Alle Kapitel von ตัวแทนจำยอม: Kapitel 51 – Kapitel 60

*คำเตือน ในตอนนี้มีเนื้อหาด้านนพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของตัวละคร โปรดใช้วิจารณาญาณในการอ่าน หากคิดว่ารับไม่ได้หรือรุนแรงเกินไป สามารถข้ามตอนนี้ได้เลยค่ะ 🙏🏻แก่นกายใหญ่เริ่มขยับช้าๆ เมื่อเห็นคนใต้ร่างปรับตัวได้แล้ว มือหนาดึงผ้าที่ข้อมือของเธอออกก่อนจะจับมือเธอเอาไว้"เจ็บ...ฮือ...อย่าเพิ่ง...โอ๊ย!" เสียงหวานร้องลั่นเมื่อเขาเริ่มขยับเข้าออก จังหวะที่แก่นกายใหญ่ขยับเข้าออกนั่นทำให้เธอรู้สึกมวนท้องแปลกๆ แบบที่ไม่เคยมาก่อน"เดี๋ยวก็ดีขึ้น...อย่าเกร็งสิ...เยส" ฮันเตอร์ก้มมองใต้ร่างก็เห็นเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากรูสวาทแสนคับแน่น ความรู้สึกผิดประดังเข้ามากับความรู้สึกพอใจ"เหมือนมันจะฉีก...อื้อ!...เจ็บ" เธอรู้สึกเจ็บเหมือนว่าส่วนนั้นของเธอมันฉีกขาดไปแล้ว"ไม่ฉีกหรอก...อ๊าส์...โคตรแน่น" คนตัวโตเปลี่ยนมาจับขาเธอขึ้นพาดบ่าแกร่งของตัวเองไว้แทน มือเล็กพอเป็นอิสระก็รีบปิดหน้าตัวเองทันที"อ๊ะ...อ๊า" เสียงหวานเริ่มครางออกมาเบาๆ ทำให้อีกคนยิ้มอย่างชอบใจ"อย่าปิดหน้าสิคนสวย...ซี้ด!" จับมือของเธอที่ปิดหน้าให้เปิดออก ร่างบางไม่รู้จะ

วันนี้มิลินมีสอบเพื่อนๆ ในห้องพากันมาขอบคุณมิลินที่ติวให้จนเข้าใจและทำข้อสอบได้ เจสซี่ที่เจอศึกหนักมาเมื่อวานวันนี้เธอแทบจะลุกไม่ไหวแต่ก็ต้องฝืนลุกเพื่อมาสอบ"ทำได้หรือเปล่าเจส" มิลินเข้าไปถามเพื่อนที่วันนี้แต่งตัวผิดแปลกไป เจสซี่สวมเสื้อคอเต่าแขนยาวทั้งๆ ที่ช่วงนี้ไม่ใช่หน้าหนาวเพราะเธอต้องปกปิดรอยจ้ำที่คอจนถึงช่วงไหล่ของเธอ"ได้สิ มิลินติวให้ขนาดนี้" เจสซี่หันไปยิ้มให้เพื่อนอย่างสดใสทั้งที่ตอนนี้เธอกำลังกลั้นความเจ็บเอาไว้ หลังจากที่ฝืนเดินกลับบ้านเมื่อวานเธอก็พบว่าส่วนนั้นของเธอมีเลือดออกและก็ยังเจ็บไม่หายแต่เธอก็ยังฝืนที่จะมาสอบวันนี้เธอไม่อยากพลาดสอบ"งั้นก่อนกลับเราไปกินเค้กกันไหม""ขอโทษนะมิลินวันนี้เราต้องกลับไปช่วยงานแม่ที่บ้านน่ะ" เจสซี่ปฏิเสธด้วยสีหน้าเศร้าๆ เมื่อวานเธอกลับบ้านเย็นจนทำให้แม่เป็นห่วงจนผู้เป็นแม่เกือบไปแจ้งความเพราะเธอไม่ได้รับโทรศัพท์ วันนี้เธอจึงอยากรีบกลับบ้านเพราะกลัวแม่จะเป็นห่วงเธออีก"ไม่เป็นไรๆ งั้นคืนนี้ค่อยคุยกันนะ" เจสซี่เริ่มคิดหนักโทรศัพท์ของเธออยู่ที่เขาเพราะเมื่อวานตอนที่เขากระชากออกไปจากมือเขาก็ยั

เจสซี่ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วก็รีบกลับมาตามสอบย้อนหลังทันที มิลินที่เป็นห่วงเพื่อนจนกระวนกระวายจะไปหาที่โรงพยาบาลให้ได้แต่ถูกเจสซี่ห้ามเอาไว้เพราะแค่ไม่กี่วันเธอก็กลับมาเรียนได้แล้ว"เราเป็นห่วงเจสแทบแย่ หายดีแล้วใช่ไหม" มิลินที่เห็นหน้าเพื่อนก็รีบวิ่งเข้าไปกอดทันที"ดีขึ้นเยอะแล้ว" เธอดีขึ้นมากแล้วจริงๆ ทั้งร่างกายและจิตใจ ตลอดสองวันที่นอนโรงพยาบาลฮันเตอร์ก็แวะเวียนไปหาเธอทุกวันเขาอยู่กับเธอในช่วงที่แม่เธอไปทำงานพอแม่เธอมาเขาก็กลับไป ทำให้ตอนนี้ชายหนุ่มกลายเป็นคนที่แม่ของเธอไว้ใจไปเสียดื้อๆ"ทีหลังเป็นอะไรต้องรีบบอกนะพอรู้ว่าเจสเข้าโรงพยาบาลเราตกใจเลยนะ" มิลินทำหน้าเศร้าเธอไม่ได้สังเกตอาการของเพื่อนให้มากกว่านี้เธอเองก็มีส่วนผิด"เราไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก สบายใจหายห่วงได้""ได้ยินแบบนี้ก็ค่อยยังชั่วหน่อย เฮ้อ!" มิลินคุยกับเจสซี่ได้สักพักก็ต้องแยกกันเพราะเจสซี่ต้องไปสอบย้อนหลังช่วงที่เธอนอนโรงพยาบาลส่วนมิลินสอบเสร็จแล้วก็ไปเรียนตามปกติเป็นช่วงสัปดาห์สุดท้ายก่อนปิดเทอมมิลินกลับถึงบ้านก็รีบขึ้นห้องเก็บของจัดกระเป๋าเตรียมตัวไปเที่ยวก

เมื่อถึงชายหาดที่มีผู้คนมากมายมิลินไม่รอช้ารีบลงเล่นน้ำทันที น้ำทะเลสีฟ้าใสและคลื่นเบาๆ ที่กระทบชายทำให้มิลินหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข เธอไม่ได้เล่นน้ำแบบนี้มานานแล้วถึงจะไปประเทศไทยทุกปีแต่ก็ไม่ได้ไปเที่ยวทะเลแบบตอนเด็กๆ อีก"อาโรม คิกๆ ลงมาสิคะ" มิลินควักมือเรียกคนตัวโตที่ยืนมองเธออยู่บนฝั่ง โรมันเดินลงน้ำตามที่เธอเรียก ทั้งคู่เล่นสาดน้ำใส่กันไปมาจนคนตัวเล็กเริ่มเหนื่อย"มิลินเหนื่อยแล้ว เราขึ้นไปพักกันก่อนเถอะค่ะ" คนตัวเล็กยกมือห้ามสงบศึกเพียงชั่วคราวเพราะเธอเหนื่อย"ไปสิ" โรมันจูงเธอไปนั่งบนฝั่งเพื่อพักเหนื่อย คนตัวเล็กพอขึ้นฝั่งได้ก็ถึงกับหอบ"แฮ่กๆ เหนื่อยชะมัด""ก็เล่นขนาดนั้นไม่เหนื่อยก็แปลกแล้ว""ก็มิลินชอบนี่คะ" มิลินบิดตัวก่อนจะใช้มือจับคอตัวเองที่เริ่มปวดหน่อยๆ แต่เธอสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างหายไป"สร้อย! หายไปไหน?" คนที่หอบแฮ่กๆ ก่อนหน้านี้หายไปมีแต่คนที่ทำหน้าตาตื่นอยู่ตอนนี้ สร้อยคอที่อยู่กับเธอมาสิบสามปีหายไปไหน ร่างบางรีบจับคอตัวเองให้แน่ใจอีกครั้ง ก่อนจะลุกขึ้นดูบริเวณนั้น"หาอะไรมิลิน?"

"อ๊ะ...อาโรม!" ร่างบางผงกหัวขึ้นมาก็เห็นว่าตอนนี้กางเกงของเธอได้หลุดไปไหนแล้วไม่รู้เหลือเพียงแค่ชั้นใจตัวจิ๋วเท่านั้น ขาเรียวรีบหุบเข้าหากันอย่างอัตโนมัติ"อย่าถอดนะคะ""ไม่ต้องกลัวนะ" โรมันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังทำให้อีกคนค่อยผ่อนคลายเขาจึงจับชั้นในจิ๋วประการสุดท้ายถอดออกให้พ้นทาง เนินอูมเนียนเกลี้ยงไร้ที่ติกลีบกุหลาบปิดแน่นสนิทยิ่งทำให้เขาอยากจะเข้าไปดอมดมใกล้ๆ"อาโรม""ไม่ต้องกลัวนะ" ปลอบโยนเธอก่อนจะค่อยๆ จับขาเล็กอ้าออกให้เห็นเนินด้านในชัดๆ มิลินนอนปิดหน้าตัวเองอย่างเขินอายหลังจากวันนี้ไปเธอจะมองหน้าเขาต่อยังไง"ไม่ทำแล้วได้ไหมคะ" คนตัวเล็กรู้สึกว่าเริ่มมาไกลเกินไปแล้วจึงอยากจะหยุดตั้งแต่ตอนนี้แค่นี้เธอก็อายจนอยากจะมุดหน้าลงดินแล้ว"มิลิน" โรมันทำหน้าเศร้าเขามาไกลเกินกว่าที่จะหยุดได้แล้ว"อาโรมคือ...มิลินอาย" เธอเห็นใบหน้าของเขาหม่นลงจึงอธิบายให้เขาฟัง โรมันจับเธอขึ้นมานั่งก่อนจะสบตากับเธอ"ไม่ต้องอายนะมิลิน ปล่อยใจไปตามธรรมชาตินะคะคนดี" มิลินเผลอไผลไปกับคำพูดเพียงไม่กี่คำของเขา ร่างบางพยักหน้าหงึกๆ อย่างเข้า