ตัวแทนจำยอม

ตัวแทนจำยอม

last updateHuling Na-update : 2026-04-07
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
77Mga Kabanata
2.1Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เธอคือลูกเมียน้อยที่ไม่มีสิทธิ์ไม่มีเสียงใดๆ ชีวิตความเป็นอยู่ของเธอไม่ได้ต่างไปจากคนรับใช้ แต่นามสกุลของคนเป็นพ่อค้ำคอให้เธอต้องยอมทุกอย่างแม้กระทั่งเป็นตัวแทนของพี่สาวต่างแม่

view more

Kabanata 1

บทนำ : จุดเริ่มต้น

Après avoir noué ses long cheveux noire comme la jais, Julia descendait de son appartement à la hâte. Elle avait rendez vous avec son amie Alyn qui détestait le retard. elle était bien presser cependant,  que pouvait t-elle dire à madame Griselda? Cette vieille femme ne cessait de lui demander son aide chaque fois qu'elle voulait faire passer du fil dans ses aiguilles ou quand voulait déplacer un meuble.  Elle saluait à la hâte le concierge avant de monter à vélo. 

Julia était quelqu'un de toujours jovial et un peu trop éveillé, c'était l'incarnation même de l'énergie , sa curiosité l'avait bien des fois apporter beaucoup de problèmes mais ce n'etait pas de sa faute , Julia aimait tout savoir et posait les questions les plus indiscretes. Elle pédalait à toute vitesse jusqu'au lieu où elle devait croiser son amie. une fois le vélo dans la colonne et rentrait rapidement dans le café. 

Alyn l'attendait depuis 20minute déjà. Elle faisait une mine étrange lorsqu'elle vit Julia se diriger vers sa table. 

-- bon alors tu en a mit du temps. fit telle la mine boudeuse

-- désolé Aly , j'ai du aider madame Griselda avec ses fils et le chat de mon voisin du bas était perché dans le pommier j'ai du descendre pour...

-- c'est pas vrai... Coupa son amie avec une pointe d'agacement. 

-- ne fait pas cette tête. tu vois qu'ils sont tout vieux  

-- Pouff par ta faute j'ai avaler 5tasse de café. 

-- ne t'en fait pas je vais payer l'addition. 

-- avec quoi? Tu es fauché comme un coquillage. 

Et elles éclataient de rire. Alyn était la seule amie que possédait dans cette ville . elle était la seule américaine qui avait bien voulu être son amie après qu'elle soit rentrer de facon clandestine,  Alyn savait et elle savait tout d'alun. toute 2 avaient partager la même chambre à l'université et avait fait stage ensemble dans le même musée,  seulement leur chemin se sont séparer lorsque  Alyn a décider de s'installer à l'autre bout de la ville avec son fiancée. 

-- venons en au plus sérieux. 

-- je t'écoute. 

-- tu sais... J'ai un nouveau contrat. Annonce t-elle toute excité. 

-- vas y .dis moi tout.

-- madame Spinoza m'a recommandé et devine quoi. J'ai un client très spécial, je serai son coach personnel , en plus mon salaire est très intéressant.

-- ah bon?

-- oui ,en plus mon nouvel emploi du temps me permet de continuer mon travail à la crèche, avec cet argent on pourra enfin monter notre projet. C'est super non? 

Elles criaient de joie au points d'attirer quelques regards sur elles mais Julia n'était pas du genre très discrète. Soudain son attention se portait sur l'homme à l'autre bout du café, il tenait un journal et n'avait rien toucher de tout ce qui était sur la table, sans savoir pourquoi, elle pouvait jurer l'avoir déjà vu et même connu dans une autre vie. son visage lui était tellement familier qu'elle dûse mordre la langue pour arrêter de le fixer. Elle déportait son regard sur son amie en continuant de bavarder. 

L'homme au journal se levait brusquement, il rangeait rapidement ses affaires et sortait la tête rougi, peut être t-il en colère . se dit t-elle,  elle le suivait du regard et constatait qu'il avait oublier son porte feuille. elle se levait à la hâtepour récupérer l'objetavant de courir vers le monsieur,  qui malencontreusement avait disparu, elle scrutait rapidement la ruelle à sa recherchemais ne le vit nul part. 

instinctivement, elle ouvrait le porte feuille et y découvrait du liquide, beaucoup trop de liquide , ses yeux s'illuminait , de toute sa vie, elle n'avait vu autant d'argent dans un simple porte feuille. Des cartes de crédits , et d'autres cartes dont elles ne connaissait l'utilité puis , une carte de visite. 

ANDERSON ENTAINTEMENT. Elle ouvrait la bouche comme abasourdi. cette carte appartenait à cet homme, elle prit immédiatement la carte d'identité et remarquait que les noms était identique. Il se nommait OLIVER ANDERSON . 

Elle retournait très rapidement au café et montrait le porte feuille à son amie, ses yeux se mirent à brillé en voyant les billets de banques. 

-- sa en fait beaucoup dis donc. 

-- oui mais on va lui ramener ses affaires. 

-- pardon ? Si cet homme se balade avec autant de liquides dans un porte feuille qui sensé contenir que quelques dollars ...

-- arrête tes bêtises, sa serait méchant de faire ça. En plus il y à toutes ses cartes de crédits à l'intérieur. aller on va se renseigner et aller lui remettre 

-- sans moi, J'ai promis à Chris de l'inviter de à déjeuner alors il faut que j'y aille.

Elles s'embrassaient rapidement avant de se quitter. 

∆∆

Ce soir il était rentrer assez tôt, Ivana avait fait un de ses scandale à l'entreprise, comme si sa ne lui suffisait pasde raconter des ragots dans le journal,  il fallaitaussiqu'ellelui pourrisse la vie. Elle voulait le rendre définitivement fou. Il deboutonnait sa chemise et partait se servir un verre de whisky pour tuer le temps. Ses soirées devenaient de plus en plus ennuyeuse.

Jack son meilleur ami , avait insister pour qu'il partent en boîte de nuit ce soir, mais hélas ses soucis ne lui permettait plus de faire une pause, il fallait à tout prix se débarrasser de sa femme avant de pouvoir commencer une nouvelle vie. Cette fois ci , il n'avait droit à une seule erreur

Il scrutait la ville depuis son grand balcon, tout paraissait si calme. Ce silence l'avait manquer , il se mettait les idées en place jusqu'à ce que son téléphone se mette à sonner. 

Il sortait de ses songes et se dirigeait dans la chambre. 

Son appel entrant était un numéro inconnu alors il ne prit pas la peine de le décrocher de leur de tomber sur son pire cauchemar. Il éteignait son téléphone et continuait de savourer sa boisson. 

Il aurai bien aimer avoir un animal de compagnie, car il savait que dorénavant ses soirées, il les passera seul comme un clochard. 

Il n'avait pas vu les heures passer et il avait passer sa nuit au balcon à réfléchir jusqu'à s'endormi. Très tôt le matin, il prenait une douche froide et descendait au salon avant que la femme de ménage ne vienne. C'était sa routine de tout les jours depuis 1mois déjà. Il avait prévu changer de maison. Celle là lui rappelait trop de mauvais souvenir. Il c'était promit de tout recommencer lorsqu'il aura gagner cette bataille. 

Après avoir prit un petit déjeuner copieux, il prit son journal et lire un peu les ragots que sa femme se mettait à raconter depuis deux semaines. Il commençait à perdre patience. Bientôt il lui coupera tout les vivres mais pour l'instant, il l'observait s'amuser avec sa patience.

alors qu'il prenait son petit déjeuner, Oliver se rappelait soudainement qu'il n'avait pas prit son porte feuille, il demandait ainsi à sa fidèle employer de le lui ramener. 

après une dizaine de minute passer a fouiller dans ses affaire de la veille,  la vieille dame revenait bredouille.  

-- Monsieur je ne l'ai vu nul part.

-- ah bon? s'enquit t-il désinvolte 

-- oh monsieur,  jamais je naurai vo...

-- mais non, ne raconte pas de bêtises, je l'ai peut être oublier au bureau. coupa t-il avant de terminer son café. 

-- aller j'y vais. ne laissez surtout pas Ivan rentrer ici. dit à Erick de me faire un bon repas pour ce soir. 

-- très bien, bonne journée monsieur.  

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
77 Kabanata
ตอนที่1 : เปรียบเป็นนางบำเรอ
...ปัจจุบัน...ในห้องนอนสุดหรูหรากายหนาโหมใส่ร่างเล็กที่บัดนี้อ่อนปวกเปียกเพราะผ่านสมรภูมิบทรักมายาวนานหลายชั่วโมงเธอแทบไม่มีแรงที่จะส่งเสียงครางให้เขาได้"ครางดังๆ ...สิ...อ๊า! ร้องดังๆ” คนตัวโตที่ร่างกายเต็มไปด้วยหมัดกล้ามกระแทกใส่ร่างบางที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงทำได้แค่นอนนิ่งๆ ให้เขาโหมกระแทกใส่ให้เวลามันผ่านไป"ทำไมไม่ครางล่ะ!...ซี้ด...อึก" มอร์แกนตะคอกถามเสียงดังเขาเป็นคนที่มีความต้องการทางเพศสูงและยับยั้งอารมณ์ไม่ได้เวลามีเซ็กซ์เขาไม่เคยเหน็ดเหนื่อยกับกิจกรรมบนเตียงเลยสักครั้ง"กุล...เหนื่อยแล้วค่ะ...อ๊ะ" เสียงหวานไม่ได้ครางตามที่เขาสั่งแต่พูดออกมาเบาๆ ราวกับกระซิบ"ยัง! ฉันยังไม่เหนื่อย เธอก็ห้ามเหนื่อย" ว่าจบก็อัดกระแทกจนคนใต้ต่างตัวสั่นคลอน ร่างบางนอนหลับตาในใจได้แต่ภาวนาให้เวลามันผ่านไปเสียทีเช้าวันใหม่ที่แสนสดใสของทุกคนยกเว้นแต่กับเธอกุลธิดาลุกจากเตียงด้วยความยากลำบาก แต่เธอชินเสียแล้วเพราะสภาพเธอในทุกๆ เช้าก็มักจะเป็นแบบนี้ตลอด ภาพสุดท้ายที่จำได้รางๆ ของเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ คือเธอสลบไปในตอนเที่ยงคืนและก็ลืมตาตื่นขึ้นม
Magbasa pa
ตอนที่2 : พลบค่ำ
พอตกเย็นดวงอาทิตย์ตกดินถึงเวลาเลิกงานของใครหลายคนแต่สำหรับเธอคือต้องเตรียมตัวเข้างาน ทุกคืนเธอต้องปรนเปรอเขาจนกว่าเขาจะพอใจในหนึ่งเดือนเธอจะได้พักแค่ห้าถึงเจ็ดวันคือช่วงที่เธอเป็นประจำเดือนแต่ก็ใช่ว่าไม่ต้องทำเลยเพราะเขาก็ต้องสรรหาวิธีให้เธอทำให้เขาปลดปล่อยจนได้ไม่ด้วยมือก็ด้วยปากของเธอ"กลับมาแล้วเหรอคะ น้ำค่ะ" หน้าที่ของคนรักแต่ห้ามรักเริ่มดำเนินขึ้นเมื่อเข้าเปิดประตูเข้ามา"ขอบใจ วันนี้ทำอะไรกินฉันหิว""วันนี้กุลทำสลัดทูน่าค่ะ" หน้าที่นี้ควรเป็นของภรรยาเขาใช่หรือเปล่าแต่เธอไม่ใช่ทั้งภรรยาและคนรักแต่เธอคือนางบำเรอตัวแทนที่คนรักของเขาส่งมา"ฉันจะไปอาบน้ำก่อน เหนียวตัว""เดี๋ยวกุลไปเตรียมชุดนอนให้นะคะ" ร่างบางรีบวิ่งเข้าห้องหยิบชุดนอนจัดเตรียมให้เขาพร้อมกับเตรียมผ้าขนหนูส่งให้เขา"กุลทำน้ำอุ่นไว้ให้แล้วนะคะ""อืม" ตอบรับสั้นๆ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ร่างบางถอนหายใจสุดปอดภาวนาให้เขาอาบน้ำนานๆ จะได้เสียเวลากินข้าวเธอจะได้ยังไม่ต้องเริ่มงานตั้งแต่เวลาพลบค่ำแบบนี้"วันนี้วันเกิดเพื่อนเธอใช่ไหม" มอร์แกนถามเธอขึ้นขณะกำล
Magbasa pa
ตอนที่3 : ผิดเวลา
ร่างบางเร่งรีบฝีเท้าของตัวเองให้ถึงห้องเร็วๆ เธอเลยเวลาที่เขาสั่งให้เธอกลับมามากแล้วเพราะมัวแต่คุยกับเพื่อนเพลินไปหน่อย กุลธิดาถอนหายใจก่อนจะแตะคีย์การ์ดเข้าห้องเธอรับรู้ได้ทันทีว่าเขากลับมาถึงก่อนเธอนานแล้ว"ไปอาบน้ำ" เสียงเข้มจากบุคคลที่นั่งรออยู่บนโซฟาดังขึ้นเมื่อเธอเปิดประตูเข้ามา"ค่ะ" รับคำแล้วรีบไปทันทีเธอไม่อยากชักช้าไปมากกว่านี้กลัวเขานะอารมณ์เสียแล้วพาลให้เธอไม่ได้นอนร่างบางยืนลูบเนื้อตัวของตนเองอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ ภายนอกหลายคนอาจจะอิจฉาผิวพรรณของเธอแต่ภายใต้เสื้อผ้าที่สวมใส่กลับเต็มไปด้วยรอยแดงเป็นจ้ำแทบไม่มีที่ว่างรอยบนตัวของเธอบ่งบอกว่าเธอต้องทำอะไรในทุกๆ คืนมือเล็กลูบบริเวณต้นแขนของตนเองที่ที่เธอต้องฝังยาคุมกำเนิดเอาไว้ใต้ผิวหนังนี่แหละคือเหตุผลที่ทำให้เธอไม่ท้องแม้จะเป็นนางบำเรอให้เขามานานกว่าสองปี"อีกแค่สองปีเองกุล" ถึงจะคอยปลอบใจตัวเองอยู่แบบนี้เสมอๆ แต่ในใจลึกๆ ก็ไม่อยากให้วันนั้นมาถึง เธอรักผู้ชายคนนี้..เธอรู้ตัวดีว่ารักเขามาตลอด แต่ที่เธอรู้ดีที่สุดคือเธอไม่มีสิทธิ์รักเขา สิ่งเดียวที่ทำได้คือการเป็นตัวแทนแบบนี้จนกว่
Magbasa pa
ตอนที่4 : ที่ระบาย Nc
กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลของโปรดประจำตัวของเขาถูกจัดวางบนโต๊ะพร้อมกับขนมปังปิ้งทาเนย ร่างสูงเดินออกจากห้องด้วยชุดสูทพร้อมไปทำงานกุลธิดาเห็นดังนั้นจึงเดินเข้าไปผูกเนกไทให้เขาแบบที่ทำทุกวัน"อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ" ยิ้มหวานให้เขาแต่ได้คำตอบกลับมาเป็นสีหน้านิ่งเฉย ร่างบางมองเขาเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารก่อนจะเดินเข้าห้องไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย พอออกมาก็เจอเพียงแต่จานและแก้วว่างเปล่าไร้เงาของเขากุลธิดาที่ต้องอยู่ห้องทั้งวันไม่มีอะไรทำนอกจากลองทำอาหาร อ่านหนังสือ ดูโทรทัศน์ ทำความสะอาดทุกอย่างซ้ำวนไปเวียนมาตลอดสองปี การที่ต้องอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแบบนี้นานๆ เธอเองก็รู้สึกเบื่อแม้คอนโดของเขาจะครบครันสิ่งอำนวยความสะดวกพร้อมแต่เธอไม่มีอิสระที่จะไปไหนได้ โทรศัพท์มีแต่ก็ไม่ค่อยมีใครโทรหานอกจากเพื่อนสนิทเธออยากโทรไปหาพ่อแต่เธอก็ไม่กล้า เพราะคำพูดของท่านเมื่อสองปีที่แล้วพอตกเย็นดวงอาทิตย์ตกดินเป็นเวลาทำงานของเธออีกแล้ว กุลธิดาเข้าครัวทำอาหารเตรียมไว้ให้เขาสิ่งที่เธอร่ำเรียนมาไม่สูญเปล่าเพราะเขาเลย เธอได้ลองทำเมนูใหม่ๆ ให้เขาทานอยู่ตลอด มอร์แกนเป็นคนทานง่ายไม่ว่าเธอจะทำอะไรเข
Magbasa pa
ตอนที่5 : พาไปเที่ยว
มอร์แกนตื่นมาในตอนเช้าด้วยสภาพที่ดูดีกว่าเมื่อคืนเขารู้ได้ทันทีว่าคงเป็นฝีมือของคนที่อยู่ด้วยกัน ร่างหนาลุกจากเตียงอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปทำงานโดยมีอีกคนทำอาหารไว้ให้เขาเรียบร้อยแล้ว"วันนี้กุลทำข้าวผัดนะคะเมื่อคืนคุณไม่ได้กินอะไรกลัวจะหิวน่ะค่ะ" ร่างบางเป็นห่วงเขาจึงทำอาหารที่หนักท้องไว้ให้เขา"ขอบใจนะ" มอร์แกนเอ่ยเบาๆ อย่างที่เคยบอกว่าเขาจะดุดันแค่ตอนอยู่บนเตียงเท่านั้นแต่พอตื่นเช้ามาเขาก็จะเป็นอีกคนแต่แค่เย็นชา"คุณอยากกินอะไรไหมคะเย็นนี้กุลได้เตรียมไว้ให้""อะไรก็ได้ฉันกินได้หมด""ค่ะ มื้อกลางวันจะให้กุลเตรียมให้ไหมคะ" เธอถามด้วยความหวังดี บางครั้งเธอจะเตรียมมื้อกลางวันใส่กล่องไว้ให้เขาเผื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องออกไปทานข้างนอก"ไม่ต้องฉันมีนัดกับลูกค้า" ร่างบางยิ้มรับเขา เธอไม่ถามอะไรต่อได้แต่นั่งกินอาหารฝีมือตัวเองพร้อมกับเขา"ฉันอิ่มแล้ว ไปก่อนนะ""ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ""วันอาทิตย์ฉันว่าง""คะ?" กุลธิดาทำหน้างงๆ เขาก็ว่างทุกวันอาทิตย์อยู่แล้วจะบอกเธอทำไม"ฉันว่างทั้งวัน" ร่างบางเริ่มหน้า
Magbasa pa
ตอนที่6 : ไม่ใช่ความรัก Nc
ร่างบอบบางตื่นเช้าเพื่อมาทำอาหารให้กับเขาก่อนไปทำงาน แม่ครัวคนสวยสวมผ้ากันเปื้อนแล้วเริ่มลงมือทำอาหารที่เคยร่ำเรียนมาจากหลักสูตรการศึกษาและจากที่ค้นคว้าหาความรู้จากอินเทอร์เน็ตด้วยตัวเอง"วันนี้ทำโจ๊กทรงเครื่องดีกว่า" เปิดตู้เย็นดูของสดที่ซื้อไว้เมื่อวานก็ยิ้มออกมา ในช่วงที่เธออยู่ที่นี่เธออยากให้เขาได้กินของดีๆ อร่อยๆ ที่ไม่ใช่แค่สั่งจากร้านอาหารมาเทใส่จาน"ต้องไม่ใส่ขิง" ย้ำเตือนกับตัวเองว่าห้ามใส่อะไรที่เขาไม่ชอบ ตอนที่มาอยู่ใหม่ๆ เขาไม่พูดไม่จากับเธอเวลาทำอาหารให้เขาเธอจึงไม่รู้ว่าเขาชอบหรือไม่ชอบอะไรแต่พอเวลาผ่านไปเธอก็สังเกตเขาทุกอย่างไม่ว่าจะเรื่องอาหารการกิน หรือแม้แต่เรื่องส่วนตัว"คุณมอร์แกนไม่กินเครื่องในด้วยนี่นา" พูดกับตัวเองคนเดียวแล้วหยิบนู้นหยิบนี่ใส่ลงในชามที่วางไว้ทางด้านมอร์แกนเมื่อลุกจากที่นอนเข้าห้องน้ำที่มีน้ำอุ่นเตรียมพร้อมไว้แล้วทุกวันจนเป็นกิจวัตรประจำวันกุลธิดาไม่เคยบกพร่องต่อหน้าที่แม้แต่น้อย ร่างกายกำยำยืนอาบน้ำใต้สายน้ำที่ไหลลงมา พอออกมาจากห้องน้ำก็มีเสื้อผ้าชุดทำงานแขวนรอไว้อยู่แล้ว"วันนี้กุลทำโจ๊กค่ะ" เมื่
Magbasa pa
ตอนที่7 : เจ็บแต่เต็มใจ Nc
แก่นกายใหญ่สอดเข้าไปร่องแคบจนสุดทาง ร่างบางรู้สึกจุกน้อยๆ ด้วยขนาดตัวเขากับเธอช่างต่างกันเหลือเกิน ขาเรียวสวยถูกจับยกลอยขึ้นจากพื้นมาพาดที่แขนแกร่งของเขา"ท่านี้เข้าไปลึกจริงๆ ...ซี้ด" กระซิบข้างหูของเธออย่างพอใจ สะโพกสอบเริ่มขยับในจังหวะที่เร็วในทันทีไม่มีโดยไม่มีวอร์มก่อน ร่างบางใบหน้าแนบชิดกำแพงสองมือจิกเกร็ง"อ๊ะ...อ๊ะ...คุณ...อ๊า" เสียงหวานครางลั่นจนคนด้านหลังจนจับใบหน้าสวยหันมารับจูบจากตนเอง มอร์แกนจูบปากเธอแต่ด้านล่างยังคงขยับไม่หยุด แรงสอดใส่ที่เข้าออกถี่ๆ ทำให้อีกคนแข้งขาหมดแรง มอร์แกนรับรู้ว่าอีกคนจะหมดแรงจึงจับขาเรียวอีกข้างขึ้นมาพาดแขนอีกข้างของตนเองเอาไว้ ร่างบางถูกยกลอยตามแรงยกของคนตัวโต มือเล็กรีบหาที่เกาะเกี่ยวเอาไว้ด้วยความตกใจ"อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊า...เสียว" มอร์แกนยกอีกคนเดินไปหน้ากระจกช่วงจังหวะที่เดินแก่นกายใหญ่ก็ยังไม่หยุดทำงานพอถึงหน้ากระจกบานใหญ่ภาพที่สะท้อนในกระจกทำเอาเธออายจนไม่กล้ามอง"อ๊า!...ซี้ด...แน่นมาก" ภาพหญิงสาวถูกยกลอยหันหน้าเข้าหากระจก จุดเชื่อมด้านล่างก็ผลุบเข้าผลุบออกอย่างรวดเร็วเป็นภาพที่น่ามองยิ่งนักสำหรับเขา
Magbasa pa
ตอนที่8 : อิจฉาแต่ทำอะไรไม่ได้
การประชุมแสนหนักหน่วงผ่านพ้นไป มอร์แกนเดินกลับเข้าห้องทำงานของตัวเองก็เห็นร่างบางนั่งหลับอยู่บนโซฟา ปากหนาเผลอยิ้มออกมาก่อนจะรีบหุบยิ้มวันนี้เขาเผลอยิ้มให้เธอสองครั้งแล้วและมันจะไม่มีครั้งที่สามเขาจะไม่ยิ้มให้ใครนอกจากอริสาคนเดียว"นี่เธอ ตื่นได้แล้ว" สะกิดไหล่เธอเบาๆ กุลธิดาลืมตามองพอเห็นเขาก็ยิ้มออกมา ทุกครั้งที่เธอเห็นหน้าเขาเธอมักจะส่งยิ้มให้เขาตลอด"ไปเตรียมอาหารให้ฉันได้แล้ว ฉันหิว""ค่ะๆ” ร่างบางรีบลุกขึ้นอย่างเร็วกลัวจะไม่ทันใจเขา แต่ก็ต้องยืนงงเพราะไม่รู้ต้องไปทางไหน"ทำไมยังไม่ไปอีก""คือ...กุลไม่ทราบค่ะว่าต้องไปเตรียมอาหารให้คุณที่ไหน""ข้างในห้องนี้" มอร์แกนชี้นิ้วไปที่ห้องครัวที่อยู่ในห้องทำงานของตนเอง ห้องทำงานของเขาเรียกว่าครบครันมากๆ มีทั้งห้องน้ำ ห้องครัว ห้องนอนสำรองเหมือนคอนโดขนาดย่อมๆ เลยก็ว่าได้"มาแล้วค่ะ" รอไม่นานอาหารก็ถูกยกออกมาจากห้องครัว"กุลเห็นว่ามีของสดในตู้นิดหน่อยเลยทำไข่เจียวกุ้งสับเพิ่มน่ะค่ะ" เธอกลัวว่าอาหารที่ทำให้เขาจะไม่พอสำหรับสองคนเลยทำเมนูง่ายๆ เพิ่ม"อืมก็ดี" มอ
Magbasa pa
ตอนที่9 : แค่มาแวะเวียน
เช้าวันใหม่มาเยือนร่างบางลุกขึ้นทำอาหารเช้าให้เขาด้วยสภาพที่เหมือนคนผ่านสงครามมา ขาเรียวค่อยๆ ก้าวช้าๆ หยิบวัตถุดิบมาปรุงอาหารเมื่อเสร็จก็ไปอาบน้ำและเตรียมน้ำอุ่นและเสื้อผ้าสำหรับทำงานให้เขาแบบที่เคยทำทุกวัน"เช้านี้มีข้าวต้มกุ้งค่ะ" คนตัวเล็กค่อยๆ เดินยกชามข้าวต้มออกมาให้เขาที่โต๊ะอาหาร ทุกครั้งที่ก้าวเดินเธอรู้สึกเจ็บน้อยๆ ที่ส่วนนั้นอาจจะเป็นเพราะว่าส่วนนั้นของเธอมันเริ่มบอบช้ำแล้วจากการที่ต้องรองรับอารมณ์จากเขาในทุกๆ คืนและเป็นเวลานานหลายชั่วโมง"วันนี้ไม่ต้องทำมื้อกลางวัน ฉันมีนัดกับหุ้นส่วน""ค่ะ แล้วเย็นนี้ล่ะคะอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ""ทำมาเถอะฉันกินได้หมด" มอร์แกนตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะลงมือกินมื้อเช้าของตัวเอง กุลธิดามองเขาแล้วได้แต่แอบยิ้มอย่างเศร้าๆ เขาจะรู้ไหมว่าเธออยากพักจากเรื่องแบบนั้นบ้างสักคืนหนึ่งก็ยังดีเธอไม่อยากต้องเป็นแบบนี้อีกแล้ว การมีอะไรกับคนที่รักมันมีความสุขก็จริงแต่เธอไม่ต้องการแบบนี้"ฉันอิ่มแล้ว" เมื่อได้ยินเขาบอกเธอรีบลุกขึ้นผูกเนกไทของเขาให้เข้าที่ก่อนจะยิ้มให้เขา"เรียบร้อยแล้วค่ะ""ฉัน
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status