All Chapters of บุปผาเขย่าบัลลังก์มังกร 3P: Chapter 21 - Chapter 30

องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงทรงเสด็จกลับตำหนักของตนไปด้วยใจที่เหม่อลอย"ซื่อสัตย์ มั่นคงจริงใจ มีหัวใจมั่นในรักเดียว ไร้ซึ่งความหลอกลวงเช่นนั้นรึ" พระองค์ทรงทวนคำพูดของชางฉีซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้นด้วยความสะเทือนใจ จนกระทั่งเผลอเขียนราชโองการจะสละราชบัลลังก์ของตนไปโดยมิรู้ตัวผิงกงกงขันทีข้างกายคนสนิทเอ่ยขออนุญาตเข้ามาในห้องทรงงาน พร้อมทั้งเดินถือถาดน้ำชาเข้ามาด้วยหวังให้องค์ฮ่องเต้ทรงได้จิบชาผ่อนคลาย แต่พอเหลือบสายตาไปมองเห็นราชโองการที่องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงทรงเขียนขึ้นมาแล้ว ผิงกงกงก็แทบจะเป็นลมล้มลงไปกับพื้น แต่เมื่อมองเห็นความทุกข์ระทมขมขื่นบนแววตาคู่นั้นแล้ว ผิงกงกงจึงสูดลมหายใจเข้าปอดไปลึกๆ แทน “ฝ่าบาททรงมีเรื่องทุกข์ใจอันใดอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ?” ผิงกงกงคุกเข่าลงเอ่ยถามด้วยความนอบน้อมและห่วงใยจับใจนัก “ก็จะเรื่องอันใด หากมิใช่เรื่องรักเขาแล้วเขาไม่ยอมรักตอบ” องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงตอบพลางลอบถอนหายใจยาว‘ความรักอันใดกัน ถึงขั้นทำให้บัลลังก์มังกรต้องสั่นสะเทือนขึ้นมามากถึงเพียงนี้ บุปผางามผู้ใดกันนะที่ขวัญเทียมฟ้ากล้าทำร้ายจิตใจของฝ่าบาท นี่ช่างเป็น

สายลมเย็นโชยพัดมาแผ่วเบา ค่ำคืนนี้เหวินเฉียนรู้สึกนอนไม่หลับ กระสับกระส่ายชอบกล จึงได้เดินออกมาตรวจสอบดูดวงดาวบนท้องฟ้าพร้อมลางสังหรณ์แปลกๆ จากนั้นเขาจึงเข้าไปขีดเขียนคำนายของดวงดาวและดวงชะตาของชางฉีพร้อมทั้งอ๋องน้อยเฉินลู่ และองค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงบนแผ่นกระดาษไปมาอยู่ถึงหนึ่งชั่วยามเต็มและแล้วข้อความในจดหมายที่ท่านอัครมหาเสนาบดีชางหม่าเวินเขียนส่งมาถึงตนก็ลอยเข้ามาอยู่ในห้วงแห่งความคิด ใจความว่า“ถึงอาเฉียนหลานรัก ที่ผ่านมาเจ้าก็คงจะรู้ว่าลุงรักอาฉีมากมายเพียงใด ตั้งแต่นางกำพร้ามารดาไปเมื่อตอนอายุเจ็ดขวบ ลุงก็ดูแลทะนุถนอมนางมาโดยตลอด แต่ด้วยเหตุอาเพศร้ายได้บังเกิดขึ้นที่จวนของลุงในวันครบรอบวันเกิดของอาฉีที่อายุครบสิบห้าปีบริบูรณ์พอดี ก็ทำเอาลุงกินไม่ได้ นอนไม่หลับอยู่เป็นประจำ อาฉีจำต้องม้วยมรณะหากนางมิมีคู่บุพเพมาช่วยต่อดวงชะตาของนางเอาไว้ โหรได้ทำนายว่าเนื้อคู่ของนางอยู่ทางทิศที่เจ้าอยู่ ลุงจึงต้องส่งตัวนางไปหาเพื่อพึ่งบารมีของเจ้า พอจะมีทางใดหรือไม่ที่อาฉีจะได้เข้าพิธีวิวาห์ภายในไม่เกินสามเดือนนับจากนี้ อาเฉียนช่วยน้องด้วยนะ อาฉีจะตายไม่ได้เป็นอันขาด ลุงอยู่

หลังกล่าวออดอ้อนเหวินเฉียนเสร็จ ชางฉีก็ขออนุญาตไปหาซื้อของใช้ในเมืองด้วยกันกับเสี่ยวจูสองคนต่อทั้งสองคนนั่งรถม้าออกจากจวนของเหวินเฉียนไปด้วยความนิ่งสงบ จุดหมายปลายทางครั้งนี้ของชางฉีคือการไปหาเลือกซื้อเสื้อผ้า และของใช้ส่วนตัวให้ตนและเสี่ยวจูนั่นเองบรรยากาศการกินอาหารเช้าร่วมกันวันนี้ของอ๋องน้อยเฉินลู่ และเหวินเฉียนปกคลุมไปด้วยความอึมครึมเป็นอย่างยิ่งทั้งสองฝ่ายต่างนิ่งเงียบ มิกล้าปริปากพูดคุยอันใดให้มากความนักสุดท้ายแล้วอ๋องน้อยเฉินลู่ก็เป็นฝ่ายทนความกดดันนั่นไม่ไหวจึงปริปากถามขึ้นมาก่อนว่า “นางรู้เรื่องราวของข้าแล้วเช่นนั้นหรือ?” อ๋องน้อยเฉินลู่ยอมปริปากพูดขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงอันชอกช้ำระกำใจ“นางทราบแล้วด้วยตัวของนางเองพ่ะย่ะค่ะ” เหวินเฉียนตอบอย่างสงวนถ้อยคำ“มิคิดเลยว่าการตั้งใจสอนคัดอักษรฮั่นของข้า จะทำให้นางได้รู้จักสถานะที่แท้จริงของข้าได้รวดเร็วเช่นนี้” อ๋องน้อยเฉินลู่ว่าพลางลอบถอนหายใจยาว“ช้าเร็วอย่างไรนางก็ต้องรู้ มิทราบนับจากนี้ไปท่านอ๋องทรงคิดวางแผนเอาไว้ว่าจะทำเช่นไรต่อไปดีหรือพ่ะย่ะค่ะ?” เหวินเฉียนพูดพลางรินชาใส่ลงในจอกชาด้วยกิริยาสุขุม“คงต้องได้ไปแจ้

“อาฉีเจ้าใจเย็นๆก่อนเถิด ข้าว่าเจ้า ฝ่าบาท และท่านอ๋องมานั่งเปิดใจพูดคุยกันในสวนดอกเหมยตรงนั้นดีหรือไม่ ยืนจ้องตากันเนิ่นนานเช่นนี้เจ้าอาจจะปวดต้นคอเอาได้นะ” เหวินเฉียนเอ่ยขึ้นด้วยความห่วงใยจากใจแท้ ดูเอาเถอะอาฉีของเขารูปร่างอวบอิ่มจิ้มลิ้มพริ้งเพราสูงราวไม่กี่ฉื่อ แต่บุรุษทั้งสองคนตรงหน้ากลับดูตัวใหญ่โตดั่งยักษ์ปักหลั่นสองคนกำลังรุมฉีกทึ้งเนื้อของมนุษย์ตัวเล็กจิ๋วรูปงามอยู่ก็มิปาน “พี่เฉียนว่าดี ข้าก็ว่าดี ไปเถอะ พวกเราสามคนไปคุยกันให้รู้เรื่องเถอะ ข้าทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วกับสถานการณ์อันจับต้นชนปลายมิถูกนี้ อีกทั้งอนาคตข้างหน้าข้ากับฝ่าบาทและท่านอ๋องจำต้องเป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกันอีก เพราะฉะนั้นข้าอยากจะพูดคุยให้เรื่องราวทุกอย่างจบลงในวันนี้เพื่อที่พวกเราจะได้ไม่ติดค้างอันใดกันอีก” ชางฉีเอ่ยขึ้นอย่างตรงไปตรงมา ถ้อยคำประโยคเมื่อครู่ของนางกระทบเข้าที่ใจของบุรุษทั้งสามคนเข้าอย่างจัง ดูเอาเถอะนางเป็นเพียงอิสตรีรูปร่างสะโอดสะองงดงามเฉิดฉายแต่ใจคอกลับกว้างขวางนัก แล้วจะมิให้พวกเขาล้วนแต่นับถือในน้ำใจและเลื่อมใสนางจากใจจริงได้อย่างไร“เห็นด้วย ข้าเห็นด้วยกับเ

ช่วงเช้าวันที่สี่องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงทรงตัดสินใจออกว่าราชการด้วยสีหน้าอันมุ่งมั่น พระองค์ทรงตรัสขึ้นมาว่า นับจากนี้ไปจะทรงบริหารราชกิจของบ้านเมืองให้ดี ทุกๆสามปีจะมีเพียงการคัดเลือกนางในให้มาทำงานรับใช้ในราชสำนักเท่านั้น พระองค์จะไม่ทรงรับสนมเพิ่มอีก อีกทั้งตอนนี้เหล่าบรรดาสนมนางในก็มีมากในพระราชวังต้องห้ามแห่งนี้ พระองค์จึงทรงมีพระราชดำริให้ลดจำนวนคนลง เหลือเพียงพระสนมตำแหน่งสำคัญ และบรรดานางในรับใช้เพียงเท่านั้นมิได้มีมากกว่าแต่ก่อนแต่อย่างใดเหล่าขุนนางบางส่วนก็ให้การคัดค้านอย่างหนัก ด้วยว่าพระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ได้ไม่นานนัก อีกทั้งยังไม่มีพระโอรสหรือพระธิดาเลยสักพระองค์เดียว แล้วจะทรงยอมให้วังหลวงว่างเปล่ารกร้างผู้คนตามพระราชดำรินี้ได้อย่างไรแต่เหล่าขุนนางบางส่วนกลับให้การสนับสนุนแนวคิดนี้ขององค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียง อีกทั้งยังกล่าวยกย่องพระองค์ว่า ทรงมีเมตตาต่อเหล่าอาณาประชาราษฎร์เป็นที่ตั้ง มิคิดคำนึงถึงความสุขส่วนตนเลยแม้แต่น้อย องค์ฮ่องเต้ผู้แสนจะปรีชาเช่นนี้ใช่ว่าจะมีกันได้ง่ายๆเสียเมื่อไหร่กัน“เราต้องขอขอบคุณเหล่าบรรดาขุนนางทั้งหลายเป็นอย่างยิ่งที่ให้ความห