บทที่ 2

"พี่คะ รีบเข้ามาหลบใต้ร่มของฉันสิคะ เดี๋ยวก็เปียกหมดหรอก"

สวี่เจียวเจียวเขย่งปลายเท้ากางร่มให้เขา ลี่อวิ๋นเจ๋อรีบรับมาถือไว้ทันที

สามีผู้ที่ไม่เคยแยแสฉัน ในเวลานี้กลับเอียงร่มไปทางน้องสาวอย่างเอาใจใส่ ซ้ำยังโอบเธอไว้ในอ้อมอกเพราะกลัวว่าเธอจะเปียกฝนแม้แต่หยดเดียว

เขากำลังยิ้ม จู่ๆ น้องสาวก็ถามเขาขึ้นมาว่า "แล้วพี่สาวล่ะคะ? พี่เขาไม่ได้กลับบ้าน แล้วก็ไม่ได้ติดต่อพี่มาเลยเหรอ?"

รอยยิ้มของลี่อวิ๋นเจ๋อหยุดชะงักลงกะทันหัน เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงรำคาญใจ "ไม่ต้องไปห่วงเธอหรอก วันนี้เป็นวันเกิดของเธอนะ อย่าอารมณ์เสียเพราะคนที่ไม่คุ้มค่าเลย"

"ไปเถอะ เดี๋ยวพี่พาไปกินมื้อดึก ถือซะว่าเป็นการชดเชยความผิดที่พี่หนีกลับมาก่อนก็แล้วกัน"

ทั้งสองคนเดินเคียงคู่กันไป ดูคล้ายกับคู่ข้าวใหม่ปลามันที่แสนหวานชื่น

ฉันเดินตามหลังพวกเขา ปล่อยให้เม็ดฝนทะลุผ่านดวงวิญญาณ ทำลายความคาดหวังเฮือกสุดท้ายจนแหลกสลาย

ลี่อวิ๋นเจ๋อ ในเมื่อคุณคิดว่าเป็นฉันที่ทำให้พ่อแม่ของคุณต้องตาย แล้วทำไมคุณถึงยังแต่งงานกับฉันอีกล่ะ

แล้วทำไมหลังจากแต่งงานกับฉันแล้วถึงได้ทำไม่ดีกับฉัน ซ้ำยังลำเอียงเข้าข้างน้องสาวครั้งแล้วครั้งเล่า จนทำให้ฉันต้องปวดใจ

เพียงเพราะน้องสาวเป็นฝ่ายเข้าหาคุณก่อนงั้นเหรอ?

ทั้งที่ความจริงแล้ว การที่เธอเข้าหาคุณก็เพียงเพื่อ...

จู่ๆ น้องสาวก็หยุดเดินและขัดจังหวะความคิดของฉัน เธอหันไปมองลี่อวิ๋นเจ๋อ "พี่คะ อีกสามวันเพื่อนชวนฉันไปว่ายน้ำที่ทะเล พี่จะไปด้วยกันไหมคะ"

ฉันไม่สนความเสียใจของตัวเองอีกต่อไป พุ่งตัวไปอยู่ข้างลี่อวิ๋นเจ๋อแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน "อย่าไปนะ! คุณห้ามไปเด็ดขาด! ถ้าไปแล้วคุณจะไม่ได้กลับมาอีก!"

ทว่าลี่อวิ๋นเจ๋อกลับไม่ได้ยิน ทั้งที่ตัวเองว่ายน้ำไม่เป็น แต่เขาก็ยังลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลง

"ได้ พี่จะรีบจัดการคดีในมือให้เสร็จ อีกสามวันพี่จะตามไปให้ทันแน่นอน"

วันนั้นหลังจากที่เขาอยู่เป็นเพื่อนน้องสาวกินมื้อดึก และไปส่งเธอที่บ้านแล้ว เขาก็รีบร้อนกลับมาที่ห้องแล็บเพื่อทำการผ่าชันสูตรต่อ

ครั้งนี้เขาค้นพบสิ่งใหม่ บริเวณข้อเท้าของศพมีรอยสักจางๆ อยู่

หัวใจของฉันกระตุกวูบ...เขาจะรู้แล้วใช่ไหมว่าเป็นฉัน?

นั่นคือชื่อของเขาที่ฉันสักไว้ตอนที่เราเพิ่งคบกันใหม่ๆ บนหน้าอกของเขาก็มีชื่อของฉันอยู่เหมือนกัน

แต่ต่อมาฉันก็พบว่าเขาไปลบรอยสักนั้นทิ้งแล้ว วันนั้นฉันเสียใจมาก ก็เลยประชดด้วยการไปลบรอยสักของตัวเองบ้าง

และวันนั้นเองฉันถึงได้รู้ว่า การลบรอยสักมันเจ็บปวดมากขนาดไหน แถมยังต้องลบตั้งหลายครั้ง ดังนั้นฉันจึงเหลือรอยจางๆ เอาไว้

แต่ลี่อวิ๋นเจ๋อกลับลบมันออกไปจนสะอาดเกลี้ยงเกลา

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ แววตาของฉันก็ฉายความผิดหวังออกมา แต่ก็ยังคงจ้องมองปฏิกิริยาของลี่อวิ๋นเจ๋อเขม็ง คาดหวังให้เขารับรู้ความจริง

ทว่าเขามองอยู่ครู่หนึ่งก็ละสายตาไป แล้วจดบันทึกลงในแฟ้มประวัติด้วยท่าทีเรียบเฉย

[รอยสักบริเวณข้อเท้ามีสีจางมาก ไม่สามารถแยกแยะรูปทรงได้]

เวลานี้ฟ้าสว่างแล้ว ตอนที่ผู้ช่วยหลิวเดินเข้ามาก็เห็นฉากนี้พอดี เขามองรอยสักนั้นอยู่นาน จู่ๆ ก็ขมวดคิ้ว

"ผมจำได้ว่าตรงข้อเท้าของภรรยาคุณก็มีรอยสักแบบนี้นี่ครับ ขนาดก็พอๆ กันเลย"

เหล่านักศึกษาฝึกงานต่างพากันพยักหน้า

ลี่อวิ๋นเจ๋อขมวดคิ้ว "พูดจาเหลวไหลอะไรกัน! อาจารย์ของพวกนายสอนให้เดาสุ่มไปเองงั้นเหรอ"

แม้จะพูดแบบนั้น แต่เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะมองรอยสักนั้นอีกครั้ง ทว่าเขาก็ปัดความคิดนั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

เขาก้มหน้าและพึมพำกับตัวเอง "เธอจะเกิดเรื่องได้ยังไง...อีกอย่าง เธอไม่มีทางตัดใจลบรอยสักนี้ทิ้งหรอก"

สีหน้าของเขาดูซับซ้อนเล็กน้อย นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ฉันเห็นปลายนิ้วของเขาหยุดอยู่ที่เบอร์โทรศัพท์ของฉัน

ยังไม่ทันได้กดโทรออก เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาก่อน

พ่อแม่ของสวี่ซือเหนียนโทรหาเขา

"ลูกเขย รีบกลับมาดูเร็วเข้า สวี่ซือเหนียนถึงกับวางยาพิษฆ่าหมาที่เจียวเจียวเลี้ยงมาตั้งสามปีตายเลยนะ!"

ม่านตาของลี่อวิ๋นเจ๋อหดเกร็งทันที "ผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้วหรือไง! ก็แค่ให้เธอไปงานวันเกิดแค่นี้ ถึงกับต้องฆ่าแกงกันเลยเหรอ! คุณลุงคุณป้าครับ วางใจเถอะ ครั้งนี้ผมจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ แน่!"

ขณะที่เขากำลังจะจากไป ผู้ช่วยหลิวก็รีบดึงตัวเขาไว้ด้วยความร้อนรน "หมอลี่ครับ คุณอย่าเพิ่งใจร้อนสิครับ ภรรยาคุณไม่ใช่คนแบบนั้นซะหน่อย คราวที่แล้วผมยังเห็นเธอให้อาหารหมาจรจัดอยู่ริมถนนเลย เธอไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้เด็ดขาด!"

คนอื่นๆ ก็พากันพูดสนับสนุน ทว่าลี่อวิ๋นเจ๋อกลับยิ่งมีอารมณ์รุนแรงขึ้น และต่อว่าเขาเสียงดังลั่น

"ผู้ช่วยหลิว ดูเหมือนนายจะพอใจในตัวสวี่ซือเหนียนมากเลยนะ? ถ้าอย่างนั้นฉันยกเธอให้นายทำเมียเลยดีไหม นายจะได้มีความสุข ส่วนฉันก็จะได้สบายใจ!"

สิ้นเสียงพูด ประตูก็ถูกกระแทกปิดดังปัง

ฉันยืนนิ่งอยู่กับที่ ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกับพวกนักศึกษาฝึกงานเหล่านี้

ในวินาทีนั้น จู่ๆ ฉันก็ไม่อยากตามเขาไป และไม่อยากเข้าใกล้ผู้ชายคนนี้อีกแล้ว