เข้าสู่ระบบ(ไทเกอร์❤️มิกกี้ ) 🩺💉 พี่ไทเกอร์ อายุ29ปี สูง188 ศัลยแพทย์หัวใจ พี่ใหญ่ของรุ่นลูก Crazy in love วิศวะคลั่งรัก ไทเกอร์เป็นลูกชายของเลโอ มีฉายาว่าพี่หมอปลอม เป็นหมอได้นิดหน่อย ส่วนใหญ่จะเป็นนักแข่งรถ แล้วก็เสือผู้หญิง 🐹มิกกี้ สาวสวยดีกรีนักเรียนนอก อายุ22 สูง168 พี่สาวฝาแฝดของมินนี่นางเอกในเรื่องsecret love ความรักหรือแค่ความลับ ทั้งคู่เป็นลูกสาวของ วิคเตอร์กับเฌอรีน ในเรื่อง Crazy in love วิศวะคลั่งรัก (เฌอรีน) ❤️หนูจองพี่ไทเกอร์ไว้แล้วนะคะ ลุงเลโอโตขึ้นเรียนจบหนูจะเป็นแฟนกับพี่ไทเกอร์ค่ะ❤️ คำพูดของมิกกี้ในตอนเด็ก ที่ทุกคนคิดว่าเด็กน้อยพูดเล่นไปตามประสา
ดูเพิ่มเติม「申し上げにくいのですが……久我さんに残された時間は、このままだともうあまり多くありません」
「え……?」 真っ白な診察室で、私は医師の言葉を聞き返すことしかできなかった。 久我千景(くが ちかげ)。 それが、私の名前だ。 数年前の事故で負った怪我の経過を見るため、いつものように病院へ来ただけだった。 今日も、形式ばかりの説明を受けて終わる。 そう思っていた。 けれど、医師の口から告げられたのは、あまりにも予想外の言葉だった。 「先日の血液検査と追加検査の結果、久我さんは血液を作る骨髄そのものが壊れていく病気だと分かりました」 「血液を作る骨髄が壊れる病気……?」 自分の口からこぼれた声が、ひどく遠くに聞こえた。 「はい、簡単に言えば白血病に進行する危険のある血液の病気です」 頭の中が、真っ白になった。 医師はその後も何かを話していた。 治療方針。入院。今後の生活。痛みを和らげるための処置。 けれど、そのどれもが水の中で聞く声のようにぼやけて、意味を持たなかった。 なぜ、私が。 何か悪いことをしたのだろうか。 少なくとも、こんな目に遭わなければならないほどのことをした覚えはない。 悲しみも、恐怖も、怒りも、全部が一度に押し寄せてくる。 息の仕方さえ分からなくなった。 「久我さん。聞こえていますか?」 肩を軽く叩かれ、はっと顔を上げる。 医師が心配そうにこちらを覗き込んでいた。 「あ……はい」 「入院して、今後の治療方針を相談していくことをお勧めします。ご家族の方には、こちらからも説明を……」 ご家族。 その言葉に、私は自嘲気味に笑うことしかできなかった。 「……相談してみます」 それだけ告げて、私は病院を後にした。 外の空気は、いつもと変わらなかった。 行き交う人の声も、車の音も、空の色さえも。 世界は何ひとつ変わっていない。 変わったのは、私の人生だけだった。 震える手でスマートフォンを取り出す。 夫の久我玲司(くがれいじ)に連絡しようとした、その時だった。 通知音が鳴った。 画面に表示されていたのは、インスタグラムの通知。 普段、SNSなどほとんど投稿しないはずの玲司が、写真を更新していた。 嫌な予感がした。 見てはいけない。 開いてはいけない。 頭ではそう分かっていたのに、憔悴しきった私の指先は、勝手に画面をなぞっていた。 表示されたのは、一枚の写真。 大人の男女の手が、小さな子どもの手を包み込んでいる。 幸せを切り取ったような、温かい写真だった。 コメント欄には、私の親友である鷹宮香澄(たかみやかすみ)の名前があった。 『いつもありがとう。これからもよろしくね』 心臓が嫌な音を立てた。 私は震える指で、香澄の投稿へ飛ぶ。 そこにあったのは、まるで幸せな一家三人を写したような家族写真だった。 『1st Birthday。健やかに、幸せに育ってね。』 「……なんで」 声が震えた。 「なんで、よりによって……こんな日に……」 スマホを持つ手が震える。 落とさないように両手で握りしめても、指先の震えは止まらなかった。 私はスマホを額に押し当てる。 その瞬間、脳裏に二年前の光景が蘇った。 台風が通り過ぎた翌日のことだった。 あの日の空は、不気味なほど晴れていた。 私のお腹の中には、玲司との子どもがいた。 安定期に入ったとはいえ、まだ油断できない時期。できることなら、家で安静に過ごしていたかった。 けれど、その日は香澄の誕生日だった。 『せっかくだし、三人でお祝いでもしよう』 そう言ったのは、玲司だった。 親友の誕生日を嫌がるなんて、心の狭い女みたいだったから。 それに、玲司に嫌な顔をされたくなかったから。 だから私は、無理をしてでも外へ出た。 正直に言えば、最悪だった。 妊娠中の私には避けたい食材も多く、食べられないものを告げるたび、玲司は露骨に不機嫌な顔をした。 そのせいで私は終始、彼の顔色ばかり窺うことになり、料理の味なんてほとんど覚えていなかった。 「今日は本当にありがとう」 「だから、もう何回目だよ」 運転席の玲司が苦笑する。 「そんなに言わなくても、ちゃんと伝わってるって」 「だって嬉しかったんだもん」 助手席の香澄は、甘えるように笑いながら玲司の腕に触れた。 その距離の近さに、胸の奥から吐き気が込み上げる。 香澄は昔から距離感が近い。 玲司も、それを嫌がる素振りを見せたことは一度もなかった。 まるで、それが当たり前みたいに。 後部座席には、妻である私がいる。 それなのに二人が並ぶ姿は、傍から見れば恋人同士のようだった。 以前、それとなく指摘したことがあった。 その時、玲司は露骨に顔をしかめた。 『お前の親友だから、無下にできないだけだろ』 そして、苛立ったように吐き捨てた。 『なんだよ。自分の夫と親友が、そんなに信用ならないのか?』 その言葉に、私は何も言い返せなかった。 私がおかしいのだろうか。 嫉妬深いだけなのだろうか。 そう思うようにして、ずっと飲み込んできた。 だから今日も、私は黙って後部座席に座っている。 フロントガラスの向こうには、昨日の台風の爪痕が残っていた。 川の水は濁り、道路脇には折れた枝や土砂が流れ込んでいる。 「昨日の台風、すごかったもんねぇ」 香澄が呑気にそう言った。 「ニュースでも、山道の通行止めとか結構やってたし」 「ああ。この辺も危ない場所あるらしいからな。早めに帰るぞ」 玲司がそう答えた、その時だった。 ――ゴゴゴゴゴッ!! 地鳴りのような轟音が響いた。 「え……?」 車体が激しく揺れる。 次の瞬間、視界の端で茶色い何かが崩れ落ちるのが見えた。 「玲司っ――!」 叫ぶより早く、凄まじい衝撃が車を襲った。 何かに横から叩きつけられ、車体が大きく回転する。 ガラスの割れる音。 潰れる鉄の音。 香澄の悲鳴。 世界がぐしゃぐしゃに混ざっていく。 お腹を庇おうとして、身体を丸めた瞬間、激痛が走った。 何か重たいものが、下腹部へ食い込む。 「あっ……ぁ……!」ออโต้อุ้มคนตัวเล็กในท่าเจ้าสาว แต่ไม่ลืมที่จะหันมาบอกจิ๋วจิ๋ว “เดี๋ยวพ่อกลับมาเล่นด้วยนะ พาแม่ไปทำน้องก่อน”เหมี่ยว!“พี่ออโต้พูดอะไร” ตีแขนเขาเบาๆ อย่างหมั่นไส้“ก็บอกจิ๋วจิ๋วไว้จะได้เตรียมตัวจะได้รู้ว่ากำลังจะมีน้อง”“ถ้ามีขึ้นมาจะตามใจขนาดไหนก็ไม่รู้” นามิโอบแขนเรียวที่ลำคอแกร่ง มองสบตาคมกริบของเขา “ตามใจสุดๆ แน่นอนครับ”“จะกลายเป็นทั้งบ้านมีหนูดุอยู่คนเดียว”ออโต้หัวเราะ วางคนตัวเล็กลงบนเตียงนุ่ม “ลูกคนแรกจะเอาผู้หญิงรึผู้ชายว่ามาครับ” นามิหัวเราะ “พี่จะเก่งอะไรเบอร์นั้นค่ะเลือกเพศลูกได้ด้วย”เขายิ้ม ล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้าง นามิตามไปนอนหนุนแขนสามี แล้วกอดเขาแนบชิดไม่ห่าง “แล้วพี่ละคะ อยากมีลูกสาวรึลูกชาย” มือเรียวปลดกระดุมเสื้อเขาลูบไล้ไปตามลอนsixpackเล่นไปตามประสา“จริงๆ พี่อยากมีลูกสาวเอาไว้บ่นน้องชายสักคนนะ มีพี่สาวน่าจะดี จะได้ช่วยดูแลน้อง แม่สวยขนาดนี้ ถ้ามีลูกสาวแสนสวยเอาไว้อ้อนสักคนก็คงดี”“ไม่หวงแย่เหรอคะ”“หวงสิ ใครมาจีบตามถึงบ้านแน่”“น่ากลัวชะมัด ตัวเองยังเอาลูกสาวคนอื่นมานอนกอดได้เลย” ฉันพูดแกล้งหยอกเขา และจุ๊บ! “พี่เอามาทำเมีย ไม่ได้มานอนเกิดเฉยๆ ซะหน่อย พี่ให้
“พี่ๆ น่ารักกันจังเลยนะคะ ดูสนิทกันมากเลย มีพี่น้องนี่ดีไปอีกแบบนะคะ เป็นลูกคนเดียวเหมือนหนูบางทีก็เหงาเหมือนกัน” “เห็นแบบนี้ก็ดีแล้วเพราะฉะนั้นตอนเรามีลูก ควรจะมีลูกแฝดนะดีไหม” ออโต้หันมามองสบตาพูดกับแฟนคนสวยของเขา “ดีครับพี่ผมเห็นด้วยอยากอุ้มหลานแล้วอะ ขอหลานชายนะครับ หลานสาวผมเป็นห่วงต้องตามรับตามส่งอีกเดี๋ยวมีหนุ่มมาจีบ” อาร์เดลพูดยิ้มแย้มอารมณ์ดี “เนี่ยนิสัยคนเจ้าชู้นามิดูไว้ เอาไปสอนลูกอย่าให้เข้าใกล้ หวงขึ้นมาเชียว” ออสตินพูด“พี่ออสตินผมไม่เคยเจ้าชู้เลยครับ ไม่เคยนอกใจใครเลยนะครับ เพราะไม่เคยมีแฟน” “นามิอย่าไปฟังสองคนนี้เจ้าชู้สุดๆ มีแต่พี่นี่แหละที่คอยห้ามตลอด” ออโต้พูดยิ้มๆ “โห!” อาร์เดลหัวเราะ ส่ายหัว“อะไรอาร์เดล ฉันพูดอะไรผิด นายกับออสตินที่สุดแล้ว”“พี่ก็ที่สุดเหมือนกันรึเปล่าคะ” นามิถามออโต้ขึ้นมาบ้าง“พี่ที่สุดมานานแล้วครับ แต่มาหยุดที่หนูไง”“กูตาย กลับเถอะพี่ออสติน ไม่ไหวแล้วพี่ออโต้มีมุมนี้ได้ไง”ออสตินกับอาร์เดลพากันหัวเราะ ออโต้ยักคิ้วให้น้องทั้งคู่ แล้วหันมายิ้มให้นามิ เขาเปลี่ยนไปเพราะเธอคนนี้จริงๆ สามปีต่อมา ออโต้กับนามิแต่งงานกันและใช้ชีวิตกันอย่างมีค
“ฉันว่าพี่เคเดนพร้อมกว่านะ มาโน่นละ อยู่ด้วยกัน มหาลัยก็เดียวกัน แค่เรียนกันคนละคณะคิดถึงเก่ง หมั่นใส่ว่ะ” นามิปากคว่ำใส่เพื่อนแกล้งหยอกเล่น “พี่เคเดนสวัสดีค่ะ” นามิเอ่ยทักทาย“นามิเป็นไงบ้างทุกอย่างโอเคแล้วใช่ไหม” เคเดนเป็นห่วงเพราะรับรู้เรื่องราวมาจากเดลล่าตลอด“เรียบร้อยดีแล้วค่ะพี่ คุณพ่อก็กลับมาจำทุกอย่างได้เหมือนเดิมแล้วค่ะ น่าจะพักผ่อนอีกสักเดือนก็กลับไปดูแลร้านได้เหมือนเดิมแล้วค่ะ”“เออ! นามิแล้วสาขาที่ดีซีล่ะ ยังจะทำต่อไหม” เดลล่าถาม“ไม่ทำดีกว่าคุณพ่อจะขายน่ะ แล้วก็ย้ายมาอยู่ที่ไทยเป็นหลัก ญี่ปุ่นก็ค่อยบินไปดูบ้าง ท่านอยากอยู่ใกล้ฉันกับคุณแม่ด้วย”“ดีแล้วแบบนี้แกจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง” “อืมแล้วพี่มาหาเดลมีอะไรคะ” เดลล่าหันไปถามเคเดน “เปล่าพี่มาหาเฉยๆ จะมาถาม นามิเรื่องคุณพ่อด้วย”“ขอบคุณพี่เคเดนที่เป็นห่วงนะคะ งั้นจีบกันไปก่อนนะคะ นามิขอตัวไปห้องน้ำก่อน” เคเดนยิ้มให้เธอ ตอนเย็นนามิเลิกเรียนแล้วรีบกลับไปที่บ้านออโต้ ตามที่นัดกันไว้ คนตัวเล็กรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกไปกับเขา สองคนมาถึงร้านที่ออโต้จองไว้ พี่ออสตินกับพี่อาร์เดลมาถึงแล้ว “สวัสดีค่ะพี่ๆ” นามิเอ่ยทักทายทั้งคู่ ออ
เช้าวันต่อมา นามิ คุณพ่อคุณแม่ของเธอ ได้ยื่นคำร้องต่อศาลผ่านทนายและศาลได้เรียกไต่สวน คุณหมอมายืนยันต่อหน้าศาลให้คุณพ่อถึงอาการป่วยของท่าน เรนนี่กับคุณแม่ของเธอยังยืนยันว่าคุณพ่อได้ยกทุกอย่างตามพินัยกรรมให้พวกเธอทั้งคู่ตอนที่ท่านยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนดี “คุณเออิกิ คุณพอจะจำได้บ้างไหมว่าคุณได้ทำพินัยกรรมไว้รึเปล่า” ศาลถามคุณพ่อของนามิ“ผม ไม่แน่ใจครับ”“คุณลองพยายามคิดดูหน่อย ว่าคุณได้ทำไว้ไหม ก่อนที่คุณจะป่วย”คุณเออิกิ พยายามคิดอย่างหนักจนเกิดอาการ ปวดหัวจี๊ดขึ้นมา ท่านเซนิดหนึ่งแล้วกุมขมับ “ปวดหัว”เรนนี่กับมินตรามองมาที่เออิกิ แล้วลอบยิ้มให้กัน คุณหมอรีบเข้าไปดูอาการของคุณพ่อของนามิทันที “คุณเออิกิรู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ” “ผม ผมปวดหัว”นามิกับคุณแม่ เดินไปหาคุณพ่อของเธอทันทีด้วยความเป็นห่วง“คุณพ่อคะ ไม่ต้องพยายามคิดแล้วนะคะ ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อ ไม่เป็นไรแล้วนะคะ ใจเย็นๆ” นามิลูบหลังท่านอย่างปลอบโยน คุณนานาจับมือสามีแน่นอย่างต้องการให้กำลังใจ คุณพ่อมองสบตา นามิ แล้วภาพในหัวฉายความคิดออกมาเป็นฉากๆ มันย้อนกลับไปว่าก่อนหน้านี้เขาทำอะไรบ้าง คุณเออิกิมีท่าทีตื่นเต้น มีสีหน้าดีใจอ





