LOGINเหตุเกิดจากความปรารถนาดีที่เขาอยากมอบให้เธอ และเขาไม่เคยรู้เลย ว่าความปรารถนาดีนี้จะทำให้เขาได้เจอกับความรัก
View Moreค่ำคืนที่มืดสนิทมีเพียงแสงไฟสลัวจากเสาไฟริมทางที่ช่วยเป็นแสงนำทางให้กับหญิงสาวร่างบอบบาง เนื้อตัวของเธอเปียกชุ่มไปด้วยน้ำจากหยาดฝนที่โปรยลงมาจากฟากฟ้า สายฝนไม่ได้รุนแรงมากนักแต่ก็มากพอที่จะทำให้เสื้อผ้าของเธอเปียกได้ และไม่ได้มีเพียงหญิงสาวเพียงคนเดียวที่ต้องเผชิญบนเส้นทางที่มืดสลัวกับสายฝนที่โปรยปราย
ภายในอ้อมแขนของเธอยังมีเด็กชายตัวน้อยกำลังซุกตัวเข้าหาอกอุ่น หลับใหลไม่รู้เรื่องเพราะหมดแรงจากการปล่อยเสียงร้องไห้อย่างหนัก เสียงร้องไห้เหมือนจะขาดใจเกิดจากความหวาดกลัวและหยุดร้องไปเพราะร่างกายของเด็กน้อยอ่อนล้าเกินจะต้านไหว
“อดทนหน่อยนะจ๊ะ ออกัส”
พลอยใส หญิงสาวอายุ 22 ปี กำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 4 สาขาการบัญชี พลอยใสเป็นผู้หญิงที่มีรูปร่างอรชร มีดวงหน้าหวาน นิสัยน่ารัก เป็นคนที่มักจะมีรอยยิ้มสวยประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ ด้วยรอยยิ้มของเธอที่เป็นเสน่ห์เฉพาะตัวทำให้มีคนอยากเข้าหาและทำความรู้จักกับพลอยใสและเธอก็ยินดีที่จะผูกมิตรด้วย
แต่ลึก ๆ แล้วภายใต้รอยยิ้มสดใสนั้นกลับมีความทุกข์ใจซ่อนอยู่ ครอบครัวของเธอไม่ได้สมบูรณ์แบบและเป็นเรื่องที่พลอยใสไม่อยากพูดให้ใครฟัง ไม่เกี่ยวกับฐานะที่ยากจน เธอไม่เคยอายเรื่องนี้ หากแต่เป็นเรื่องสกปรกที่เธออยากหนีจากมันทุกวันและวันนี้คือวันที่เธอหมดความอดทนจนต้องตัดสินใจพาตัวเองหนีออกมา
ออกัส หลานชายวัย 2 ขวบ หลานตัวน้อยที่พลอยใสทำใจทิ้งไว้ให้อยู่กับผู้ชายทุเรศคนนั้นไม่ได้ ถึงแม้ว่าชายคนนั้นจะเป็นพ่อแท้ ๆ ของออกัสก็ตาม แต่ด้วยการกระทำที่เลวร้ายกับการติดสุราอย่างหนักทำให้พลอยใสกลัว
ลำพังตัวของเธอเองยังพอสู้ได้ หาทางเอาตัวรอดได้ แต่ออกัสยังเด็กมากพลอยใสเป็นห่วงความปลอดภัยของหลานชายกลัวว่าหากเธอหนีออกมาตัวคนเดียวแล้วออกัสจะเป็นอยู่อย่างไร
พ่อของออกัสคือพี่เขยของเธอและเขาได้กลายเป็นปีศาจสุรา ชีวิตมืดดำหลังจากสูญเสียภรรยาไปซึ่งก็คือพี่สาวของพลอยใส พิษของแอลกอฮอล์ที่ดื่มทั้งวันดื่มจนไม่กินข้าวไม่ดื่มน้ำ หากขาดเหล้าก็เหมือนจะขาดใจตาย และความสะสมนี้เองทำให้พี่เขยไม่สามารถครองสติของตัวเองได้ เมื่อไม่มีสติก็เริ่มมองไม่ออกว่าเธอคือน้องสาวของภรรยาที่เสียไป
สายตาของพี่เขยเริ่มมองเธอเป็นหญิงสาวและเกิดความต้องการทางกาย จากแค่ใช้สายตาแทะโลมก็เริ่มขยับเข้าใกล้พยายามถึงเนื้อถึงตัวจนกระทั่งคืนนี้ที่จะขืนใจเธอ พี่เขยมึนเมาอย่างหนักทำให้ขณะนั้นเรี่ยวแรงของพลอยใสมีมากกว่าจนสามารถขัดขืนแล้วหนีออกมาได้
เสียงการฉุดกระชาก เสียงข้าวของที่ร่วงลงพื้นไหนจะเสียงการใช้กำลังเพื่อปกป้องตัวเอง เหตุการณ์เลวร้ายนั้นอยู่ในสายตาของออกัส เด็กน้อยยังไร้เดียงสานักแต่ต้องมาพบเจอเรื่องราวที่ไม่ควรเจอในชีวิต ไม่มีใครควรเจอแบบนี้ เสียงร้องไห้ที่จิตใต้สำนึกของเด็กกำลังร้องเตือนว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย
ออกัสร้องไห้เสียงดังมาก ในเวลานั้นไม่มีใครคิดที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอกับหลายชาย ไม่มีใครอยากยุ่ง พลอยใสเชื่อว่าต้องมีคนได้ยินเสียงกรีดร้องของเธอ ต้องมีคนได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็ก แต่ก็ไร้ซึ่งความเมตตาจากบ้านข้าง ๆ โชคดีแค่ไหนที่คืนนี้เธอปลอดภัยและพาตัวเองกับออกัสหนีออกมาจากผู้ชายเลว ๆ คนนั้นได้
หนทางต่อจากนี้จะเป็นยังไงมันหนักเกินไปที่พลอยใสจะคิดออก ค่ำคืนนี้ช่างมืดมนและใจร้ายกับเธอเหลือเกิน เงินไม่มีติดตัว ไม่มีเสื้อผ้าหรือของใช้จำเป็นติดมาด้วยเพราะในเวลานั้นพลอยใสคิดอย่างเดียว ต้องรอด!
:
:
“ยังไม่นอนอีกเหรอลูก” เสียงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังยืนเหม่อมองสายฝนอยู่ที่ริมหน้าต่างต้องละสายตาจากเม็ดฝนแล้วหมุนตัวกลับมาหามารดาของเขา
“คืนนี้ผมนอนไม่ค่อยหลับครับคุณแม่” ชายหนุ่มตอบกลับไปพร้อมยกแก้วนมอุ่น ๆ ให้มารดาของเขาได้เห็น อาการนอนไม่หลับเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนักสำหรับคนที่นอนหลับง่ายอย่างปณิธาน
ปณิธาน ตั้งธนะสกุล หรือ ชิน และอีกหนึ่งชื่อที่ผู้ร่วมงานของเขามักจะใช้เรียกแทนตัวชิน นั่นก็คือคุณผอ.(ผู้อำนวยการ)ปณิธานอายุ 33 ปี และเป็นเจ้าของโรงเรียนอนุบาลเติมฝัน โรงเรียนที่เขาภูมิใจก่อตั้งขึ้นมาด้วยเงินของตัวเองและเป็นสิ่งที่เขารักมากที่สุด
ปณิธานเกิดมาพร้อมกับครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ เขาโชคดีที่เกิดมาอยู่ในครอบครัวที่มีฐานะระดับหนึ่ง ด้วยสิ่งที่มีทำให้เขามีต้นทุนชีวิตที่มากพอจะทำให้เขาสร้างคุณภาพชีวิตที่ดีของตัวเองได้ นอกจากบ้านรวยแล้วยังเป็นหนุ่มหล่อที่มีองค์ประกอบบนใบหน้าไม่ว่าจะดวงตา ปากหรือจมูกก็ล้วนถูกพระเจ้าบรรจงปั้นขึ้นมา เป็นลูกรักพระเจ้าดี ๆ นี่เอง
ตั้งแต่เด็กจนโตเพื่อนมักจะมองว่าเขารวยมากแต่ชอบทำตัวติดดินและเป็นลูกคุณหนูถูกเลี้ยงมาอย่างกับเป็นคุณชาย ทั้งที่เป็นลูกคนเดียวแต่กลับมีนิสัยอ่อนโยน ไม่เอาแต่ใจตัวเอง ชอบช่วยเหลือคนอื่นและใจดีมาก
เป็นผู้ชายสุภาพที่สาว ๆ หลายคนอยากจับจองเป็นสามี สถานะหัวใจของปณิธานยังว่างเพราะเขายังไม่เจอคนที่ใจบอกว่าใช่ และก็ไม่รู้ด้วยว่าแบบไหนคือใช่แต่ที่แน่ ๆ เขาไม่ได้จะชอบใครเพราะฐานะหรือหน้าตา ของแบบนี้ขอใช้หัวใจตัดสินดีกว่า
“อื้อ พะ” พลอยใสจะอ้าปากขอให้เขาจูบเธอเบากว่านี้หน่อยแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะปณิธานไม่เปิดช่องว่างให้เธอได้พูดอะไรออกมา“พี่ชิน...” เสียงเล็กครางชื่อคนร้ายกาจที่พรากลมหายใจของเธอไป อยากค้อนเขาที่จูบเธอไม่พักแต่สายตาดันมองเขาหวานฉ่ำเพราะอารมณ์ข้างในเริ่มคุกรุ่น“ครับ” ปณิธานยกยิ้มพอใจก่อนจะก้มจูบเธออีกครั้ง วันนี้เขาสัญญาว่าจะไม่ทำถึงขั้นนั้นแต่ก็ไม่ได้บอกว่าจะทำไปถึงขั้นไหนปณิธานทิ้งตัวลงปล่อยร่างกายให้นาบไปกับร่างบาง ฟูกนอนนุ่มนิ่มจนเหมือนกับว่าร่างกายของพลอยใสจมหายลงไปกับเตียง สองแขนเล็กถูกจับให้มากอดรอบลำคอแกร่งไว้ ริมฝีปากร้อนบดเบียด เรียวลิ้นกวาดชิมไปทั่วโพรงปากหวาน มือหนาลูบไล้ไปตามผิวเนียนละเอียดบีบแรงสลับเบาตามอารมณ์ปรารถนา“อืมม” เมื่อไฟปรารถนาลุกโชน ลมหายใจร้อนถูกพ่นออกมาเป่ารดบนผิวแก้มใส ลากเลื้อยไปตามซอกคอหอมกรุ่น ปณิธานลากลิ้นไปตามลำคอขาวพรมจูบไปทั่วทุกที่ที่เขาจะพาริมฝีปากไปถึง กลิ่นกายของพลอยใสหอมมาก ร่างกายเธอก็หวานมากเสียจนเขาอยากชิมเธอทั้งร่างกายในขณะที่ไฟแห่งความปรารถนากำลังโหมกระพือ มือหนาที่เคลื่อนคลานมาถึงความอวบใหญ่เกินตัว ความปรารถนาในร่างกายสั่งในปณิธานสัมผัสกับส
“พูดจริงเหรอ รักพี่คนเดียวตลอดไปเลยนะ” ถามไปเนี่ยก็เมื่อยแก้มมากเพราะปณิธานหุบยิ้มของเขาไม่ได้เลยจริง ๆ มันดีใจ มันแน่นอกเพราะความสุขมันอัดล้นอยู่ในนั้น“จริงค่ะ หนูตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่มีแฟน จะไม่รักใครเพราะหัวใจของหนู ชีวิตของหนูมอบให้พี่ชินไปหมดแล้วค่ะ หนูตายแทนพี่ชินได้เลยนะคะ” เพราะชีวิตนี้ถ้าไม่มีเขาช่วยรวมถึงป้าแจ่มด้วย เธออาจจะตายไปจริง ๆ แล้วก็ได้การที่เธอจะยกชีวิตสละชีวิตให้เขานั้นมันไม่ได้มากเกินไปเลย“อย่าพูดแบบนี้สิพลอยใส”“ก็หนู...อื้อ” เธอพูดอะไรไม่เข้าหูเขาอย่างนั้นเหรอ เขาถึงได้ประกบจูบเธอแบบนี้“อ๊ะ พี่”จูบครั้งนี้หนักหน่วงกว่าเมื่อวานมาก พี่ชินจูบย้ำ ๆ ไม่ให้เธอได้มีโอกาสพูดอะไรเลย“ถ้าอยากตายแทนพี่”ปณิธานอุ้มตัวพลอยใสขึ้นแล้วพาเธอตรงไปที่เตียง วางร่างบางให้นอนราบแล้วรีบตามขึ้นไปทาบทับบนตัวของเธอ จับข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้แล้วกดลงบนฟูกนุ่ม ๆ“พลอยใสต้องตายใต้ร่างพี่เท่านั้น นอกนั้นพี่ไม่อนุญาต”พูดจบก็โน้มใบหน้าลงมาหมายจะฉกชิมความหวานบนกลีบปากนุ่มอีกครั้งแต่ปณิธานก็ต้องชะงักเอาไว้ก่อน เมื่อเขาฉุกคิดได้ว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่ตอนนี้จะทำให้พลอยใสกลัวหรือเปล่าเพราะเธอเ
“อย่าพูดแบบนี้สิพลอยใส เรากำลังดูถูกความรักที่พี่มีให้อยู่นะ” น้ำเสียงของปณิธานยังทุ้มนุ่มแต่ดวงตาคมกริบฉายความดุออกมาเล็กน้อยเพราะเขาไม่พอใจที่เธอมีความคิดแบบนี้ แต่ไม่ได้โกรธเพราะเข้าใจเธอดี“หนู ไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะคะ พี่ชิน ฮือ อย่าพึ่งเข้าใจหนูผิดนะคะ” รีบพนมมือขึ้นมาไหว้เพื่อขอโทษเขา พลอยใสไม่ได้มีเจตนาที่จะทำให้ปณิธานคิดแบบนั้นเลย เธอจะไปกล้าดูถูกความรักของเขาได้ยังไงกัน มีแต่จะกราบขอบคุณที่เขามอบความรักให้เธอมากกว่า“พี่รักพลอยใสด้วยใจที่บริสุทธิ์นะ ไม่ได้แค่ต้องการร่างกาย รู้ไหมครับ”“...” พลอยใสพยักหน้าหงึก ๆ ก้อนน้ำตาก้อนใหญ่ไหลลงมาเป็นทางทั้งสองข้างทำให้คนที่ไม่ได้จะดุต้องหัวใจกระตุก เขาแค่ทำตาดุนิดเดียวเองจากปกติที่ไม่ดุ เลยทำให้อีกคนตกใจขวัญผวาเพราะคิดไปไกลแล้ว ว่าตัวเองกำลังทำให้เขาไม่พอใจอยู่ในตอนนี้ เวลาเธอร้องไห้ทั้งน่ารักและบางคราก็น่าสงสารเหมือนตอนนี้เนี่ย เขาไม่ได้อยากให้พลอยใสร้องไห้เพราะความเสียใจสักหน่อย วันนี้เธอควรร้องไห้น้ำตาแตกเพราะเขาขอเป็นแฟนสิ แล้วไงมาลงเอ่ยที่เขาทำเธอเศร้าได้“หนูขอโทษค่ะ หนูเข้าใจพี่ชินแต่...”“คำว่าเหมาะสมหรือไม่เหมาะสมสำหรับคนอื่นอา
“พี่ชินอาจจะแค่ชอบเพราะสงสารหนู” เธอไม่ได้น้อยใจ ไม่มีน้ำเสียงของความเสียใจปนอยู่ในนั้นเพราะชีวิตของเธอมันก็น่าสงสารจริงอย่างที่เขารู้พลอยใสไม่จำเป็นต้องรู้สึกแย่หากจะมีคนมาสงสารเธอกับหลาน ตรงกันข้ามเลยเธอกลับรู้สึกดีใจที่ยังมีคนใจดีและมีเมตตาอยู่บนโลกที่วุ่นวายใบนี้ โลกที่ปัจจุบันต่างคนก็ต่างหาแต่ความสุขและสนใจแต่ตัวเองเท่านั้น การให้ค่าของคนมันไม่เท่าเทียมกัน ซึ่งเรื่องนี้เธอไม่ได้จะโกรธใครหรือน้อยใจอะไรเพราะคนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่คนที่เกิดมาแล้วต่างหากที่เลือกปฏิบัติได้เพียงแต่บางคนก็เลือกปฏิบัติในด้านที่ใจร้ายต่อคนที่ไม่มี เธอกับออกัสยังนับว่ามีบุญที่ได้มาเจอปณิธานและกานดา“พี่ไม่เถียงเพราะจุดเริ่มต้นมาจากความสงสารจริง สงสารและอยากมอบความปรารถนาดีให้ พี่อยากให้พลอยใสมีชีวิตที่ดีขึ้น” นั่นเกิดจากความเอ็นดูจากการที่เธอเป็นเด็กดี“และอย่างที่บอกไป หลังจากเราได้อยู่ด้วยกันพี่ก็ชอบพลอยใสขึ้นมาจริง ๆ จากที่พี่อยากให้พลอยใสมีชีวิตใหม่ที่ดีขึ้น แต่ตอนนี้พี่กลับเป็นคนที่อยากร่วมชีวิตใหม่ไปกับพลอยใส”การที่เราอยู่กับใครสักคนแล้วสบาย อยู่ด้วยแล้วมีความสุขและสามารถเป็นตัวเองได้และขณะเดียวกั





