่นี่ก็เพราะต้องการหลีกหนีจากความวุ่นวายของแคว้นซวิ่น ความสุขของข้าก็คือได้ช่วยเหลือราษฎรทุกคนให้อยู่ดีมีสุข เห็นพวกเขามีชีวิตที่ดีข้าก็มีความสุขตามไปด้วย บางทีการได้เจ้าเข้ามาช่วยงานที่นี่มันก็เป็นสิ่งดี ๆ ที่ข้าอาจจะมองข้ามมาโดยตลอด”ได้ยินคำกล่าวนั้นจางลี่ก็รีบละสายตามาที่มือตนเอง เหตุใดหัวใจนางจึงเต้นแรงไม่เป็นจังหวะเช่นนี้ เมื่อได้ยินคำกล่าวที่ดูเหมือนว่าเขาจะชื่นชมในตัวนาง มันคือความฝันหรือเรื่องจริงกันแน่ เว่ยอ๋องช่างเปลี่ยนไปจากเดิมมาก

ได้ยินเช่นนั้นเว่ยอ๋องจึงชะงักฝีเท้า กวาดสายตามองไปรอบตัวเพื่อดูว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน ดูเหมือนว่าความเพลิดเพลินจากการสนทนาทำให้ลืมว่ากำลังจะมุ่งหน้าไปทิศทางใด และอยู่ส่วนใดของป่าผืนนี้“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”“อย่าบอกนะว่าตอนนี้เรากำลังหลงอยู่ในป่า”“ไม่หรอกน่า ข้าจะพาเจ้าออกไปจากที่นี่เองไม่ต้องห่วง”“หม่อมฉันจะเชื่อใจพระองค์เพคะ”จางลี่กล่าวโดยบริสุทธิ์ใจ นั่นเพราะนางเชื่อว่าเว่ยอ๋องเป็นผู้ปกครองแคว้นนี้ย่อมรู้จักทุกหนแห่งภายใต้อาณาเขตที่ตนเองปกครอง แท้ที่จริงแล้วเว่ยอ๋องไม่ได้รู้จักเลยสักนิด เพียงแต่ทำเป็นเก่งเพื่อไม่ให้ชายาของตนรู้สึกกลัว เขาเดินไปเรื่อย ๆ โดยไร้จุดหมายปลายทาง ได้แต่หวังว่าข้างหน้าจะมีทางออกไปจากป่านี้แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่พบกับแสงสว่าง เดินไปทางไหนก็เห็นแต่ต้นไม้ราวกับวนเวียนอยู่ที่เดิมไม่รู้จักจบสิ้น เมื่อได้ยินเสียงน้ำไหลจึงตัดสินใจพานางไปที่นั่น เพราะตอนนี้เริ่มกระหายน้ำบ้างแล้ว“ข้าจะพาเจ้าไปดื่มน้ำในลำธารก่อน ค่อยเดินทางต่อกัน”“เพคะ”ลำธารนี้มีขนาดเล็กมาก น้ำที่ไหลเอื่อยมานั้นใสจนเห็นตัวปลาที่กำลังแหวกว่ายไปมาอย่างมีอิสระ เว่ยอ๋องช่วยพยุงตัวจางลี่มานั่งลงบนโขดหิ

เสียงนกร้องประสานเสียงในยามเช้าของวันใหม่ ทำให้สองเรือนกายที่โอบกอดกันและกันอย่างแนบแน่นเริ่มขยับ แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านแมกไม้ลงมาตกกระทบบนเปลือกตาสวย ทำให้ต้องกะพริบถี่ ๆ สองสามครั้ง เมื่อปรับสภาพแสงได้ก็คลี่เปลือกตาขึ้นจนเต็มดวง และพบว่าตนเองได้อยู่ภายในอ้อมกอดของเว่ยอ๋อง อีกฝ่ายยังคงหลับตาพริ้ม ยิ้มน้อย ๆ ราวกับกำลังฝันดี นางจ้องมองเขาในระยะประชิดอย่างรู้สึกมีความสุข เป็นการตื่นนอนที่วิเศษสุดหลังจากมาอยู่ที่แคว้นเป่ย“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังแอบมอง”กล่าวจบก็ลืมตาขึ้นมองชายาของตน จางลี่รีบหลบสายตา ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเขินอาย เขาจึงยื่นมือไปสัมผัสที่ปลายคางเรียวเพื่อให้เงยขึ้นมามองตากัน“อยากรู้หรือไม่ว่าตอนนี้ใบหน้าของเจ้าเป็นเช่นไร”“อยากรู้สิเพคะ”“ต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยน จุมพิตข้าก่อนถึงจะยอมบอก”“ไม่อยากรู้แล้วเพคะ”“อ้าว! เหตุใดถึงได้เปลี่ยนใจเร็วนัก”“ก็พระองค์กำลังแกล้งหม่อมฉันอย่างใดเล่าเพคะ”“หากไม่ยอมข้าทำเองก็ได้” ครานี้เขาไม่รอให้นางอนุญาต รีบส่งริมฝีปากไปขโมยจุมพิตทันที“ท่านอ๋องขี้โกง หม่อมฉันไม่อยากรู้แล้ว”นางพยายามขยับตัวเพื่อเรียกร้องหาอิสรภาพ ทว่าวงแขนแกร่งกลับถู

จางลี่กล่าวเบา ๆ กับตัวเองก่อนจะหันไปมอง ทว่าไม่ทันเสียแล้วเพราะตอนนี้นางถูกเว่ยอ๋องกอดจากด้านหลัง เขาซุกใบหน้าคมลงที่ซอกคอระหง กุมมือเรียวทั้งสองข้างไม่ยอมให้นางเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ“หอมจัง”“ท่านอ๋องอย่าเพคะ เดี๋ยวผิงเอ๋อร์ก็เข้ามาแล้ว”“ไม่เห็นจะเป็นไร ข้ากับเจ้าเป็นอะไรกันใคร ๆ ก็รู้”“แต่หม่อมฉันอายนี่เพคะ”“อายที่โดนข้ากอดอย่างนั้นหรือ”“เฮ้อ! พระองค์เข้าพระทัยแต่ต้องการแกล้งหม่อมฉัน การแสดงความรักต่อกันมันมิใช่เรื่องน่าอายหาก...อยู่กันเพียงลำพัง”“อ้อ! ข้ารู้แล้วว่าจะต้องทำอย่างไร ข้าต้องไปปิดประตูก่อนใช่หรือไม่” ว่าแล้วก็คลายอ้อมกอด ลุกขึ้นจะเดินไปยังประตู ทว่าจางลี่ได้รั้งมือเขาไว้เสียก่อน“หม่อมฉันจะทำอย่างไรกับพระองค์ดีนะ รู้เช่นนี้แล้วอยากจะมีใบหน้าอัปลักษณ์เช่นเดิมเหลือเกิน”“คงไม่ทันแล้วล่ะ เพราะตอนนี้เจ้าเป็นชายาที่งดงามของข้าแล้ว แต่ถึงจะกลับมาอัปลักษณ์เช่นเดิมข้าก็ไม่สนใจเพราะข้าหลง...” เมื่อจะเอ่ยคำว่ารักแล้วเหตุใดจึงยากเย็นเช่นนี้ แล้วเมื่อไหร่เล่าถึงจะพร้อม เว่ยอ๋องคิดในใจ“หลงอันใดหรือเพคะ” จางลี่มองหน้าพลางขมวดคิ้วมองด้วยความลุ้น นางอยากจะได้ยินคำว่ารักจากปากเ

เว่ยอ๋องมองตามไปแต่กลับไม่เจอตัวบุคคลที่นางกล่าวถึง ตอนนี้ทางการกำลังตามจับตัวเล่อถัวทุกหย่อมหญ้า มีหรือที่จะกล้าปรากฏตัวในงานสำคัญเช่นนี้ เว่ยอ๋องคิดในใจ“ข้ามองไม่เห็นเลย เจ้าตาฝาดไปหรือเปล่าจางลี่ มันคงไม่กล้ามาเสนอหน้ามาที่นี่แน่ เพราะตอนนี้ข้าได้สั่งให้คนติดตามตัวมันอยู่ หากมาก็ย่อมเหมือนเสือเข้าปากถ้ำ”“หม่อมฉันเห็นจริง ๆ นะเพคะ ไม่มีทางตาฝาดแน่นอน หม่อมฉันกลัวเหลือเกินว่าศิษย์พี่เล่อถัวจะเล่นงานผู้บริสุทธิ์”“เหตุใดเจ้าจึงคิดเช่นนั้น”“เพราะคนที่ทำร้ายหม่อมฉันในครานั้นก็คือเขา เขาข่มขู่มิให้หม่อมฉันเข้ามายุ่งเกี่ยวกับคดีโรคระบาด มิเช่นนั้นคนที่อยู่รอบตัวหม่อมฉันจะเดือดร้อน จากวันนั้นถึงวันนี้ยังไม่เกิดเรื่องอันใดขึ้นเลย หม่อมฉันจึงกลัวว่ามันจะเกิดเรื่องขึ้นวันนี้เพคะ”“แล้วเหตุใดเจ้าไม่ยอมบอกข้าเล่า”“หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ หม่อมฉันคิดว่าจะหาทางออกด้วยตัวเอง ไม่อยากให้ท่านอ๋องต้องกังวลพระทัยกับเรื่องนี้ อีกอย่างก็คิดว่าถึงอย่างไรเขาต้องโดนทางการจับอยู่ดี จึงชะล่าใจเพคะ” จางลี่กล่าวอย่างลนลานด้วยสีหน้าสำนึกผิด“ช่างมันเถอะ ถึงอย่างไรข้าก็ไม่มีวันปล่อยให้มันลอยนวลแน่ ตอนนี้ทหารตรึ