Noong panahong iyon, ang paghanga sa isang tao ay parang pag-ukit ng pangalan niya sa gilid ng aklat—palihim, tahimik, pero mabilis ding pinapahid kapag may dumaan. Parang simpleng pagdaan lang niya sa tabi ng bintana na gumulo sa ritmo ng paghinga mo, tapos sisisihin mo ang huni ng mga kuliglig sa labas.Magkaharap ang dalawang kabataang puno pa ng pangarap. Sa mga mata ng isa't isa, mababasa mo ang tapang, ang determinasyon, at ang sidhi ng damdamin—walang bakas ng pag-aalinlangan.Sa huli, si Vincent ang unang nagbaba ng tingin. Bahagyang nakababa ang mga pilikmata nito para itago ang emosyong nag-uumapaw sa kanyang mga mata. "Pasensya na, Mark. Kahit ano pa ang hilingin mo, hinding-hindi ko ibibigay Ito."Hindi na pinilit pa ni Mark ang desisyon nito. Sa halip, tinanong siya nito nang diretsahan, "Sabihin mo nga sa akin, ano ba ang mga bagay sa buhay mo na handa mong isuko, at alin ang mga hindi kailanman? Tinulungan kita, kaya may karapatan akong humingi ng kapalit, pero hindi ako
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
