หลังฉันตาย สามีนิติเวชก็เสียใจแทบคลั่ง

หลังจากตาย วิญญาณของฉันล่องลอยมาอยู่ข้างกายสามี

เขากำลังอยู่ในงานเลี้ยงวันเกิดของน้องสาว โอบเอวของเธอเต้นรำไปมาอย่างพลิ้วไหวอยู่กลางฟลอร์

ทุกคนต่างบอกว่าพวกเขาช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน พ่อแม่ได้ยินแล้วไม่เพียงแต่ไม่คัดค้าน แต่ยังพูดเออออตามไปด้วยว่า

"นั่นสิ ฉันก็คิดเหมือนกันว่าถ้าอวิ๋นเจ๋อแต่งงานกับเจียวเจียวก็คงจะดี มีแค่คนเก่งๆ อย่างเจียวเจียวเท่านั้นแหละที่คู่ควรกับเขา"

"ไม่เหมือนลูกสาวคนโตของฉัน ไม่ค่อยมีความสามารถอะไร วันๆ เอาแต่ร้องไห้โวยวาย"

ทุกคำพูดล้วนทิ่มแทงเข้าไปในใจของฉัน ทั้งที่ความจริงแล้วทุกสิ่งทุกอย่างของสวี่เจียวเจียวในตอนนี้ ล้วนแย่งชิงไปจากฉันทั้งสิ้น

ในตอนนั้นเอง หมอที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวคนหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามา

"หมอลี่ แย่แล้วครับ ทางฝั่งโรงงานร้างพบศพหญิงไร้หัว คุณรีบไปดูหน่อยเถอะครับ!"

ทันใดนั้นทั้งงานก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมา ทว่าลี่อวิ๋นเจ๋อกลับมีสีหน้าเรียบเฉย สายตาของเขาจับจ้องไปที่สวี่เจียวเจียว ราวกับกำลังขอความคิดเห็นจากเธอ

"พี่ลี่ไปเถอะค่ะ วันนี้พี่ปลีกเวลามางานเลี้ยงวันเกิดของฉันได้ ฉันก็ดีใจมากแล้ว"

"แล้วก็สร้อยคอไพลินที่พี่ให้ฉัน ฉันก็ชอบมากเหมือนกัน"

ฉันแทบหยุดหายใจ สายตามองไปที่ลำคอของเธอ

นั่นคือของดูต่างหน้าแม่ของลี่อวิ๋นเจ๋อ เมื่อก่อนแค่ฉันแตะนิดเดียวเขาก็ต้องขมวดคิ้วและต่อว่าฉันแล้ว

ฉันยกมือขึ้นกุมหัวใจ

ทั้งที่ตายไปแล้ว ทำไมถึงยังเจ็บปวดขนาดนี้

หลังจากได้รับคำอนุญาต ลี่อวิ๋นเจ๋อก็โน้มตัวลงจุมพิตที่หลังมือของเธอ พร้อมกับกำชับอย่างอ่อนโยนราวกับเป็นสามีว่า "รอพี่กลับมานะ"

ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงตามลี่อวิ๋นเจ๋อมายังสถานที่เกิดเหตุ ยังไม่ทันได้เข้าไปใกล้ กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงก็โชยมาปะทะ

ผู้ช่วยคนใหม่ถึงกับต้องพิงกำแพงอาเจียนออกมา แม้แต่ลี่อวิ๋นเจ๋อที่มากประสบการณ์ก็ยังต้องขมวดคิ้ว

"ผู้ตายเป็นเพศหญิง เนื่องจากศีรษะสูญหายจึงไม่ทราบอายุและชื่อ เบื้องต้นสันนิษฐานว่าเกิดจากการถูกรุมทำร้าย รอยตัดบริเวณศีรษะเรียบเนียน น่าจะเกิดจากการใช้มีดขนาดใหญ่ตัดฟัน"

สถานที่เกิดเหตุตกอยู่ในความเงียบงันทันที มีคนด่าทอด้วยความโกรธแค้นขึ้นมาว่า "ไอ้เดรัจฉาน! สมควรตกนรก!"

ลี่อวิ๋นเจ๋อที่มักจะสงบนิ่งอยู่เสมอ หน้าอกก็กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เขาเดินไปหาเจ้าหน้าที่ตำรวจพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"วางใจเถอะครับ ผมจะใช้ความสามารถอย่างสุดกำลังเพื่อช่วยตำรวจไขคดี และจับตัวคนร้ายมาลงโทษให้เร็วที่สุด"

พูดจบเขาก็เริ่มทำการตรวจชันสูตรอย่างละเอียด วุ่นวายอยู่แบบนั้นจนกระทั่งดึกดื่นค่อนคืน

จู่ๆ ผู้ช่วยก็เอ่ยเตือนเขาขึ้นมา "หมอลี่ครับ วันนี้ไม่ใช่วันครบรอบแต่งงานของคุณกับภรรยาหรอกเหรอครับ? คุณไม่กลับไปเหรอ?"

ลี่อวิ๋นเจ๋อชะงักมือไปครู่หนึ่ง "ไม่กลับ แค่วันครบรอบแต่งงาน ไม่มีอะไรน่าไปหรอก"

น้ำเสียงที่ดูไม่ใส่ใจนั้นทำเอาขอบตาของฉันร้อนผ่าว

เขารู้ดีว่าฉันตั้งตารอวันครบรอบแต่งงานมากแค่ไหน ทุกๆ ปีฉันตั้งใจเตรียมของขวัญให้เขาเสมอ

แต่เขาไม่เคยมาตามนัดเลยสักครั้ง เพียงเพราะเขาเอาแต่คิดมาตลอดว่าพ่อแม่ของตัวเองต้องตายเพราะฉัน

ก่อนหน้านี้ฉันเคยสู้คดีจนส่งจำเลยเข้าคุกได้ ญาติของจำเลยเกิดความแค้นใจจึงตัดสินใจแก้แค้น โดยการบุกเข้ามาในบ้านและพยายามจะฆ่าฉัน

แต่ตอนนั้นฉันกับลี่อวิ๋นเจ๋อออกไปเลือกแหวนที่ร้านเครื่องประดับพอดี ที่บ้านจึงมีแค่พ่อแม่ของเขาอยู่

เมื่อกลับมาถึงบ้าน ก็พบเพียงร่างอันเย็นเฉียบสองร่างนอนอยู่บนพื้น

ฉันไม่มีวันลืมสีหน้าของลี่อวิ๋นเจ๋อในวันนั้น จากที่ไม่อยากจะเชื่อกลายเป็นสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด สุดท้ายเขาก็ขังตัวเองอยู่แต่ในห้องนานถึงครึ่งเดือนเต็ม

ถึงแม้ว่าสุดท้ายพวกเราจะจดทะเบียนสมรสกัน แต่ก็ไม่มีการจัดงานแต่งงานขึ้นอีกเลย แม้กระทั่งแหวนแต่งงานก็ยังเป็นเพียงแหวนเกลี้ยงๆ ที่ดูธรรมดา

ชีวิตแต่งงานของพวกเราจืดชืดเป็นอย่างมาก ในขณะที่น้องสาวฉวยโอกาสนั้นเข้ามาใกล้ชิดเขา คอยปลอบใจเขา จนทั้งสองคนสนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อยๆ

น้องสาวอยากเป็นภรรยาของเขา จึงบีบบังคับให้ฉันหย่า พอฉันไม่ยอม เธอก็เริ่มใส่ร้ายป้ายสีและปล่อยข่าวลือเสียๆ หายๆ เกี่ยวกับฉันสารพัด

เรื่องเล็กไปจนถึงการดึงเครื่องประดับชิ้นโปรดของเธอจนขาด เรื่องใหญ่ไปจนถึงการจงใจใส่ร้ายฉันในชั้นศาลว่าเพื่อจะชนะคดี ฉันถึงกับขโมยข้อมูลของเธอไป ทำให้ชื่อเสียงของฉันพังป่นปี้

พ่อแม่ที่เดิมทีเคยมองว่าฉันเป็นแก้วตาดวงใจก็ค่อยๆ ขมวดคิ้วทุกครั้งที่เห็นหน้าฉัน แม้กระทั่งวันเกิดของฉันก็ยังจำไม่ได้อีกต่อไป

ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงกลายเป็น “เด็กกำพร้า” ที่ไม่มีใครรัก

จนกระทั่งท้ายที่สุด เพียงเพราะฉันไม่ยอมไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของน้องสาว ลี่อวิ๋นเจ๋อก็ทำสงครามเย็นกับฉันไปหลายวัน

ถ้าเขารู้ว่าศพที่อยู่ตรงหน้าคือฉัน เขาคงจะรู้สึกโล่งใจสินะ

ในที่สุดเขาก็จะได้อยู่กับน้องสาวแล้ว

ในตอนนั้นเอง ผู้ช่วยก็ถอนหายใจออกมา "หมอลี่ครับ ความจริงแล้วภรรยาของคุณก็น่าสงสารเหมือนกันนะครับ ทุกครั้งที่ฝนตก เธอจะลงมาส่งร่มให้คุณที่ชั้นล่าง แล้วก็วิ่งฝ่าสายฝนออกไปคนเดียว..."

"พอได้แล้ว" ลี่อวิ๋นเจ๋อกดเสียงต่ำ "นี่มันเรื่องในครอบครัวของฉัน ผู้ช่วยหลิว นายอย่ามายุ่งไม่เข้าเรื่อง"

"แล้วอีกอย่าง นั่นมันเป็นความหลงตัวเองของเธอเอง ไม่มีใครบังคับให้เธอทำเรื่องไร้สาระพวกนี้หรอก"

"รีบทำงานเถอะ"

ผู้ช่วยหลิวไม่พูดอะไรอีก ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป จู่ๆ เขาก็ใช้คีมคีบโลหะชิ้นหนึ่งขึ้นมา

"หมอลี่ครับ ในกระเพาะของผู้ตายเหมือนจะมี...แหวนอยู่ครับ"

เขาหันไปมองแวบหนึ่ง น้ำเสียงยังคงราบเรียบ "ก็แค่แหวนเกลี้ยงวงเดียว ระบุตัวตนไม่ได้หรอก"

"เทียบกับเจ้านี่แล้ว มาดูอันนี้ดีกว่า"

ลี่อวิ๋นเจ๋อใช้คีมคีบก้อนเนื้อก้อนหนึ่งขึ้นมา เหล่านักศึกษาฝึกงานต่างพากันเอามือปิดปาก "พระเจ้า นี่มันตัวอ่อนไม่ใช่เหรอคะ ผู้ตายคนนี้ตั้งครรภ์เหรอ?!"

ก่อนแต่งงานฉันเคยจินตนาการไว้นับครั้งไม่ถ้วน ถึงท่าทางดีใจของลี่อวิ๋นเจ๋อตอนที่รู้ว่าฉันท้อง

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า ลูกจะต้องมาเจอเขาด้วยวิธีแบบนี้

เขาหยิบผ้าขาวผืนหนึ่งมาคลุมก้อนเนื้อนั้นไว้

ไม่รู้ว่าทำไม ท่าทางของเขาถึงดูไม่อยากจะเห็นของสิ่งนี้เอาเสียเลย

ช่วงเวลานี้ คุณกำลังคิดอะไรอยู่กันนะ?

ฉันคิดว่าฉันคงไม่มีวันได้รู้อีกแล้ว

หลังจากเลิกงานในวันนั้น ข้างนอกฝนตกลงมาอย่างหนัก ผู้ช่วยหลิวที่อยู่ข้างๆ เอ่ยด้วยความสงสัย "เอ๊ะ วันนี้ภรรยาคุณไม่มาส่งร่มแฮะ"

ลี่อวิ๋นเจ๋อแค่นเสียงเย็นชา "สงสัยคงยังงอนอยู่นั่นแหละ ก็แค่ให้เธอมางานวันเกิดของเจียวเจียว ถึงกับต้องทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้เลยเหรอ? ทำตัวเป็นเด็กจริงๆ"

ผู้ช่วยหลิวยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลี่อวิ๋นเจ๋อก็พุ่งตัวออกไปกลางสายฝนแล้ว

ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดชะงัก มองดูหญิงสาวที่กำลังเดินเข้ามาหาเขาจากที่ไกลๆ แล้วส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน