All Chapters of ไม่เคยรู้ว่าจะรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“ออกัสกี่ขวบแล้วเหรอครับ” ปณิธานเห็นออกัสมาสองครั้งแล้วแต่ยังไม่เคยได้ถามถึงอายุเจ้าเด็กน้อยสักที“ฉองขวบ” ไม่ต้องรอให้ป้าแจ่มเป็นคนตอบเพราะเรื่องนี้ออกัสเข้าใจ คำถามที่เคยได้ยินผู้ใหญ่ถามน้าปอยไจ๋(พลอยใส)บ่อย ๆ ป้าแจ่มก็เคยถามว่าออกัสอายุเท่าไหร่และเจ้าหนูก็จำคำตอบของน้าตัวเองได้ ครั้งนี้จึงขอตอบอายุของตัวเองพร้อมชูนิ้วป้อม ๆ ขึ้นมาด้วยสองนิ้ว แต่เป็นนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้นะ“ชูสองนิ้วซะด้วยนะเรา” ปณิธานยกมือขึ้นวางบนศีรษะของออกัสจับโยกไปมาเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู“ออกัส 2 ขวบ 2 เดือนค่ะคุณผอ.” ป้าแจ่มเองก็เอ็นดูความน่ารักของออกัส และเรื่องนี้ต้องเก็บไปเล่าให้พลอยใสฟังเพราะคุณผอ.เป็นคนเดียวที่ออกัสยอมนั่งใกล้แถมยังยิ้มหวานให้อีก ปกติถ้าเป็นคนอื่นออกัสจะไม่กล้าคุยไม่กล้ามองหน้า เหมือนกลัวคนแปลกหน้าตลอดเวลา“อืม 2 ขวบแล้ว ตามวัยก็เริ่มพูดได้แล้วนะครับ”“ก็พอพูดได้อยู่ค่ะคุณผอ. แต่เหมือนกล้า ๆ กลัว ๆ ที่จะพูดมากกว่า เจ้าเนี่ยจะพูดเยอะสุดก็กับพลอยใสคนเดียว ถ้าเป็นคนอื่นนะคะกว่าจะพูดออกมาได้แต่ละคำทำเหมือนกลัวดอกพิกุลจะร่วง”“คล้ายกับว่ากลัวคนแปลกหน้าไหมครับ เหมือนจะไม่ไว้ใจคนอื่นที่ไม่ใช่คน

“หนีมาตัวเปล่าด้วยนะคะคุณผอ.โทรศัพท์ก็ไม่มีเงินก็ไม่ได้หยิบมา พูดง่าย ๆ ก็หนีมาแต่ตัวเลยค่ะจะกลับไปก็ไม่กล้าเพราะไม่รู้ว่าไอ้บ้านั่นจะทำไม่ดีไม่ร้ายอีกหรือเปล่า กลัวว่ากลับไปแล้วจะไม่มีโอกาสเอาตัวรอดเหมือนวันนั้นได้อีก โชคดีแล้วที่พลอยใสปลอดภัยจากพี่เขยเลว ๆ มีเพียงรอยฟกช้ำจากการขัดขืนเท่านั้น ส่วนออกัสไม่บาดเจ็บอะไรแต่ก็ขวัญผวาไปพักใหญ่เลยค่ะ”ปณิธานเริ่มเห็นภาพเป็นฉาก ๆ และเข้าใจแล้วว่าทำไมพลอยใสถึงได้กล้าเสี่ยงออกมากลางค่ำกลางคืนและยังอุ้มหลายชายตัวน้อยออกมาด้วย เขานับถือใจของพลอยใสมากในช่วงเวลานั้นเธอต้องจิตใจเข้มแข็งและมีความกล้าหาญมากขนาดไหน ทั้งต้องเอาตัวเองให้รอดปลอดภัยจากพี่เขยชั่ว ๆ และไหนจะยังมีใจเป็นห่วงออกัสที่ยังเด็กมากอีก“แล้วหลังจากนั้นละครับ”“ป้าก็สงสาร ตัวป้าเองก็ไม่มีเงินมากหรอกค่ะแต่ก็เอ็นดูออกัสมัน เงินเก็บที่พอมีก็เอาให้พอใสยืมไปซื้อของใช้จำเป็นก่อนทั้งของตัวเองและของออกัส โทรศัพท์ป้าก็มีเครื่องเก่าเก็บเอาไว้เลยแบ่งให้พลอยใสไปใช้เครื่องนึง”“เพื่อนพลอยใสก็นิสัยดีนะคะแบ่งชุดนักศึกษาให้พลอยใสใช้สองตัว ทุกวันนี้ก็สลับซักใส่ส่วนเสื้อผ้าออกัสป้าก็ช่วยซื้อให้สงสารมัน

‘เราต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ’นั่นสิ กับแค่น้องเรียกว่าพี่ชิน แล้วทำไมต้องใจสั่นขนาดนี้ก็ไม่รู้ น้องที่อายุห่างกับเขาถึง 11 ปี“พี่ชินจะพาหนูไปไหนเหรอคะ”“ไปบ้านของพี่”“อะไรนะคะ!” พลอยใสเผลอทำเสียงตกใจอย่างลืมไปว่าตอนนี้ออกัสหลับอยู่จนต้องรีบยกมือขึ้นมาปิดปากเอาไว้ ตั้งสติ แล้วเอามือลงเพื่อทำการหันไปถามคนที่กำลังขับรถอยู่อีกครั้ง“อะไรนะคะพี่ชิน”“พี่จะพาออกัสกับพลอยใสไปที่บ้านของพี่ เรื่องที่พี่อยากคุยกับพลอยใสจำเป็นต้องไปคุยที่นั่น” ทุกอย่างที่พูดออกมาล้วนเป็นเจตนาของปณิธานทั้งนั้น ทั้งหมดที่จะทำก็เพื่อพลอยใสและออกัส เขาทำเพราะหวังดีไม่ได้มีเจตนาร้ายแอบแฝงเลยแม้แต่น้อย“บ้าน บ้านของพี่ชินเหรอคะ ทำไมเราต้องไปคุยกันที่บ้านด้วยคะ” เขาเป็นคนที่หล่อ ใจดี มีเมตตา โอบอ้อมอารี เป็นคนที่ดีมาก ๆ คนหนึ่งแต่...ปณิธานก็ยังเป็นคนแปลกหน้าสำหรับพลอยใสและเธอไม่กล้าไว้ใจเขาเท่าไหร่“ฮึ ไม่ต้องกลัวพี่หรอก พี่ไม่ได้จะพาไปทำอะไรไม่ดีไม่ร้ายและที่บ้านก็มีคุณแม่ของพี่อยู่ด้วย” เด็กหนอเด็ก ถ้าเขาคิดจะทำอะไรอย่างว่าจริงไม่จำเป็นต้องพาไปทำถึงที่บ้านหรอก ทำบนรถก็ได้ ‘ก็ยังดีที่รู้จักระแวง’“เอาเป็นว่า ที่จะพาไปคุย

หลังจากทานมื้อเย็นกันเรียบร้อยแล้ว กานดาได้เรียกให้แม่บ้านมาเก็บโต๊ะและเสิร์ฟขนมหวานต่อ วันนี้เป็นเมนูรวมมิตรราดน้ำเชื่อมและใส่เนื้อขนุน ของโปรดลูกชายหัวแก้วหัวแหวนและกานดาลงมือทำเองทุกขั้นตอน“กินเยอะ ๆ เลยนะพลอยใส” เห็นพลอยใสตักรวมมิตรกินอย่างเอร็ดอร่อยก็นึกเอ็นดูรีบเติมใส่ถ้วยให้พลอยใสอีก“ขอบคุณค่ะคุณป้า รวมมิตรอร่อยมากเลยค่ะ”“อร่อยก็กินถ้วยนี้ให้หมดนะลูก พลอยใสตัวเล็กมาก กินของหวานถ้วยสองถ้วยไม่เป็นไรหรอก”“ค่ะคุณป้า” พลอยใสยิ้มทั้งดวงตาและหัวใจที่พองโต รวมมิตรถ้วยนี้อร่อยมากจริง ๆ อร่อยจนน้ำตาซึมเลยทีเดียว รวมมิตรฝีมือคุณแม่ของพี่ชินอร่อยมาก พลอยใสไม่เคยกินของหวานที่อร่อยได้เท่านี้มาก่อน เธอไม่ได้คิดอย่างยกยอแต่คิดจากใจจริง จำไม่ได้แล้วสิว่าครั้งสุดท้ายที่ได้กินข้าวจนท้องตึงและกินของหวานอย่างเต็มสุขแบบนี้คือเมื่อไหร่กัน‘ขอบคุณนะคะพี่ชิน’ พูดอยู่ในใจก่อนจะแอบเลื่อนสายตาขึ้นมองปณิธานแล้วหลุบมองที่ถ้วยขนมต่อวันดี ๆ แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับชีวิตของเธอบ่อยนัก และมันจะไม่มีทางเกิดขึ้นเลยถ้าเธอไม่ได้พบกับคนใจดีอย่างปณิธาน ไม่รู้ว่าอะไรนำพา บุญเก่าที่ยังเหลือหรือสวรรค์รู้สึกสงสารชีวิต

“หนู ฮึก” กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่แล้วพลอยใสพนมสองมือขึ้นมาไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนที่มีเมตตากับเธอ และซาบซึ้งจนไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ ชีวิตของเธอที่ตอนนี้จะพูดว่าไม่เหลืออะไรก็ไม่เกินจริง แต่วันนี้สวรรค์ใจดีกับเธอมากที่นำพาให้เธอได้มารู้จักกับปณิธานและกานดา ทั้งสองคนเหมือนแสงสว่างในชีวิตของเธอจริง ๆ“หนูขอบคุณคุณป้าและพี่ชินมาก ๆ เลยนะคะ ที่หนูไม่กล้าตอบตกลงไม่ใช่ว่าหนูเล่นตัวหรือไม่ไว้ใจนะคะ หนูเกรงใจคุณป้า เกรงใจพี่ชินและหนูดีใจค่ะ”เธอยังไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองด้วยซ้ำว่าจะได้รับโอกาสที่ดีแบบนี้ ‘มันเกิดขึ้นจริง ๆ ใช่ไหม’“ขอบคุณที่ให้โอกาสและมีเมตตากับหนูและออกัสนะคะ หนูสัญญาว่าจะดูแลปรนนิบัติคุณป้า ช่วยงานของคุณป้าทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นงานอะไรที่คุณป้าไว้ใจให้หนูทำ หนูจะทำอย่างสุดความสามารถค่ะ คุณป้ากับพี่ชินไม่ต้องให้เงินหนูก็ได้นะคะ แค่ให้หนูกับออกัสมีที่ซุกหัวนอนแค่นี้ก็กรุณาต่อหนูมากแล้วค่ะ”ทั้งชีวิตนี้ที่เกิดมาพลอยใสไม่เคยคิดว่าเธอจะได้เจอกับคนที่ใจดีและมีเมตตาต่อเธอถึงเพียงนี้เลย ในยามที่เธอกำลังลำบากก็มีป้าแจ่มยื่นมือเข้ามาช่วยทั้งที่เราไม่ได้รู้จักกันมาก่อน และตอนนี้ในขณ