“เจ้าคงจะมีความสุขมากตอนที่อยู่ที่นั่น” เว่ยอ๋องเห็นรอยยิ้มนั้นก็พอจะเข้าใจ และคิดว่าการที่มาอยู่กับตนเองนั้นนางคงจะทุกข์ใจไม่น้อย เพราะเขาเอาแต่รังเกียจและหาเรื่องด่าทอเกือบทุกครั้งที่เจอหน้ากัน“มากที่สุดเพคะ มากกว่า...” กำลังจะหลุดปากพูดออกมาทว่ารีบเอามือปิดปากไว้เสียก่อน“มากกว่าอยู่กับข้า”“เอ่อ...หม่อมฉันมีความสุขที่ได้รักษาชาวบ้านให้หายดี นั่นคือความสุขของหม่อมฉันเพคะ เรื่องอื่นหม่อมฉันไม่เก็บมาคิดให้ทุกข์ใจหรอกเพคะ”“มีความสุขที่ได้รักษาชาวบ้านหรือมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับเหอหยางกันแน่”“ท่านอ๋องต้องการสิ่งใดกันแน่เพคะ หม่อมฉันไม่เคยคิดเช่นนั้นกับท่านหมอเหอ แต่หากพระองค์ต้องการให้มันเป็นเช่นนั้นหม่อมฉันก็จะทำ” จางลี่พูดประชดออกไป ทั้งที่นางพยายามเลี่ยงคำตอบไม่ให้กระทบถึงเขา ทว่ากลับยังคงพูดจาเหน็บแนมไม่จบไม่สิ้น ไม่รักแล้วทำไมต้องทำเหมือนว่าหวงกันด้วย“ก็ลองดูสิ! เจ้าจะได้รู้ว่าข้าใจร้ายได้กว่าที่คิด”“แค่นี้ยังร้ายกาจไม่พออีกหรือเพคะ นับจากนี้จนถึงเขาหลี่ซ่งหม่อมฉันจะไม่สนทนากับพระองค์อีก” ทางเดียวที่ยุติการปะทะฝีปากได้คือความเงียบ นางจึงมองค้อนด้วยหางตาเพื่อให้รู้ว่ากำลั
閱讀更多
