Semua Bab A Crippled Wife in a Cold Marriage: Bab 421 - Bab 430

"Siyempre naman, paano ko malilimutan 'yan? Anak ko yan diba??? Kumusta siya? Mabait ba siya sa tiyan mo?"Sa wakas ay nakahinga na nang maluwag si Mitch. Salamat sa Diyos, wala palang hinala si Vincent…Pero sa kabilang dulo ng linya, nakaupo lang si Vincent sa harap ng malaking salamin ng kanyang condominium unit sa Maynila. Ibinaba niya ang kanyang phone habang nakatingin sa magandang tanawin sa labas. Ang kanyang mga mata ay napakalalim at walang anumang bakas na siya ay may sakit…Muling tumunog ang kanyang phone. Si Norman naman ang tumatawag.Tiningnan niya ang screen at sinagot ito."Hello, Vincent? Nasaan ka ba? Ilang araw ka nang hindi pumapasok sa kumpanya ah?" worried na tanong ni Norman sa kabilang linya."Ah, hindi lang maganda ang pakiramdam ko. May kailangan ka ba?" Sumandal si Vincent sa kanyang upuan na parang wala lang…"Wala naman, nag-aalala lang ako sa 'yo. Are you okay?" Tulad ni Mitch, sinubukan muna ni Norman na magtanong-tanong para pakiramdaman siya.U

Hindi naman nag-aatubili si Vincent na sabihin ang gusto niyang kainin. Mas mabuti nang maging busy ang dalawang matanda sa kusina kaysa naman nakaupo lang ang mga ito sa sala habang malungkot na nagbubuhat ng sama ng loob.Pagkatapos kumain ng hapunan, tinulungan pa ni Vincent ang ama ni Mark na ayusin ang maliit na gulayan sa bakuran… Ang bakurang dati ay puno ng matataas na damo ay unti-unti ng nagkakabuhay at nagiging berde dahil sa mga itinanim doon.Habang nakaluhod sa basang lupa, biglang naisip ni Vincent ang mga araw noong kasama pa niya si Kate sa bahay ng lola nito sa Baguio... iyong mga araw na simpleng nakaupo lang sila sa veranda habang pinapanood ang mga bulaklak sa malamig na hangin.Bumalik na naman ang matinding sakit sa kanyang dibdib, ngunit wala na siyang magawa kundi ang magpakawala ng malalim na buntong-hininga.Nang gumabi nang husto at lumamig na ang hangin, saka lang siya nagpaalam sa mga magulang ni Kate para bumalik sa kanyang hotel room. Kinabukasan ng u

Sa gitna ng kwentuhan sa loob ng private room, biglang napansin ni Vincent na wala sa bulsa niya ang kanyang cellphone. "Bakit nawawala ang phone mo?” tanong ni Vincent.. “Baka naiwan mo sa kotse? Gusto mo bang tingnan muna sa labas?" tanong ni Mitch sabay sulyap sa dalang laptop ni Vincent, habang pilit na itinatago ang excitement sa kanyang boses.Kumunot ang noo ni Vincent. "Sige, tingnan ko muna."Tumayo siya para lumabas, pero bitbit pa rin niya ang kanyang laptop. Napatulala si Mitch habang nakatingin sa hawak nitong laptop. Bakit kailangang dalahin pa ang laptop sa labas?! Paano ko mai-check 'yan? Akala ko pa naman itinadhana na para sa akin ang pagkakataong ito!Subalit, kasalukuyang naglalakad si Vincent sa hallway ng mga VIP rooms nang biglang bumukas ang pinto ng isang kwarto. May biglang humawak sa bibig niya mula sa likod at mabilis siyang hinila pabalik sa loob sabay sara ng pinto."Mr. Vincent, please cooperate with us. We will not harm you," bulong ng lalaki sa

Para namang walang narinig si Vincent. In-unlock lang niya ang kanyang telepono at nakitang nakatigil pa rin ang screen sa pahina ng kanyang confidential email inbox at mga attachments."Vincent.. ouchhh... ang baby natin... Sobrang sakit..." Umiyak si Mitch habang hawak ang kanyang tiyan, umaasang magagamit ang bata para takasan ang galit ni Vincent sa pagbukas niya ng email nito..Subalit, nanatiling walang emosyon ang mukha ni Vincent habang nakatitig sa kanya. Tumayo si Mitch habang nakahawak sa mesa, puno ng luha ang kanyang mga mata. "Vincent, kung hindi mo na pinapahalagahan ang baby natin, ako na lang ang pupunta sa ospital mag-isa... Sobrang sakit talaga ng tiyan ko..."Todo ang kanyang pag-arte para makuha ang awa nito, habang naghihintay na pigilan siya ni Vincent. Umupo si Vincent ng maayos at pinanood lang ang kanyang palabas. Nang matapos umarte si Mitch at narealize niyang hindi siya pinipigilan ni Vincent, tumigil siya sa paglalakad at naghintay.Sa huli, isang m

Hindi inasahan ni Norman na makikita si Mitch na naghihintay mismo sa tapat ng pintuan ng kanyang bahay. Mukha itong taong-grasa o baliw na bigla na lang nagtatakbo at ihinampas ang hawak na bag sa kanya habang tuloy-tuloy ang mura sa bibig.Nang hindi na makaiwas si Norman, ginamit niya ang lakas para agawin ang bag at malakas na itinulak si Mitch pabalik sa semento."Saan ka nanggaling?! Walanghiya ka! Iiwan mo na lang ba kami ng anak mo na walang-wala?!" umiiyak na sigaw ni Mitch mula sa lupa habang sinusubukang batuhin uli ang lalaki.Pinigil ni Norman ang bag, at habang nakatingin sa umiiyak na mukha ng babae, biglang nawala ang galit sa kanyang mukha at napalitan ng purong awa.Lumuhod siya sa harap ni Mitch habang malungkot ang mukha. "Mitch, bakit sa tingin mo nagtatago ako sa 'yo? Ginagawa ko ito para sa inyong dalawa ng bata!""Sinungaling!" bulyaw ni Mitch. "Gusto mo lang kaming takasan!""Mitch!" buong damdaming nagdrama si Norman. "Nakita mo ang mga files sa phone ni