All Chapters of ไม่เคยรู้ว่าจะรัก: Chapter 1 - Chapter 10

34 Chapters

ตอนที่ 1

ค่ำคืนที่มืดสนิทมีเพียงแสงไฟสลัวจากเสาไฟริมทางที่ช่วยเป็นแสงนำทางให้กับหญิงสาวร่างบอบบาง เนื้อตัวของเธอเปียกชุ่มไปด้วยน้ำจากหยาดฝนที่โปรยลงมาจากฟากฟ้า สายฝนไม่ได้รุนแรงมากนักแต่ก็มากพอที่จะทำให้เสื้อผ้าของเธอเปียกได้ และไม่ได้มีเพียงหญิงสาวเพียงคนเดียวที่ต้องเผชิญบนเส้นทางที่มืดสลัวกับสายฝนที่โปรยปรายภายในอ้อมแขนของเธอยังมีเด็กชายตัวน้อยกำลังซุกตัวเข้าหาอกอุ่น หลับใหลไม่รู้เรื่องเพราะหมดแรงจากการปล่อยเสียงร้องไห้อย่างหนัก เสียงร้องไห้เหมือนจะขาดใจเกิดจากความหวาดกลัวและหยุดร้องไปเพราะร่างกายของเด็กน้อยอ่อนล้าเกินจะต้านไหว“อดทนหน่อยนะจ๊ะ ออกัส”พลอยใส หญิงสาวอายุ 22 ปี กำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 4 สาขาการบัญชี พลอยใสเป็นผู้หญิงที่มีรูปร่างอรชร มีดวงหน้าหวาน นิสัยน่ารัก เป็นคนที่มักจะมีรอยยิ้มสวยประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ ด้วยรอยยิ้มของเธอที่เป็นเสน่ห์เฉพาะตัวทำให้มีคนอยากเข้าหาและทำความรู้จักกับพลอยใสและเธอก็ยินดีที่จะผูกมิตรด้วยแต่ลึก ๆ แล้วภายใต้รอยยิ้มสดใสนั้นกลับมีความทุกข์ใจซ่อนอยู่ ครอบครัวของเธอไม่ได้สมบูรณ์แบบและเป็นเรื่องที่พลอยใสไม่อยากพูดให้ใครฟัง ไม่เกี่ยวกับฐานะที่ยากจน เธอไม่เ
last updateLast Updated : 2026-03-08
Read more

ตอนที่ 2

“งานที่โรงเรียนมีปัญหาหรือเปล่าลูก” กานดา ก้าวเข้าไปยืนอยู่ข้าง ๆ ลูกชาย มองสำรวจใบหน้าของลูกเมื่อเห็นว่าปณิธานยังมีสีหน้าปกติ ไม่ได้ดูอิดโรยแต่อย่างใดจึงใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย“ไม่มีครับคุณแม่” ปณิธานตอบตามความจริง งานที่โรงเรียนเรียบร้อยดี ในแต่ละวันก็มีปัญหาอยู่บ้างแต่เขาสามารถแก้ไขให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีไม่ได้หนักหนาอะไร“ให้แม่เข้าไปดูโรงเรียนให้ไหมชิน สักหนึ่งสัปดาห์ก็ได้นะ ลูกจะได้มีเวลาไปพักผ่อนบ้าง”กานดาเห็นลูกชายทำงานหนักเกือบทุกวัน หากวันไหนหยุดก็จะเห็นปณิธานอยู่แต่ในบ้าน ขลุกตัวอยู่ในห้องทำงานเพื่อศึกษาหาความรู้เพิ่มเติม ทำทั้งหมดก็เพื่ออยากจะนำมาพัฒนาโรงเรียนอนุบาลเติมฝันให้สามารถเทียบเท่าโรงเรียนในตัวเมืองได้“ชินไม่ได้พักมานานแล้วนะ แม่เป็นห่วง”เรื่องความขยันของลูกชายกานดาเห็นมาตั้งแต่เล็กและเธอภูมิใจในตัวลูกคนนี้มาก แต่แม่ก็คือแม่ ต่อให้ลูกจะโตเป็นผู้ใหญ่มากแค่ไหนลูกก็ยังเป็นเด็กชายตัวน้อย ๆ ในสายตาของแม่เสมอและกานดาก็เป็นห่วงปณิธานมากเพราะลูกชายมักจะโหมงานหนักจนเกินไป“ผมยังไหวครับ” รีบวางแก้วนมลงแล้วโน้มตัวเข้าไปกอดมารดาเต็มรัก ไม่บ่อยครั้งที่เขาจะกอดแบบอ้อนแม่เพราะไม่
last updateLast Updated : 2026-03-08
Read more

ตอนที่ 3

ปณิธานยอมรับว่าประทับใจในตัวคุณแม่น้องอันนาอยู่ไม่น้อยเพราะทั้งสวยแล้วยังโสดอีก โสดแบบที่มีสามีเก่าตามตื้ออยู่ทุกวัน ส่วนเรื่องที่ว่าเขาจะจีบหรือไม่คงต้องรอดูกันต่อไป นั่นเพราะใจหนึ่งก็อยากมีแฟน อยากหาลูกสะใภ้ให้คุณมารดา แต่อีกใจก็ยังอยากรอให้ถึงเวลาที่ใช่ คุณแม่น้องอันนาสวยถูกใจแต่ไม่รู้ทำไมใจลึก ๆ ของเขาบอกว่าคนนี้ยังไม่ใช่ เราเหมาะเป็นเพื่อนกันมากกว่าอ้อ อีกอย่างนะ ปณิธานพอจะมองออกว่าทั้งคุณแม่และคุณพ่อของน้องอันนายังรักกันอยู่ เขาแอบเป็นกำลังใจให้ทั้งสองปรับความเข้าใจและเริ่มต้นกันใหม่ได้ในเร็ววัน ส่วนคนโสดทางนี้ก็ยิ้มกับความโสดไปก่อนครับ“ใครน่ะ?” ระหว่างที่ยืนยิ้มให้กับความคิดของตัวเองอยู่นั้นสายตาของผู้อำนวยการหนุ่มก็ไปสะดุดเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนักศึกษา เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กรูปร่างอรชรจนลมสามารถพัดปลิวได้ แต่สิ่งที่ทำให้ปณิธานสนใจไม่ใช่รูปร่างของเธอแต่เป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่เธออุ้มอยู่ต่างหาก‘ลูกเหรอ’ เกิดความสงสัยขึ้นและเพื่อให้ทุกอย่างกระจ่างชัด ปณิธานตัดสินใจเดินตรงไปที่หญิงสาวคนนั้นที่กำลังคุยอยู่กับพนักงานทำความสะอาดของโรงเรียนอยู่“สวัสดีครับ” พอได้มาอยู่ใกล้และ
last updateLast Updated : 2026-03-08
Read more

ตอนที่ 4

“คุณผอ.ใจดีจริง ๆ นะคะ แต่อย่าเลยค่ะถึงหาได้พลอยใสก็ไม่มีเงินจ้างพี่เลี้ยงหรอกค่ะ เอาแค่เลี้ยงตัวเองกับหลานน้อยให้รอดไปวัน ๆ ยังลำบากเลย” พอได้ยินแบบนั้นปณิธานก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาจนอธิบายไม่ถูกทั้งเห็นใจและสงสารพลอยใส ดูจากรองเท้าขาด ๆ ที่เธอใส่อยู่ก็พอจะเข้าใจได้ว่าเด็กสาวคนนี้ขัดสนเรื่องเงิน“พลอยใสเป็นเด็กน่ารักค่ะ แต่โชคชะตาใจร้ายกับเด็กคนนี้มาก ทุกวันนี้ก็รับงานพิเศษจนอดหลับอดนอนแต่ก็สู้เพราะต้องหาเงินมาส่งตัวเองเรียนไหนจะหลานอีก”ปณิธานยืนฟังที่ป้าแจ่มเล่าพลางคิดไปด้วยว่า ชีวิตคนเรานั้นเลือกเกิดไม่ได้ บางคนกินหรูได้นอนบนที่นอนนุ่ม ๆ ทุกวัน ในขณะที่บางคนต้องอดมื้อกินมื้อ ปากกัดตีนถีบเพื่อให้ตัวเองได้มีชีวิตรอดไปในแต่ละวัน คนที่มีก็คือมีจนไม่รับรู้ถึงความลำบาก ส่วนคนที่ไม่มีก็คือไม่มีเลยในแต่ละวันได้แต่ภาวนาให้เกิดปาฏิหาริย์และไม่รู้ว่าจะมีลมหายใจต่อสู้กับชีวิตได้อีกนานแค่ไหน“ถ้าไม่ลำบากป้าแจ่มจนเกินไป ผมก็อนุญาตให้ป้าพาออกัสมาเลี้ยงที่โรงเรียนได้ครับ แต่ต้องดูแลให้ดีอย่าให้รบกวนเด็กนักเรียนและเวลาสอนของคุณครูท่านอื่นนะครับ”“จริงเหรอคะ คุณผอ.อนุญาตให้พลอยใสพาออกัสมาฝากป้าเลี้ยงได
last updateLast Updated : 2026-03-12
Read more

ตอนที่ 5

“ไม่เดือนร้อนเลยหนู แถมคุณผอ.ยังใจดีอนุญาตให้พลอยใสพาออกัสมาฝากป้าเลี้ยงด้วยนะ”“จะ จริงเหรอคะป้า” ทั้งน้ำเสียงและแววตาของพลอยใสแสดงออกมาชัดถึงความตื่นเต้นและดีใจ พลอยใสคงดีใจมากและก็ไม่ได้ผิดไปจากที่ป้าแจ่มคิดเอาไว้เลย เห็นเด็กดีอย่างพลอยใสยิ้มกว้างออกมาได้ตัวป้าแจ่มเองก็ดีใจไปด้วย“จริงสิ ผอ.คงเห็นเจ้าออกัสแล้วสงสารนั่นแหละ ทีแรกผอ.จะช่วยหาพี่เลี้ยงเด็กให้ออกัสด้วยนะ แต่ป้าบอกไปแล้วว่าหนูไม่มีเงินจ้างใครมาเป็นพี่เลี้ยงให้หลานหรอก” เห็นใบหน้าหวานทำหน้าจะแย้งเรื่องพี่เลี้ยงเด็ก ป้าแจ่มจึงรีบบอกว่าตนเองได้บอกกับเจ้านายไปแล้วว่าลำพังพลอยใสแค่หาเงินมาใช้ให้รอดไปวัน ๆ ยังลำบากเลย ไม่ต้องคิดถึงเรื่องจะหาเงินมาจ้างพี่เลี้ยงเด็ก“พอคุณผอ.ได้ยินแบบนั้นก็เลยอนุญาตให้ป้าพาออกัสมาเลี้ยงได้ แต่ต้องดูไม่ให้เจ้าหนูเนี่ยไปเล่นรบกวนเวลางานของคุณครู ไม่ต้องห่วงนะป้าเลี้ยงออกัสที่ห้องพักของแม่บ้าน มีเพื่อน ๆ ป้าช่วยกันเลี้ยงหลายคน”“หนูขอบคุณป้าแจ่มมาก ๆ เลยนะจ๊ะ และหนูขอฝากป้าขอบคุณผอ.ชินด้วยได้ไหมคะ” เขาไม่ได้มีเพียงแค่หน้าตาดีเท่านั้นแต่เจ้านายของป้าแจ่มยังใจดีมากด้วย การมีเมตตาของเขาต่อเธอและหลานใน
last updateLast Updated : 2026-03-12
Read more

ตอนที่ 6

“เอาแค่นี้เหรอหนุ่ม กับข้าวเฮียอร่อยนะ” เฮียโตเจ้าของร้านเป็นคนรับออเดอร์ด้วยตัวเอง เห็นว่าสั่งกับข้าวเพียง 3 อย่างก็กลัวลูกค้าจะไม่อิ่มเลยอยากถามให้แน่ใจ“ครับ” ปณิธานตอบยืนยันด้วยรอยยิ้มกลับไป เฮียโตได้รับการยืนยันแล้วก็ไม่ได้เร้าหรือให้ปณิธานสั่งอะไรเพิ่ม เมื่อลูกค้าต้องการเท่านี้ก็จัดไปตามนี้ เฮียเดินไปเสียบแผ่นกระดาษที่จดรายการอาหารของปณิธานไว้ให้แม่ครัว“ของลูกค้าคนนั้นนะ เฮียไปดูอาตี๋กับออกัสก่อน ไม่รู้รื้อถุงใส่หลอดออกมาเล่นกันอีกหรือเปล่า”‘ออกัส!’ ปณิธานที่กำลังยืนเล่นโทรศัพท์อยู่หน้าร้านต้องหยุดมือของตัวเองแล้วหันไปมองที่เฮียโตซึ่งตอนนี้เฮียโตได้เดินหายไปหลังร้านแล้ว“อาจจะเป็นเด็กที่ชื่อซ้ำกัน” ปณิธานคิดแต่สายตายังคงมองเข้าไปในร้าน เพื่อที่จะดูว่าออกัสที่เฮียโตพูดชื่อออกมาจะเป็นออกัสเดียวกันกับที่เขาได้เจอวันนี้หรือเปล่า แต่ก็คิดอีกว่า เด็กชื่อออกัสในประเทศไทยมีเป็นร้อยคงไม่บังเอิญเป็นออกัสคนเดียวกันหรอกน่า เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงเลิกสนใจแล้วก้มหน้ามองจอโทรศัพท์ของตัวเองต่อ“พลอยใส ๆ เจ้วานเอาถาดนี้ไปเสิร์ฟโต๊ะ 7 ให้หน่อยสิ”‘พลอยใส!’ อีกแล้ว เมื่อกี้ก็ออกัส ตอนนี้ก็พลอยใส ช
last updateLast Updated : 2026-03-12
Read more

ตอนที่ 7

“ครับ! ครับคุณแม่” คนที่โดนแม่เรียกสติถึงกับต้องรีบกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อเรียกสติของตัวเองกลับมา“เป็นอะไรลูก แม่เห็นเรานั่งเหม่อมองช้อนข้าวต้มมาพักนึงแล้วนะ ปล่อยให้แม่คุยอยู่คนเดียว”“ผมขอโทษครับ” ยิ้มแห้งกลบเกลื่อนท่าทางของตัวเองพร้อมตักข้าวต้มคำโตเข้าปาก ‘เหม่อ?’ ได้ไงกันเนี่ย แม้แต่ตัวเองยังไม่อยากจะเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อแหละเพราะเขาเหม่อไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าเรื่องของพลอยใสจะกวนใจของเขาได้ถึงขนาดนี้“มีเรื่องกลุ้มใจอะไรหรือเปล่าชิน บอกแม่ได้นะเผื่อแม่ช่วยได้” คนเป็นแม่ยังไงก็ยังเป็นห่วงลูกอยู่วันยังค่ำ และแม่ย่อมรู้จักลูกของตัวเองดี อะไรเปลี่ยนไปแม่ย่อมสัมผัสได้อยู่แล้ว“มะ ไม่มีอะไรครับคุณแม่”“แน่ใจนะ?”“แน่ใจนะ?”“...อันที่จริงก็มีครับ” มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องกลุ้มใจอะไรขนาดนั้นและปณิธานไม่ต้องการให้มารดาของเขาต้องเป็นกังวลและคาดเดาไปเองว่าเขากำลังมีเรื่องไม่สบายใจอยู่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรจะหนักหรือเบาแม่ของเขาก็มักจะแสดงออกถึงความเป็นห่วงและกลุ้มใจไปกับเขาด้วยเสมอ ปณิธานไม่สามารถห้ามได้และเข้าใจดีว่าแม่ยังไงก็คือแม่ ไม่มีทางที่แม่คนนี้จะไม่เป็นห่วงลูก และเพราะรู้จักมารดาของตัวเองดีปณ
last updateLast Updated : 2026-03-12
Read more

ตอนที่ 8

“งั้นพรุ่งนี้หนูจะออกมาเร็วกว่านี้อีกสักหน่อย เผื่อจะได้เจอคุณผอ.ค่ะ” วันนี้ไม่ได้พบหน้าก็ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ยังไงพลอยใสก็ต้องพาออกัสมาฝากป้าแจ่มเลี้ยงที่โรงเรียนอยู่แล้ว เธอตั้งใจที่จะขอบคุณเขาให้ได้ จะต้องทำให้ได้ไม่งั้นจะรู้สึกติดค้างอยู่ในใจไปอีกนาน“หนูฝากออกัสด้วยนะจ๊ะ”“ปอย ปอย” เสียงเรียกปนสะอื้นไห้ เหมือนเจ้าหนูน้อยออกัสเริ่มรู้ตัวว่าจะต้องอยู่ห่างน้าของตัวเองอีกแล้ว ออกัสเริ่มเบะปากและมีน้ำใส ๆ คลอออกมาที่ดวงตา สองมือน้อย ๆ กำที่เสื้อนักศึกษาของพลอยใสแน่น เงยหน้ามองน้าด้วยแววตาอ้อนวอน“อยู่กับป้าแจ่มก่อนนะออกัส แป๊บเดียวน้าก็เลิกเรียนแล้วนะ” โน้มใบหน้าจุ๊บลงที่แก้มกลม ๆ ของหลานชาย หอมที่กระหม่อมไปอีกสองสามที่เป็นการปลอบขวัญออกัส เห็นหลานจะร้องไห้เธอเองก็ใช่ว่าจะทนไหว“มาอยู่กับป้าแจ่มดีกว่าเนาะ ๆ เดี๋ยวป้าจะพาออกัสไปเล่นของเล่นดีกว่า”รีบอุ้มตัวออกัสออกจากพลอยใสเพราะรู้ว่าหากปล่อยไว้แบบนี้เจ้าหนูน้อยจะเริ่มร้องไห้งอแงและพลอยใสเองก็จะทำใจลำบาก ป้าแจ่มจึงตัดสินใจอุ้มพาออกัสเดินห่างออกมาทันทีแต่ก็ไม่ลืมหันมาส่งสายตาบอกพลอยใสว่าไม่ต้องเป็นห่วงป้าแจ่มผ่านประสบการณ์แบบนี้มาก่อนเพร
last updateLast Updated : 2026-03-12
Read more

ตอนที่ 9

“เราไม่ได้ถึงขั้นเป็นเพื่อนสนิทกันหรอกครับเพราะพึ่งเจอกันได้ไม่นาน แต่คุณเอิร์นเขาเป็นคนน่ารักครับและผมค่อนข้างสบายใจที่ได้คุยกับเขา แค่ในฐานะเพื่อนนะครับคุณแม่” อันหลังนี้ต้องรีบย้ำเดี๋ยวคำพูดนั้นจะทำให้คุณมารดาเข้าใจผิดกันไปใหญ่“และผมก็ไม่ได้คุยกับคุณเอิร์นบ่อยด้วยครับ มีแค่ทักทายตอนเช้าที่เขามารับลูกสาวเท่านั้นครับ นอกเวลาไม่เคยโทรหรือทักไปคุยเลย” อันนี้ไม่รวมครั้งที่เขาชวนคุณเอิร์นไปทานข้าวนะ แค่ก็มีแค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ“แล้วครั้งนี้ละ” เอาเป็นว่ากานดาเชื่อในสิ่งที่ลูกชายเล่าออกมา ในเมื่อเป็นเพื่อนและไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นเธอก็สบายใจ“ครั้งนี้ผมขอความช่วยเหลือจากคุณเอิร์นครับ เพราะผมคิดว่า เรื่องที่เกี่ยวกับผู้หญิงก็ควรปรึกษาผู้หญิงเราถึงจะได้ข้อมูลที่ถูกต้อง และไม่เลือกอะไรที่เสี่ยงต่อการที่จะทำให้ผู้หญิงไม่ชอบ” และที่ปณิธานเลือกปรึกษาคุณแม่ของน้องอันนาก็เพราะเห็นว่าอารีรัตน์มีรูปร่างและสัดส่วนที่ใกล้เคียงกับพลอยใส“ตอนที่รบกวนคุณเอิร์นไปช่วยเลือกของก็ไม่คิดว่าสามีของเขาจะหึงและเข้าใจผิดว่าผมกับคุณเอิร์นออกเดตกัน แผลที่มุมปากก็มีที่มาที่ไปแบบนี้แหละครับคุณแม่ สามีเขาหึงหน้
last updateLast Updated : 2026-03-12
Read more

ตอนที่ 10

วันรุ่งขึ้นเพื่อให้สิ่งที่ตั้งใจไว้สำเร็จปณิธานจึงรีบออกจากบ้านตั้งแต่เช้าเพื่อให้ตัวเองเดินทางมาถึงเร็วกว่าเวลาปกติเล็กน้อย วันนี้เขาต้องได้พบพลอยใสและมอบของที่เขาเตรียมไว้ให้เธอ“วันนี้มาช้าเหรอ” ยกแขนขึ้นมาดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือทั้งที่ปณิธานก็ไม่รู้หรอก ว่าปกติแล้วพลอยใสจะพาออกัสมาฝากป้าแจ่มเลี้ยงตอนกี่โมง“สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับคุณผอ.” การชะเง้อคอมองหาคนที่ตามหาแต่ก็ต้องหยุดไว้ก่อนเมื่อมีนักเรียนเดินเข้ามาไหว้ทักทายเขา คุณผอ.ก็ไม่รอช้ารีบยกมือขึ้นมารับไหว้และพูดทักทายคุยกับผู้ปกครองต่อสักเล็กน้อยการได้พูดคุยกับคุณพ่อหรือคุณแม่ของเด็กนักเรียนด้วยตัวเองเป็นสิ่งที่ปณิธานชอบทำ เขาจะหาเวลามายืนรอต้อนรับนักเรียนพร้อม ๆ กับคุณครูท่านอื่นอยู่เสมอเพื่อที่จะได้ทักทายและถามความพึงพอใจของผู้ปกครองสิ่งสำคัญที่สุดคือเขาอยากติดตามดูว่าเด็กนักเรียนของโรงเรียนอนุบาลเติมฝันเวลากลับบ้านไปแล้วเป็นอย่างไรบ้าง นักเรียนของเขามีความสุขกับการมาโรงเรียนหรือไม่ หรือในบางครั้งผู้ปกครองมีเรื่องที่อยากจะปรึกษาหรือให้คำแนะนำเพิ่มเติม ปณิธานก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะได้รับฟังความคิดเห็นของผู้ปกครองเพื่อนำมาพัฒนาโ
last updateLast Updated : 2026-03-12
Read more
PREV
1234
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status