Alle Kapitel von ตัวแทนจำยอม: Kapitel 21 – Kapitel 30

[สนามบิน] เวลาผ่านไปทุกอย่างเริ่มเข้าที่หลังจากที่มอร์แกนและอริสาทะเลาะกันครั้งนั้นทั้งคู่ก็ปรับความเข้าใจกันใหม่ซึ่งอริสาก็ยอมรับว่าใจร้อนและโมโหมากเกินไปทำให้ทั้งคู่กลับมาเข้ากันอีกครั้ง วันนี้ทุกคนมาส่งทั้งสองคนที่สนามบินเขาตัดสินใจไปใช้ชีวิตกับคนรักอย่างเรียบง่ายและไปดูแลบริษัทที่อิตาลีโดยอาจที่ตัวเขาอาจจะไม่กลับมาที่นี่อีกเลยก็เป็นได้ "อุแว้~ อุแว้" เสียงเด็กน้อยวัยสองเดือนเศษร้องไห้จ้าในอ้อมแขนของผู้เป็นแม่ หนูน้อยตัวเล็กเพราะเกิดก่อนกำหนด "รีบๆ ทำให้หยุดร้องสิน่ารำคาญ" คุณหญิงพิมอรหันไปบอกคนที่จำใจพามาด้วย "โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะคนเก่งของแม่" คุณแม่คนสวยเขย่าตัวลูกน้อยเบาๆ ให้หยุดร้อง เธอได้มาส่งเขาที่สนามบินเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะไม่ได้เจอเขาอีก หลังจากที่อริสากลับมาได้เพียงสองเดือนเธอก็มารู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์เมื่อรู้ ดังนั้นจึงเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านมาตลอดจนคลอด ครั้งงานแต่งของเขาที่เธอไม่ได้ไปก็เพราะอริสาอายที่ต้องพาคนท้องไม่มีพ่อแบบเธอไปร่วมงานซึ่งเธอเข้าใจได้ดี "อริสจะโทรหาแม่บ่อยๆ นะคะ" อริส

นานวันเข้ามอร์แกนกับอริสาเหมือนแค่แต่งงานกันในนามเท่านั้นทั้งคู่แทบจะไม่ได้ใช้ชีวิตด้วยกัน อริสาทนไม่ได้ที่ต้องอยู่ในที่ที่ห่างไกลความเจริญแบบนี้จึงขอแยกไปอยู่โรงแรมในเมืองเป็นครั้งคราวทำให้เขาต้องอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่แต่ต่อให้อริสาอยู่เธอก็ไม่ค่อยพูดจากับเขาสักเท่าไหร่"จะไปอีกแล้วเหรออริส" มอร์แกนถามคนรักที่กำลังแต่งตัวเตรียมจะออกไปข้างนอกอีกแล้วซึ่งรู้ได้ทันทีว่าคืนนี้เธอคงไม่กลับมาที่นี่แต่คงไปอยู่โรงแรม"ค่ะ อริสนัดเพื่อนเอาไว้ที่ห้าง""เพื่อน?" มอร์แกนทำหน้าสงสัยไม่คิดว่าเพื่อนของเธอจะมาถึงที่อิตาลี"ก็เพื่อนที่เจอกันในโซเชียลไงคะ""ระวังตัวด้วยนะอริส สมัยนี้ไว้ใจใครไม่ค่อยได้""อริสโตแล้วนะคะไม่ใช่เด็กๆ สักหน่อย" อริสาโต้กลับเธอไม่ชอบให้ใครมาสอน"พี่แค่เป็นห่วง""ไม่ต้องห่วงค่ะ ไปก่อนนะคะอริสคงกลับมาพรุ่งนี้ จุ๊บ" อริสาจูบริมฝีปากของเขาเบาๆ ก่อนจะเดินออกไป มอร์แกนมองตามแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะไม่อยากขัดใจเธอ[โรงแรม]ห้องในโรงแรมหรูที่กำลังร้อนระอุด้วยไฟราคะของเจ้าของห้องและค

[ร้าน Milin House]เช้าวันหยุดอีกวันสาวน้อยมิลินวิ่งดุ๊กดิ๊กออกมาหันป้ายหน้าร้านเพื่อให้ลูกค้ารู้ว่าร้านเปิดแล้ว มิลินวิ่งกลับไปหลังร้านเพื่อไปช่วยผู้เป็นแม่ยกของออกมาเรียงหน้าร้านให้เรียบร้อยก่อนจะออกมานั่งแกว่งขาที่เก้าอี้ตัวสูงที่เคาน์เตอร์ร้าน"ทวนเมนูวันนี้สิคะ" กุลธิดาเน้นลูกสาวอีกครั้ง"วันนี้มีเมนูเบอร์เกอร์ปลาซอสมาโยและซุปเห็ดร้อนๆ ค่ะ" สาวน้อยทวนเมนูให้แม่ฟัง กุลธิดายิ้มเอ็นดูที่ลูกสาวของตนเองทวนเมนูของวันนี้ได้ครบถ้วนตามที่บอก"แม่ทำอาหารอยู่หลังร้านนะคะหนูรับลูกค้านะคะคนสวย""ได้เลยค่า" สาวน้อยแสนรู้งานตอบรับก่อนจะนั่งรอลูกค้าอย่างใจจดใจจ่อ"เก่งมากค่ะ จุ๊บ" คุณแม่คนสวยก้มจูบหน้าผากลูกสาวเบาๆ ก่อนจะเดินไปหลังร้านสองชายหนุ่มเจ้านายและลูกน้องมาถึงสนามบินก่อนเวลาที่เที่ยวบินจะออก เลขาหนุ่มแสนเพลย์บอยหยักคิ้วหลิ่วตาให้สาวๆ ที่เดินผ่านจนมอร์แกนอยากเดินหนี"แกจะอยู่ที่นี่เลยไหมฉันได้ไปคนเดียว" มอร์แกนไม่อยากจะคุยกับเลขาของตนเองตอนนี้เพราะอายที่คนข้างๆ หันซ้ายหันขวาคอแทบหักแต่ที่ต้องพูดก็เพราะรู้

สี่ปีก่อนหน้านี้...[ประเทศอิตาลี]ชายหญิงแอบมีสัมพันธ์สวาทกันมาตลอดหลังจากวันนั้นที่เจอกัน อริสานอกใจมอร์แกนผู้เป็นสามีอีกครั้งโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้"อ๊า...ที่รัก...ซี้ด...ตอดอีกแรง" อีริคคำรามลั่นเมื่อช่องทางรักเริ่มตอดแก่นกายของเขา อริสาแอ่นสะโพกส่วนกระแทกอย่างรู้งานถ้ามอร์แกนทำให้เธอแบบเมื่อก่อนเธอคงไม่นอกใจนอกกายเขาแบบตอนนี้"อ๊ะ...เอาอีก...อ๊า...กระแทกอีก...อู๊ย!""ฟัค!...เสียวมาก...อ๊า" ทั้งคู่ไม่มีใครยอมใครเรียกได้ว่าสมน้ำสมเนื้อกันอย่างไม่น่าเชื่อ ครั้งนั้นหลังจากมีอะไรกันไปครั้งแรกอีริคก็พยายามตื๊อเธอจนทั้งคู่ลงเอยกันแบบนี้อริสาเองก็ชอบใจที่อีริคทำให้เธอถึงใจแบบที่มอร์แกนเคยทำให้เธอ"อ๊ะ...จะแตก...อ๊า...เอาอีก...อ๊ะ...กระแทกอีก""ตอดอีก...เยส...อ๊า...โอ๊ว"ตับๆ ๆ เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้องถ้าเตียงของโรงแรมนี้ไม่แข็งแรงพอคงจะหักไปแล้วเพราะทั้งคู่เห็นโหมกระหน่ำจัดเต็มใส่เต็มแรงอย่างไม่พักกันเลยทีเดียว"เอาอีก...อ๊ะ...อ๊า""ขอแตกในนะ...ซี้ด""แตกเลย...อ๊า...เอาเลย...อ๊ะ!" เสียง

เมื่อร้านปิดมอร์แกนและโรมันจำใจต้องกลับเพราะถูกเจ้าของร้านไล่ หนูน้อยโบกมือบายๆ คนเป็นพ่อก่อนจะหันไปแลบลิ้นใส่คนที่ยืนข้างๆ พ่อจนโรมันอยากจะจับเด็กแสบไปทิ้งถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกของเจ้านายละก็"มิลินเข้าบ้านได้แล้วลูก""ค่ะแม่" รับคำแล้วรีบเดินเข้าบ้าน กุลธิดาปิดประตูลงกลอนเรียบร้อย สองแม่ลูกใช้ชีวิตกันเหมือนทุกวันคือกินข้าวเย็นอาบน้ำแล้วขึ้นนอนตกดึกกุลธิดาสังเกตเห็นลูกสาวกระสับกระส่ายนอนตัวสั่นมุดในผ้าทำให้เธอตกใจรีบลุกขึ้นดูอาการของลูกสาว"มิลินเป็นอะไรลูก" ร่างบางจับตัวลูกเบาๆ แต่ความร้อนของร่างกายทำให้เธอตกใจ ลูกสาวไข้ขึ้นสูงใบหน้าเหงื่อออกซึมตามหน้าผากจนทำให้กุลธิดาเริ่มลนลาน"หนาว" ถึงเหงื่อออกแต่หนูน้อยกลับหนาวสั่นจนต้องกอดคนเป็นแม่เอาไว้ กุลธิดารีบอุ้มลูกแล้วคว้ากุญแจรถเพื่อพาลูกไปโรงพยาบาลเพราะดูแล้วว่าแค่เช็ดตัวคงไข้ไม่ลงแน่ๆ"ติดสิ!" เธอสตาร์ทรถอยู่นานแต่กลับไม่ยอมติดหันไปมองลูกสาวที่นอนตัวสั่นยิ่งทำให้คนเป็นแม่ร้อนรน มือเล็กคว้าโทรศัพท์โทรหาใครบางคนที่พอจะช่วยเธอได้[โรงแรม]มอร์แกนยังไม่หลับ