“ทำอะไร”“อะไรนี่นิวยอร์กครับ ผมจูบคุณตรงนี้ก็ได้ครับ” “งั้นจูบเลยไหม” ฉันเงยหน้าขยับเข้าไปใกล้เขา“ไม่เอาทะลึ่งแล้วมาเบล” เอเดนเอานิ้วดันหน้าผากเธอออกห่าง แกล้งเล่น“อะไรวะไม่แน่จริงนี่หว่า” มาเบลมองสบตาเขาเป็นเชิงท้าทาย“จริงๆ เล้ย ใครบอกว่าไม่แน่แค่จะบอกว่าเดินอ้อมไปตรงมุมตึก ตรงนั้นหน่อยแล้วค่อยจูบกัน”เอเดนดึงแขนมาเบลมายืนตรงมุมตึกมีเสาอยู่ เขายกถุงช็อปปิ้งบังไว้แล้วโน้มหน้าลงไปจูบคนตัวเล็ก ที่ยืนอมยิ้มมองเขาอยู่“จะจูบยังไงเอาแต่หัวเราะ”“ก็มันน่ารักดี แล้วก็ตลก ก็มันตั้งใจเกินไปอะเอเดน จะจูบยังไงละก็มันขำนี่น่า”“อ๋อ! ที่รักอยากได้ซีนแบบในหนัง ที่พระเอกเขาทำกัน จูบตอนนางเอกเผลอใช่ไหม ได้ๆ มีโอกาสเหมาะๆ จะทำให้นะ ตอนนี้ไปหาอะไรทานเนอะหิว”“อืม! ไปสิ” ในใจแอบเสียดายนิดหน่อยที่เขาไม่จูบมาเบลไม่ทันระวัง คนตัวสูงโน้มหน้าลงมาหา ฉันอีกครั้ง ปากหนากดจูบลงมาบนกลีบปากเล็ก เอเดนบดจูบด้วยความคิด จูบซ้ำๆ ของเขาทำเอาฉันขนลุกเกรียว“คิดถึงจังมาเบล” เขาถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง ใบหน้าหวานที่แดงขึ้นเป็นริ้วชวนมอง ทำให้อดใจไม่ไหวจนต้องบดกลีบปากเข้าหาอีกครั้ง เสียงครางพอใจของทั้งคู่ในลอดออกมา “อื
Read more