All Chapters of บุปผาเขย่าบัลลังก์มังกร 3P: Chapter 31 - Chapter 40

ผิงกงกงนั่งรถม้ามาที่จวนของเหวินเฉียนอีกครั้งด้วยความร้อนใจเป็นอย่างยิ่งเหวินเฉียนที่กำลังนั่งคัดตำราอยู่ถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัยเมื่ออาฟุได้เข้ามารายงานว่าผิงกงกงมาขอเข้าพบตนตั้งแต่ยามเช้าตรู่เอาเช่นนี้เพียงพบเจอหน้ากันคราแรก ผิงกงกงก็เข่าอ่อนทรุดตัวลงไปนั่งอยู่ที่พื้น พร้อมทั้งร้องห่มร้องไห้ออกมาสะอึกสะอื้น"มีอันใดกันหรือ เกิดอันใดขึ้นหรือผิงกงกง ค่อยพูดค่อยจากันก่อนเถิด ตั้งสติดีๆเอาไว้ก่อนเถิดนะ" เหวินเฉียนกล่าวให้สติ"เกิดเรื่องใหญ่แล้วท่านราชครู ฝ่าบาททรง ฝ่าบาททรงประชวรหนักแล้ว พระองค์ทรงตรอมใจอย่างหนัก ปิดตำหนักมิยอมกิน มิยอมดื่มจนพระวรกายผ่ายผอมลงไปถนัดตามาได้สามราตรีแล้ว ก่อนที่ข้าจะเดินทางออกนอกวังหลวงครานี้ฝ่าบาททรงหมดสติไปยังมิฟื้นตื่นขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งตรงปลายนิ้วชี้ของฝ่าบาทยังมีเลือดไหลออกมาไม่หยุดด้วย" ผิงกงกงพูดไปก็ยกหลังมือกลมป้อมขึ้นมาเช็ดหยาดน้ำตาของตนไปด้วย"เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้นเล่า ที่ฝ่าบาททรงงดการประชุมเหล่าขุนนางไปหลายวันเดิมทีแจ้งมาว่าเพราะพระองค์จะทรงสะสางฎีกามิใช่หรืออีกทั้งเมื่อวานก่อนฝ่าบาทก็ทรงเสด็จออกว่าราชการแล้ว

ชางฉีเอ่ยขึ้นนอบน้อมอย่างเต็มพิธีการ บิดาของนางเป็นถึงขุนนางขั้นหนึ่งท่านอัครมหาเสนาบดีชางหม่าเวินเลยเชียวนะ เพราะฉะนั้นกิริยามารยาทของนางย่อมต้องงดงามสูงส่งไม่มีจุดด่างพร้อยเป็นอันขาดองค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงได้ยินดังนั้นจึงตวัดสายพระเนตรอันขุ่นมัวดุดันคาดโทษส่งไปให้กับผิงกงกงอย่างไม่ยอมไว้หน้า พร้อมทั้งรัับกล่องขนมมาไว้กับตนอย่างช้าๆ แต่ก็ยังไม่กล้าหยิบขนมขึ้นมากินแม้แต่เพียงชิ้นเดียวชางฉีเห็นดังนั้นจึงคิดไปเองว่า องค์ฮ่องเต้อาจจะทรงรังเกียจขนมฝีมือตนเองเข้า จึงเอ่ยขึ้นมาอย่างเจียมตัวว่า "หม่อมฉันรู้ตัวเองดีว่า ขนมที่หม่อมฉันทำรูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์ อีกทั้งรสชาติคงมิอร่อยล้ำเท่าใด ขอฝ่าบาททรงพระราชอภัยให้กับหม่อมฉันด้วย ครั้งหน้าหม่อมฉันมิกล้านำของฝากใดมาถวายให้กับฝ่าบาทอีกต่อไปแล้ว วันนี้หม่อมฉันก็มารบกวนเวลาของฝ่าบาทนานมากแล้ว เห็นทีหม่อมฉันคงต้องขอทูลลากลับก่อนนะเพคะ" ชางฉีพูดพลางลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ"สวยสด งดงาม หวานล้ำ สูงส่ง จนไม่อาจจะเอื้อมถึง โอกาสเพียงน้อยนิดก็ไม่เคยจะได้รับ มีเพียงหัวใจดวงหนึ่งที่บอบช้ำเพราะรักจนเจ็บหนักแทบปางตาย โฉมเอ๋ยโฉมงามไฉนใยเจ

ตะวันเริ่มจะคล้อยต่ำลงมามากแล้วเต็มที องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงก็ยังไม่ยอมเสด็จกลับตำหนักของตนไปแต่อย่างใด จนกระทั่งชางฉีต้องเอ่ยปากขับไล่ขึ้นมาทางอ้อมว่า “นี่ก็ได้เวลาที่หม่อมฉันจะเข้าครัวแล้วเต็มที ฝ่าบาทจะมิทรงเสด็จกลับไปสะสางฎีกาที่ตำหนักต่อหรอกหรือเพคะ?”“ข้าอยากอยู่เป็นลูกมือคอยช่วยเหลือเจ้าในการเข้าครัวทำอาหาร ข้าอยากกินอาหารพร้อมกันกับเจ้า ข้าผิดหรือ?” องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงแสร้งเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจเป็นอย่างยิ่ง“ก็หม่อมฉันได้ยินพี่เฉียนกับผิงกงกล่าวว่าฝ่าบาททรงปิดตำหนักตั้งหลายวันหลายคืนก็เพื่อการสะสางฎีกานี่มิใช่หรือเพคะ?” ชางฉีขมวดคิ้วถามขึ้นด้วยความสงสัย“เบื้องหน้าคือการทำงานหนักเพื่อปวงประชา เบื้องรักนั้นหนาคือการแอบรักใครบางคนจนเอ่อล้นไปทั้งหัวใจ” องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงว่าพลางส่งสายตาวิบวับระยิบระยับราวกับจะขอความรักไปในตัวมอบให้กับชางฉีด้วย“คารมคมคายดีมากขนาดนี้ มิน่าเล่าเหล่าสนมนางในจึงได้เยอะนัก” ชางฉีว่าพลางส่งรอยยิ้มล้อเลียนกลับไปให้“นั่นเป็นเพียงเรื่องในอดีตเท่านั้น ส่วนปัจจุบันหวังว่าเราจะได้เข้าพิธีแต่งงานกันในไวๆ นี้ด้วยจะได้หรือไม่

องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงได้ใช้วิชาตัวเบาพาชางฉีมุ่งหน้ามายังทะเลสาบหนานไห่โดยมิยอมหยุดพัก ชางฉีแอบลอบมองดูความมุ่งมั่นโดยมิเห็นแก่ความเหน็ดเหนื่อยนั้นแล้ว จึงเอื้อมมือออกไปประคองข้างแก้มขององค์ฮ่องเต้เอาไว้ด้วยความขอบคุณ“ฝ่าบาททรงเหนื่อยหรือไม่เพคะ ขอทรงพระราชทานอภัยให้กับหม่อมฉันด้วยที่ทำตัวเป็นภาระให้กับพระองค์เช่นนี้” ชางฉีเอ่ยขึ้นน้ำเสียงสำนึกผิด“ทุกข์ของอาฉีคือทุกข์ของข้า หากเจ้ามีความทุกข์ ข้าย่อมทุกข์มากกว่า หากแต่เจ้ามีความสุข ข้าเองก็สุขเช่นเดียวกัน” องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงตรัสขึ้นพลางโน้มใบหน้าของตนลงมาจุมพิตเข้าที่หน้าผากมนด้วยความรักใคร่“เอ๊ะนั่น ไข่มุกราตรีส่องสว่างอยู่ตรงชายหาดนั่นนี่เพคะ” ชางฉีพูดขึ้นด้วยความดีใจพร้อมทั้งชี้นิ้วไปยังไข่มุกราตรีที่ส่องสว่างตรงทางเข้าเกาะ องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงทอดพระเนตรเห็นดังนั้นจึงโผทะยานตัวลงไปใช้ปลายเท้าสัมผัสเข้ากับหาดทรายอันอ่อนนุ่ม และวางชางฉีให้ยืนลงบนพื้นทรายด้วยความนุ่มนวลทั้งสองคนต่างพากันเดินหาอ๋องน้อยเฉินลู่ไปเรื่อยๆ ทางด้านชางฉีเองก็ป้องปากร้องตะโกนเรียกหาอ๋องน้อยเฉินลู่ไปด้วยอย่างมีความหวัง“ท่านอ๋องเพคะ ท่

“หยุดจุมพิตกันได้แล้วหรอกหรือ ข้านึกว่าพวกเจ้าทั้งสองคนจะจุมพิตกันไปจนถึงเช้าวันพรุ่งนี้เลยเสียอีก” องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงตรัสถามขึ้นด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจเป็นอย่างยิ่ง ทำเอาชางฉีต้องรีบเดินมาจับชายแขนเสื้อของพระองค์กระตุกไปมาเบาๆ เพื่อแสดงความง้องอน แต่อีกฝ่ายกลับมีอาการแววตาเต้นระริกพร้อมทั้งสะบัดหน้าไปทางอื่นเพื่อหลบซ่อนความริษยาที่เกิดขึ้นอยู่ภายในจิตใจ“ฝ่าบาทเพคะ อย่างอนสิเพคะ เรื่องแค่นี้เอง” ชางฉีพูดพลางช้อนสายตากลมโตขึ้นไปมองดูองค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงราวกับจะขอความเห็นใจไปในตัว ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับใจอ่อนยวบขึ้นมาโดยทันที จึงได้หันหน้ากลับมายังที่เก่า และวางมือใหญ่ของตนลงสัมผัสกับศีรษะเล็กพร้อมทั้งขยี้ศีรษะของชางฉีไปมาด้วยความเอ็นดู“หม่อมฉันว่านี่ก็ดึกมากแล้ว เราควรกลับไปยังจวนของพี่เฉียนกันดีหรือไม่เพคะ?” ชางฉีให้ข้อเสนอแนะน้ำเสียงอ่อนโยน“ที่เกาะนี่สายลมยามค่ำคืนพัดมาแรงนัก อีกทั้งยังมีหยาดน้ำค้างพร่างพรมเต็มไปหมด หากพวกเราพาอาฉีกลับจวนของท่านราชครูไปในยามนี้ พอกลับไปถึงแล้วเจ้าต้องเป็นไข้แน่ อย่ากระนั้นเลยมิสู้พวกเราพากันพักในเรือนหลังเล็กนี่จะมิดีกว่าหรื