All Chapters of BAD FIANCE รักร้ายกับยัยคู่หมั้น: Chapter 21 - Chapter 30

หึ!!ทั้งกอดแขนทั้งซบแถมมีจุ๊บแก้มส่งท้ายเบาๆอีกเตรียมไว้อาลัยให้ตัวเองได้เลยเซอร์เวย์ภายในสามเดือนนี้ถ้ายังมีเหตุการณ์แบบนี้มาให้ฉันเห็นเรื่อยๆฉันคงจะรักนายลงหรอกฉันแอบบ่นในใจก็หลังจากที่ยัยน้องพิซซี่สุดแซ่บซูซ่านั่นลุกไปแล้วที่ฉันบ่นนี่ไม่ใช่อะไรหรอกนะฉันรำคาญไม่ได้หึงไม่ได้หวงอะไรอีตาร่านนี้จริงๆนะคะสาบานได้โชคดีที่เมื่อกี้พัตเตอร์เพื่อนฉันมาทักซะก่อนไม่งั้นฉันคงจะรำคาญสองคนนั้นมากกว่านี้แทบจะสิงร่างกันอยู่แล้วอะไรจะขนาดนั้นแต่ตอนที่ฉันคุยกับพัตเตอร์ฉันก็แอบเห็นเซอร์เวย์มองฉันตาขวางเลยไม่รู้มองทำไมและตอนนี้พวกฉันก็กำลังจะกลับกันแล้วค่ะเพราะวันนี้ไม่มีเรียนอาจารย์ยกคลาสต้อนรับเปิดเทอมซะงั้น"มิกกี้! วันนี้กูกลับด้วยคนสิ""อ้าว! วันนี้มึงไม่ได้ขับรถมาเหรอ""อือ! วันนี้กูขี้เกียจขับเลยนั่งแท็กซี่มา"ฉันแถๆบอกมิกกี้ออกไปก็ความจริงวันนี้ฉันมากับเซอร์เวย์แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากกลับกับเขาแล้วฉันหมั่นไส้เขา"จะไปรบกวนมิกกี้ทำไมครับเมียไปครับไปกับผัวดีกว่าเดี๋ยวผัวไปส่ง"มาละเสียงนกเสียงกาที่ไม่รู้ชะตาชีวิตตัวเองว่าตอนนี้มันจะขาดอยู่แล้วจะใครซะอีกก็เซอร์เวย์นั่นแหละเมื่อก่อนเขาก็เรีกฉันแบบนี้ ป

"พี่เซอร์เวย์""มิตา!!"มิตาครับเป็นมิตาที่เข้ามาทักผมไม่รู้ว่ามาโผล่ที่ผับนี้ได้ไงพึ่งกลับมาจากอังกฤษเธอก็ออกเที่ยวแล้วเหรอวะ"ดีใจจังที่เจอพี่เซอร์เวย์ที่นี่...แล้วนี่"มิตาพูดกับผมก่อนที่จะหันไปมองเพื่อนๆ ผมที่นั่งกันอยู่"อ่อ! นี่เพื่อนๆพี่เอง นี่ไอ้ธิม ไอ้เสือ ไอ้ริว แล้วก็นั่นนาวา พวกมึงนี่มิตา""สวัสดีค่ะพี่ๆ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ""ครับ"มิตายิ้มหวานทักทายเพื่อนๆผมก่อนที่ไอ้พวกนั้นมันจะตอบรับสั้นๆ"มึงไม่ชวนน้องเค้านั่งก่อนวะ"อยู่ๆ ไอ้ริวก็พูดขึ้นมาแถมมองมิตาตาเยิ้มเชียวผมรู้นะว่ามันคิดอะไรอยู่ก็มิตาทั้งสวยทั้งน่ารักแบบนี้"นั่งก่อนไหมมิตาแล้วนี่มากับใคร""มิตามากับเพื่อนค่ะแต่ตอนนี้มิตาอยากกลับแล้วเพื่อนไม่ยอมกลับ มิตาเห็นพี่เซอร์เวย์นั่งตรงนี้พอดีเลยจะมาขอให้พี่ไปส่งมิตากลับบ้านหน่อยน่ะค่ะ"มิตาพูดประโยคนี้กับผมแล้วผมจะทำไงได้ล่ะจะปฏิเสธก็คงไม่ได้ก็คงต้องไปส่งน้องไหนๆ ก็น้องเมียที่สำคัญผมก็เคยรับส่งมิตาบ่อยๆ สมัยที่น้องอยู่ที่ไทย"ได้สิ..จะกลับตอนนี้เลยไหม""ค่ะ! ดึกกว่านี้โดนคุณพ่อบ่นแน่เดี๋ยวตอนไปส่งพี่เซอร์เวย์ต้องลงไปเจอคุณพ่อด้วยนะคะคุณพ่อจะได้ไม่บ่นมิตาเพราะเห็นว่ามาก

"มิตาจะคุยเรื่องพี่เซอร์เวย์"แล้วยัยมิตามันก็มายืนขวางหน้าฉันไว้เพื่อไม่ให้ฉันเดินเปิดประตูเข้าไป..เหอะ!!จะคุยเรื่องเซอร์เวย์งั้นเหรอคงคิดจะมาบอกว่ารู้จักเซอร์เวย์ก่อนฉันสนิทกับเซอร์เวย์มาก่อนน่ะสิคนอย่างยัยนี่มีอะไรเอามาพูดข่มฉันได้มันพูดหมดแหละแต่เสียใจเรื่องเซอร์เวย์ฉันชนะใสๆ"หึ!! ทำไม...แกจะมาบอกว่ารู้จักเขาก่อนฉันสนิทกับเขามาก่อนงั้นเหรอ แล้วไงในเมื่อตอนนี้เซอร์เวย์เป็นคู่หมั้นฉัน""หมั้นได้ก็ถอนหมั้นได้มิตารู้นะว่าพี่ไม่ได้รักพี่เซอร์เวย์ที่พี่หมั้นกับเขาก็เพราะอยากเอาชนะมิตา""แกพูดบ้าอะไรของแกฉันจะไปอยากเอาชนะแกทำไม"ยัยนี่ท่าจะบ้าจริงๆค่ะคิดได้ยังไงว่าฉันอยากเอาชนะมันเพราะเรื่องผู้ชาย"ก็พี่อาจจะแค้นที่มิตากับแม่แย่งคุณพ่อไปจากพี่แล้วก็แม่ของพี่ได้ยังไงละ""แกอย่ามาลามปามถึงแม่ฉันนะ"ฉันเริ่มโมโหแล้วค่ะที่มันเอาเรื่องนี้มาพูดแล้วทุกครั้งที่ฉันได้ยินใครพูดเรื่องนี้ภาพในอดีตในวันที่พ่อหิ้วกระเป๋าแล้วเดินออกไปบ้านไปมันก็ผุดขึ้นมา"ยอมรับมาเถอะพี่มุนินว่าพี่กลัวแพ้มิตายอมรับมาเถอะว่าที่พี่หมั้นกับพี่เซอร์เวย์พี่ไม่ได้รักเขาพี่หมั้นเพราะอยากเอาชนะมิตาเพราะฉะนั้นคืนพี่เซอร์เวย์ให

ตึก ตึก ตึกหมับ!!ในขณะที่ฉันกำลังจะเดินไปขึ้นลิฟต์กลับไปที่แผนกที่ฉันฝึกงานอยู่ๆก็มีเสียงฝีเท้าของใครก็ไม่รู้เดินตามฉันแล้ว อยู่ๆคนๆนั้นก็คว้าแขนฉันไว้จนฉันต้องหันไปมองเขาอย่างตกใจที่เห็นว่าเขาคือ...เซอร์เวย์"จะไปไหน""จะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน....ปล่อย!!"ฉันทำท่าจะสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของเขาไม่ได้เล่นตัวหรือจะเยอะอะไรหรอกนะคะแต่ฉันไม่อยากจะคุยอะไรกับเขาตอนนี้เพราะต่างคนต่างมีอารมณ์คุยกันไปเดี๋ยวก็ไม่เข้าใจกันอยู่ดีแล้วอีกอย่างฉันก็ไม่เข้าใจเขาด้วยว่าเขาตามฉันมาทำไมทั้งๆที่ตอนแรกทำเป็นอึดอัดทำเป็นไม่มองหน้าไม่คุยกับฉัน"ไม่ปล่อย!! ไม่คิดจะง้อกันหน่อยเหรอ"เหอะ!!กล้าพูดนะพ่อคุณว่าฉันไม่ง้อตัวเองต่างหากที่ไม่ยอมรับฟังอะไรเลยแล้วตอนนี้จะมาเรียกร้องให้ฉันง้อเนี้ยนะ"ในเมื่อพยายามจะอธิบายแล้วแต่ก็ไม่ฟังแล้วจะมาเอาอะไรอีก""จะมาเอาเมียคืน"เซอร์เวย์พูดคำนี้ออกมาแล้วจับแขนฉันแน่นขึ้นก่อนที่จะดึงตัวฉันเข้าไปใกล้ๆเขาแล้วเขาก็ยื่นหน้ามาพูดกับฉันใกล้ๆ"กลับไปอธิบายเรื่องทั้งหมดให้เวย์ฟังที่ห้อง...นะครับ"นี่เขาเป็นไบโพล่ารึไงก่อนหน้านี้ยังตึงๆกับฉันอยู่เลยแล้วตอนนี้มันอะไรมาทำพูดจาอ้อนๆ

"เรื่องนี้มันต้องพิสูจน์ครับถ้าน้ำอสุจิในถุงยางกับคราบต่างๆบนนี้เป็นของผมจริงๆผมจะรับผิดชอบมิตาเองแต่ถ้าไม่ใช่ผมจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด""แกพูดอะไรเซอร์เวย์จะพูดอะไรก็เห็นแก่หน้าป๊าบ้าง""ก็ผมกำลังพูดรักษาหน้าให้ป๊าอยู่ไงครับ"ผมมั่นใจว่ายังไงผมก็ไม่ได้ทำอะไรมิตาแน่ๆผมไม่ใช่ไก่อ่อนนะที่จะมาหลอกกันได้ง่ายๆเพียงเพราะละครฉากนี้ของมิตากับแม่ของเธอ"เดี๋ยวก่อนเซอร์เวย์นี่มันเรื่องอะไรกันลุงงงไปหมดแล้ว"ลุงเขตที่พอเห็นผมยืนยันเสียงแข็งแบบนี้ก็ถามออกมา"ก็ป้าธิดาเป็นคนวานให้ผมขึ้นมาเอาของขวัญเซอร์ไพรส์ลุงเขตบนห้องนี้กับมิตาแต่พอผมขึ้นมากลับไม่เจอของอะไรแล้วอยู่ๆผมก็หมดสติไป"ผมไม่รอช้าผมพูดทุกอย่างตามความจริงออกไปทันที"นี่พี่เซอร์เวย์ไม่อยากรับผิดชอบมิตาถึงขั้นต้องกรุเรื่องขึ้นมาใส่ร้ายมิตากับคุณแม่เลยเหรอคะ""คนกรุเรื่องไม่ใช่พี่มิตาแต่เป็นมิตากับแม่ของมิตาต่างหาก"ผมตอบมิตากลับไปอย่างเอือมๆผู้หญิงคนนี้กับแม่ของเธอร้ายกาจอย่างที่ม๊าผมเคยบอกจริงๆ"เซอร์เวย์อย่ามากล่าวหาป้าแบบนี้นะ คุณคะฉันไม่ยอมนะคุณต้องจัดการเรื่องนี้ให้ฉันกับลูก...ลูกเราเป็นฝ่ายเสียหาย""คนที่เสียหายคือผมมากกว่าครับป้าธิด