All Chapters of บุปผาเขย่าบัลลังก์มังกร 3P: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อสองนายบ่าวเดินทางมาถึงเรือนน้อยจวี๋ฮวาแล้ว เสี่ยวจูก็เดินแยกไปยังห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งอันเป็นที่พักเฉพาะตน เนื่องด้วยชางฉีติดนิสัยชอบนอนคนเดียวและไม่ชอบเข้านอนเลยทันที นางมักจะอ่านหนังสือหรือไม่ก็ขีดเขียนอันใดไปมาอยู่สักพักจึงจะเข้านอนได้ชางฉีเดินก้มหน้าเปิดประตูเข้าห้องมา และลงกลอนประตูห้องนอนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อหันหน้ามานางก็ต้องตกใจจนอ้าปากค้างเมื่อพบเจอเข้ากับบุรุษผู้ที่กล่าววาจาทำร้ายจิตใจนางเมื่อช่วงเช้ากำลังนั่งทำหน้าตาบูดบึ้งกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มอยู่บนเตียงนอนของนางในยามนี้ ไวเท่าความคิดนางจึงจะรีบเปิดประตูออกไปหวังร้องเรียกให้เสี่ยวจูเข้ามาช่วย แต่บุรุษผู้นี้กลับมีความรวดเร็วว่องไวมากกว่านางยิ่งนัก เขาคว้าตัวนางมากอดไว้จากทางด้านหลังและใช้ฝ่ามือใหญ่ของเขาปิดปากนางเอาไว้จนแน่นสนิท และกล่าวกำชับขึ้นมาว่า "ข้าเพียงแต่มาขอเจรจากับเจ้าเพียงชั่วครู่เท่านั้น คุยเสร็จแล้วข้าจะรีบไปในทันที เจ้าใจเย็นตั้งสติไว้ก่อน อย่าพึ่งส่งเสียงเรียกผู้ใดให้เป็นเรื่องราวใหญ่โตไปเข้าใจหรือไม่เล่า?"ชางฉีได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้าขึ้นลงอย่างว่าง่าย ฮ่องเต้จูอี้เหลียงจึงปล่อยนางให้เป

วันนี้ชางฉีตื่นนอนขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ นางเลือกแต่งกายด้วยชุดสีฟ้าอ่อนปักลายดอกเหมยสีชมพูเข้มประดับอยู่ตรงชายกระโปรง พร้อมทั้งปักปิ่นผีเสื้อห้อยระย้าลงมาสามสายให้ดูน่ารักเข้ากันกับชุด พลันชางฉีก็หวนนึกไปถึงบุรุษหน้ามึนผู้หนึ่งที่แอบลอบเข้ามานั่งรอนางอยู่บนเตียงนอนด้วยใบหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มแล้วก็อดที่จะหัวเราะน้อยๆ ออกมาไม่ได้ 'ที่นางยอมใส่ชุดของเขาในวันนี้มิใช่เพราะทำตามคำขอร้องของเขาหรอกนะ แต่เป็นเพราะว่านางมิอยากจะดูแต่งกายผิดแผกไปจากคนของแคว้นซ่งต่างหากเล่า'เสื้อผ้าของชาวลั่วหลางนั้นจะเป็นเสื้อผ้าสีสันสดใส ปักเย็บลวดลายด้วยเส้นด้ายสีเข้มตัดกันให้ความรู้สึกร้อนแรงดึงดูด ลายที่ปักมักมีขนาดใหญ่ให้ดูโดดเด่นสะดุดตา ส่วนเสื้อผ้าของชาวแคว้นซ่งจะมีสีสันนุ่มนวลสบายตากว่า มักปักด้วยลวดลายเล็กๆ ออกแนวตกแต่งเสื้อผ้าไม่ให้ดูราบเรียบมากจนเกินไปนักอีกทั้งรูปร่างของคนแคว้นซ่งนี้บุรุษมักมีรูปร่างสูงเพรียวสมส่วน หญิงสาวเองก็มีรูปร่างบอบบางราวกับกิ่งหลิว แตกต่างจากชางฉี และเสี่ยวจูที่มีรูปร่างอวบอิ่มและสมส่วนกว่าอย่างเห็นได้ชัดหลังจากกินอาหารเช้าร่วมกันกับเหวินเฉียนและเฉินลู่เส

"แล้วพี่ลู่บาดเจ็บที่ตรงใดหรือไม่เจ้าค่ะ ได้ให้ท่านหมอตรวจดูอาการให้บ้างแล้วหรือไม่ ข้าจำได้ว่าก่อนที่ข้าจะสลบไป พี่ลู่ใช้ปากดูดพิษงูออกจากบาดแผลให้กับข้า ข้าต้องขอขอบคุณพี่ลู่ด้วยนะเจ้าคะ" ชางฉีพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วงอ๋องน้อยเฉินลู่ขึ้นมาจากใจ แต่บุรุษอีกคนภายในห้องกลับออกอาการฟึดฟัดมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมอีกไม่รู้กี่สิบเท่าที่ดรุณีน้อยแสนงามที่ตนเฝ้าแอบหมายปองตั้งแต่แรกพบพูดคุยกันกับบุรุษอีกคนหนึ่งราวกับตนไม่มีคุณค่า ไม่มีตัวตนและไม่ได้อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย องค์ฮ่องเต้ผู้ไม่เคยถูกใครละเลยมาก่อนในชีวิตเช่นเขาเมื่อได้มาพบเจอเข้ากับเหตุการณ์แบบนี้แล้วก็ทำเอาแทบล้มทั้งยืนเลยทีเดียว"ข้าไม่เป็นอันใดมากแล้ว เจ้าไม่ต้องคิดมากไป" อ๋องน้อยเฉินลู่พูดพลางระบายรอยยิ้มน้อยๆออกมาทางสีหน้าหวังให้ชางฉีได้สบายใจ"เช่นนั้นเรากลับกันเถิดเจ้าค่ะพี่ลู่ จะได้มิเป็นการรบกวนคุณชายเหลียงอีก" ชางฉีพูดพลางพยักหน้าลงน้อยๆเป็นเชิงชวนอีกฝ่ายให้กลับจวนของเหวินเฉียนไปพร้อมกัน"อาฉี" องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงส่งเสียงรั้งอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจเป็นอย่างยิ่ง น้ำเสียงที่พูดออก

บุรุษทั้งสองคนมาถึงจวนของท่านราชครูเหวินเฉียนอย่างพร้อมเพรียงกัน "อาเฉียน""อาเฉียน" เสียงร้องเรียกชื่อของเหวินเฉียนดังกึกก้องไปทั่วทั้งจวน"ถวายพระพรฝ่าบาทขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆปี ถวายพระพรท่านอ๋องขอจงทรงพระเจริญพันปี พันๆปีพ่ะย่ะค่ะ"อาฟุพ่อบ้านใหญ่วัยชราได้เดินออกมารับหน้าและคุกเข่าโขกศีรษะก่าวคำถวายพระพรอยู่กับพื้น"อาเฉียนเล่า?""อาเฉียนหายไปอยู่ ณ ที่ใดแล้ว?""กราบทูลฝ่าบาทและท่านอ๋อง ขณะนี้ท่านราชครูอยู่ที่เรือนจวี๋ฮวาพ่ะย่ะค่ะ" อาฟุตอบกลับไปน้ำเสียงสั่นด้วยหวาดกลัวกับท่าทางข่มขู่คุกคามของทั้งสองผู้สูงศักดิ์นี้เป็นอย่างยิ่งไวเท่าความคิด บุรุษทั้งสองคนได้เดินมุ่งหน้าไปยังเรือนน้อยจวี๋ ฮวาทันที และพบเข้ากับเสี่ยวจูที่กำลังยืนนิ่งอยู่ตรงประตูทางเข้าด้วยสีหน้าท่าทีเคร่งขรึม"คุณหนูของข้ามีคำสั่งว่าห้ามให้ผู้ใดเข้าไปข้างในโดยเด็ดขาดเจ้าค่ะ" เสี่ยวจูพูดพลางกางแขนทั้งสองข้างของตนออกปกป้องประตูทางเข้านี้อย่างสุดฤทธิ์"พวกข้าเพียงแค่พากันมาตรวจเยี่ยมอาการของนางเพียงเท่านั้น เจ้าหลีกไปซะ" ฮ่องเต้จูอี้เหลียงเอ่ยขึ้นน้ำเสียงวางอำนาจ"ข้าไม่หลีก ให้ตายข้าก็ไม่ยอมหลี

เสี่ยวจูรีบวิ่งไปตามเหวินเฉียนด้วยความเร่งด่วน สักพักเหวินเฉียนก็เดินหน้าตาตื่นเข้ามาข้างในเรือนน้อยจวี๋ฮวา พร้อมทั้งถามขึ้นมาด้วยความประหลาดใจว่า "เกิดอันใดขึ้นหรืออาฉี?""พี่เฉียนช่วยด้วยเจ้าค่ะ พวกเขาสองคนเป็นลมเป็นแล้งไปแล้วเจ้าค่ะ" ชางฉีพูดขึ้นนำเสียงอ่อนล้าเต็มทีเนื่องด้วยต้องยืนนิ่งๆใช้แขนเรียวเล็กทั้งสองข้างของตนโอบประคองชายร่างยักษ์ถึงสองคนนี้เอาไว้มาได้นานสักพักใหญ่แล้วเหวินเฉียนเห็นดังนั้นจึงแอบลอบเบ้ปาก กรอกตาขึ้นมองไปบนขื่อคานด้วยความอิดหนาระอาใจ'ดูเอาเถอะท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ และองค์ฮ่องเต้ผู้แสนจะปรีชา มิมีวิธีการอื่นใดในการเรียกร้องความสนใจจากสาวงามกันแล้วหรืออย่างไรจึงได้พากันใช้วิธีที่ตื้นเขินเอาเช่นนี้?' หลังจากแอบค่อนขอดผู้สูงศักดิ์ทั้งสองคนในใจเสร็จ เหวินเฉียนจึงเดินเข้าไปช่วยประคองนำร่างขององค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียง และร่างของอ๋องน้อยเฉินลู่ให้มานอนลงบนตั่งไม้ในห้องรับรองได้"เสี่ยวจู เจ้าช่วยไปหายาหอมมาให้ข้าด้วยนะ ข้าจะช่วยปฐมพยาบาลพวกเขา" ชางฉีร้องสั่งพร้อมทั้งนั่งลงบนตั่งไม้นำพัดด้ามเล็กขึ้นมาโบกพัดวีไปมาที่บริเวณใบหน้าของทั้งสองคนแผ่วเบาหลังจาก