LOGINท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงได้จัดงานแต่งงานระหว่างเขาและนางขึ้นมาอย่างที่เคยได้บอกกับนางเอาไว้อย่างยิ่งใหญ่และสมเกียรติ แขกเหรื่อสำคัญมากมาย ขุนนางใหญ่น้อยทั่วทั้งเมืองหลวงต่างพากันมาเป็นสักขีพยานในการแต่งงานของท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงในครั้งนี้ อีกทั้งองค์ฮ่องเต้เองยังได้ทรงเสด็จมาเป็นประธานในพิธีแต่งงานให้กับเขาด้วยท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงได้ประกาศคำมั่นของเขาต่อหน้าเบื้องพระพักตร์และต่อหน้าทุกคนไปโดยรอบ ราวกับเป็นการขอพระราชทานจากองค์ฮ่องเต้เป็นนัยกลายๆ ว่า นับจากนี้ไปเขาจะมีเพียงหยวนเข่อซิงเป็นภรรยาของเขาแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น สร้างความตื้นตันใจให้เกิดขึ้นกับหยวนเข่อซิงเป็นอย่างมากทั้งคู่ใช้ชีวิตหลังแต่งงานด้วยกันอย่างมีความสุข จางเฟยฉีเองก็เริ่มเติบโตขึ้นมามากขึ้นในแต่ละวันด้วยเห็นแก่อนาคตของบุตรสาว ท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงจึงมิได้ออกไปประจำการที่ชายแดนอีกต่อไปแล้ว เขาตัดสินใจใช้ชีวิตปักหลักกันอยู่ที่เมืองหลวงกับลูกและภรรยาต่อจางเฟยฉีเองด้วยเป็นบุตรสาวของขุนนางฝ่ายบู๊คนสำคัญของแคว้น นางจึงมีโอกาสได้เข้าไปร่ำเรียนร่วมกับเชื้อพระวงศ์ในวังหลวง อีกทั้งจางเฟยฉีเองยังเป็นเด็กหน้าต
สกุณาขับขานบทเพลงอ่อนหวาน ดอกไม้ผลิบาน พระอาทิตย์เริ่มสาดแสงเข้ามาข้างในห้องนอนหยวนเข่อซิงค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ พร้อมกับพบว่านางได้มานอนอยู่ในอ้อมกอดของท่านแม่ทัพร่างโตนี่เสียแล้ว“ตื่นแล้วอย่างนั้นหรือฮูหยินของข้า เรามาทักทายกันในช่วงยามเช้าสักหน่อยอีกทีดีหรือไม่ เจ้าม้าศึกของข้ามันพร้อมในการออกรบแล้ว”ท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงว่าพลางนำร่างเล็กของหยวนเข่อซิงขึ้นมานอนทาบทับบนร่างกายใหญ่โตตัวเองเอาไว้“มิไหวหรอกเจ้าค่ะท่านแม่ทัพ ในตอนนี้เองข้าบอบช้ำเสียจนเป็นไข้ไปแล้วเจ้าค่ะ”หยวนเข่อซิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร“เจ้าเป็นไข้อย่างนั้นหรอกหรือ โถ่ ฮูหยินของข้าช่างน่าสงสารเสียจริง เช่นนั้นพวกเราลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาอาบน้ำอุ่นกันเสียก่อนเถิด เจ้าเองก็จะได้ทำความสะอาดเนื้อตัวพอให้สดชื่นขึ้นมาบ้าง”หลังกล่าวจบคนร่างเปลือยหน้าไม่อายผู้นี้ก็ได้อุ้มเอาร่างเล็กของหยวนเข่อซิงออกไปแช่น้ำอุ่นด้วยกัน พร้อมลงมืออาบน้ำให้กับภรรยาด้วยความทะนุถนอมปนไปด้วยความมารยาสาไถยขอให้นางได้ปรนนิบัติเขากลับคืนไปบ้าง จนในตอนนี้เองเจ้าแก่นกายขนาดมหึมาของเขาก็ได้มาปรากฏอยู่ตรงใบหน้างามของหยวนเข
หลังกล่าวจบปลายนิ้วยาวหยาบกร้านก็พยายามรุกรานช่อบุปผาน้อยในทันใด เขาช่างเจนจัดในการปลุกเร้าอารมณ์ของฟางเข่อซิงเป็นอย่างยิ่ง จวบจนน้ำหวานจากช่อบุปผาน้อยหลั่งริน เขาจึงก้มหน้าลงไปดูดชิมและส่งปลายลิ้นไปกวาดวนน้ำหวานเข้าปากไปอย่างเอร็ดอร่อยหยวนเข่อซิงหลับตาลงด้วยความอดสู เธอมาจากโลกยุคปัจจุบันอีกทั้งยังไม่ใช่คนโง่ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าในอีกไม่นานข้างหน้านี้ เขาและเธอจะต้องมีสัมพันธุ์ที่ลึกซึ้งต่อกันแล้วเกลียดเสียจริงนักเชียว แม้ว่าเธอจะพยายามกล่าวอ้างเหตุผลและความเป็นจริงอะไรให้เขาฟังแต่ท่านแม่ทัพจอมหน้ามืดตามัวผู้นี้ก็ยังมิยอมฟังอะไรเลยแม้แต่น้อยวันๆ นอกจากทำตัวเสียสติ และอารมณ์ขึ้นๆลงๆ มากเกินกว่าเหตุและรบเก่งแล้ว หยวนเข่อซิงก็มองไม่เห็นว่าเขายังจะมีประโยชน์อะไรอีกต่อไปแล้วหลังจากดูดชิมน้ำหวานจากช่อบุปผาน้อยไปจนพึงพอใจแล้ว เขาจึงได้จับเจ้าแก่นกายของเขามาจ่อเข้าที่ช่อบุปผางามแผ่วเบา แน่นอนว่าสายตาอันแน่วแน่ของท่านแม่ทัพผู้นี้ยังเอาแต่จดจ้อง จ้องมองมายังจุดเชื่อมต่อของเขาและนางอย่างไม่วางตา เป็นหยวนเข่อซิงเองที่มิอาจทนต่อสายตาผ่าวร้อนโลมเลียคู่นั้นของเขาได้ นางจึงหลับตาลงอย่า
“เช่นนั้นแล้วพวกเราก็กลับกันเถิด”ท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเงียบขรึมอีกทั้งยังมีท่าทีนิ่งสงบลงไปอย่างถนัดตา เขาอุ้มเอาจางเฟยฉีขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน พร้อมเดินจูงมือหยวนเข่อซิงให้เดินตามไปติดๆแต่ไม่รู้ว่าเขาได้บีบมือนางหนักเกินไปแล้วหรือไม่ หยวนเข่อซิงจึงรู้สึกเจ็บมือขึ้นมาเอาเช่นนี้“ท่านแม่ทัพเจ้าคะ ข้าเจ็บเจ้าค่ะ”หยวนเข่อซิงติงขึ้นเสียงเบา“เจ็บแล้วไยเจ้าจึงต้องจ้องมองผู้อื่นราวกับจะกลืนกินเช่นนั้นด้วย”น้ำเสียงที่ท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงเปล่งออกมานั้นราวกับจะฆ่าคนให้ตายไปเลยทีเดียว หลังจากส่งบุตรสาวกลับเข้าจวนและให้หมอมาตรวจร่างกายของบุตรสาวแล้ว เขาจึงกึ่งลากกึ่งจูงหยวนเข่อซิงให้กลับเข้ามายังเรือนพักส่วนตัวโดยเร็วพลัน“ท่านแม่ทัพเป็นอันใดไปอย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”หยวนเข่อซิงขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย ก่อนหน้านี้ที่จะออกจากจวนไปเขายังดูอารมณ์ดีมีความสุขอยู่แท้ๆ แต่ทว่าในตอนนี้เองสภาพอารมณ์เขากลับเปลี่ยนแปลงไปคนละทิศละทางเลยทีเดียว“เหตุใดเจ้าจึงชอบจ้องมองดูผู้ชายคนอื่นนัก เจ้าชอบชินอ๋องแคว้นเอวี๋ยนอะไรนั่นหรืออย่างไร ขอบอกให้รู้เอาไว้ว่าข้าไม่ชอบ ไม่พอใจ และไม่ปรารถนา
จางเฟยฉีนั้นได้ถือโคมไฟประดับรูปผีเสื้อน้อยติดมือออกมาเล่นด้วย เด็กน้อยนั่งเล่นแต่เพียงผู้เดียวลำพังเพราะนางยังไม่ค่อยเก่งเรื่องการเข้าสังคมกับกลุ่มเพื่อนวัยเดียวกันนัก เนื่องด้วยงานเลี้ยงเริ่มขึ้นเมื่อช่วงยามโหยว่ (เวลา 18.00 น.) หลังจากกินเลี้ยงกันไปได้สักพัก ท้องฟ้าก็เริ่มมืดครึ้มลงบอกว่าราตรีกาลกำลังคืบคลานเข้ามาเยือนแล้วเด็กชายผู้หนึ่งที่แต่งกายด้วยชุดสูงศักดิ์ได้เดินเข้ามาหาหนูน้อยจางเฟยฉีอย่างช้าๆ ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงเคียงข้างนางต่อ เขาเอ่ยถามออกไปน้ำเสียงนุ่มว่า“นี่ก็เริ่มมืดแล้ว เจ้าอยากจุดโคมไฟลวดลายผีเสื้อของเจ้าขึ้นมาหรือไม่?”“เอ๋ เจ้าคือใครเหตุใดจึงได้แต่งกายแปลกตาเหมือนไม่ใช่คนแคว้นอู่ของข้า” จางเฟยฉีกล่าวถามน้ำเสียงงุนงงสงสัย“ข้ามีนามว่าเอวี๋ยนคง มาจากแคว้นเอวี๋ยนน่ะ ข้าขอนั่งกับเจ้าได้หรือไม่ แล้วเจ้าชื่ออะไรอย่างนั้นหรือ?”“ข้าชื่อจางเฟยฉี หากเจ้าอยากนั่งก็นั่งสิ ข้าไม่ใช่คนหวงที่นั่งหรอกนะ แม่เลี้ยงของข้าเคยบอกข้าเอาไว้ว่าเราต้องเป็นคนดี และมีน้ำใจต่อผู้อื่น” จางเฟยฉีพูดพร้อมระบายรอยยิ้มน้อยๆ ออกมาให้ประดับอยู่บนใบหน้าทำเอาเด็กชายตรงหน้าต้องพลันสายต
เมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นมาเยือน ขบวนการเดินทางก็ได้เริ่มต้นออกเดินทางกันตั้งแต่เมื่อยามเช้าตรู่ คราวนี้ท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงมีความรัดกุมเป็นอย่างยิ่ง เขาได้จ้างผู้คุ้มกันขบวนมาเพิ่มจากทหารประจำการของเขาอยู่อีกมากมายหลายคน อีกทั้งยังได้นั่งรถม้าคันเดียวกันกับหยวนเข่อซิงและจางเฟยฉีด้วย จนขบวนเดินทางสามารถเดินทางมาถึงยังเมืองหลวงได้โดยสวัสดิภาพหยวนเข่อซิงถูกพาตัวเข้ามาพักในจวนท่านแม่ทัพหลังใหญ่ในทันใด เพียงก้าวแรกที่เหยียบย่างเข้ามาถึง ท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงก็ได้พานางไปแนะนำตัวกับมารดาของเขา อีกทั้งยังได้บอกให้มารดาของเขารับทราบเอาไว้ว่าหลังเสร็จสิ้นจากงานเลี้ยงถวายพระพรในวังหลวงแล้ว เขาจะแต่งงานกันกับนางในทันที ซึ่งมารดาของท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงเองก็เป็นแม่ของว่าที่สามีที่จิตใจดีเป็นอย่างยิ่ง นอกจากจะมิได้ขัดขวางในความรักครั้งนี้ของผู้เป็นบุตรชายแล้ว ยังกล่าวถ้อยคำอวยพรออกมาให้ทั้งคู่อีกด้วยเหลือระยะเวลาอีกเพียงสามวันเท่านั้นในการที่หยวนเข่อซิงจะต้องเดินทางเข้าไปในวังหลวงพร้อมกันกับจางเฟยฉีและท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียง มารดาของเขาจึงได้นำเสื้อผ้าและเครื่องประดับมากมายหลายอย่าง
หลังจากที่นอนขบคิดมาตลอดทั้งคืน หยวนเข่อซิงก็ตัดสินใจเอาไว้ว่า เธอจะออกไปใช้ชีวิตแต่เพียงผู้เดียวลำพังยังโลกภายนอก เรื่องอะไรที่เธอจะต้องมารับบทเป็นฮูหยินจำเป็นของท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงตัวประกอบที่เฝ้าแอบหลงรักนางเอกในนิยายเรื่องนี้อย่างหัวปักหัวปรำด้วย ส่วนเรื่องที่จางเฟยฉีบุตรสาวของเขาต้องมีจ
ด้านฟางเข่อซิงเองเดิมทีก็อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่ง นางถูกครอบครัวของพี่ชายไปพบเจอว่านางได้มานอนสลบอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำพร้อมมีบาดแผลที่ศีรษะและบาดแผลตามร่างกายอยู่หลายจุดด้วยกัน เมื่อฟื้นขึ้นมาคราแรกหยวนเข่อซิงก็จดจำอะไรไม่ได้เลยสักนิด แม้กระทั่งชื่อของตัวเองก็จำไม่ได้ ครอบครัวของพี่ชาย
“ฮือ ๆ ๆ ฮูหยินเจ้าคะ ได้โปรดฟื้นลืมตาตื่นขึ้นมาเถิดเจ้าค่ะ”เสียงร้องห่มร้องไห้อันชวนน่าเวทนานั้นได้ปลุกให้หยวนเข่อซิงค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ แต่ทว่าภาพของคนเบื้องหน้าที่ปรากฎให้เธอได้เห็นนั้นกลับทำให้หยวนเข่อซิงรู้สึกตกใจมากเสียจนผงะไปด้านหลัง“เฮ้ย เธอเป็นใครกันน่ะ แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได
ทั้งคู่นั่งกินอาหารไปพร้อมพูดคุยกันไปด้วยความสนุกสนาน หยวนเข่อซิงได้นำหมวกไหมพรมที่เธอตั้งใจถักขึ้นออกมาส่งมอบให้กับไป่ไป๋น้อยพร้อมสวมหมวกใบนั้นให้กับหลานสาวของเธอด้วยความเอาใจใส่“อาซิงนี่เก่งจังเลยนะ ทั้งเกิดมารูปสวย ร่ำรวยไปด้วยความเป็นกุลสตรีเก่งทั้งงานบ้านและงานเรือนด้วย ผิดกันกับฉันที่ทำอะ







