Lahat ng Kabanata ng ตัวแทนจำยอม: Kabanata 1 - Kabanata 10

...ปัจจุบัน...ในห้องนอนสุดหรูหรากายหนาโหมใส่ร่างเล็กที่บัดนี้อ่อนปวกเปียกเพราะผ่านสมรภูมิบทรักมายาวนานหลายชั่วโมงเธอแทบไม่มีแรงที่จะส่งเสียงครางให้เขาได้"ครางดังๆ ...สิ...อ๊า! ร้องดังๆ” คนตัวโตที่ร่างกายเต็มไปด้วยหมัดกล้ามกระแทกใส่ร่างบางที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงทำได้แค่นอนนิ่งๆ ให้เขาโหมกระแทกใส่ให้เวลามันผ่านไป"ทำไมไม่ครางล่ะ!...ซี้ด...อึก" มอร์แกนตะคอกถามเสียงดังเขาเป็นคนที่มีความต้องการทางเพศสูงและยับยั้งอารมณ์ไม่ได้เวลามีเซ็กซ์เขาไม่เคยเหน็ดเหนื่อยกับกิจกรรมบนเตียงเลยสักครั้ง"กุล...เหนื่อยแล้วค่ะ...อ๊ะ" เสียงหวานไม่ได้ครางตามที่เขาสั่งแต่พูดออกมาเบาๆ ราวกับกระซิบ"ยัง! ฉันยังไม่เหนื่อย เธอก็ห้ามเหนื่อย" ว่าจบก็อัดกระแทกจนคนใต้ต่างตัวสั่นคลอน ร่างบางนอนหลับตาในใจได้แต่ภาวนาให้เวลามันผ่านไปเสียทีเช้าวันใหม่ที่แสนสดใสของทุกคนยกเว้นแต่กับเธอกุลธิดาลุกจากเตียงด้วยความยากลำบาก แต่เธอชินเสียแล้วเพราะสภาพเธอในทุกๆ เช้าก็มักจะเป็นแบบนี้ตลอด ภาพสุดท้ายที่จำได้รางๆ ของเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ คือเธอสลบไปในตอนเที่ยงคืนและก็ลืมตาตื่นขึ้นม

กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลของโปรดประจำตัวของเขาถูกจัดวางบนโต๊ะพร้อมกับขนมปังปิ้งทาเนย ร่างสูงเดินออกจากห้องด้วยชุดสูทพร้อมไปทำงานกุลธิดาเห็นดังนั้นจึงเดินเข้าไปผูกเนกไทให้เขาแบบที่ทำทุกวัน"อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ" ยิ้มหวานให้เขาแต่ได้คำตอบกลับมาเป็นสีหน้านิ่งเฉย ร่างบางมองเขาเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารก่อนจะเดินเข้าห้องไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย พอออกมาก็เจอเพียงแต่จานและแก้วว่างเปล่าไร้เงาของเขากุลธิดาที่ต้องอยู่ห้องทั้งวันไม่มีอะไรทำนอกจากลองทำอาหาร อ่านหนังสือ ดูโทรทัศน์ ทำความสะอาดทุกอย่างซ้ำวนไปเวียนมาตลอดสองปี การที่ต้องอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแบบนี้นานๆ เธอเองก็รู้สึกเบื่อแม้คอนโดของเขาจะครบครันสิ่งอำนวยความสะดวกพร้อมแต่เธอไม่มีอิสระที่จะไปไหนได้ โทรศัพท์มีแต่ก็ไม่ค่อยมีใครโทรหานอกจากเพื่อนสนิทเธออยากโทรไปหาพ่อแต่เธอก็ไม่กล้า เพราะคำพูดของท่านเมื่อสองปีที่แล้วพอตกเย็นดวงอาทิตย์ตกดินเป็นเวลาทำงานของเธออีกแล้ว กุลธิดาเข้าครัวทำอาหารเตรียมไว้ให้เขาสิ่งที่เธอร่ำเรียนมาไม่สูญเปล่าเพราะเขาเลย เธอได้ลองทำเมนูใหม่ๆ ให้เขาทานอยู่ตลอด มอร์แกนเป็นคนทานง่ายไม่ว่าเธอจะทำอะไรเข

มอร์แกนตื่นมาในตอนเช้าด้วยสภาพที่ดูดีกว่าเมื่อคืนเขารู้ได้ทันทีว่าคงเป็นฝีมือของคนที่อยู่ด้วยกัน ร่างหนาลุกจากเตียงอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปทำงานโดยมีอีกคนทำอาหารไว้ให้เขาเรียบร้อยแล้ว"วันนี้กุลทำข้าวผัดนะคะเมื่อคืนคุณไม่ได้กินอะไรกลัวจะหิวน่ะค่ะ" ร่างบางเป็นห่วงเขาจึงทำอาหารที่หนักท้องไว้ให้เขา"ขอบใจนะ" มอร์แกนเอ่ยเบาๆ อย่างที่เคยบอกว่าเขาจะดุดันแค่ตอนอยู่บนเตียงเท่านั้นแต่พอตื่นเช้ามาเขาก็จะเป็นอีกคนแต่แค่เย็นชา"คุณอยากกินอะไรไหมคะเย็นนี้กุลได้เตรียมไว้ให้""อะไรก็ได้ฉันกินได้หมด""ค่ะ มื้อกลางวันจะให้กุลเตรียมให้ไหมคะ" เธอถามด้วยความหวังดี บางครั้งเธอจะเตรียมมื้อกลางวันใส่กล่องไว้ให้เขาเผื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องออกไปทานข้างนอก"ไม่ต้องฉันมีนัดกับลูกค้า" ร่างบางยิ้มรับเขา เธอไม่ถามอะไรต่อได้แต่นั่งกินอาหารฝีมือตัวเองพร้อมกับเขา"ฉันอิ่มแล้ว ไปก่อนนะ""ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ""วันอาทิตย์ฉันว่าง""คะ?" กุลธิดาทำหน้างงๆ เขาก็ว่างทุกวันอาทิตย์อยู่แล้วจะบอกเธอทำไม"ฉันว่างทั้งวัน" ร่างบางเริ่มหน้า

แก่นกายใหญ่สอดเข้าไปร่องแคบจนสุดทาง ร่างบางรู้สึกจุกน้อยๆ ด้วยขนาดตัวเขากับเธอช่างต่างกันเหลือเกิน ขาเรียวสวยถูกจับยกลอยขึ้นจากพื้นมาพาดที่แขนแกร่งของเขา"ท่านี้เข้าไปลึกจริงๆ ...ซี้ด" กระซิบข้างหูของเธออย่างพอใจ สะโพกสอบเริ่มขยับในจังหวะที่เร็วในทันทีไม่มีโดยไม่มีวอร์มก่อน ร่างบางใบหน้าแนบชิดกำแพงสองมือจิกเกร็ง"อ๊ะ...อ๊ะ...คุณ...อ๊า" เสียงหวานครางลั่นจนคนด้านหลังจนจับใบหน้าสวยหันมารับจูบจากตนเอง มอร์แกนจูบปากเธอแต่ด้านล่างยังคงขยับไม่หยุด แรงสอดใส่ที่เข้าออกถี่ๆ ทำให้อีกคนแข้งขาหมดแรง มอร์แกนรับรู้ว่าอีกคนจะหมดแรงจึงจับขาเรียวอีกข้างขึ้นมาพาดแขนอีกข้างของตนเองเอาไว้ ร่างบางถูกยกลอยตามแรงยกของคนตัวโต มือเล็กรีบหาที่เกาะเกี่ยวเอาไว้ด้วยความตกใจ"อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊า...เสียว" มอร์แกนยกอีกคนเดินไปหน้ากระจกช่วงจังหวะที่เดินแก่นกายใหญ่ก็ยังไม่หยุดทำงานพอถึงหน้ากระจกบานใหญ่ภาพที่สะท้อนในกระจกทำเอาเธออายจนไม่กล้ามอง"อ๊า!...ซี้ด...แน่นมาก" ภาพหญิงสาวถูกยกลอยหันหน้าเข้าหากระจก จุดเชื่อมด้านล่างก็ผลุบเข้าผลุบออกอย่างรวดเร็วเป็นภาพที่น่ามองยิ่งนักสำหรับเขา

เช้าวันใหม่มาเยือนร่างบางลุกขึ้นทำอาหารเช้าให้เขาด้วยสภาพที่เหมือนคนผ่านสงครามมา ขาเรียวค่อยๆ ก้าวช้าๆ หยิบวัตถุดิบมาปรุงอาหารเมื่อเสร็จก็ไปอาบน้ำและเตรียมน้ำอุ่นและเสื้อผ้าสำหรับทำงานให้เขาแบบที่เคยทำทุกวัน"เช้านี้มีข้าวต้มกุ้งค่ะ" คนตัวเล็กค่อยๆ เดินยกชามข้าวต้มออกมาให้เขาที่โต๊ะอาหาร ทุกครั้งที่ก้าวเดินเธอรู้สึกเจ็บน้อยๆ ที่ส่วนนั้นอาจจะเป็นเพราะว่าส่วนนั้นของเธอมันเริ่มบอบช้ำแล้วจากการที่ต้องรองรับอารมณ์จากเขาในทุกๆ คืนและเป็นเวลานานหลายชั่วโมง"วันนี้ไม่ต้องทำมื้อกลางวัน ฉันมีนัดกับหุ้นส่วน""ค่ะ แล้วเย็นนี้ล่ะคะอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ""ทำมาเถอะฉันกินได้หมด" มอร์แกนตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะลงมือกินมื้อเช้าของตัวเอง กุลธิดามองเขาแล้วได้แต่แอบยิ้มอย่างเศร้าๆ เขาจะรู้ไหมว่าเธออยากพักจากเรื่องแบบนั้นบ้างสักคืนหนึ่งก็ยังดีเธอไม่อยากต้องเป็นแบบนี้อีกแล้ว การมีอะไรกับคนที่รักมันมีความสุขก็จริงแต่เธอไม่ต้องการแบบนี้"ฉันอิ่มแล้ว" เมื่อได้ยินเขาบอกเธอรีบลุกขึ้นผูกเนกไทของเขาให้เข้าที่ก่อนจะยิ้มให้เขา"เรียบร้อยแล้วค่ะ""ฉัน