บุปผาเขย่าบัลลังก์มังกร 3P

เสี่ยวจูเดินตามหลังคุณหนูของตนมาติดๆ จนกระทั่งชางฉีแอบลอบใช้วิชาตัวเบาโผทะยานขึ้นสู่ปลายยอดไม้เพื่ออาบแดด ด้วยไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาผู้ใดอีก เสี่ยวจูก็พลันตกตะลึงอ้าปากค้างขึ้นมาในทันที"คุณหนูเจ้าคะ!!" เสี่ยวจูร้องขึ้นด้วยความตกใจมือเล็กทั้งสองข้างถูกยกขึ้นมาปิดปากเอาไว้ด้วยคาดไม่ถึง"เสี่ยวจูเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้า รีบกลับไปที่จุดพักรถม้า ซื้อน้ำและอาหารไปให้ติงเกอ เหอจิ้งและข้าด้วย" ชางฉีเอ่ยขึ้นน้ำเสียงสดใสพร้อมทั้งยกมือขึ้นโบกไปมาหวังให้เสี่ยวจูได้สบายใจ แต่นอกจากบ่าวรับใช้ของตนจะยังคงอ้าปากค้างราวคนกรามแข็งหุบไม่ลงแล้ว ยังเอาแต่จ้องมองไปที่ด้านหลังของชางฉีด้วย"ข้าบอกให้ไปอย่างไรเล่า" ชางฉีกล่าวย้ำขึ้นมาอีกรอบพร้อมทั้งเม้มริมฝีปากนิดๆอย่างนึกขัดใจได้ยินดังนั้นเสี่ยวจูจึงจำต้องล่าถอยไปอย่างไม่มีทางเลี่ยงในขณะที่ชางฉีได้หันเสี้ยวหน้ามองมายังด้านหลัง นางก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อพบเจอเข้ากับบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งที่รูปร่างสูงใหญ่กำยำเป็นอย่างมาก หากเทียบขนาดตัวกันระหว่างบุรุษหนุ่มผู้นี้กับติงเกอและเหอจิ้งแล้วเขาสูงกว่าสองคนนั้นได้ราวครึ่งศอก (ยี่สิบห้าเซนติเมตร) ได้กระ

"ข้าควรจะถามเจ้ามากกว่าว่าเจ้าอ่านภาษาฮั่นไม่ออกหรือนี่เป็นห้องทดลองเสื้อสำหรับบุรุษ มิใช่ของสตรีเสียหน่อยแล้วเจ้าเข้ามาได้อย่างไรกัน?" ฮ่องเต้จูอี้เหลียงถามกลับ"ข้า ข้า" ชางฉีเอ่ยออกมาน้ำเสียงขาดๆหายๆ นางยอมรับว่ามีภาษาฮั่นบางคำที่นางอ่านไม่ออกจริงๆ เนื่องด้วยตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานางชอบแอบหนีไปฝึกยุทธ์ด้วยความสนุกสนานมากกว่าการนั่งคัดตำราเป็นไหนๆ"เอาเถอะ ข้ายังไม่สามารถออกจากห้องทดลองเสื้อไปในยามนี้ได้ ส่วนเจ้าเองก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว"ฮ่องเต้จูอี้เหลียงเอ่ยขึ้นน้ำเสียงราบเรียบแต่สายตากลับไม่ได้ละไปจากใบหน้างามหวานซึ้งเลยแม้แต่น้อย"เจ้าหันหลังไปทีสิ" ชางฉีออกคำสั่ง องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงเองจึงต้องทำตามโดยไม่มีทางเลี่ยงเวลาผ่านไปได้สักพัก ชางฉีก็ยังแต่งกายไม่เสร็จเสียที เหตุใดเสื้อผ้าของคนแคว้นซ่งจึงได้ดูรัดรูปมากขนาดนี้กันนะ? หน้าอกหน้าใจของนางถูกเนื้อผ้าบีบรัดจนล้นทะลักออกมามากขนาดนี้แล้ว นางจะทำเช่นไรต่อไปดี ให้คนโง่มาวิเคราะห์ก็ยังคิดได้ว่านางมิสามารถใส่ชุดนี้เดินออกไปภายนอกได้จริงๆ"พี่ชายเจ้าคะ" ชางฉีไม่มีทางเลือกแล้วในยามนี้จึงต้องเอ่ยขอร้องบุรุษตรงหน้าขึ้นมา

เหวินเฉียนเดินมาที่ห้องรับรองด้านหน้าราวกับเหาะได้ เขาหยุดชะงักนิ่งอยู่หน้าประตูทางเข้าราวกับคนวิญญาณแทบหลุดออกมาจากร่างดรุณีน้อยรูปงามราวสรวงสวรรค์สร้าง คืออาฉีน้องรักของเขาเมื่อหลายปีก่อนจริงๆหรือ? 'เจ้ามันงดงามเกินกว่านางเซียนไปแล้วนะอาฉี!' เหวินเฉียนนึกขึ้นมาในใจพร้อมทั้งก้าวขาเดินเข้าไปข้างในห้องรับรองอย่างช้าๆ"พี่เฉียน" ชางฉีเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเบาหวิวพร้อมทั้งผุดลุกยืนขึ้นด้วยความดีใจแทบจะอยากโผเข้าไปจับมือเหวินเฉียนเขย่าขึ้นลงแรงๆ หลายๆครั้ง แต่ด้วยจำต้องรักษาระยะห่างระหว่างชายหญิง นางจึงทำได้เพียงยกมือขึ้นมาประสานกันและค้อมกายก้มศีรษะลงคำนับบุรุษตรงหน้าแทนเพียงเท่านั้น"ข้าน้อยชางฉีขอแสดงความคำนับต่อท่านราชครูเหวินเฉียนเจ้าค่ะ""ตามสบายเถอะนะอาฉี" เหวินเฉียนพูดพลางผายมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ชางฉีนั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิมได้"ขอบคุณท่านราชครูเจ้าค่ะ" ชางฉีเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งนั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิม"เจ้าดั้นด้นเดินทางมาเหนื่อยๆ จิบชาดอกเหมยนี่ให้ชื่นใจสักหน่อยเถิด" เหวินเฉียนพูดพลางพยักหน้าลงน้อยๆให้สาวใช้ผู้หนึ่งนำชาดอกเหมยเข้ามาได้ เดิมทีเขาตั้งใจจะให้ชางฉีได้ดื่มชาขาวผส

ชางฉีเดินตามหลังอ๋องน้อยเฉินลู่ไปด้วยใจที่เหม่อลอย ดูเอาเถอะเดินทางมาถึงวันแรกนางก็เจอคนใจร้ายใช้คำพูดทำร้ายจิตใจเข้าเสียแล้ว'อีกทั้งเขายังบอกว่าจะเข้าเรียนที่สถานศึกษาของพี่เฉียนด้วยเช่นนั้นหรือ?' ชางฉีขบคิดขึ้นมาในใจพร้อมทั้งสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆหวังเรียกความเข้มแข็งและความเชื่อมั่นของตนกลับคืนมา"แม่นางชางฉี แม่นางชางฉี" อ๋องน้อยเฉินลู่พูดพลางดึงตัวของชางฉีที่ยังคงเดินหน้าต่อไปด้วยอาการเหม่อลอยให้หยุดเดินเสียที"ถึงเรือนจวี๋ฮวาแล้วนะ ส่วนเรือนอิงฮวาอยู่ถัดไปทางฝั่งโน้นราวหนึ่งลี้" อ๋องน้อยเฉินลู่พูดพลางผายมือไปยังทิศตะวันตกที่มีต้นไม้ขึ้นเขียวชะอุ่มและมีดอกไม้นาๆพรรณปลูกอยู่"ขอบคุณมากขอรับที่ช่วยนำทาง" ติงเกอและเหอจิ้งกล่าวคำขอบคุณพร้อมทั้งค้อมกายลงคำนับขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกัน ก่อนจะเดินมุ่งหน้าแยกไปทางเรือนอิงฮวาที่อ๋องน้อยเฉินลู่ชี้บอก"เอ่อ คือ" ชางฉีขยับกายไปมาด้วยความอึดอัดที่อ๋องน้อยเฉินลู่ยังคงยืนโอบอยู่ทางด้านหลังและจับต้นแขนเล็กของนางเอาไว้มั่นเช่นนี้"ข้าต้องขออภัยแม่นางชางฉีด้วยนะ" อ๋องน้อยเฉินลู่กล่าวขึ้นด้วยความเสียดายพร้อมทั้งรีบปล่อยมือของตนออกและถอยห่าง

"พี่เฉียนวางแผนไว้ว่าจะเปิดสถานศึกษาขึ้นในตอนใดกันหรือเจ้าคะ?" ชางฉีพูดพลางคีบเต้าหู้ใส่ลงในชามข้าวของเหวินเฉียน"รอการก่อสร้างให้แล้วเสร็จอีกนิดน่าจะเป็นช่วงต้นเดือนหน้าถึงจะเปิดรับสมัครผู้ที่สนใจอยากเข้าศึกษาให้มาสมัครเรียนได้" เหวินเฉียนเอ่ยขึ้นน้ำเสียงดังกังวานพร้อมทั้งคีบเนื้อปลาสามรสวางไว้ในชามข้าวของชางฉี"เช่นนั้นภายในระยะเวลาหนึ่งเดือนก่อนเปิดการศึกษาในสถานศึกษาของพี่เฉียน ข้าสามารถเที่ยวเล่นเปิดหูเปิดตาในแคว้นซ่งนี้ได้ใช่หรือไม่เจ้าคะ?" ชางฉีเอ่ยถามขึ้นอย่างมีความหวัง"เอ่อ คือ คือว่า" เหวินเฉียนตอบอ้ำๆอึ้งๆ เนื่องด้วยตนพึ่งจะได้รับจดหมายจากท่านอัครมหาเสนาบดีชางหม่าเวินเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อนหน้านี้ว่า ขอให้ตนช่วยดูแลชางฉีให้ดีและอย่าได้ตามใจนางมากจนเกินไปนักนั่นเอง"หากแม่นางชางฉีมิรังเกียจ ข้าขออาสาพาเจ้าเที่ยวชมไปในสถานที่ต่างๆที่เจ้าอยากจะไปเอง เพราะข้าก็เป็นคนต่างถิ่นที่อยากจะเที่ยวชมสิ่งอันงดงามน่าชมของแคว้นซ่งไปให้ถ้วนทั่วครบถ้วนเช่นเดียวกัน" อ๋องน้อยเฉินลู่รีบเสนอตัวขึ้นด้วยน้ำเสียงยินดีปรีดาอย่างสุดฤทธิ์พร้อมทั้งคีบเนื้อหมูตุ๋นพะโล้ที่ตุ๋นจนเนื้อนิ่มแทบจ