جميع فصول : الفصل -الفصل 60

เล่อถัวยื่นยาถอนพิษให้ศิษย์น้องอย่างเชื่อใจ สายตาคมคู่นี้ไม่มีความหวาดระแวงเลยสักนิด นั่นทำให้จางลี่รู้สึกหนักใจที่นางไม่ได้จริงจังกับคำพูด ทำเพียงเพราะอยากได้ยาถอนพิษเท่านั้นเอง แต่นางจะรักษาสัจจะว่าจะขอร้องมิให้เว่ยอ๋องลงโทษเขาจนถึงขั้นเสียชีวิต“ข้าสัญญาว่าจะกลับมา ศิษย์พี่รอข้าอยู่ที่นี่ก่อนนะเจ้าคะ”“ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่”นี่คือรอยยิ้มอันบริสุทธิ์ครั้งแรกที่ได้เห็นจากเล่อถัว นางยิ้มตอบแล้วรีบวิ่งกลับไปที่โรงหมออย่างไม่คิดชีวิต ไม่ยอมหยุดพักแม้แต่ครั้งเดียวจนในที่สุดก็มาถึงโรงหมอ นางรีบนำยาให้เหอหยางไปแจกจ่ายให้กับหมอคนอื่น ๆ เพื่อถอนพิษให้กับเด็ก ๆ ส่วนนางเองก็ช่วยอย่างเต็มที่เช่นเดียวกัน การรักษาผ่านพ้นไปด้วยดี โชคดีที่ไม่มีเด็กคนไหนต้องเสียชีวิตเพราะยาพิษนี้ จึงทำให้ทุกคนรู้สึกโล่งใจมากขึ้น“ตอนนี้ลูกสาวท่านไม่เป็นอันใดแล้วนะ นอนพักผ่อนอีกสักพักก็กลับได้แล้ว” หลังจากช่วยให้ยาถอนพิษเด็กหญิงรายหนึ่งแล้วจึงเอ่ยกับแม่ของนาง เพื่อให้ได้สบายใจยิ่งขึ้น“ขอบพระทัยเพคะ หากไม่มีพระชายาป่านนี้ลูกสาวของหม่อมฉันคงไม่มีชีวิตรอด”“มันคือหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว เด็ก ๆ ในแคว้นเป่ยก็ไม่ต่างจากลู

หลังจากเกิดเหตุการณ์วันนั้นขึ้น ทั้งสองก็แทบจะไม่ได้พบหน้ากันเลย ย้ายเข้าไปนอนให้ห้องบรรทมของเว่ยอ๋องได้เพียงไม่กี่วันจางลี่ก็ต้องย้ายกลับมาที่ห้องเดิมอีกครั้ง นางออกจากตำหนักตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อไปที่โรงหมอ ส่วนเว่ยอ๋องก็ออกไปช่วยเหลือชาวบ้านในถิ่นทุรกันดารเพื่อจะได้ลืมสิ่งที่เกิดขึ้น แม้ว่าจะสนใจสิ่งอื่นเพื่อให้ลืมเรื่องทุกข์ใจ ทว่ากลับไม่สามารถลืมมันได้เลยสักนิดใช้ชีวิตอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานานเกือบเดือนที่ทั้งสองไม่เคยได้เห็นหน้า ไม่เคยได้สนทนากันเลย อาจจะมีบางครั้งที่เดินมาพบกันโดยบังเอิญ แต่ก็ไม่เคยทักทายหรือส่งยิ้มให้เหมือนก่อนหน้านี้ ยิ่งนานวันยิ่งรู้สึกอึดอัดกับสิ่งที่เป็นอยู่ คนใกล้ตัวอย่างหลิวจิงและผิงเอ๋อร์ต่างก็เศร้าใจตามไปด้วย แม้จะพยายามช่วยให้ทั้งสองกลับมาพูดคุยกันอีกครั้งแต่ก็ไม่เคยสำเร็จในค่ำคืนอันเงียบสงัด ขณะที่ผู้คนภายในตำหนักได้หลับใหลบนเตียงนอนของตน ทว่าพระชายาได้เดินออกมารับลมเย็น ๆ ภายในสวนดอกไม้พร้อมกับสาวใช้คนสนิทอย่างผิงเอ๋อร์เหมือนเช่นเคย นางยืนชมจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่ท่ามกลางความมืดมิด เห็นแล้วก็ทำให้นึกถึงตัวเองเสียจริง ชีวิตนางก็ไม่ต่างจากดวงจันทร์ที่อยู่

จางลี่จ้องมองนางผู้นั้นอย่างพินิจพิจารณา รู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าเมื่อตอนที่ได้ยินคำกล่าวของเขาในค่ำคืนที่ผ่านมา อยากจะหลั่งน้ำตาออกมาเพื่อระบายความเจ็บปวดนั้น แต่นางจะไม่มีวันให้สตรีนางนี้ได้เห็นมันแน่“มาแล้วหรือแม่นางเพ่ยเพ่ย”เสียงทุ้มดังแว่วเข้ามาทำลายห้วงแห่งความคิด นางไม่แม้จะหันไปมองให้เสียเวลา เพราะรู้ว่าเว่ยอ๋องทำเช่นนี้เพื่อต้องการให้นางเจ็บปวด ในเมื่อเขาสมใจอยากแล้วก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องทนอยู่ นางรีบสาวเท้าเดินออกไปจากตรงนั้น ส่วนผิงเอ๋อร์โกรธแค้นแทนเจ้านายของตนไม่น้อยเช่นเดียวกัน แสดงสีหน้าบูดบึ้งแล้วตามหลังไปติด ๆ“ถวายบังคมท่านอ๋องเพคะ”“วันนี้ข้ารู้สึกเมื่อยไปทั้งตัว หวังว่าเจ้าจะทำให้ข้าคลายความเมื่อยล้าพวกนั้นได้นะ” เว่ยอ๋องพยายามตะเบ็งเสียงเพื่อให้ชายาของตนได้ยินทุกคำพูดอย่างถนัดหู อยากรู้นักว่าจะทนเห็นภาพเช่นนี้ได้อีกนานแค่ไหน“หม่อมฉันจะดูแลปรนนิบัติท่านอ๋องอย่างถึงใจที่สุดเพคะ”จางลี่ได้ยินบทสนทนาชัดเจนทุกถ้อยคำ หยาดน้ำตาหยดแหมะลงมาอย่างไม่รู้ตัว ในที่สุดเว่ยอ๋องก็เป็นเหมือนบุรุษคนอื่น ๆ ที่มักมากในกาม คำว่ารักเดียวคงไม่มีอยู่จริง“ว้าย! พระชายาเป็นอันใดเพคะ”จู่ ๆ

แม้ว่าจะรู้สึกเป็นห่วงจางลี่มากเพียงใด แต่หน้าที่ย่อมสำคัญกว่าเสมอ เว่ยอ๋องออกไปทำงานร่วมกับบรรดาขุนนางเพื่อช่วยเหลือชาวบ้านในถิ่นทุรกันดาร กลับมาถึงตำหนักท้องฟ้าก็เปลี่ยนสีไปเสียแล้ว แม้จะรู้สึกอ่อนเพลียไปทั้งร่างทว่าเขากลับนึกถึงใบหน้าของชายาเป็นอันดับแรก ลังเลใจว่าจะตรงไปหานางหรือกลับไปยังห้องของตน“เจ้าคงจะโกรธเกลียดข้าไปแล้วจางลี่”เขากล่าวกับตัวเองขณะยืนจ้องมองประตูทางเข้าที่ตอนนี้ไม่รู้ว่านางกำลังทำอะไรอยู่“กระหม่อมจะไปเตรียมน้ำอุ่น ๆ ไว้รอนะพ่ะย่ะค่ะ” หลิวจิงว่า“เดี๋ยวข้าจะตามไป”“พ่ะย่ะค่ะ”เมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะไปปรับความเข้าใจกับชายาของตนเสียที เว่ยอ๋องก็เร่งฝีเท้าตรงไปยังประตูบานนั้นพร้อมกับคิดหาคำกล่าวในหัวไปด้วย เขาจะกล่าวประโยคไหนดีเพื่อทำให้นางเข้าใจสิ่งที่ทำลงไป เมื่อถึงหน้าประตูแล้วก็พรูลมออกมาเบา ๆ เพื่อเรียกความกล้า เหตุใดจึงตื่นเต้นถึงเพียงนี้หลังจากเปิดประตูเข้าไปแล้วเว่ยอ๋องก็กวาดสายตามองหาชายาของตน ทว่าภายในห้องกลับมีเพียงความว่างเปล่า นอกจากนั้นข้าวของสำคัญก็หายไปหลายอย่าง นั่นทำให้เบิกตาด้วยความตกใจ กลัวว่าจางลี่จะโกรธและขนของหนีไปเสียแล้ว“อย่าบอกนะว่าเจ้

หนึ่งปีผ่านไป...พระตำหนักฉีหลิ่วกงซึ่งไม่เคยถูกบูรณะเสียนาน บัดนี้ได้ถูกช่างฝีมือดีเนรมิต ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงขึ้นใหม่อย่างงดงาม ตั้งแต่เกิดโรคระบาดครานั้นแคว้นเป่ยยังไม่เคยประสบวิบากกรรมใด ๆ อีกเลย ประชาชนใช้ชีวิตอย่างเป็นสุขมาโดยตลอด จวบจนกระทั่งเข้าสู่กลางฤดูใบไม้ร่วง เทศกาลไหว้พระจันทร์ได้เวียนมาอีกครั้ง ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในค่ำคืนที่พระจันทร์แจ่มกระจ่างงามกว่าวันเพ็ญเดือนอื่น ๆ“พวกเจ้ารีบเตรียมข้าวของให้เรียบร้อยก่อนพระอาทิตย์จะตกดินเร็ว!”“ขอรับ”เสียงออกคำสั่งนั่นมิใช่ของเว่ยอ๋อง แต่เป็นบ่าวรับใช้คนสนิทอย่างหลิวจิง ตอนนี้กำลังทำหน้าที่คอยสั่งการให้คนอื่น ๆ จัดเตรียมพื้นที่เพื่อจะทำพิธีไหว้พระจันทร์ในขณะนั้นก็มีสาวใช้คนหนึ่งเดินถือตะกร้าใบดอกไม้ผ่านหน้า เห็นอย่างนั้นหลิวจิงก็ทำเป็นกระแอมไอเพื่อเรียกความสนใจจากนาง“อะแฮ่ม ให้ข้าช่วยถือหรือไม่แม่นาง”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าต้องรีบนำดอกไม้ไปจัดใส่โถให้พระชายา”“เจ้าเพิ่งเข้ามาทำงานที่นี่ใช่ไหม ข้าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน”“เจ้าค่ะ”“เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่า...เจ้าน่าทะนุถนอมมากกก”“น่าทะนุถนอมกว่าข้าอย่างนั้นหรือ”เสียงของผู้มาใหม่ทำให