ไม่เคยรู้ว่าจะรัก

ไม่เคยรู้ว่าจะรัก

last updateآخر تحديث : 2026-03-12
بواسطة:  ณัฐพรพราวمكتمل
لغة: Thai
goodnovel16goodnovel
لا يكفي التصنيفات
34فصول
209وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

เหตุเกิดจากความปรารถนาดีที่เขาอยากมอบให้เธอ และเขาไม่เคยรู้เลย ว่าความปรารถนาดีนี้จะทำให้เขาได้เจอกับความรัก

عرض المزيد

الفصل الأول

ตอนที่ 1

ค่ำคืนที่มืดสนิทมีเพียงแสงไฟสลัวจากเสาไฟริมทางที่ช่วยเป็นแสงนำทางให้กับหญิงสาวร่างบอบบาง เนื้อตัวของเธอเปียกชุ่มไปด้วยน้ำจากหยาดฝนที่โปรยลงมาจากฟากฟ้า สายฝนไม่ได้รุนแรงมากนักแต่ก็มากพอที่จะทำให้เสื้อผ้าของเธอเปียกได้ และไม่ได้มีเพียงหญิงสาวเพียงคนเดียวที่ต้องเผชิญบนเส้นทางที่มืดสลัวกับสายฝนที่โปรยปราย

ภายในอ้อมแขนของเธอยังมีเด็กชายตัวน้อยกำลังซุกตัวเข้าหาอกอุ่น หลับใหลไม่รู้เรื่องเพราะหมดแรงจากการปล่อยเสียงร้องไห้อย่างหนัก เสียงร้องไห้เหมือนจะขาดใจเกิดจากความหวาดกลัวและหยุดร้องไปเพราะร่างกายของเด็กน้อยอ่อนล้าเกินจะต้านไหว

“อดทนหน่อยนะจ๊ะ ออกัส”

พลอยใส หญิงสาวอายุ 22 ปี กำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 4 สาขาการบัญชี พลอยใสเป็นผู้หญิงที่มีรูปร่างอรชร มีดวงหน้าหวาน นิสัยน่ารัก เป็นคนที่มักจะมีรอยยิ้มสวยประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ ด้วยรอยยิ้มของเธอที่เป็นเสน่ห์เฉพาะตัวทำให้มีคนอยากเข้าหาและทำความรู้จักกับพลอยใสและเธอก็ยินดีที่จะผูกมิตรด้วย

แต่ลึก ๆ แล้วภายใต้รอยยิ้มสดใสนั้นกลับมีความทุกข์ใจซ่อนอยู่ ครอบครัวของเธอไม่ได้สมบูรณ์แบบและเป็นเรื่องที่พลอยใสไม่อยากพูดให้ใครฟัง ไม่เกี่ยวกับฐานะที่ยากจน เธอไม่เคยอายเรื่องนี้ หากแต่เป็นเรื่องสกปรกที่เธออยากหนีจากมันทุกวันและวันนี้คือวันที่เธอหมดความอดทนจนต้องตัดสินใจพาตัวเองหนีออกมา

ออกัส หลานชายวัย 2 ขวบ หลานตัวน้อยที่พลอยใสทำใจทิ้งไว้ให้อยู่กับผู้ชายทุเรศคนนั้นไม่ได้ ถึงแม้ว่าชายคนนั้นจะเป็นพ่อแท้ ๆ ของออกัสก็ตาม แต่ด้วยการกระทำที่เลวร้ายกับการติดสุราอย่างหนักทำให้พลอยใสกลัว

ลำพังตัวของเธอเองยังพอสู้ได้ หาทางเอาตัวรอดได้ แต่ออกัสยังเด็กมากพลอยใสเป็นห่วงความปลอดภัยของหลานชายกลัวว่าหากเธอหนีออกมาตัวคนเดียวแล้วออกัสจะเป็นอยู่อย่างไร

พ่อของออกัสคือพี่เขยของเธอและเขาได้กลายเป็นปีศาจสุรา ชีวิตมืดดำหลังจากสูญเสียภรรยาไปซึ่งก็คือพี่สาวของพลอยใส พิษของแอลกอฮอล์ที่ดื่มทั้งวันดื่มจนไม่กินข้าวไม่ดื่มน้ำ หากขาดเหล้าก็เหมือนจะขาดใจตาย และความสะสมนี้เองทำให้พี่เขยไม่สามารถครองสติของตัวเองได้ เมื่อไม่มีสติก็เริ่มมองไม่ออกว่าเธอคือน้องสาวของภรรยาที่เสียไป

สายตาของพี่เขยเริ่มมองเธอเป็นหญิงสาวและเกิดความต้องการทางกาย จากแค่ใช้สายตาแทะโลมก็เริ่มขยับเข้าใกล้พยายามถึงเนื้อถึงตัวจนกระทั่งคืนนี้ที่จะขืนใจเธอ พี่เขยมึนเมาอย่างหนักทำให้ขณะนั้นเรี่ยวแรงของพลอยใสมีมากกว่าจนสามารถขัดขืนแล้วหนีออกมาได้

เสียงการฉุดกระชาก เสียงข้าวของที่ร่วงลงพื้นไหนจะเสียงการใช้กำลังเพื่อปกป้องตัวเอง เหตุการณ์เลวร้ายนั้นอยู่ในสายตาของออกัส เด็กน้อยยังไร้เดียงสานักแต่ต้องมาพบเจอเรื่องราวที่ไม่ควรเจอในชีวิต ไม่มีใครควรเจอแบบนี้ เสียงร้องไห้ที่จิตใต้สำนึกของเด็กกำลังร้องเตือนว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย

ออกัสร้องไห้เสียงดังมาก ในเวลานั้นไม่มีใครคิดที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอกับหลายชาย ไม่มีใครอยากยุ่ง พลอยใสเชื่อว่าต้องมีคนได้ยินเสียงกรีดร้องของเธอ ต้องมีคนได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็ก แต่ก็ไร้ซึ่งความเมตตาจากบ้านข้าง ๆ โชคดีแค่ไหนที่คืนนี้เธอปลอดภัยและพาตัวเองกับออกัสหนีออกมาจากผู้ชายเลว ๆ คนนั้นได้

หนทางต่อจากนี้จะเป็นยังไงมันหนักเกินไปที่พลอยใสจะคิดออก ค่ำคืนนี้ช่างมืดมนและใจร้ายกับเธอเหลือเกิน เงินไม่มีติดตัว ไม่มีเสื้อผ้าหรือของใช้จำเป็นติดมาด้วยเพราะในเวลานั้นพลอยใสคิดอย่างเดียว ต้องรอด!

:

:

“ยังไม่นอนอีกเหรอลูก” เสียงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังยืนเหม่อมองสายฝนอยู่ที่ริมหน้าต่างต้องละสายตาจากเม็ดฝนแล้วหมุนตัวกลับมาหามารดาของเขา

“คืนนี้ผมนอนไม่ค่อยหลับครับคุณแม่” ชายหนุ่มตอบกลับไปพร้อมยกแก้วนมอุ่น ๆ ให้มารดาของเขาได้เห็น อาการนอนไม่หลับเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนักสำหรับคนที่นอนหลับง่ายอย่างปณิธาน

ปณิธาน ตั้งธนะสกุล หรือ ชิน และอีกหนึ่งชื่อที่ผู้ร่วมงานของเขามักจะใช้เรียกแทนตัวชิน นั่นก็คือคุณผอ.(ผู้อำนวยการ)ปณิธานอายุ 33 ปี และเป็นเจ้าของโรงเรียนอนุบาลเติมฝัน โรงเรียนที่เขาภูมิใจก่อตั้งขึ้นมาด้วยเงินของตัวเองและเป็นสิ่งที่เขารักมากที่สุด

ปณิธานเกิดมาพร้อมกับครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ เขาโชคดีที่เกิดมาอยู่ในครอบครัวที่มีฐานะระดับหนึ่ง ด้วยสิ่งที่มีทำให้เขามีต้นทุนชีวิตที่มากพอจะทำให้เขาสร้างคุณภาพชีวิตที่ดีของตัวเองได้ นอกจากบ้านรวยแล้วยังเป็นหนุ่มหล่อที่มีองค์ประกอบบนใบหน้าไม่ว่าจะดวงตา ปากหรือจมูกก็ล้วนถูกพระเจ้าบรรจงปั้นขึ้นมา เป็นลูกรักพระเจ้าดี ๆ นี่เอง

ตั้งแต่เด็กจนโตเพื่อนมักจะมองว่าเขารวยมากแต่ชอบทำตัวติดดินและเป็นลูกคุณหนูถูกเลี้ยงมาอย่างกับเป็นคุณชาย ทั้งที่เป็นลูกคนเดียวแต่กลับมีนิสัยอ่อนโยน ไม่เอาแต่ใจตัวเอง ชอบช่วยเหลือคนอื่นและใจดีมาก

เป็นผู้ชายสุภาพที่สาว ๆ หลายคนอยากจับจองเป็นสามี สถานะหัวใจของปณิธานยังว่างเพราะเขายังไม่เจอคนที่ใจบอกว่าใช่ และก็ไม่รู้ด้วยว่าแบบไหนคือใช่แต่ที่แน่ ๆ เขาไม่ได้จะชอบใครเพราะฐานะหรือหน้าตา ของแบบนี้ขอใช้หัวใจตัดสินดีกว่า

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
34 فصول
ตอนที่ 1
ค่ำคืนที่มืดสนิทมีเพียงแสงไฟสลัวจากเสาไฟริมทางที่ช่วยเป็นแสงนำทางให้กับหญิงสาวร่างบอบบาง เนื้อตัวของเธอเปียกชุ่มไปด้วยน้ำจากหยาดฝนที่โปรยลงมาจากฟากฟ้า สายฝนไม่ได้รุนแรงมากนักแต่ก็มากพอที่จะทำให้เสื้อผ้าของเธอเปียกได้ และไม่ได้มีเพียงหญิงสาวเพียงคนเดียวที่ต้องเผชิญบนเส้นทางที่มืดสลัวกับสายฝนที่โปรยปรายภายในอ้อมแขนของเธอยังมีเด็กชายตัวน้อยกำลังซุกตัวเข้าหาอกอุ่น หลับใหลไม่รู้เรื่องเพราะหมดแรงจากการปล่อยเสียงร้องไห้อย่างหนัก เสียงร้องไห้เหมือนจะขาดใจเกิดจากความหวาดกลัวและหยุดร้องไปเพราะร่างกายของเด็กน้อยอ่อนล้าเกินจะต้านไหว“อดทนหน่อยนะจ๊ะ ออกัส”พลอยใส หญิงสาวอายุ 22 ปี กำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 4 สาขาการบัญชี พลอยใสเป็นผู้หญิงที่มีรูปร่างอรชร มีดวงหน้าหวาน นิสัยน่ารัก เป็นคนที่มักจะมีรอยยิ้มสวยประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ ด้วยรอยยิ้มของเธอที่เป็นเสน่ห์เฉพาะตัวทำให้มีคนอยากเข้าหาและทำความรู้จักกับพลอยใสและเธอก็ยินดีที่จะผูกมิตรด้วยแต่ลึก ๆ แล้วภายใต้รอยยิ้มสดใสนั้นกลับมีความทุกข์ใจซ่อนอยู่ ครอบครัวของเธอไม่ได้สมบูรณ์แบบและเป็นเรื่องที่พลอยใสไม่อยากพูดให้ใครฟัง ไม่เกี่ยวกับฐานะที่ยากจน เธอไม่เ
اقرأ المزيد
ตอนที่ 2
“งานที่โรงเรียนมีปัญหาหรือเปล่าลูก” กานดา ก้าวเข้าไปยืนอยู่ข้าง ๆ ลูกชาย มองสำรวจใบหน้าของลูกเมื่อเห็นว่าปณิธานยังมีสีหน้าปกติ ไม่ได้ดูอิดโรยแต่อย่างใดจึงใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย“ไม่มีครับคุณแม่” ปณิธานตอบตามความจริง งานที่โรงเรียนเรียบร้อยดี ในแต่ละวันก็มีปัญหาอยู่บ้างแต่เขาสามารถแก้ไขให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีไม่ได้หนักหนาอะไร“ให้แม่เข้าไปดูโรงเรียนให้ไหมชิน สักหนึ่งสัปดาห์ก็ได้นะ ลูกจะได้มีเวลาไปพักผ่อนบ้าง”กานดาเห็นลูกชายทำงานหนักเกือบทุกวัน หากวันไหนหยุดก็จะเห็นปณิธานอยู่แต่ในบ้าน ขลุกตัวอยู่ในห้องทำงานเพื่อศึกษาหาความรู้เพิ่มเติม ทำทั้งหมดก็เพื่ออยากจะนำมาพัฒนาโรงเรียนอนุบาลเติมฝันให้สามารถเทียบเท่าโรงเรียนในตัวเมืองได้“ชินไม่ได้พักมานานแล้วนะ แม่เป็นห่วง”เรื่องความขยันของลูกชายกานดาเห็นมาตั้งแต่เล็กและเธอภูมิใจในตัวลูกคนนี้มาก แต่แม่ก็คือแม่ ต่อให้ลูกจะโตเป็นผู้ใหญ่มากแค่ไหนลูกก็ยังเป็นเด็กชายตัวน้อย ๆ ในสายตาของแม่เสมอและกานดาก็เป็นห่วงปณิธานมากเพราะลูกชายมักจะโหมงานหนักจนเกินไป“ผมยังไหวครับ” รีบวางแก้วนมลงแล้วโน้มตัวเข้าไปกอดมารดาเต็มรัก ไม่บ่อยครั้งที่เขาจะกอดแบบอ้อนแม่เพราะไม่
اقرأ المزيد
ตอนที่ 3
ปณิธานยอมรับว่าประทับใจในตัวคุณแม่น้องอันนาอยู่ไม่น้อยเพราะทั้งสวยแล้วยังโสดอีก โสดแบบที่มีสามีเก่าตามตื้ออยู่ทุกวัน ส่วนเรื่องที่ว่าเขาจะจีบหรือไม่คงต้องรอดูกันต่อไป นั่นเพราะใจหนึ่งก็อยากมีแฟน อยากหาลูกสะใภ้ให้คุณมารดา แต่อีกใจก็ยังอยากรอให้ถึงเวลาที่ใช่ คุณแม่น้องอันนาสวยถูกใจแต่ไม่รู้ทำไมใจลึก ๆ ของเขาบอกว่าคนนี้ยังไม่ใช่ เราเหมาะเป็นเพื่อนกันมากกว่าอ้อ อีกอย่างนะ ปณิธานพอจะมองออกว่าทั้งคุณแม่และคุณพ่อของน้องอันนายังรักกันอยู่ เขาแอบเป็นกำลังใจให้ทั้งสองปรับความเข้าใจและเริ่มต้นกันใหม่ได้ในเร็ววัน ส่วนคนโสดทางนี้ก็ยิ้มกับความโสดไปก่อนครับ“ใครน่ะ?” ระหว่างที่ยืนยิ้มให้กับความคิดของตัวเองอยู่นั้นสายตาของผู้อำนวยการหนุ่มก็ไปสะดุดเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนักศึกษา เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กรูปร่างอรชรจนลมสามารถพัดปลิวได้ แต่สิ่งที่ทำให้ปณิธานสนใจไม่ใช่รูปร่างของเธอแต่เป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่เธออุ้มอยู่ต่างหาก‘ลูกเหรอ’ เกิดความสงสัยขึ้นและเพื่อให้ทุกอย่างกระจ่างชัด ปณิธานตัดสินใจเดินตรงไปที่หญิงสาวคนนั้นที่กำลังคุยอยู่กับพนักงานทำความสะอาดของโรงเรียนอยู่“สวัสดีครับ” พอได้มาอยู่ใกล้และ
اقرأ المزيد
ตอนที่ 4
“คุณผอ.ใจดีจริง ๆ นะคะ แต่อย่าเลยค่ะถึงหาได้พลอยใสก็ไม่มีเงินจ้างพี่เลี้ยงหรอกค่ะ เอาแค่เลี้ยงตัวเองกับหลานน้อยให้รอดไปวัน ๆ ยังลำบากเลย” พอได้ยินแบบนั้นปณิธานก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาจนอธิบายไม่ถูกทั้งเห็นใจและสงสารพลอยใส ดูจากรองเท้าขาด ๆ ที่เธอใส่อยู่ก็พอจะเข้าใจได้ว่าเด็กสาวคนนี้ขัดสนเรื่องเงิน“พลอยใสเป็นเด็กน่ารักค่ะ แต่โชคชะตาใจร้ายกับเด็กคนนี้มาก ทุกวันนี้ก็รับงานพิเศษจนอดหลับอดนอนแต่ก็สู้เพราะต้องหาเงินมาส่งตัวเองเรียนไหนจะหลานอีก”ปณิธานยืนฟังที่ป้าแจ่มเล่าพลางคิดไปด้วยว่า ชีวิตคนเรานั้นเลือกเกิดไม่ได้ บางคนกินหรูได้นอนบนที่นอนนุ่ม ๆ ทุกวัน ในขณะที่บางคนต้องอดมื้อกินมื้อ ปากกัดตีนถีบเพื่อให้ตัวเองได้มีชีวิตรอดไปในแต่ละวัน คนที่มีก็คือมีจนไม่รับรู้ถึงความลำบาก ส่วนคนที่ไม่มีก็คือไม่มีเลยในแต่ละวันได้แต่ภาวนาให้เกิดปาฏิหาริย์และไม่รู้ว่าจะมีลมหายใจต่อสู้กับชีวิตได้อีกนานแค่ไหน“ถ้าไม่ลำบากป้าแจ่มจนเกินไป ผมก็อนุญาตให้ป้าพาออกัสมาเลี้ยงที่โรงเรียนได้ครับ แต่ต้องดูแลให้ดีอย่าให้รบกวนเด็กนักเรียนและเวลาสอนของคุณครูท่านอื่นนะครับ”“จริงเหรอคะ คุณผอ.อนุญาตให้พลอยใสพาออกัสมาฝากป้าเลี้ยงได
اقرأ المزيد
ตอนที่ 5
“ไม่เดือนร้อนเลยหนู แถมคุณผอ.ยังใจดีอนุญาตให้พลอยใสพาออกัสมาฝากป้าเลี้ยงด้วยนะ”“จะ จริงเหรอคะป้า” ทั้งน้ำเสียงและแววตาของพลอยใสแสดงออกมาชัดถึงความตื่นเต้นและดีใจ พลอยใสคงดีใจมากและก็ไม่ได้ผิดไปจากที่ป้าแจ่มคิดเอาไว้เลย เห็นเด็กดีอย่างพลอยใสยิ้มกว้างออกมาได้ตัวป้าแจ่มเองก็ดีใจไปด้วย“จริงสิ ผอ.คงเห็นเจ้าออกัสแล้วสงสารนั่นแหละ ทีแรกผอ.จะช่วยหาพี่เลี้ยงเด็กให้ออกัสด้วยนะ แต่ป้าบอกไปแล้วว่าหนูไม่มีเงินจ้างใครมาเป็นพี่เลี้ยงให้หลานหรอก” เห็นใบหน้าหวานทำหน้าจะแย้งเรื่องพี่เลี้ยงเด็ก ป้าแจ่มจึงรีบบอกว่าตนเองได้บอกกับเจ้านายไปแล้วว่าลำพังพลอยใสแค่หาเงินมาใช้ให้รอดไปวัน ๆ ยังลำบากเลย ไม่ต้องคิดถึงเรื่องจะหาเงินมาจ้างพี่เลี้ยงเด็ก“พอคุณผอ.ได้ยินแบบนั้นก็เลยอนุญาตให้ป้าพาออกัสมาเลี้ยงได้ แต่ต้องดูไม่ให้เจ้าหนูเนี่ยไปเล่นรบกวนเวลางานของคุณครู ไม่ต้องห่วงนะป้าเลี้ยงออกัสที่ห้องพักของแม่บ้าน มีเพื่อน ๆ ป้าช่วยกันเลี้ยงหลายคน”“หนูขอบคุณป้าแจ่มมาก ๆ เลยนะจ๊ะ และหนูขอฝากป้าขอบคุณผอ.ชินด้วยได้ไหมคะ” เขาไม่ได้มีเพียงแค่หน้าตาดีเท่านั้นแต่เจ้านายของป้าแจ่มยังใจดีมากด้วย การมีเมตตาของเขาต่อเธอและหลานใน
اقرأ المزيد
ตอนที่ 6
“เอาแค่นี้เหรอหนุ่ม กับข้าวเฮียอร่อยนะ” เฮียโตเจ้าของร้านเป็นคนรับออเดอร์ด้วยตัวเอง เห็นว่าสั่งกับข้าวเพียง 3 อย่างก็กลัวลูกค้าจะไม่อิ่มเลยอยากถามให้แน่ใจ“ครับ” ปณิธานตอบยืนยันด้วยรอยยิ้มกลับไป เฮียโตได้รับการยืนยันแล้วก็ไม่ได้เร้าหรือให้ปณิธานสั่งอะไรเพิ่ม เมื่อลูกค้าต้องการเท่านี้ก็จัดไปตามนี้ เฮียเดินไปเสียบแผ่นกระดาษที่จดรายการอาหารของปณิธานไว้ให้แม่ครัว“ของลูกค้าคนนั้นนะ เฮียไปดูอาตี๋กับออกัสก่อน ไม่รู้รื้อถุงใส่หลอดออกมาเล่นกันอีกหรือเปล่า”‘ออกัส!’ ปณิธานที่กำลังยืนเล่นโทรศัพท์อยู่หน้าร้านต้องหยุดมือของตัวเองแล้วหันไปมองที่เฮียโตซึ่งตอนนี้เฮียโตได้เดินหายไปหลังร้านแล้ว“อาจจะเป็นเด็กที่ชื่อซ้ำกัน” ปณิธานคิดแต่สายตายังคงมองเข้าไปในร้าน เพื่อที่จะดูว่าออกัสที่เฮียโตพูดชื่อออกมาจะเป็นออกัสเดียวกันกับที่เขาได้เจอวันนี้หรือเปล่า แต่ก็คิดอีกว่า เด็กชื่อออกัสในประเทศไทยมีเป็นร้อยคงไม่บังเอิญเป็นออกัสคนเดียวกันหรอกน่า เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงเลิกสนใจแล้วก้มหน้ามองจอโทรศัพท์ของตัวเองต่อ“พลอยใส ๆ เจ้วานเอาถาดนี้ไปเสิร์ฟโต๊ะ 7 ให้หน่อยสิ”‘พลอยใส!’ อีกแล้ว เมื่อกี้ก็ออกัส ตอนนี้ก็พลอยใส ช
اقرأ المزيد
ตอนที่ 7
“ครับ! ครับคุณแม่” คนที่โดนแม่เรียกสติถึงกับต้องรีบกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อเรียกสติของตัวเองกลับมา“เป็นอะไรลูก แม่เห็นเรานั่งเหม่อมองช้อนข้าวต้มมาพักนึงแล้วนะ ปล่อยให้แม่คุยอยู่คนเดียว”“ผมขอโทษครับ” ยิ้มแห้งกลบเกลื่อนท่าทางของตัวเองพร้อมตักข้าวต้มคำโตเข้าปาก ‘เหม่อ?’ ได้ไงกันเนี่ย แม้แต่ตัวเองยังไม่อยากจะเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อแหละเพราะเขาเหม่อไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าเรื่องของพลอยใสจะกวนใจของเขาได้ถึงขนาดนี้“มีเรื่องกลุ้มใจอะไรหรือเปล่าชิน บอกแม่ได้นะเผื่อแม่ช่วยได้” คนเป็นแม่ยังไงก็ยังเป็นห่วงลูกอยู่วันยังค่ำ และแม่ย่อมรู้จักลูกของตัวเองดี อะไรเปลี่ยนไปแม่ย่อมสัมผัสได้อยู่แล้ว“มะ ไม่มีอะไรครับคุณแม่”“แน่ใจนะ?”“แน่ใจนะ?”“...อันที่จริงก็มีครับ” มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องกลุ้มใจอะไรขนาดนั้นและปณิธานไม่ต้องการให้มารดาของเขาต้องเป็นกังวลและคาดเดาไปเองว่าเขากำลังมีเรื่องไม่สบายใจอยู่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรจะหนักหรือเบาแม่ของเขาก็มักจะแสดงออกถึงความเป็นห่วงและกลุ้มใจไปกับเขาด้วยเสมอ ปณิธานไม่สามารถห้ามได้และเข้าใจดีว่าแม่ยังไงก็คือแม่ ไม่มีทางที่แม่คนนี้จะไม่เป็นห่วงลูก และเพราะรู้จักมารดาของตัวเองดีปณ
اقرأ المزيد
ตอนที่ 8
“งั้นพรุ่งนี้หนูจะออกมาเร็วกว่านี้อีกสักหน่อย เผื่อจะได้เจอคุณผอ.ค่ะ” วันนี้ไม่ได้พบหน้าก็ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ยังไงพลอยใสก็ต้องพาออกัสมาฝากป้าแจ่มเลี้ยงที่โรงเรียนอยู่แล้ว เธอตั้งใจที่จะขอบคุณเขาให้ได้ จะต้องทำให้ได้ไม่งั้นจะรู้สึกติดค้างอยู่ในใจไปอีกนาน“หนูฝากออกัสด้วยนะจ๊ะ”“ปอย ปอย” เสียงเรียกปนสะอื้นไห้ เหมือนเจ้าหนูน้อยออกัสเริ่มรู้ตัวว่าจะต้องอยู่ห่างน้าของตัวเองอีกแล้ว ออกัสเริ่มเบะปากและมีน้ำใส ๆ คลอออกมาที่ดวงตา สองมือน้อย ๆ กำที่เสื้อนักศึกษาของพลอยใสแน่น เงยหน้ามองน้าด้วยแววตาอ้อนวอน“อยู่กับป้าแจ่มก่อนนะออกัส แป๊บเดียวน้าก็เลิกเรียนแล้วนะ” โน้มใบหน้าจุ๊บลงที่แก้มกลม ๆ ของหลานชาย หอมที่กระหม่อมไปอีกสองสามที่เป็นการปลอบขวัญออกัส เห็นหลานจะร้องไห้เธอเองก็ใช่ว่าจะทนไหว“มาอยู่กับป้าแจ่มดีกว่าเนาะ ๆ เดี๋ยวป้าจะพาออกัสไปเล่นของเล่นดีกว่า”รีบอุ้มตัวออกัสออกจากพลอยใสเพราะรู้ว่าหากปล่อยไว้แบบนี้เจ้าหนูน้อยจะเริ่มร้องไห้งอแงและพลอยใสเองก็จะทำใจลำบาก ป้าแจ่มจึงตัดสินใจอุ้มพาออกัสเดินห่างออกมาทันทีแต่ก็ไม่ลืมหันมาส่งสายตาบอกพลอยใสว่าไม่ต้องเป็นห่วงป้าแจ่มผ่านประสบการณ์แบบนี้มาก่อนเพร
اقرأ المزيد
ตอนที่ 9
“เราไม่ได้ถึงขั้นเป็นเพื่อนสนิทกันหรอกครับเพราะพึ่งเจอกันได้ไม่นาน แต่คุณเอิร์นเขาเป็นคนน่ารักครับและผมค่อนข้างสบายใจที่ได้คุยกับเขา แค่ในฐานะเพื่อนนะครับคุณแม่” อันหลังนี้ต้องรีบย้ำเดี๋ยวคำพูดนั้นจะทำให้คุณมารดาเข้าใจผิดกันไปใหญ่“และผมก็ไม่ได้คุยกับคุณเอิร์นบ่อยด้วยครับ มีแค่ทักทายตอนเช้าที่เขามารับลูกสาวเท่านั้นครับ นอกเวลาไม่เคยโทรหรือทักไปคุยเลย” อันนี้ไม่รวมครั้งที่เขาชวนคุณเอิร์นไปทานข้าวนะ แค่ก็มีแค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ“แล้วครั้งนี้ละ” เอาเป็นว่ากานดาเชื่อในสิ่งที่ลูกชายเล่าออกมา ในเมื่อเป็นเพื่อนและไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นเธอก็สบายใจ“ครั้งนี้ผมขอความช่วยเหลือจากคุณเอิร์นครับ เพราะผมคิดว่า เรื่องที่เกี่ยวกับผู้หญิงก็ควรปรึกษาผู้หญิงเราถึงจะได้ข้อมูลที่ถูกต้อง และไม่เลือกอะไรที่เสี่ยงต่อการที่จะทำให้ผู้หญิงไม่ชอบ” และที่ปณิธานเลือกปรึกษาคุณแม่ของน้องอันนาก็เพราะเห็นว่าอารีรัตน์มีรูปร่างและสัดส่วนที่ใกล้เคียงกับพลอยใส“ตอนที่รบกวนคุณเอิร์นไปช่วยเลือกของก็ไม่คิดว่าสามีของเขาจะหึงและเข้าใจผิดว่าผมกับคุณเอิร์นออกเดตกัน แผลที่มุมปากก็มีที่มาที่ไปแบบนี้แหละครับคุณแม่ สามีเขาหึงหน้
اقرأ المزيد
ตอนที่ 10
วันรุ่งขึ้นเพื่อให้สิ่งที่ตั้งใจไว้สำเร็จปณิธานจึงรีบออกจากบ้านตั้งแต่เช้าเพื่อให้ตัวเองเดินทางมาถึงเร็วกว่าเวลาปกติเล็กน้อย วันนี้เขาต้องได้พบพลอยใสและมอบของที่เขาเตรียมไว้ให้เธอ“วันนี้มาช้าเหรอ” ยกแขนขึ้นมาดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือทั้งที่ปณิธานก็ไม่รู้หรอก ว่าปกติแล้วพลอยใสจะพาออกัสมาฝากป้าแจ่มเลี้ยงตอนกี่โมง“สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับคุณผอ.” การชะเง้อคอมองหาคนที่ตามหาแต่ก็ต้องหยุดไว้ก่อนเมื่อมีนักเรียนเดินเข้ามาไหว้ทักทายเขา คุณผอ.ก็ไม่รอช้ารีบยกมือขึ้นมารับไหว้และพูดทักทายคุยกับผู้ปกครองต่อสักเล็กน้อยการได้พูดคุยกับคุณพ่อหรือคุณแม่ของเด็กนักเรียนด้วยตัวเองเป็นสิ่งที่ปณิธานชอบทำ เขาจะหาเวลามายืนรอต้อนรับนักเรียนพร้อม ๆ กับคุณครูท่านอื่นอยู่เสมอเพื่อที่จะได้ทักทายและถามความพึงพอใจของผู้ปกครองสิ่งสำคัญที่สุดคือเขาอยากติดตามดูว่าเด็กนักเรียนของโรงเรียนอนุบาลเติมฝันเวลากลับบ้านไปแล้วเป็นอย่างไรบ้าง นักเรียนของเขามีความสุขกับการมาโรงเรียนหรือไม่ หรือในบางครั้งผู้ปกครองมีเรื่องที่อยากจะปรึกษาหรือให้คำแนะนำเพิ่มเติม ปณิธานก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะได้รับฟังความคิดเห็นของผู้ปกครองเพื่อนำมาพัฒนาโ
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status