All Chapters of ไม่เคยรู้ว่าจะรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ค่ำคืนที่มืดสนิทมีเพียงแสงไฟสลัวจากเสาไฟริมทางที่ช่วยเป็นแสงนำทางให้กับหญิงสาวร่างบอบบาง เนื้อตัวของเธอเปียกชุ่มไปด้วยน้ำจากหยาดฝนที่โปรยลงมาจากฟากฟ้า สายฝนไม่ได้รุนแรงมากนักแต่ก็มากพอที่จะทำให้เสื้อผ้าของเธอเปียกได้ และไม่ได้มีเพียงหญิงสาวเพียงคนเดียวที่ต้องเผชิญบนเส้นทางที่มืดสลัวกับสายฝนที่โปรยปรายภายในอ้อมแขนของเธอยังมีเด็กชายตัวน้อยกำลังซุกตัวเข้าหาอกอุ่น หลับใหลไม่รู้เรื่องเพราะหมดแรงจากการปล่อยเสียงร้องไห้อย่างหนัก เสียงร้องไห้เหมือนจะขาดใจเกิดจากความหวาดกลัวและหยุดร้องไปเพราะร่างกายของเด็กน้อยอ่อนล้าเกินจะต้านไหว“อดทนหน่อยนะจ๊ะ ออกัส”พลอยใส หญิงสาวอายุ 22 ปี กำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 4 สาขาการบัญชี พลอยใสเป็นผู้หญิงที่มีรูปร่างอรชร มีดวงหน้าหวาน นิสัยน่ารัก เป็นคนที่มักจะมีรอยยิ้มสวยประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ ด้วยรอยยิ้มของเธอที่เป็นเสน่ห์เฉพาะตัวทำให้มีคนอยากเข้าหาและทำความรู้จักกับพลอยใสและเธอก็ยินดีที่จะผูกมิตรด้วยแต่ลึก ๆ แล้วภายใต้รอยยิ้มสดใสนั้นกลับมีความทุกข์ใจซ่อนอยู่ ครอบครัวของเธอไม่ได้สมบูรณ์แบบและเป็นเรื่องที่พลอยใสไม่อยากพูดให้ใครฟัง ไม่เกี่ยวกับฐานะที่ยากจน เธอไม่เ

ปณิธานยอมรับว่าประทับใจในตัวคุณแม่น้องอันนาอยู่ไม่น้อยเพราะทั้งสวยแล้วยังโสดอีก โสดแบบที่มีสามีเก่าตามตื้ออยู่ทุกวัน ส่วนเรื่องที่ว่าเขาจะจีบหรือไม่คงต้องรอดูกันต่อไป นั่นเพราะใจหนึ่งก็อยากมีแฟน อยากหาลูกสะใภ้ให้คุณมารดา แต่อีกใจก็ยังอยากรอให้ถึงเวลาที่ใช่ คุณแม่น้องอันนาสวยถูกใจแต่ไม่รู้ทำไมใจลึก ๆ ของเขาบอกว่าคนนี้ยังไม่ใช่ เราเหมาะเป็นเพื่อนกันมากกว่าอ้อ อีกอย่างนะ ปณิธานพอจะมองออกว่าทั้งคุณแม่และคุณพ่อของน้องอันนายังรักกันอยู่ เขาแอบเป็นกำลังใจให้ทั้งสองปรับความเข้าใจและเริ่มต้นกันใหม่ได้ในเร็ววัน ส่วนคนโสดทางนี้ก็ยิ้มกับความโสดไปก่อนครับ“ใครน่ะ?” ระหว่างที่ยืนยิ้มให้กับความคิดของตัวเองอยู่นั้นสายตาของผู้อำนวยการหนุ่มก็ไปสะดุดเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนักศึกษา เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กรูปร่างอรชรจนลมสามารถพัดปลิวได้ แต่สิ่งที่ทำให้ปณิธานสนใจไม่ใช่รูปร่างของเธอแต่เป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่เธออุ้มอยู่ต่างหาก‘ลูกเหรอ’ เกิดความสงสัยขึ้นและเพื่อให้ทุกอย่างกระจ่างชัด ปณิธานตัดสินใจเดินตรงไปที่หญิงสาวคนนั้นที่กำลังคุยอยู่กับพนักงานทำความสะอาดของโรงเรียนอยู่“สวัสดีครับ” พอได้มาอยู่ใกล้และ

“ไม่เดือนร้อนเลยหนู แถมคุณผอ.ยังใจดีอนุญาตให้พลอยใสพาออกัสมาฝากป้าเลี้ยงด้วยนะ”“จะ จริงเหรอคะป้า” ทั้งน้ำเสียงและแววตาของพลอยใสแสดงออกมาชัดถึงความตื่นเต้นและดีใจ พลอยใสคงดีใจมากและก็ไม่ได้ผิดไปจากที่ป้าแจ่มคิดเอาไว้เลย เห็นเด็กดีอย่างพลอยใสยิ้มกว้างออกมาได้ตัวป้าแจ่มเองก็ดีใจไปด้วย“จริงสิ ผอ.คงเห็นเจ้าออกัสแล้วสงสารนั่นแหละ ทีแรกผอ.จะช่วยหาพี่เลี้ยงเด็กให้ออกัสด้วยนะ แต่ป้าบอกไปแล้วว่าหนูไม่มีเงินจ้างใครมาเป็นพี่เลี้ยงให้หลานหรอก” เห็นใบหน้าหวานทำหน้าจะแย้งเรื่องพี่เลี้ยงเด็ก ป้าแจ่มจึงรีบบอกว่าตนเองได้บอกกับเจ้านายไปแล้วว่าลำพังพลอยใสแค่หาเงินมาใช้ให้รอดไปวัน ๆ ยังลำบากเลย ไม่ต้องคิดถึงเรื่องจะหาเงินมาจ้างพี่เลี้ยงเด็ก“พอคุณผอ.ได้ยินแบบนั้นก็เลยอนุญาตให้ป้าพาออกัสมาเลี้ยงได้ แต่ต้องดูไม่ให้เจ้าหนูเนี่ยไปเล่นรบกวนเวลางานของคุณครู ไม่ต้องห่วงนะป้าเลี้ยงออกัสที่ห้องพักของแม่บ้าน มีเพื่อน ๆ ป้าช่วยกันเลี้ยงหลายคน”“หนูขอบคุณป้าแจ่มมาก ๆ เลยนะจ๊ะ และหนูขอฝากป้าขอบคุณผอ.ชินด้วยได้ไหมคะ” เขาไม่ได้มีเพียงแค่หน้าตาดีเท่านั้นแต่เจ้านายของป้าแจ่มยังใจดีมากด้วย การมีเมตตาของเขาต่อเธอและหลานใน

“ครับ! ครับคุณแม่” คนที่โดนแม่เรียกสติถึงกับต้องรีบกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อเรียกสติของตัวเองกลับมา“เป็นอะไรลูก แม่เห็นเรานั่งเหม่อมองช้อนข้าวต้มมาพักนึงแล้วนะ ปล่อยให้แม่คุยอยู่คนเดียว”“ผมขอโทษครับ” ยิ้มแห้งกลบเกลื่อนท่าทางของตัวเองพร้อมตักข้าวต้มคำโตเข้าปาก ‘เหม่อ?’ ได้ไงกันเนี่ย แม้แต่ตัวเองยังไม่อยากจะเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อแหละเพราะเขาเหม่อไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าเรื่องของพลอยใสจะกวนใจของเขาได้ถึงขนาดนี้“มีเรื่องกลุ้มใจอะไรหรือเปล่าชิน บอกแม่ได้นะเผื่อแม่ช่วยได้” คนเป็นแม่ยังไงก็ยังเป็นห่วงลูกอยู่วันยังค่ำ และแม่ย่อมรู้จักลูกของตัวเองดี อะไรเปลี่ยนไปแม่ย่อมสัมผัสได้อยู่แล้ว“มะ ไม่มีอะไรครับคุณแม่”“แน่ใจนะ?”“แน่ใจนะ?”“...อันที่จริงก็มีครับ” มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องกลุ้มใจอะไรขนาดนั้นและปณิธานไม่ต้องการให้มารดาของเขาต้องเป็นกังวลและคาดเดาไปเองว่าเขากำลังมีเรื่องไม่สบายใจอยู่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรจะหนักหรือเบาแม่ของเขาก็มักจะแสดงออกถึงความเป็นห่วงและกลุ้มใจไปกับเขาด้วยเสมอ ปณิธานไม่สามารถห้ามได้และเข้าใจดีว่าแม่ยังไงก็คือแม่ ไม่มีทางที่แม่คนนี้จะไม่เป็นห่วงลูก และเพราะรู้จักมารดาของตัวเองดีปณ

“เราไม่ได้ถึงขั้นเป็นเพื่อนสนิทกันหรอกครับเพราะพึ่งเจอกันได้ไม่นาน แต่คุณเอิร์นเขาเป็นคนน่ารักครับและผมค่อนข้างสบายใจที่ได้คุยกับเขา แค่ในฐานะเพื่อนนะครับคุณแม่” อันหลังนี้ต้องรีบย้ำเดี๋ยวคำพูดนั้นจะทำให้คุณมารดาเข้าใจผิดกันไปใหญ่“และผมก็ไม่ได้คุยกับคุณเอิร์นบ่อยด้วยครับ มีแค่ทักทายตอนเช้าที่เขามารับลูกสาวเท่านั้นครับ นอกเวลาไม่เคยโทรหรือทักไปคุยเลย” อันนี้ไม่รวมครั้งที่เขาชวนคุณเอิร์นไปทานข้าวนะ แค่ก็มีแค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ“แล้วครั้งนี้ละ” เอาเป็นว่ากานดาเชื่อในสิ่งที่ลูกชายเล่าออกมา ในเมื่อเป็นเพื่อนและไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นเธอก็สบายใจ“ครั้งนี้ผมขอความช่วยเหลือจากคุณเอิร์นครับ เพราะผมคิดว่า เรื่องที่เกี่ยวกับผู้หญิงก็ควรปรึกษาผู้หญิงเราถึงจะได้ข้อมูลที่ถูกต้อง และไม่เลือกอะไรที่เสี่ยงต่อการที่จะทำให้ผู้หญิงไม่ชอบ” และที่ปณิธานเลือกปรึกษาคุณแม่ของน้องอันนาก็เพราะเห็นว่าอารีรัตน์มีรูปร่างและสัดส่วนที่ใกล้เคียงกับพลอยใส“ตอนที่รบกวนคุณเอิร์นไปช่วยเลือกของก็ไม่คิดว่าสามีของเขาจะหึงและเข้าใจผิดว่าผมกับคุณเอิร์นออกเดตกัน แผลที่มุมปากก็มีที่มาที่ไปแบบนี้แหละครับคุณแม่ สามีเขาหึงหน้