All Chapters of หลังฉันตาย สามีนิติเวชก็เสียใจแทบคลั่ง: Chapter 1 - Chapter 7

"พี่คะ รีบเข้ามาหลบใต้ร่มของฉันสิคะ เดี๋ยวก็เปียกหมดหรอก"สวี่เจียวเจียวเขย่งปลายเท้ากางร่มให้เขา ลี่อวิ๋นเจ๋อรีบรับมาถือไว้ทันทีสามีผู้ที่ไม่เคยแยแสฉัน ในเวลานี้กลับเอียงร่มไปทางน้องสาวอย่างเอาใจใส่ ซ้ำยังโอบเธอไว้ในอ้อมอกเพราะกลัวว่าเธอจะเปียกฝนแม้แต่หยดเดียวเขากำลังยิ้ม จู่ๆ น้องสาวก็ถามเขาขึ้นมาว่า "แล้วพี่สาวล่ะคะ? พี่เขาไม่ได้กลับบ้าน แล้วก็ไม่ได้ติดต่อพี่มาเลยเหรอ?"รอยยิ้มของลี่อวิ๋นเจ๋อหยุดชะงักลงกะทันหัน เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงรำคาญใจ "ไม่ต้องไปห่วงเธอหรอก วันนี้เป็นวันเกิดของเธอนะ อย่าอารมณ์เสียเพราะคนที่ไม่คุ้มค่าเลย""ไปเถอะ เดี๋ยวพี่พาไปกินมื้อดึก ถือซะว่าเป็นการชดเชยความผิดที่พี่หนีกลับมาก่อนก็แล้วกัน"ทั้งสองคนเดินเคียงคู่กันไป ดูคล้ายกับคู่ข้าวใหม่ปลามันที่แสนหวานชื่นฉันเดินตามหลังพวกเขา ปล่อยให้เม็ดฝนทะลุผ่านดวงวิญญาณ ทำลายความคาดหวังเฮือกสุดท้ายจนแหลกสลายลี่อวิ๋นเจ๋อ ในเมื่อคุณคิดว่าเป็นฉันที่ทำให้พ่อแม่ของคุณต้องตาย แล้วทำไมคุณถึงยังแต่งงานกับฉันอีกล่ะแล้วทำไมหลังจากแต่งงานกับฉันแล้วถึงได้ทำไม่ดีกับฉัน ซ้ำยังลำเอียงเข้าข้างน้องสาวครั้งแล้วครั้งเล่า จนทำให้

(มุมมองบุคคลที่สาม)ลี่อวิ๋นเจ๋อแข็งทื่อไปกะทันหัน เขาไม่สนใจรอยฟกช้ำบนใบหน้า คว้าคอเสื้อของผู้ช่วยหลิวเอาไว้แน่น "นาย...นายพูดว่าอะไรนะ?!"เขาเก็บเอกสารบนพื้นขึ้นมาอย่างเสียอาการ "นายพูดจาเหลวไหลอะไร เมื่อเช้าเธอยังกลับบ้านอยู่เลย จะตายได้ยังไง..."ทว่าวินาทีต่อมา เขาก็เห็นอัตราความเข้ากันได้ถึงร้อยละเก้าสิบเก้าบนนั้นเขาผลักผู้ช่วยหลิวออกราวกับคนบ้าแล้วพุ่งตรงไปยังสถานีตำรวจ ซึ่งตำรวจที่นั่นก็รอเขาอยู่นานแล้วเช่นกัน"กล้องวงจรปิดถูกคนจงใจทำลาย แต่ฝ่ายเทคนิคได้กู้คืนมาแล้วครับ"ตำรวจบอกให้เขาทำใจดีๆ และเปิดคลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดในโทรศัพท์มือถือให้ดูในภาพ สวี่ซือเหนียนถูกคลุมหัวด้วยผ้าสีดำ และถูกผู้ชายร่างสูงใหญ่หลายคนโยนเข้าไปในโรงงานร้างและด้านหลังของพวกเขาก็มีหญิงสาวร่างเล็กคนหนึ่งเดินตามมา เธอแต่งตัวมิดชิดจนมองไม่เห็นใบหน้าลี่อวิ๋นเจ๋อกดหยุดชั่วคราว ขยายภาพให้ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นจุดแสงสีน้ำเงินส่องประกายอยู่บนลำคอ เขาก็ถึงกับนั่งไม่ติดนั่นคือ...ของขวัญวันเกิดที่เขามอบให้สวี่เจียวเจียวตำรวจมองเขาด้วยความสงสัย "เป็นอะไรไปครับ? หรือว่าคุณรู้จักเธอ?"ลี่อวิ๋นเจ

ฉันเคยพูดเรื่องหย่ากับลี่อวิ๋นเจ๋อมาหลายครั้งจริงๆแต่ทุกครั้งเขาก็ไม่เคยตอบรับตรงๆ เลยสักครั้งจนกระทั่งครั้งนั้นที่ฉันเห็นเขาเดินออกมาจากห้องของน้องสาวตอนกลางดึก ฉันโกรธจัดและโยนหนังสือหย่าใส่หน้าเขาแต่เขาไม่เพียงแต่ไม่ยอมเซ็น ซ้ำยังอุ้มฉันพาดบ่ากลับไปที่ห้องนอน แล้วโยนลงบนเตียงรอยจูบอันหนักหน่วงและถี่รัวประทับลงบนเรือนร่างของฉัน"เธอคิดว่าฉันนอนกับน้องสาวเธอไปแล้วงั้นเหรอ?"เขากระแทกกระทั้นเข้ามาในร่างกายของฉันอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดจากความแห้งผากทำให้ฉันแทบจะหมดสติลี่อวิ๋นเจ๋อบีบคางของฉันไว้ สีหน้าของเขามืดครึ้มราวกับมีเมฆดำทะมึนปกคลุม"สวี่ซือเหนียน เธอมีสิทธิ์อะไรมามองฉันด้วยสายตาแบบนี้? เธอทำให้ฉันต้องมีสภาพน่าสมเพชขนาดนี้ ฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปง่ายๆ หรอก ฉันจะเก็บเธอไว้ข้างกาย แล้วทรมานเธอให้สาสม!"น้ำตาของฉันไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ฉันอ้อนวอนขอให้เขาหยุดแต่เขาไม่หยุด เช้าวันรุ่งขึ้นฉันต้องจับกำแพงพยุงตัวเดินลงไปชั้นล่าง แต่กลับเห็นลี่อวิ๋นเจ๋อกำลังป้อนคาเวียร์ให้สวี่เจียวเจียวอย่างหน้าตาเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นส่วนพ่อกับแม่พอเห็นฉันที่มีใบหน้าซีดเผือด ก็ขมวดค