LOGIN"เคยได้ยินสุภาษิตที่ว่าเกลียดอะไรก็ได้อย่างนั้นไหมที่รักไม่ชอบผู้ชายร่านๆอย่างเซอร์เวย์แต่ระวังจะมีผัวชื่อเซอร์เวย์ไม่รู้ตัวนะครับ"
View More* * *
わたしは月に嫌われている。 そんなことは分かっていたのに。 リリシアは内心で嘆く。 美しい青年がリリシアをお姫様抱っこし、銀色の月に照らされた夜道を歩き続ける。 その度に揺れる月紐で一本に結ばれた、うるわしき髪。 リリシアは、ぐったりとしたまま胸に誓う。 決してこの青年に悟られてはいけない。 姉を、そして、家を救うまでは――――。 * * * 帝都の離れに一軒の小さな家がある。 その玄関前の庭で箒を握り、落ち葉を掃く小さな娘がいた。 「リリシア、髪、ボサボサじゃないの」 父と共に家に帰ってきた姉が小さな娘、リリシアを見て言う。 「あ、お姉さま、お父さま、おかえりなさい」 挨拶をすると、母が慌てて家から出てくる。 「もうお母さま、またリリシアに手伝わせて」 「今日も『お姉さまのようになる!』って言うことを聞かなくてね。張り切って手伝ってくれたのよ……」 「全く、リリシアは。ほら、こっちおいで」 「うん」 姉が優しくリリシアの髪を麻紐で結い直す。 ――この時代、怪異を祓う様々な魔術師達が存在した。 そして、リリシアが住んでいるベルフォード家は貧しいながらも父の公務と月の魔術を持つ6歳差の姉、ユエリアのおかげで名を上げている。 その為、リリシアにとってユエリアは憧れの存在だった。 「リリシアも明日で4歳か」 「儀式が楽しみだわ」 父に続けて母が言う。 明日の魔術を確かめる儀式で自分もユエリアのようになれると思っていた。 ――翌日の夜。リリシアは母のミアに教えられた通り、儀式の為の純白なドレスを自ら着る。 この衣装は神聖なもので、誰にも触れられてはいけない決まりだ。 まるで一夜のお姫様になれたようで心が弾む。 着替えが終わると、父のエバートに導かれ、中庭の大きく立派な樹木の前まで歩いていく。 ユエリアは4歳の時にこの木に触れ、美しい黄色の花を咲かせたことから月の魔術を持ち合わせていることが分かった。 自分もきっと花を咲かせて見せる。 強く決意すると、月の光が真上から美しく樹木を照らす。 リリシアは両親とユエリアが見守る中、そっと手を伸ばし、樹木に触れた。 だが、次の瞬間。ドラゴンに似た巨大なイーグルの影のような怪異が姿を現し、リリシアとユエリアの体を順にすり抜ける。 すると樹木は一瞬で枯れ果て、ユエリアがその場で崩れ落ちていく。 両親は一瞬の強風を感じただけで、怪異の姿は見えていないようだ。 怪異は夜空へ飛んで行き、やがて、闇に溶け合うように消えていった。 「お姉さま!」 リリシアは叫び、駆け寄ろうとする。 だが、その直後、母に突き飛ばされた。 「ユエリア!!」 母と父は姉の名を呼び、リリシアのことなど眼中になく、一目散にユエリアへと駆け寄る。 地面に座り込む自分を見向きもしない。 (なんで? どうして?) 頭が真っ白になる。 そんなリリシアを月が照らす。 リリシアも気分が悪くなり、その場に一人虚しく倒れた。S. University“เฮ้ย!!”ตอนนี้ผมนั่งเล่นมือถืออยู่ครับอยู่ระหว่างนั่งรออาจารย์ในคลาสแต่อยู่ๆก็มีคนมาฉกมือถือผมออกไปต่อหน้าต่อตาผมนี่รีบลุกขึ้นหันไปมองคนที่ฉกมือถือทันทีด้วยท่าทางที่พร้อมบวกมากใครมันกล้าทำแบบนี้กับผมวะ“มุนิน”“ใช่! ฉันเอง”“เธอมาฉกมือถือฉันไปทำไม เฮ้ๆเธอจะทำอะไรกับมือถือฉัน”ผมพูดพลางส่งเสียงคุยกับเธออย่างตกใจเมื่อผมเห็นเธอกดยิกๆอะไรสักอย่างที่มือถือผมแถมมุนินยังเร็วเบี่ยงตัวหลบจากการยื้อแย่งมือถือของผมได้อีกปึก!!“โอ๊ะ!!”ผมร้องออกมาเพราะว่าหลังจากที่มุนินกดอะไรสักอย่างที่มือถือผมแล้วเธอก็ปามือถือใส่ผมติดหน้าอกผมดังปึกเลยดีนะที่ผมคว้ามือถือไว้ทันไม่งั้นมีหวังมือถือผมแตกกระจาย“วันหลังอย่ามาเสียมารยาทโพสอะไรบ้าๆแบบนั้นแท็กไอจีฉันอีก”มุนินต่อว่าผมออกมาอย่างเกรี้ยวกราดแววตาที่มองผมราวกับอยากฉีกผมอกเป็นชิ้นๆให้ตายเถอะนี่โกรธขนาดนี้เลยเหรอวะมุนินเวลาโมโหน่ากลัวฉิบหาย“ตายแล้วชะนีไปกินรังแตนที่ไหนมาถึงได้ฟาดงวงฟาดงาทำตัวไม่น่ารักแบบนี้ละคะลูกสาว”“หุบปากไปเลยกระเทยอย่ามาหลงผู้ชายจนไม่ลืมหูลืมตา”“อุ๊ต๊ะ! แรง กระเทยกลัวแล้วจ้า โชคดีนะคะผัวเรื่องนี้มิกกี้จะไม่ยุ่ง”เชี้ย!!อ
“ไง! ไอ้ตัวแสบเดินยิ้มแฉ่งมาเลยนะสงสัยงานที่ให้ไปทำจะมีอะไรดีๆ ล่ะสิ”พอผมเดินเข้ามาในห้องทำงานท่านรองก็คือห้องเฮียซันเฮียผมนั่นแหละครับเฮียแกก็ถามผมขึ้นมาทันทีนี่ผมยิ้มขนาดนั้นเลยเหรอวะ ทำไงได้ก็คนมันอารมณ์ดีจริงๆ นี่น่า“โคตรดีเลยล่ะเฮียวันหลังถ้ามีงานแบบนี้อีกไม่ต้องไปจ้างนายบงนายแบบแล้วนะถ้านางแบบเป็นคนนี้ผมจะเป็นนายแบบให้เอง”“อย่าบอกนะว่ามึงจะเครมนางแบบคนนี้”เฮียซันเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารแล้วถามผมออกมาแต่ดูเฮียผมใช้คำเถอะเครมบ้าเครมบออะไรคนนี้ผมรักจริงหวังแต่งเลยนะ“เครมอะไรล่ะคนนี้ผมจริงจัง”“มึงเนี่ยนะจะจริงจังกับผู้หญิง”เฮียซันถามขึ้นมาแล้วทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อคำพูดผมอ่ะ อะไรว่ะนี่ผมก็น้องเฮียนะเฮียมองผมเป็นอะไรเนี่ยถึงได้ถามแบบนี้“ทำไมถามงี้อ่ะ!! ผมก็คนดีคนหนึ่งเหมือนกันนะเฮียวันหนึ่งผู้ชายลัลล้าแบบบผมก็ต้องมีครอบครัวถูกป่ะแล้วคนนี้แหละแม่ของลูกผมเลย”“ระวังหน่อยอย่าไปเผลอรุ่มร่ามใส่เขาล่ะได้ข่าวว่านางแบบคนนี้เป็นลูกสาวเพื่อนสนิทคุณอัมรานะ”“มุนินเนี่ยนะลูกสาวเพื่อนสนิทม๊า”ข้อมูลใหม่ที่ได้ยินจากปากเฮียซันทำเอาผมเกือบช็อกอะไรมันจะโลกกลมขนาดนี้วะมุนินเป็นลูกเพื่อนสนิท
“เซทสุดท้ายละรอบนี้ขอแบบหวานๆเลยนะสองคนหันหน้าเข้าหากันโอเคๆแบบนั้นแหละน้องมุนินขยับเข้าไปใกล้เซอร์เวย์อีกนิดครับโอเคดีมาก เซอร์เวย์ยกแขนขึ้นมาโอบน้องมุนินไว้ นั่นแหละสวย”แชะ!! แชะ!! แชะ!!เสียงเฮียภูผาดังสลับกับเสียงกดซัตเตอร์ที่ถ่ายรูปผมกับมุนินอยู่ครับบอกเลยว่าฟินครับผมโคตรฟินหลังจากที่ทุกคนตกลงเป็นเสียงเดียวกันให้ผมถ่ายงานนี้คู่กับมุนินแทนไอ้นายแบบนั่นตอนนี้ผมถ่ายกันมาจนถึงเซทสุดท้ายแล้วก่อนหน้านี้ผมได้ทั้งกอดทั้งอุ้มทั้งโอบมุนินตามสไตล์แฟชั่นคู่รักอยากตบรางวัลให้เฮียภูผาจริงๆเลยครับที่คอยบอกท่าทางให้ผมได้อยู่อิงแอบแนบชิดกับมุนินขนาดนี้พูดไปก็เสียดายถ่ายไปแปปๆก็มาถึงเซทสุดท้ายซะละยังกอดไม่อิ่มเลย“นี่!! นายไม่จำเป็นกอดฉันแน่นขนาดนี้ก็ได้ป่ะ”นี่ก็อีกคนตั้งแต่เริ่มถ่ายมาก็บ่นก็จิกกัดด่าว่าผมอยู่แบบนี้ผมแค่ทำตามหน้าที่เองแต่มุนินก็ยังดื้อยังงอแงยุกยิกขัดขืนตลอดเวลาที่ถูกผมกอด“ไม่ได้!! ก็ตากล้องเขาสั่งมาแบบนี้ถ้าเธออยากให้งานเสร็จไวก็ยอมๆไปก่อนเถอะน่า”ผมตอบกลับเธออกไปในตอนที่กำลังจะจัดท่าทางตามที่เฮียภูผาสั่ง“เอาล่ะรูปสุดท้ายขอเหมือนสองคนกำลังจะจูบกันนะ”“ห่ะ!! จูบเหรอคะ”อะไรจะต
“อร้าย!! อะไรยังไงคะไหนคุณน้องบอกไม่มีอะไรแต่ทำไมคุณเซอร์เวย์ถึงออกตัวว่าสนใจคุณน้องขนาดนี้คะ”หลังจากที่เซอร์เวย์พูดจบเขาก็เดินออกไปทิ้งให้ฉันยืนงงอยู่ในดงของพี่ๆทีมงานที่ต่างอยากค้นหาความจริงจากฉันแล้วพี่เอมี่ก็เป็นคนถามขึ้นมา“ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่เอมี่ปกติตอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเซอร์เวย์ก็ชอบพูดแกล้งแหย่หนูแบบนี้ประจำอยู่แล้ว”“งั้นก็สรุปว่าคุณน้องกับคุณเซอร์เวย์รู้จักกัน”ฉันพยักหน้ารับพี่เอมี่แล้วส่งยิ้มเจื่อนๆไปให้พี่เขา“แล้วตอนแรกทำเป็นไม่รู้จักกันนะคะ”“ก็หนูไม่รู้จริงๆค่ะว่าคุณเซอร์เวย์ลูกชายคนเล็กของคุณป้าอัมราจะเป็นเซอร์เวย์คนเดียวกันกับเพื่อนที่เรียนกับหนูพอดีหนูไม่ค่อยสนใจเรื่องส่วนตัวประวัติครอบครัวของอีตานี่เท่าไหร่”ฉันตอบพี่เอมี่ไปตามความจริงก็จริงอ่ะฉันไม่สนใจอะไรเขาจริงๆนะไม่อยากรู้“พี่ว่าคุณเซอร์เวย์ต้องชอบหนูแน่ๆค่ะลูกสาว”“ไม่หรอกค่ะเขาชอบแกล้งพูดแบบนี้กับหนูเป็นปกติอยู่แล้วอีกอย่างสาวๆของเขาเยอะจะตายเปลี่ยนหน้าไม่ซ้ำกันเลยสักวัน”ฉันตอบพี่เอมี่ออกไปเพราะไม่อยากให้พี่เขาเข้าใจผิดไปมากกว่านี้“พูดไปก็เสียดายถ้าเกิดว่าเป็นแบบนั้นจริงๆพี่ว่าหนูกับคุณเซอร์เวย์ดูเคมีเข





