All Chapters of รักร้ายในโลงน้ำแข็ง: Chapter 1 - Chapter 9

ฉันพยายามลากสังขารที่หนักอึ้ง ใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักฝาโลงน้ำแข็งแต่ทันทีที่มันปิดสนิท อักขระยับยั้งการคลอดเปล่งแสงสีชาด ถักทอเป็นตาข่ายมนตร์ไอเย็นซ่านไปทั่วร่าง ราวกับเข็มพันเล่มทิ่มแทงผิวหนังและพันธนาการหมาป่าในตัวฉันไว้ เด็กในท้องสัมผัสได้ถึงอันตราย เขาดิ้นพล่านอย่างรุนแรง ทุกครั้งที่เขาถีบตัวคือการต่อสู้กับอักขระ แต่มันส่งความเจ็บปวดแสนสาหัสมาที่ฉันแรงบีบตัวจากการคลอดบวกกับอาคมสะกด มันเกินกว่าที่ร่างนี้จะรับไหว ฉันกรีดร้องจนสุดเสียงแต่ใจของจัสตินอยู่กับไอโซลด์ เขาไม่ได้ยินเสียงร้องของฉันเลยทันใดนั้น ฉันรู้สึกถึงกระแสความอุ่นที่ไหลทะลักออกมาตามง่ามขา... ถุงน้ำคร่ำแตกแล้วความหวาดกลัวอันเย็นเยียบเกาะกุมหัวใจฉันพยายามระงับความตื่นตระหนกไว้ พยายามเอื้อมมือหาเขาอย่างสิ้นหวังผ่านพันธะคู่แท้ของเรา — รอยตราที่เขาสลักไว้ในจิตวิญญาณของฉันแต่จัสติน...เขาได้ตัดการเชื่อมต่อนั้นไปแล้วทารกในครรภ์ของฉันดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ราวกับกำลังต่อสู้กับอักขระที่กดทับไว้ทุกการเคลื่อนไหวทำให้เนื้อตัวฉันเหมือนจะฉีกขาดฉันเปียกโชกไปหมด แยกไม่ออกว่าเป็นเหงื่อหรือเลือดฉันรู้สึกได้ถึงพลังชีวิตท

นักเล่นแร่แปรธาตุของตระกูลเห็นสภาพของฉัน เขาก็รู้ทันทีว่าต้องพาฉันไปยังสถานที่รักษาที่แท้จริงให้ได้เขาตัดใจส่งข้อความผ่านพันธะโลหิตถึงจัสตินอย่างลนลาน"ลอร์ด จัสติน นี่เป็นเหตุฉุกเฉิน! ได้โปรดมาที่สถานศักดิ์สิทธิ์! สภาพของเกรซี่วิกฤตมาก นางงกำลังทรมานจากเวทมนตร์ทางจิตอย่างรุนแรง!"เสียงของจัสตินเต็มไปด้วยความหงุดหงิด "เกรซี่! เจ้าช่างมีไหวพริบกว่าที่ข้าคิด เจ้าหนีรอดมาได้ ถึงกับหนีออกมาหาคนช่วยจนได้""ข้าไม่สนว่าเจ้ากำลังเล่นกลอุบายอะไรอยู่ ข้าไม่ไป ข้ารู้จักร่างกายของเจ้าดีกว่าเจ้าเองเสียอีก เกรซี่ เจ้าไม่ได้อยู่ในอันตรายร้ายแรงอะไรเลย""บอกแล้วไงว่านั่นก็ลูกของข้าเหมือนกัน! คิวของเจ้าคือหลังจากไอโซลด์เสร็จธุระ จะรีบไปไหนกันห๊ะ?!"นักเล่นแร่แปรธาตุมองฉันด้วยความเห็นอกเห็นใจอย่างสุดซึ้ง แล้วหันไปหาศิษย์ "พานางไปที่สถานศักดิ์สิทธิ์ชั้นนอก เราต้องลองเสี่ยงดู"ฉันไม่เคยคิดเลยว่าพวกเขาจะพาฉันไปยังสถานศักดิ์สิทธิ์เดียวกับไอโซลด์นักเล่นแร่แปรธาตุอ้อนวอนเหล่าผู้คุมที่นั่น แต่คำสั่งเด็ดขาดของจัสตินถูกประกาศไว้ล่วงหน้าแล้วน้ำพุศักดิ์สิทธิ์แห่งการเยียวยาแม้เพียงหยดเดียว... ก็จะไม่ถูก

มุมมองของเกรซี่ในที่สุดฉันก็กลับบ้าน บ้านที่แท้จริงของฉัน อาณาเขตของท่านพ่อไม่ต้องอ้อนวอนขอชีวิตจากแวมไพร์ใจดำอย่างจัสตินอีกต่อไปก่อนที่สติของฉันจะเลือนหายไปโดยสมบูรณ์ สัญชาตญาณของแม่—แรงขับเคลื่อนของหมาป่าสาวที่จะปกป้องลูก—ก็ทำให้ฉันพยายามดิ้นรนกลับมาหลังจากต่อสู้อย่างหนักเพื่อหลบหนีจากโลงน้ำแข็งนั้น ฉันจะยอมแพ้ตอนนี้ไม่ได้จัสตินได้ตัดพันธะคู่แท้ของเราแล้ว แต่ฉันยังมีแผนสุดท้ายฉันต่อสู้ผ่านความเจ็บปวดอันพร่าเลือน แล้วเปิดใช้งานคริสตัลสื่อสารฉันอดทนกับความเจ็บปวดแสนสาหัสจากพิษดอกวูลฟ์สเบน กุมท้องและส่งสัญญาณที่ฉันจำได้ขึ้นใจ"ท่านพ่อคะ" ฉันเค้นเสียง "ลูกควรจะฟังพ่อ ลูกควรจะ...ได้โปรด...ช่วยลูกด้วย"ท่านพ่อถามเพียงพิกัดของฉัน ท่านไม่ต้องการรายละเอียดใดๆ พันธะโลหิตอัลฟ่าอันเก่าแก่ของเราส่งต่อความหวาดกลัวของฉันข้ามผ่านระยะทางไกลทันทีที่ฉันได้ยินเสียงของท่า่นพ่อ ฉันก็ทรุดลงร้องไห้โดยสิ้นเชิงความเสียใจ ความโล่งอก และความเศร้าโศกหลั่งไหลท่วมท้นเข้ามาในตัวฉันภายในสิบห้านาที หน่วยพิทักษ์จันทราก็ปรากฏตัวข้างฉัน เคลื่อนไหวราวกับวิญญาณท่ามกลางแสงจันทร์พวกเขาอุ้มฉันขึ้นเป

มุมมองของเกรซี่ฉันรู้ว่าเขาจะต้องมานับตั้งแต่ท่านพ่อปล่อยข่าวลือว่าเทือกเขาศักดิ์สิทธิ์จันทรามีวารีศักดิ์สิทธิ์แห่งชีวิต ที่สามารถชำระล้างคำสาปได้ทุกชนิด ฉันก็รู้ทันทีว่าตระกูลที่กำลังเน่าเฟะนั่นจะต้องตามกลิ่นมาเหมือนฉลามที่ได้กลิ่นเลือดแต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะมาเร็วขนาดนี้ และยังพกความโอหังที่น่ารังเกียจติดตัวมาด้วยวันนั้น ฉันกำลังนั่งอยู่ในห้องโถงสภาเพื่อตรวจสอบรายงานการค้าเกี่ยวกับวารีศักดิ์สิทธิ์แห่งชีวิต ทันใดนั้นประตูบานยักษ์ก็ถูกระเบิดออก "เกรซี่!"จัสตินพุ่งพรวดเข้ามา สภาพของเขาดูไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ดวงตาตอบลึก และใบหน้าที่เคยหล่อเหลาก็ถูกทำลายด้วยเส้นเลือดสีดำของคำสาปที่เริ่มลามเลียไปทั่ว... นั่นคือราคาของการอยู่ใกล้ชิดกับทารกอสูรโลหิตทว่าเมื่อเขาเห็นฉันนั่งอยู่บนบัลลังก์หลัก แววตาแห่งความคลั่งไคล้และการอยากครอบครองอย่างบิดเบี้ยวก็ระเบิดออกในดวงตาสีเลือดของเขาเขาฝ่าวงล้อมขององครักษ์เข้ามาคว้าข้อมือฉันไว้"เจ้ามาอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย!" เสียงของเขาแหบแห้งด้วยความตื่นเต้น "ข้ามาเพื่อวารีศักดิ์สิทธิ์แห่งชีวิตและได้ยินชื่อเจ้า...ข้ารู้เลยว่าต้องเป็นเจ้า!

มุมมองของเกรซี่"เจ้ายังกล้าพูดถึงลูกอีกงั้นเหรอ จัสติน?"ฉันถามออกไปเสียงเรียบจัสตินเงยหน้าขึ้นทันควัน ดวงตาของเขาแดงก่ำ "ข้ารู้ว่าเขาตายแล้ว... ข้ารู้ว่าข้าเป็นคนฆ่าเขาเอง... ข้าจะใช้เวลาทั้งชีวิตที่เหลือเพื่อไถ่โทษ...""ไม่ เจ้าเข้าใจผิดแล้ว"ข้าตบมือเบาๆ หนึ่งครั้งม่านด้านหลังประตูข้างถูกเลิกออก แม่นมคนหนึ่งเดินอุ้มทารกเพศชายวัยห้าเดือนออกมาเขาแข็งแรง สดใส และเปล่งปลั่งราวกับดวงอาทิตย์น้อยๆเขามีดวงตาสีอำพันเหมือนฉัน และโครงหน้าคล้ายกับจัสตินแต่ไม่มีร่องรอยของความเย็นชาแบบแวมไพร์เลย แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เขากลับเปล่งประกายพลังชีวิตอันทรงพลังที่เป็นเอกลักษณ์ของมนุษย์หมาป่าราชวงศ์"โอไรออน" ฉันกล่าว พลางอุ้มเด็กชายขึ้นมาจุมพิตแก้มสีชมพูระเรื่อของเขา "ดูผู้ชายที่น่าสมเพชคนนั้นสิ"จัสตินตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิงเขาจ้องมองโอไรออนอย่างสั่นเทา เขาสัมผัสได้ นั่นคือสายเลือดของเขาเด็กคนนี้ไม่ได้กลายเป็นซากแห้งเหี่ยวหรือสัตว์ประหลาด เขาดูสมบูรณ์แบบ แข็งแรงและทรงพลังยิ่งกว่าทารกแวมไพร์ตนไหนๆ"นี่...นี่คือ..." จัสตินเอื้อมมือที่สั่นเทาออกไป พยายามจะสัมผัสเขา น้ำตาไหลอาบหน้า "ลูกช