All Chapters of บุปผาเขย่าบัลลังก์มังกร 3P: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากพูดคุยกันได้สักพักทั้งองค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงและอ๋องน้อยเฉินลู่ก็ช่วยกันจัดการเรื่องสามหนังสือ หกพิธีการต่อกันอย่างขะมักเขม้น โดยทั้งคู่ได้ใช้เรือนน้อยจวี๋ฮวาเป็นฐานทัพในการช่วยกันจัดทำหนังสือต่างๆขึ้นชางฉีเห็นดังนั้นจึงได้เทียวชงชา ทำอาหารและขนมไปมอบให้กับทั้งคู่อยู่เป็นระยะหวังให้กำลังใจทั้งอ๋องน้อยเฉินลู่ และองค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงได้เขียนหนังสือทั้งสามฉบับนี้ขึ้นมาด้วยลายพระหัตถ์ของพระองค์เอง อีกทั้งทั้งคู่ยังตัดสินใจว่าจะเดินทางไปหาบิดาของชางฉีด้วยตัวของพวกเขาเองมิได้ใช้ให้แม่สื่อติดตามเดินทางไปด้วยแต่อย่างใด อีกทั้งยังเปิดโอกาสให้ชางฉีได้มีส่วนร่วมในการตัดสินใจเลือกเรือนหอด้วยตัวของนางเองอีกด้วย นับว่าทั้งคู่ต่างเป็นผู้ที่ให้เกียรติ และให้ความรักกับภรรยาอย่างแท้จริง “แค้วนหลง แคว้นซ่ง และแคว้นป๋าย ตั้งอยู่ห่างกันมากหรือไม่เพคะ?” ชางฉีเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยใคร่รู้ “อยู่ห่างกันมากเลย เดินทางหลายวันหลายคืนกว่าจะถึง” อ๋องน้อยเฉินลู่ตอบ“เช่นนั้นเหตุใดมิสร้างเรือนหอไว้ในแต่ละที่เลยเล่าเพคะ เวลาที่พวกเราเดินทางไป ณ แคว้นใดจะได้มีที่พ

เช้าวันที่สี่ เดือนสิบสอง ปีจีเหนียน (ปีระกา) ขบวนของเจ้าบ่าวที่เดินทางมายังจวนของเจ้าสาวถูกประโคมบรรเลงดนตรีมาตามทางอย่างยิ่งใหญ่และตระการตายิ่ง ขบวนสินสอดมากมายหลายร้อยเล่มเกวียนถูกขนมายังจวนของท่านอัครมหาเสนาบดีชางหม่าเวินอย่างไม่ขาดสายเหล่าชาวบ้านร้านตลาดเองก็ได้พากันออกมามามุงดูขบวนของเจ้าบ่าวกันอย่างหนาแน่นคับคั่งเต็มทั้งสองฝั่งถนน มิมีผู้ใดกล่าววาจาเสียๆหายๆ อันใดออกมาแม้แต่คนเดียว เนื่องด้วยท่านอัครมหาเสนาบดีชางหม่าเวินได้ให้คนไปปล่อยข่าวเกี่ยวกับเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นในจวนของตน และปล่อยข่าวลืออันเป็นมงคลต่าง ๆ นา ๆ เกี่ยวกับการแต่งงานครั้งนี้ที่มีเจ้าบ่าวเป็นถึงผู้สูงศักดิ์ถึงสองพระองค์ให้เชื้อพระวงศ์ และชาวเมืองได้รับทราบโดยทั่วกัน เพื่อที่การแต่งงานครั้งนี้จะได้เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ ปลอดโปร่ง สบายใจ และเต็มไปด้วยความสง่าผ่าเผยองค์ฮองเฮาผู้เป็นอาหญิงแท้ๆ ของชางฉีได้เสด็จมาเป็นประธานในพิธีด้วยพระองค์เอง อีกทั้งเสด็จแม่ของท่านอ๋องน้อยเฉินลู่เองยังได้เดินทางมาร่วมแสดงความยินดีกับพระโอรสของพระองค์อีกด้วย ฝั่งฮ่องเต้จูอี้เหลียงเองด้วยองค์ฮ่องเต้พระองค์ก่อนได

‘ช่องทางรักของนางรู้สึกตึงเปรี๊ยะจนแทบจะปริแตกอยู่รอมร่อขนาดพวกเขาเพียงใช้แก่นกายจ่ออยู่ที่ช่องทางรักของนางเพียงเท่านั้น หากพวกเขาทั้งคู่นำเจ้าส่วนนี้เข้ามาในช่องทางรักของนางพร้อมกัน นางจะไม่ขาดใจตายไปเลยเชียวหรือ?’ ชางฉีนึกโอดครวญขึ้นมาในใจ“หากอาฉีอยากให้พวกเราทำทีละคนก็ได้ เช่นนั้นอาฉีช่วยบอกกับข้ามาว่าเจ้ารักใครมากกว่ากัน คนไหนที่เจ้ารักมากกว่าจะได้เป็นสามีของเจ้าก่อน” องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงพูดพลางผงกศีรษะขึ้นมาดูดเม้มยอดอกสีหวานของชางฉีเข้าไปในอุ้งปาก ก่อนจะตวัดปลายลิ้นหมุนวนไปทั่ว ทำเอาชางฉีถึงกับสติหลุดลอยไปอีกชั่วขณะ“ข้ายอมพวกท่านแล้วก็ได้เจ้าค่ะ” ชางฉีเอ่ยขึ้นอย่างยอมจำนน พวกเขาทั้งคู่ช่างมีเสน่ห์เหลือร้ายกันจริงๆ ในขณะที่ผู้หนึ่งดูดเม้นยอดอกของนางเข้าไปในอุ้งปาก อีกผู้หนึ่งก็ใช้ปลายแก่นกายถูวนไปมายังช่องทางรักของนางจนไฟราคะครั้งนี้แทบจะเผานางให้มอดไหม้ลงไปเป็นจุณอยู่แล้ว“ดี อาฉีของพวกเราเป็นภรรยารักที่แสนดีเช่นนี้ นับจากนี้ไปพวกเราจะรักเจ้าให้มาก จะปรนนิบัติเจ้าให้ดีด้วยชีวิต เจ้ามิต้องเกร็งไป พวกเรารักกันครั้งนี้อาจจะเจ็บอยู่บ้างสักเล็กน้อย แต่แน่น

ชางฉีได้ยินดังนั้นจึงเอื้อมมือเล็กของตนขึ้นไปช่วยองค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกมาจนหมดเผยให้เห็นถึงร่างแกร่งกำยำสมชายชาตรีให้ปรากฏอยู่ตรงหน้าของนางโดยทันทีชางฉีพยายามข่มกลั้นความเขินอายของตนเอาไว้ หลังจากนั้นจึงหันหน้าของตนไปทางอ๋องน้อยเฉินลู่ และช่วยอีกฝ่ายปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากกายแกร่ง จนสามีทั้งสองคนของนางในยามนี้ต่างก็มีร่างกายเปล่าเปลือยเช่นเดียวกันชางฉีรู้สึกอายมากๆจริงๆ ทั่วทั้งแผ่นดินนี้เกรงว่าคงจะมีเพียงนางผู้เดียวนี่ล่ะกระมังที่ต้องได้แต่งงานปรนนิบัติสามีพร้อมกันถึงสองคนเช่นนี้“อาฉี” อ๋องน้อยเฉินลู่ส่งเสียงเรียกนางน้ำเสียงเว้าวอนพร้อมทั้งใช้ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างโอบประคองสองข้างแก้มของชางฉีเอาไว้“เจ้าคะ” ชางฉีขานรับราวคนละเมอ“ข้าขอร้องเจ้าว่าต่อไปนี้เจ้าอย่าได้เขินอายพวกเราอีกต่อไปเลย กิจกรรมการร่วมรักของพวกเราทั้งสามคนล้วนอบอุ่นละมุนหัวใจ และเต็มไปด้วยความรักยิ่ง เพราะฉะนั้นหากเจ้ารักพวกเราจริงๆ ก็สลัดความเขินอายทิ้งไป และมามีความสุขร่วมกันเถอะ”“จริงด้วยอาฉี ขนาดเรายืนเปลื้องผ้าต่อหน้าเจ้าเช่นนี้ เราก็ยังมิเห็นจะเขินอายเจ้าเลยแม้แต่เพียงนิ

“ตัวข้าพอจะมีวิชาความรู้ด้านการรักษาบาดแผลมาอยู่บ้าง มิสู้อาฉีลองให้ข้าตรวจดูลักษณะบาดแผลให้บ้างเล่า เพื่อที่ข้าจะได้ให้การรักษาได้” อ๋องน้อยเฉินลู่พูดขึ้นน้ำเสียงจริงจังเคร่งขรึม แต่หากชางฉีสังเกตให้ดีจะพบว่าใบหน้าของผู้พูดนั้นแดงจัดซับสีมากเพียงใด‘มิมีวิธีใดในการขอดูช่องทางรักและช่อบุปผางามของภรรยารักได้ดีเท่ากับวิธีนี้อีกแล้ว’ อ๋องน้อยเฉินลู่นึกขึ้นมาในใจ“ใช่แล้วอาฉี เจ้าเจ็บมากหรือไม่ ให้พวกเราช่วยดูบาดแผลของเจ้าทีเถอะ เผื่อมีอันใดที่พวกเราสามารถช่วยเจ้าได้ พวกเรายินดีขอยอมมอบกายถวายชีวิตให้การช่วยเหลือเจ้าอย่างเต็มที่เลยที่เดียวเชียวล่ะ” องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงเอ่ยขึ้นเป็นปี่เป็นขลุ่ย“พวกท่านพี่พากันหน้าไม่อายกันหนักมากแล้วนะ รู้ตัวบ้างหรือไม่เจ้าคะ?” ชางฉีพูดขึ้นอย่างเหลืออด“ทีของพวกเรา อาฉียังจับดูได้ ลูบคลำได้ เรายังมิเห็นว่าจะเขินอายเจ้าเลยแม้แต่เพียงนิด แต่ของเจ้ากลับหวงมิอยากจะให้พวกเราดูเช่นนั้นหรือ อาฉีไม่รักพวกเราแล้ว” อ๋องน้อยเฉินลู่แสร้งเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเศร้า“จริงด้วยอาลู่ อาฉีไม่รักพวกเราแล้ว” องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงตรัสขึ้นน้ำเสียงเศร้าสร้อ