Todos los capítulos de secret love ความรักที่ต้องซ่อนไว้: Capítulo 31 - Capítulo 40

“เข้าใจแล้วล่ะ แบบนี้ก็ไม่ใช่อย่างอื่นแล้วครับ คนไข้ต้องหลีกเลี่ยงเจ้าเหมียวนะครับต้นเหตุสำคัญ”“คือถ้าสาเหตุมาจากเจ้าเหมียว แล้วทำไมคนอื่นที่ใกล้ชิดเจ้าเหมียวทำไมถึงไม่เป็นอะไรคะ” มิกกี้ถามด้วยความสงสัย และอีกใจก็อยากจะให้มันไม่ใช่ เพราะอยากเลี้ยงแมว“คือภูมิคุ้มกันของคนเราไม่เหมือนกันครับอาการแพ้ของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกันด้วยครับ คนไข้อาจจะแพ้เชื่อแบคทีเรียจากน้ำลายเจ้าเหมียว แต่อีกคนที่โดนเจ้าเหมียวตัวเดียวกันเลียเหมือนกัน แต่ไม่เป็นอะไรเลยเป็นไปได้หมดครับ และถ้าเรารู้ว่าเราแพ้อะไร เราควรหลีกเลี่ยงสิ่งนั้นอาการแพ้ถึงจะดีขึ้นครับ เดี๋ยวหมอสั่งยาให้นะครับ ไม่ต้องกังวลนะครับ ไม่กี่วันก็หาย แล้วก็ห้ามเกานะครับ”“ขอบคุณค่ะ คุณหมอ” มิกกี้เดินออกมาจากห้องตรวจพร้อมไทเกอร์ มิกกี้รอรับยาและคิดว่าจะบอกเขาว่าจะกลับแล้ว “มิกกี้เกาไม่หยุดเลย คุณหมอบอกว่าห้ามเกาไง” ไทเกอร์ที่สังเกตอยู่ตลอด จับมือเธอไว้ให้หยุดเกา “ก็มันคัน”ไทเกอร์ลูบมือเล็กเบาๆ “แบบนี้พอเล็บเรายาว เกาขนาดนั้นเดี๋ยวจะเป็นแผล และลามไปเรื่อย ถ้าไม่ฟังพี่จะจับเราตัดเล็บนะ”“ไม่ยอมหรอก เล็บหนูสวยขนาดนี้ ใครจะยอม”“งั้นก็ลูบเบาๆ แบบนี

สองวันต่อมา มิกกี้นั่งอยู่บนรถกอล์ฟ ที่สนามกอล์ฟของลุงเจที่หัวหิน สนามกอล์ฟติดกับโรงแรมของครอบครัว นั่งคิดอะไรเพลินๆ เพราะพี่มาโก้บอกให้ช่วยขับรถให้หน่อย พี่เขากับเพื่อนๆ ในแก๊งอยากมาเล่นกอล์ฟ “มิกกี้นั่งทำอะไรอยู่ มาสิเล่นด้วยกัน” มาโก้ตะโกนเรียกน้องเพราะเห็นว่าน้องนั่งนิ่งอยู่ที่รถไม่ยอมเดินตามมา “พี่ๆ เล่นเถอะค่ะ หนูขี้เกียจเดิน ขอนั่งรอที่รถละกัน” “ไม่เล่นแน่นะ” “อืม ไม่เล่น” “น้องเป็นอะไรรึเปล่ามาโก้ทำไมดูหงอยๆ ปกติมิกกี้ร่าเริงกว่านี้นะ” จินเย่พูดกับ มาโก้เพราะรู้สึกได้ว่ามิกกี้ไม่ปกติ “น่าจะเบื่อมั้งเล่นบ่อยแล้ว” มาโก้ตอบแบบไม่ได้อะไร ช่วงค่ำด้านไทเกอร์ “เจ้าเอยพี่ถามอะไรหน่อยสิ” “ได้ค่ะพี่ไทเกอร์” เจ้าเอยรอฟังว่าไทเกอร์จะถามอะไร “คือไทป์เจ้าลูกหมามันเป็นยังไง พอดีพี่ได้ยินเด็กวัยรุ่นเขาพูดกัน แต่ไม่เข้าใจ เจ้าเอยพอจะรู้ไหม” พายุที่นั่งอยู่ด้วยกันถึงกับหัวเราะ “อะไรกันพี่ไทเกอร์สนใจเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอครับ” “ก็ถามเป็นความรู้ เด็กสมัยใหม่เขาพูดภาษาแปลกๆ ไอ้เราก็ยังไม่อยากแก่รู้ไว้บ้างก็ดีกว่าไม่รู้จริงไหม” “ครับพี่ เจ้าเอยอธิบายพี่ไทเกอร์เขาหน่อยแล้วกัน” “

“ค่ะแบบนี้คือดีของหนูแล้ว แต่ถ้าให้ดีกว่านี้คือไม่ต้องคุยกันไปเลย จะดีกว่า หนูเริ่มรำคาญ แล้วก็รำคาญมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วด้วย ไม่เห็นจะมีความสุขเลย ที่ผ่านมาก็ไม่มีตรงไหนที่มีความสุขเลย ไม่อยากทำต่อไปแล้ว คิดว่าจะพอแล้วละคะ”“มิกกี้พี่ไม่ได้อะไรกับเพ็ทนะ”“ช่างพี่ไทเกอร์เถอะจะอะไรรึไม่อะไรกับยัยหมอบ้านั่นมันก็เรื่องของพี่ ส่วนหนูไม่อยากอะไรกับพี่แล้ว เราคงไปกันไม่ได้จริงๆ ต่างคนต่างแยกเถอะนะคะ พี่ไม่ใช่คนของหนูและพี่ก็ไม่พร้อมที่จะเป็นด้วย” “คืออะไรมิกกี้ คนของเราหมายความว่าอะไร”“คนของหนู คือผู้ชายที่พร้อมจะยืนข้างหนูโดยที่ไม่ตัดสิน ที่มั่นใจว่าสิ่งที่หนูทำมันต้องมีเหตุและผล ไม่ใช่แบบที่พี่เป็นอยู่ตอนนี้ คือปกป้องคนอื่นแล้วตัดสินว่าหนูผิดแค่เพราะพี่เห็นว่าหนูผิด แบบนั้นมันแปลว่าพี่ไม่ได้เรียนรู้ตัวตนของหนูเลย” มิกกี้พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นสายตามองเขาด้วยความผิดหวัง “มิกกี้มันไม่ใช่แบบนั้น พี่ไม่ได้เข้าข้างเขา พี่แค่พูดให้เราคิดว่าทีเราทำมันไม่ถูกต้อง เราไม่ควรใช้กำลัง ส่วนเพ็ทจะมาพูดอะไรพี่ก็ไม่ได้เชื่อ พี่รู้ว่าเพ็ทต้องพูดอะไรให้เราโกรธไม่งั้นเราไม่ทำแบบนั้นแน่ พี่รู้จักเราดีกว่าใคร

ไทเกอร์มองตามคนตัวเล็กอย่างรู้สึกโมโห เขาโกรธเธอแล้วจริงๆ มิกกี้ไม่ใช่แค่ไม่ฟัง แต่ตั้งใจทำทุกอย่างเพื่อหักหน้าเขา @คอนโดไทเกอร์ไทเกอร์กลับมาจากหัวหินมิกกี้ก็ทำตัวล่องหนไม่กลับมานอนที่เพนต์เฮาส์ ตั้งใจหลบหน้าเขาชัดๆ ไทเกอร์หยิบกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ ตั้งใจจะไปหาอะไรทานแถวๆ นี้หลังจากที่เพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาล เสร็จแล้วจะได้รีบกลับมานอน เพราะตอนนี้เริ่มจะง่วง เขาขับรถไปเรื่อยๆ เลือกร้านอาหาร และจอดรถร้านที่มีที่จอดรถสะดวกสบายแห่งหนึ่ง ไทเกอร์เดินมาหาที่นั่งในร้าน แล้วก็รับเมนูมาสั่งอาหาร ระหว่างรอ เขามองไปรอบๆ ร้าน และต้องหยุดสายตาเพราะเห็นมิกกี้นั่งทานอาหารอยู่กับไอ้เจ้าของแมว “เวร ทำบ้าอะไรวะมิกกี้ วันนั้นบอกว่าแจบอมหล่อ แล้ววันนี้มาเดตกับไอ้คุณติณณ์อะไรนั่นเนี่ยนะ” ไทเกอร์จ้องคนตัวเล็กอย่างรู้สึกโกรธ สักพักอาหารของเขามาจัดเสิร์ฟ เขาทานอาหารไปมองมิกกี้ไปด้วยความหงุดหงิด ด้านมิกกี้ “คุณติณณ์ มิกกี้ขอโทษนะคะ มิกกี้ชอบน้องฮานะมากเลยนะคะ แต่ว่าดันมาแพ้น้ำลายของน้องซะได้ แย่มากเลย ถ้าคุณหมอไม่ห้ามมิกกี้ยังอยากขอคุณติณณ์ เอาน้องมาเล่นที่ห้องอยู่เลยค่ะ” มิกกี้เล่าอาการแล้วก็เรื่องที่คุณหมอ

ไทเกอร์รู้สึกโกรธกับคำว่ารังเกียจ มองสบตาคนตัวเล็กด้วยสายตาแห่งไฟโทสะที่ลุกโชน เขาขยับตัวออกจากร่างสวยแล้วดึงเธอขึ้นนั่ง ส่วนตัวเขายืนขึ้น และจับแก่นกายหนาฟาดลงที่ปากเล็ก “อ้าปาก” ไทเกอร์ออกคำสั่งเสียงกร้าว มิกกี้ได้แต่เม้มปากแน่นส่ายหน้า “อ้าปากมิกกี้” ไทเกอร์รู้ว่าคนตัวเล็กจะดื้อต่อไม่ยอมทำตาม เขาเลยบีบแก้มนุ่มบังคับให้เธออ้าปาก “อื้อ! ไม่นะ” มิกกี้หลับตาปี๋ส่ายหน้าต่อต้านเขา แต่ก็สู้แรงของคนตัวโตไม่ได้ ไทเกอร์จับปลายหัวบานๆ ยัดเข้าปากเล็ก จับล็อกหัวทุยกดให้เธออมของเขา และเริ่มขยับเอวสอบสวนเข้าออกปากเล็กอ๊อก! อ๊อก! ม๊วบ! ม๊วบ! “ซี้ด!” ไทเกอร์เงยหน้าส่งเสียงครางออกมา เขาจับเอ็นร้อนดึงออกมาฟาดตรงแก้มนุ่มเป็นการสั่งสอน “ยังรังเกียจอยู่อีกไหม”มิกกี้ได้แต่สบตาเขาส่งตายตาบ่งบอกว่าโกรธเขามากแต่ไม่พูดอะไร เพราะคิดว่าถ้าตัวเองพูดเขาคงอุดปากฉันเหมือนเมื่อกี้อีกแน่ แต่จะไม่ขอร้อง แล้วก็ไม่ร้องไห้ต่อหน้าเขาเด็ดขาด “เลิกดื้อได้แล้วสินะ” ไทเกอร์บีบแก้มนุ่มเบาๆ ก้มลงไปจูบปากเล็ก แล้วดันคนตัวเล็กให้นอนราบลงไป เขาแทรกตัวอยู่ตรงหว่างขาเธอ จับต้นขาสวยอ้ากว้างออก มิกกี้ไม่ได้ต่อต้านอะไรเขาอีกแ