《ชายาอัปลักษณ์ของเว่ยอ๋อง》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

“ตั้งแต่เกิดมาข้ามิเคยเห็นสตรีนางไหนหน้าไม่อายเช่นเจ้ามาก่อน หากต้องการข้าถึงเพียงนี้ข้าก็จะสงเคราะห์ให้ แต่ข้าจะไม่มีวันมองหน้าเจ้าเด็ดขาด จะพยายามนึกว่าเจ้าคือหญิงนางโลมนางหนึ่งเท่านั้น”ด้วยโทสะที่กำลังปะทุในอกทำให้เว่ยอ๋องเดินย่างสามขุมเข้าไปหา จางลี่ยืนอยู่ที่เดิมเผชิญหน้าอย่างไม่เกรงกลัว จนตอนนี้ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก ใบหน้าของนางสูงเพียงแผงอกแกร่งของเขาเท่านั้น หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะเมื่อมีโอกาสได้อยู่ใกล้ถึงเพียงนี้ กำลังจะถอยหลังกลับไปตั้งหลักทว่ากลับถูกรั้งเอวคอดเข้าไปแนบชิดกับเรือนกายกำยำเสียก่อน“เหตุใดต้องถอยหลัง หรือเจ้ากลัวว่าข้าจะรุนแรงกับเจ้า” คนพูดยื่นใบหน้าคมลงมาใกล้ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ พร้อมกับสายตาคมที่กำลังจ้องมองมา ในนั้นลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความเกลียดชัง นางรู้สึกได้ว่าเขาเกลียดนางมาก“หม่อมฉันมิเคยรู้สึกกลัว ไม่เช่นนั้นคงไม่ร้องขอให้เราร่วมเตียงกันในค่ำคืนนี้ หม่อมฉันพร้อมแล้วเพคะ”“เจ้าเป็นคนเรียกร้องเองนะช่วยไม่ได้ เจ้าคงไม่รู้ว่าข้าเป็นพวกชอบความรุนแรง วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าได้รับความเจ็บปวดและทรมานอย่างแสนสาหัส” เว่ยอ๋องแสดงสีหน้าอันน่าหวาดกล

พูดยังไม่ทันขาดคำเว่ยอ๋องผู้หื่นกามก็ประกบจูบริมฝีปากบาง ไม่ยอมให้นางได้เอื้อนเอ่ยคำใด รสสัมผัสอันหอมหวานซาบซ่านไปถึงทรวง สตรีผู้มิเคยมีบุรุษใดเชยชมมิอาจต้านทานความต้องการของตนเองได้ มือที่เคยเคลื่อนไหวไปมาเพื่อต่อต้านค่อย ๆ อ่อนกำลังลงยอมศิโรราบอย่างง่ายดายยิ่งได้ลิ้มลองยิ่งต้องการค้นหาให้มากยิ่งขึ้น เมื่อรู้ว่าสามารถกำราบจางลี่ให้อยู่ในโอวาทได้แล้วจึงละมือมาปลดเปลื้องอาภรณ์ส่วนที่เหลือออกอย่างเร่งรีบ ผิวกายอันขาวนวลเนียนปรากฏให้เห็น นัยน์ตาคมวาวโรจน์เมื่อมีสิ่งยั่วเย้าอันงดงามอยู่ตรงหน้า มือหนาอันสั่นเทาเอื้อมไปสัมผัสก้อนเนื้อเต่งตึงอย่างทะนุถนอม“งดงามเหลือเกิน ข้าแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง”คำกล่าวนั้นช่วยดึงสติของจางลี่กลับคืนมา นางรีบเอื้อมมือไปหยิบอาภรณ์มาปกปิดเรือนกายทว่าอีกฝ่ายนั้นได้ตรึงข้อมือไว้อีกครั้ง เขาส่งสายตาอันดุดันออกคำสั่งให้นางอยู่นิ่ง ๆ เสียดีกว่า ไม่เช่นนั้นจะต้องมีความรุนแรงเกิดขึ้น เว่ยอ๋องยังคงจ้องมองนางอยู่อย่างนั้นจนรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งใบหน้า“พระองค์เคยบอกว่าไม่มีทางสัมผัสเรือนกายของหม่อมฉัน แต่เหตุใดวันนี้จึงได้กลับคำเล่าเพคะ”“ข้าเคยพูดเพราะเจ้าหลอก

“เจ้ารีบกลับไปนอนเถิดนี่มันก็ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้เช้าเราจะได้ไปรักษาชาวบ้านที่โรงหมอและไปดูหน้าคนที่เอาหมั่นโถวมาแจกชาวบ้านด้วย”“พระชายาต้องพักผ่อนให้มาก ๆ นะเพคะ เพราะดูจากสีหน้าคงรู้สึกอ่อนเพลียจาก...” ผิงเอ๋อร์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่หลังจากเอ่ยแซวพระชายาแล้ว“ออกไปเดี๋ยวนี้เลย ก่อนที่ข้าจะเอาคันฉ่องอันนี้ฟาดไปที่ศีรษะของเจ้า”“ออกไปแล้วเพคะ”ผิงเอ๋อร์รีบวิ่งออกไปจากห้องบรรทม จางลี่มองตามหลังด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันกลับมาส่องความงดงามของตัวเองอีกครั้ง หากไม่มีปานดำใบหน้าของนางก็เข้าขั้นสตรีที่งดงามไม่น้อย หากมันหายไปตลอดกาลคงจะดี นางแทบไม่อยากจะปิดเปลือกตานอนเลยสักนิด เพราะกลัวว่าตื่นขึ้นมาแล้วจะพบว่ามันเป็นแค่ความฝันไปเท่านั้นเช้าวันต่อมา…ในที่สุดปาฏิหาริย์ก็ไม่มีจริง เพราะในเช้าวันใหม่ใบหน้าของจางลี่กลับมาอัปลักษณ์เช่นเดิม ปานดำกลับมาอีกครั้ง นั่นทำให้นางรู้สึกเศร้าใจเหลือเกิน ร้องไห้จนหนำใจแล้วก็นำผ้าคลุมใบหน้าออกไปที่โรงหมอพร้อมกับผิงเอ๋อร์ ซึ่งนางเองก็เสียใจไม่น้อยที่พระชายามีความสุขกับใบหน้าใหม่เพียงแค่ชั่วข้ามคืนเท่านั้นก่อนออกมาจากตำหนักจางลี่ได้ส่งสายตามองไปยังห้องบรรทมของเว่ยอ๋อง

จางลี่ปิดเปลือกตาลงเพื่อรอรับสัมผัสจากเว่ยอ๋อง ทว่าอีกฝ่ายกลับเงียบไปไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ริมฝีปากของนางยังคงเป็นเอกราชไม่มีข้าศึกมารุกราน“ข้าจะไปที่เรือนของผู้ใจบุญคนนั้นพร้อมกับเจ้า”ได้ยินประโยคนั้นจางลี่ก็เปิดเปลือกตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะพบว่าเว่ยอ๋องได้ยืนหันหลังให้แล้ว นางรู้สึกเสียหน้ายิ่งนักเมื่อต้องเป็นสตรีไร้ยางอายในสายตาเขาอีกจนได้“ท่านอ๋องจะเสด็จไปจริง ๆ หรือเพคะ หม่อมฉันเห็นว่าไม่เหมาะเป็นอย่างยิ่ง เพราะหากท่านอ๋องเสด็จไปด้วยทางโน้นคงจะต้องเกิดความสงสัยและเริ่มระวังตัวมากขึ้น อย่างน้อยในแคว้นนี้ยังไม่มีผู้ใดรู้ว่าหม่อมฉันเป็นใครย่อมได้ความกว่านะเพคะ”“ข้าอยากจะรู้ว่าคนผู้นั้นเกี่ยวข้องอย่างใดกับเจ้า เจ้าเคยบอกว่าพิษนั้นมาจากแมงมุมชนิดหนึ่งที่อยู่บนเขาซึ่งเจ้าเคยอาศัยอยู่ หากเจ้ารู้จักกับคนผู้นั้นข้าย่อมไม่อาจไว้ใจเจ้า”“ท่านอ๋องไม่ไว้ใจหม่อมฉันหรือเพคะ ทั้งที่หม่อมฉันพยายามทำทุกอย่างเพื่อหาทางรักษาชาวบ้าน” เมื่อรู้เหตุผลที่เว่ยอ๋องไม่ยอมให้นางไปกับผิงเอ๋อร์เพียงลำพังเพราะความไม่ไว้ใจ นางจึงรู้สึกไม่พอใจเช่นเดียวกัน ทั้งที่ทุ่มเททุกอย่างแต่กลับโดนอย่างนี้ใครจะมีกำลังใจเล่า“ใค

“เดี๋ยว! เอาไปแล้วก็รีบมารายงานข้าว่าได้ผลอย่างไร”เว่ยอ๋องยื่นหมั่นโถวลูกนั้นให้พร้อมกับสีหน้าที่ไม่ค่อยรื่นรมย์สักเท่าไหร่ จางลี่รีบยื่นมือไปคว้ามาถือไว้ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวันพรุ่งนี้จะต้องเดินทางกลับไปเก็บหญ้ากว่างเฉ่าที่บ้านเกิดของตน“หม่อมฉันมีเรื่องจะกราบทูลเพคะ”“เรื่องอะไร”“วันพรุ่งนี้หม่อมฉันขอประทานอนุญาตเดินทางกลับไปเอาหญ้ากว่างเฉ่าที่แคว้นซวิ่นเพคะ”“กลับแคว้นซวิ่น! อย่าบอกนะว่าเรื่องที่เจ้าสนทนากับเหอหยางคือเดินทางไปด้วยกัน ข้าไม่มีทางอนุญาตเด็ดขาด!” เมื่อคิดได้อย่างนั้นก็โวยวายยกใหญ่“ไม่ใช่อย่างนั้นเพคะ หม่อมฉันจะเดินทางไปเพียงลำพัง แต่ขอแค่รถม้าไปส่งก็พอเพคะ”เมื่อรู้ว่าสิ่งที่ตนเองคิดมันผิดคาดเว่ยอ๋องก็ทำหน้าเหลอหลา กระแอมไอหนึ่งทีเพื่อแก้อาการเขิน ช่วงหลังมานี้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้เมื่อมีเรื่องของจางลี่เข้ามาเกี่ยวข้อง เพราะเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ทั้งที่พยายามถามตัวเองมาหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบที่ชัดเจน“ข้าจะไปด้วย เผื่อว่าเจ้าหนีไปไม่กลับมาช่วยรักษาชาวบ้านจะทำอย่างใดเล่า”“ใช่สินะ ท่านอ๋องคงไม่ไว้ใจหม่อมฉัน” คนพูดถอนหายใจเบา ๆ เมื่อหยั่งรู้ความคิดของอีกฝ่